Gewoon een zondag....

Het Kathedraal Jongenskoor van Podznan- Polen

En dan gaat alles weer z’n gangetje. Wim is druk met oefenen voor het concert van Valerius met het Kathedraal Jongenskoor uit Podznan. A.s vrijdag is het concert in de Grote Kerk in Sleen. We gaan met z’n allen, ook Robin en Eva. Zelfs Rick heeft zich aangemeld.  Mark en Jennifer kunnen er lopend naar toe. Ik ben heel benieuwd. In zo’n oude kerk zit vaak een mooie akoustiek.
Straks geeft Valerius ook nog twee Kerstconcerten, zowel in Emmen als in Veendam. El Shaddai doet ook mee met de geweldige pianist Jan Lenselink. Jan Vayne is natuurkijk een virtuoos op de piano, maar ik vergelijk hem er toch mee. Ja Johan, ook één precies op 23 december.
De bedoeling is dat we in mei met Valerius ook naar Podznan afreizen om daar te gaan zingen en…. de vrouwen mogen mee, als je maar betaalt natuurlijk.
Onze schildercursus ligt even stil tot februari, maar ik schilder gewoon zelf verder. Ik heb het gevoel dat ik net zo’n beetje op gang gekomen ben. In februari woont Ellen met Dick, Tom en Babet aan het Waanderveld in hun nieuwgebouwde huis met eigen atelier. Het is een stuk van het bedrijventerrein waar wonen èn weken centraal staat. Er vestigen zich veel beeldend kunstenaars, fotografen enz.  Ze verhuizen begin januari. Iedereen van onze groep heeft zich al weer ingeschreven voor de volgende serie lessen in het spiksplinternieuwe atelier. Afgelopen seizoen hebben we veel met modellen gewerkt. Straks gaan we weer nieuwe uitdagingen aan. Ik meen dat het landschappen wordt èn abstract. Je hoeft er niet aan mee te doen en gewoon je eigen ideeën gaan uitwerken. Meestal doe ik mee omdat je er altijd weer nieuwe inspiratie door krijgt. Wie weet!? Ik kan er niets aan doen, maar wanneer er geen dier op staat…..is het niet af!

Edith met haar rekengedicht.

De eerste keer dat we geen echt toneeltje meer hoeven te spelen. Robin helpt bij het in de zakken verdelen van de pakjes en meeslepen naar de deur. Eva had ook het systeem bedacht hoe en wie aan de beurt is met uitpakken. Ze had hiervoor briefjes gemaakt met alle namen. Die gingen in een melkakertje en dan mocht je een briefje trekken.Diegene kreeg dan z'n pakje. Ik trok meteen:Jammer... . probeer het later nog eens. Eva heeft ook meegedaan met de voorbereidingen , want af en toe klinkt het heel ingehouden: “Ik weet wat er in zit….”. De “Sint” had het zo geregeld dat Robin voor Eva wat moest verzinnen en Eva voor Robin. Ach wat was Eva blij met haar spiegel in de vorm van een hart met zo’n zachte rose mohairrand er langs!
Hoewel Rick ieder jaar beweert dat dit de laatste keer voor hem wordt leest hij toch glunderend z’n gedichtjes.
De ouderwetse van de Kolk-nassi mèt pindasaus stond klaar toen iedereen zo vanuit het werk kwam. Meestal zegt Wim tijdens het eten:”Vroeger aan boord…. hadden we er ook nog gebakken banaan bij”. Nu zàt die er bij. Edith had nog een heerlijke vleessalade als voorafje gemaakt met allerlei lekkers.
Zo werd het een heel ontspannen familieavondje. De kinderen werden weer verwend met hun lievelingscadeautjes. Eva op gebied van schilderen, spelletjes. Robin met iets electronisch en een auto en helicopter die in elkaar gezet, geplakt en geverfd moet worden. Mark kreeg de Quote 500, Wim een fles whisky,waarbij hij zich Henry’s kreet liet ontvallen: Daar moet je met z’n tweeën mee zijn—jij en de fles. Rick kreeg een regenbroek nadat hij een tijdje terug als een verzopen kat bij Gerhard en Judith aan kwam zetten… met een John Doorzon-kalender. Gerhard werd verrast met een boek, Jan met een mand vogelvoer, Judith met een schattig tasje met kraaltjes, Jennifer met allerlei geurige zaken. Edith kreeg een grappig theepotje met een geweldig rekengedicht dat ha ha Eva bijna woordelijk volgde. En ik?... kreeg De Vliegeraar èn een Home en Garden Tuinagenda. Jaja …die sint heeft het weer goed uitgekiend dit jaar!

Queenstown 5- 12- 2007

Zou de goede Sint wel komen
Nu hij ’t weer zo lelijk vindt…..

Ik ben in afwachting van wat komen gaat. Zo meteen komt de stoet kinderen, aanhang, Robin en Eva en natuurlijk ook  Opa Jan en oma Edith. We doen dat al jaren… dat gezamenlijk sinterklaas vieren. Dat heb je wanneer je één gezamenlijk kleinkind hebt!
Alleen vorig jaar niet. Toen vierden we het wel, maar dan in Queenstown in Nieuw Zeeland. Ook heel leuk! Met onze eigenste wegenwachter Fred als zwarte Piet.
Maar nu….we hebben gekookt, gepoetst, tussendoor aan Gerhard gedacht die examen voor een belangrijk certificaat moest doen en natuurlijk nog een paar boodschappen, want we waren gisteren weer van alles vergeten. Vanmorgen heb ik nog wel samen met Susan lekker rondgestruind bij het Goed. Toen ik vertelde van de sint die vanavond zou komen zei ze nog:”Je zit er anders nog heel ontspannen bij”! “Ja nu wel”, zei ik nog. “Moet je me vanmiddag zien”!
Maar nu… zijn we er klaar voor. Gerhard is geslaagd!! De meute kan komen en de sint ook!

Het is de Zwitserse fotograaf Georg Gerstner die al ruim 50 jaar de wereld vanuit vliegtuigen, helicopters en ballonnen fotografeert.
Hier bij Iran in Vogelvlucht laat hij een combinatie van  artistieke composities, befaamde archeologische  vindplaatsen,  monumenten en de grote verscheidenheid van het Iraanse landschap. Heel mooi!

De brug van de 33 bogen in Isfahan heet eigenlijk de Allah Verdi Khan brug.
Het kan niet anders of de naam Isfahan doet me denken aan de Nederlandse literatuur. Het volgende gedicht  heeft me altijd geboeid en velen blijkbaar met mij, want toen ik ging googlen vond ik er heel wat.

De tuinman en de dood

EEN PERZISCH EDELMAN
Vanmorgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs d' andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan.
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Vanmiddag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vroeg ik, want hij wacht en zwijgt,
'Hebt gij vanmorgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

P.N. Eyck

We doen nog maar eens een poging. Dat Museum van Oudheden zit maar steeds in m'n hoofd. Vandaag gaan we echt naar Leiden. Het is zo jammer dat het zo'n eind reizen is. Drie uur heen en 's avonds drie uur terug.
Beide musea die we gepland hebben liggen op loopafstand van het station. Zo happen we ook nog wat frisse lucht. De eerste die we tegen komen is het Museum van Volkenkunde. We zwerven hier meer dan twee uur de hele aardbol rond. Leuk dat we hier ook weer Maorie- cultuur tegen komen. Oceanië, West- Papua, de Indianen en de Inuits boeien me het meest. We herinneren ons het prachtige Te Papa Museum in Wellington vorig jaar omstreeks deze tijd.
We moeten ons nog haasten om tijd genoeg over te hebben voor het Museum van Oudheden, want ik ging eigenlijk vooral voor de Egyptische cultuur. Het was er geweldig, al die oude culturen. Wat ook bijzonder was? Een aparte tentoonstelling: Iran in Vogelvlucht. Allemaal grote foto's genomen vanuit een vliegtuig of helicopter van speciale plekken in Iran, allemaal kunstwerkjes op zich. Ik denk dat Henry en Tonny dat ook zouden waarderen. Tonny heeft er jaren gewoond met haar ouders.
En verder... Leiden in de motregen is niet veel aan, wel mooie grachten en oude panden. We doen het bij mooi weer nog eens over.
Na de gebruikelijke afsluiting bij de Chinees in de buurt van het station dachten we om 7 uur de spits toch wel te zijn ontlopen.
Nou....! Je hebt nog nooit zoveel rondrennende mensen gezien.
Dan reist eerste klas toch wel lekker! Het eerste stuk terug tot aan Amersfoort deden onze medereizigers geen bek los, helemaal met zichzelf, de telefoon of werk bezig. Vanaf Amersfoort veranderde het en werd er teruggegroet en kwam het zelfs tot een leuk gesprek.
Nee... helemaal niet zo gek om wat verder naar het oosten te wonen!
Tja dan kom je thuis.... heeft Suus de hele hondedeken ondergepoept. Die stumper is de kattenbak niet meer gewend en moet toch verplicht een paar dagen binnenblijven van dokter Harrie. Gelukkig had Mark de boel al naar buiten gegooid. Dank je wel!

Egypte.--Op de voorgrond de mummie, die in de kist er achter hoort.

Onderdeel van een schets van De val van de engel van Marc Chagall, geschilderd in de jaren net voor de 2eWO toen de Jodenvervolging al begon.

Onze Suus, één van onze poezen, heeft blaasontsteking. Ik heb al twee keer in korte tijd de deken moeten wassen waar ze altijd overdag haar dutje doet, maar vanmorgen was ze amper binnen of ik zag meteen een klein donker plekje. Toen ik het schoonmaakte zag ik dat ze bloed in de urine had. Wim ging met haar naar onze dokter Harrie, ze kreeg een spuit, tabletjes mee en nu ligt de oude dame op haar plekje en laat zich vertroetelen. Drie dagen moet ze binnen blijven.
Een poosje terug vroeg Sjoukje Kramer me of ik geen zin had om mee te gaan naar een avond van de Passage, een vrouwengroep in Zuidbarge waar ik vroeger ook wel heen ging. Alleen heette het toen Plattelandsvrouwen of was het nou de NCVB? Dat is toen goed bevallen.
Vandaag was er een Kunst en Cultuurmorgen, ook van de Passage, in Beilen. We kregen een geweldige lezing over Chagall en Rembrandt. Beiden schilderden veel Bijbelse taferelen. Maar wat mevr Hoekveld, die helemaal thuis is in de sociale geografie en theologie, ons allemaal vertelde over wat er precies geschilderd werd en waarom….  deed ons met de ogen knipperen en met de oren klapperen. Wat kon zij vertellen over de achtergronden! Alles in zo’n ets of schilderij heeft een betekenis. Chagall deed soms jaren over een schilderij. De mensen kwamen er niet best af met alle moord en doodslag, vaak in naam van God.
We zagen een ets van Rembrand over de Barmhartige Samaritaan met een schijtende hond bij de muilezel. Rembrand wilde hiermee afrekenen met zgn reinheidswetten van de Joden die wanneer ze bloed of een dode zouden hebben aangeraakt onrein zouden zijn.
En… toen ik weer thuis kwam was er een leuke bestelling binnen. Er werden 100 boekjes besteld bestemd voor verschillende groepen kinderen die een extraatje kunnen gebruiken. Dus ook weer € 100 voor de Papoeajeugd.

Het was even zoeken. Hier nog een foto uit ong. 1997 met van l. naar r. Scott, Kim en Sacha. Ze wachten op de stok die Wim gaat gooien.
In elk geval zal het in een winter zijn dat Henry en Tonny in Canada waren met de kerst en oud en nieuw.

Wie gaat naar Zwartemeer uit vrijen 
Neemt mee een mes om mee te snijen
Daarbij nog een grote knots
Als ‘t moet sla je d'r mee op los.

In dit zelfde gedichtje kan voor Zwartemeer ook Schoonoord ingevuld worden of ieder ander dorp dat  z’n meisjes niet aan een jongen uit een ander dorp gunde in vroeger dagen.
Vanmorgen kwam ik bij de buurvrouw en zie daar een hip rood- met- wit fietsje bij het hek staan. Ik dacht even aan een grapje van Jans, maar nee…. Er zat een jongen binnen die terug was komen fietsen van de Emco omdat het geen weer was om te werken volgens hem. Op het hoofdkantoor hadden ze hem met verlof naar huis gestuurd maar ter hoogte van de buren was hij niet goed geworden en klopte bij de overbuurman aan om een stukje chocola of suiker vanwege zijn suikerziekte. De drie oudjes vertrouwden het waarschijnlijk niet of hadden er geen zin in en zeiden dat ze niets voor hem konden doen!
Maar bij deze buurvrouw kreeg hij gelijk hulp… een reepje chocola en koffie. Hij hield zich al vast aan de deurpost en had een heel rood hoofd. Het was precies op tijd. Toen ik er was ging het al wat beter met deze jonge knul. De jongen kwam uit Zwartemeer. Toen Jans er even later ook koffie kwam drinken wist hij precies waar hij vandaan kwam. Z’n vriendin komt zelfs hier uit Barger- Oosterveld. Wie kent Jans nou niet in deze streek?
De buurvrouw wist dit rijmpje nog van vroeger. Buurman Harm kende heel wat gedichtjes uit z’n hoofd waaronder deze, maar ook verscheidene andere over rovers en politieagenten. Hij heeft ze vaak voorgedragen bij de koffie. Toen we hier nog niet zo lang woonden kwam buurman Harm vaak op zaterdagmorgen een zak boontjes of aardbeien brengen. Hij hield er van om even een praatje te komen maken. Ik zie hem er voor aan dat hij van te voren z’n schoenen nog poetste, want Harm hield van netjes. Hij was gek op onze honden hoewel hij Sacha van Henry en Tonny, die in de zomer vaak bij ons logeerde, de mooiste vond. Scott bracht hem steeds een stok en Harm gooide die dan weer weg. Ja… dan blijf je wel bezig. Wanneer hij wegging en bij het hek was… gooide hij dan gauw nog een laatste keer en dan was hij vlug het hek uit.

De Bethel-kerk in Hengelo is begin 70-er jaren gebouwd en is van binnen aanzienlijk mooier dan aan de buitenkant, een beetje in de stijl van De Voorhof.

Gisteren was het de laatste zondag van het kerkelijk jaar. De zondag waarop we diegenen herdenken die het afgelopen jaar gestorven zijn, maar ook die we verder willen gedenken. Ik sta altijd stil bij mama en pa, maar ook papa Hendrik Jan , de opa’s en opoes, sommige ooms en tantes waar ik zoveel goede herinneringen aan heb. Wim denkt altijd aan vader Gerard en zijn familie.
Dit jaar denken we in ’t bijzonder aan onze vriend Klaas waarvan  we vorige maand afscheid hebben moeten nemen. En onze bordercollie- en schapenvriend Siebrand Knol die in mei overleden is.
Iedereen die in de kerk binnen kwam en iemand wilde gedenken mocht een waxinelichtje pakken, aansteken aan de Paaskaars en om de Liturgische schikking zetten. Voor Siebrand en Klaas maar ook voor onze voorouders staken wij dat lichtje aan. Er werden mooie gedichten gelezen en voor de 19 overledenen in onze wijk werden 19 kaarsjes aangestoken en hun namen genoemd.
Ik weet dat de familie Knol in die mooie oude kerk in Uithuizermeeden ook zo’n dienst meemaakt en dat kleinzoon Sieko de kaars voor zijn opa aan mocht steken. Een heel mooi gebaar.
Ook Sanny  en verdere familie van der Deen zullen beslist in de Bethel kerk in Hengelo deze dienst meemaken, de kerk waar we heel wat jaren zo dichtbij woonden, waar de jongens de kindernevendienst bezochten, ik meedeed aan het leiden er van en Wim een tijdlang ouderling was.
Ook één van onze mede- beddenrijders voor de kerkdiensten in het Scheperziekenhuis hier in Emmen, Betsy Eisinga, is dit voorjaar onverwacht ziek geworden en overleden. Bij het koffiedrinken na de kerkdienst waren daardoor veel gasten, familie van alle mensen die op deze manier herdacht zijn.
Nu gaan we verder. Volgende week is de eerste zondag van de Advent. Dan gaan we met een groepje de Liturgische schikkingen verzorgen tot en met kerst.
Het leven gaat door en in gedachten gaan de mooie herinneringen mee.

De Canada-wand bij Rick.

Onze Expo-groep is behoorlijk actief. Het is ook heel wat om elke maand opnieuw een wand van de kerk te willen vullen met creatieve uitingen van mensen die op de één of andere manier bij onze kerk onze Emmen- Oost betrokken zijn. We hebben heel uiteenlopende creaties op de muren gehad in De Voorhof en in de Schepershof. Tot één van beide gebouwen verkocht zal zijn kerken we om de beurt een maand in de ene en dan weer in de andere kerk.
Soms hebben we een wand met schilderijen, dan weer quilts, keramiek en soms ook houtsnijwerk. Ook hebben we een heel mooie expositie gehad van Tjabel Rozeboom , allemaal herinneringen uit de oorlogstijd.
Wims ex-collega Willem Seldenthuis maakt zulk mooi houtsnijwerk, dat ik één van zijn pronkstukken, een prachtige bold eagle van hem gekocht heb voor Rick.
Toen Rick een paar jaar geleden voor de zoveelste keer zijn vakantie hield bij Fred en Gera in Canada hebben we met z’n allen z’n kamer opnieuw ingericht en opgeknapt. Samen bedachten we ook dat er een wand met Canada-foto’s moest komen. We vonden zelfs een elandskop en nu dus ook die adelaar met z’n witte kop. Toen het allemaal klaar was en we met elkaar Ricks nieuwe huis ingewijd hadden, kwam Willem persoonlijk kijken naar z’n pronkstuk. Hij zag dat Rick er helemaal verguld mee was.
We gaan voor maart samen met ons Expo-groepje een project doen. We nemen 6 doeken van 50x70 cm en vormen daar een rechthoek mee. We zetten er met grote lijnen een vis op, het Ichtus teken, dat in de vroeg-christelijke tijd betekende dat je liet zien dat je christen was. Daarna halen we hem weer uit elkaar om  er ieder een eigen invulling aan te geven, maar wel zo dat het bij elkaar blijft horen. Een mooie uitdaging toch…. om onze samenwerking zo uit te beelden. Bertha zag het eerst niet erg zitten, maar we trokken haar samen over de streep. Je zult zien dat juist zij er straks een kleurrijk geheel van maakt!

Op de website van Emmen-Oost is meer te zien en te lezen over de Expowand in beide kerken.Ook de schilderijen en webdagboek van onze dominee èn collega schilder zijn te zien onder het kopje Jan de Korte. Te zien op www.sowemmenoost.nl

Af en toe mogen we na het joggen ook lekker even bubbelen.

Soms heb je zo'n dag. Je wordt al een beetje aan de late kant wakker., terwijl je op tijd weg wilt om naar het Aquarena te gaan om te gaan aquajoggen. Dan pak je gehaast je fiets, bindt de tas met de belt achterop en zie dat je nog een kwartier hebt. Dan zak ik met het zadel naar de onderste stand. Plof!! Wim heeft m'n fiets meegehad naar het Mannenkoor en zet het zadel dan veel hoger en eenmaal thuis weer lager. Kom ik bij het zwembad en stopt er een auto met een paar aardige dames:”Je bent wat verloren. Daar bij de inrit ligt een blauwe tas". Gelukkig lag die tas er nog.
Ik zie de bui al hangen van nog meer ellende. Burton- Gerrit had zo’n raak gedichtje in z’n bundel over de wet van Murphy. Misschien had ik op zo’n dag beter in bed kunnen blijven.
Maar ik neem me voor om van nu af aan alles op m’n dooie gemak te gaan doen. Dan maar wat later in het water.
Even later klinkt daar een behoorlijk protest over een brief! De brief die meldt dat we €8 per 10 lessen meer moeten gaan betalen.
Onze juf hoort het gepruttel even aan en dan gaan we aan de bak! Heerlijk vind ik dat bewegen in het water. Ze weet ons tot behoorlijke inspanning op te zwepen… wat competitie hoort er bij.
Ko en Jenny, oude bekenden uit onze tijd aan de Kuifmees zijn ook van de partij. “Heb je Wim nog niet zover dat hij meekomt”? "Nee …. Wim houdt niet van zwemmen, zegt hij".
Ik kan nog steeds niet geloven. Toen we nog maar net verkering hadden ging hij wel mee zwemmen in het Natuurbad in Hattem. Je weet wel… zo’n bad waar de kikkervisjes je zo bij je zwempak in kunnen zwemmen. We doken samen het water in. Ik was hem meteen al kwijt. Hij kwam pas aan de halverwege het bad weer boven en was aan de overkant toen ik nog moest beginnen.. Zegt nu dat hij zwemmen niet leuk vindt. Ha!
Tegenwoordig drinken we na onze inspanningen  een lekker kopje koffie. Heel gezellig!
Ach…. Murphy.... die kan me wat!

De vlag van Westpapua

Het gaat goed met de verkoop van de kinderboekjes! Tenminste… er is actie! Net hebben we een pakket met 152 boekjes naar de post gebracht . Oud studiegenoot Gerrit zorgt er voor dat ze via zijn connecties bij de Lionsclub bij verschillende bedrijven komen als cadeautjes voor de sint!
Wim en Lydia reageerden ook met een leuke bestelling net als Hessel en Viona. Nee…. die Gerrit heeft wat teweeggebracht. Ik ben nu in mijn omgeving bezig om de goede ingang te vinden bij verschillende mensen. “Och … het zijn allemaal ook maar gewone mensen”, sprak Burton-Gerrit. "Ze hebben mij ook al 15 jaar in hun midden geduld". Ik heb me er gelijk ook eens in verdiept wat een Lionsclub eigenlijk allemaal doet. Ze steken echt zelf de handen uit de mouwen bv een zaterdag snoeien en snipperen bij een ouder echtpaar. Verder steunen ze allerlei projecten die echt steun verdienen.Er worden bv kerstmarkten georganiseerd waarvan de opbrengst naar zo'n goed doel gaat.
Gerrit gaf me enkele nuttige tips  hoe te doen en ook hoe niet te doen. We zullen zien. Deze week zijn er een paar belangrijke vergaderingen waar het één en ander besproken gaat worden.
Ik moet wel zeggen dat ik overal met respect te woord gestaan ben. Ook al waren ze druk in de tuin op zaterdag, zelfs iemands moeder was net overleden, er werd met aandacht geluisterd en adviezen gegeven over wat ik het beste kon doen en wie ik kon benaderen. Dhr Hol was net midden in de lunchtijd in de Gelderkamp in Hattem, maar nam de moeite om toch een afspraak te maken voor een uitgebreide mail.
Het zou geweldig zijn wanneer er geld zou komen om een paar extra kinderen in West Papoea te laten studeren. Eén leerling in het Voortgezet Onderwijs kost  € 180 per jaar. Er wordt op dit moment een nieuw meisjesinternaat in Kepi gebouwd omdat het oude helemaal verrot was. Het volgende is dat er een nieuwe drinkwatervoorziening moet komen. Giel Sertons zal me nog even de laatste stand van zaken mailen om te kunnen doorgeven voor die bewuste vergadering.
Giel is de voorzitter van de Stichting Papoeajeugd naar School en geeft  op een heel ludieke manier voorlichting op verschillende scholen als ondersteuning van een schoolproject. Ook op ons Carmelcollege, het voormalig KDC, is hij wel geweest en is er door de brugklassen geld bij elkaar gebracht voor de Papoeajeugd. Er is een groep van 5 mensen in Merauke die kijken wat het hardste nodig is en vragen dan om hulp. Om de paar jaar gaan een paar mensen van de Stichting ter plaatse kijken en om de Papoea’s ter plaatse te ontmoeten.  Dat betalen ze zelf. Op deze manier komen bijna alle donaties helemaal op de goede plek.

Het logo van het Maatjesproject.

Het maatjesproject is uniek. Ze zoeken voor mensen die moeite hebben met sociale contacten leggen een maatje, die af en toe iets met ze onderneemt. Rick had eindelijk een echt maatje gevonden in Didi, een echte Rotterdamse met drie opgroeiende kinderen van 5- 14 jaar. Elke twee weken spraken ze af. Ze kwam er al gauw achter dat Rick het bij haar thuis heel gezellig vond. Jammer dat ze ging verhuizen. Haar nieuwe liefde werkt in Deventer. In de zomervakantie zijn ze verhuisd zodat de jongens meteen het schooljaar op hun nieuwe school konden beginnen.
Didi,  mailde gisteren.. Ze had al 5 weken geen telefoon of internet. Ze checkt haar mail nu maar bij kennissen. Zou ze ook met Ziggo of Orange of andere nieuwe provider in zee zijn gegaan?
 Van oorsprong is ze een Rotterdamse en miste in Emmen de drukte van de grote stad, het geluid van de tram. Deventer is in elk geval al wat dichter bij Rotterdam en is wat meer stad dan Emmen, hoewel….   ..een tram hebben ze niet.
 In september is hun baby Aidan geboren Ze is heel blij met dit kindje, haar vierde zoon. Een levendig gezin. Rick voelde zich er helemaal thuis. Hij kon er echt zichzelf zijn en was er regelmatig op zondag. Ik denk dat hij z’n uitstapjes naar de Laan van de Marel wel mist. Maar Didi mist Rick blijkbaar ook. Voor haar vertrek  vertelde ze me dat de ontmoeting met Rick het beste was wat haar in Emmen overkomen is. Dat zegt toch wel wat.
Nu moet baby Aidan de 26e geopereerd worden aan z’n nieren. Spannend allemaal.
Didi heeft van Rick gedroomd. Ze zouden elkaar weer terug zien. Wanneer de drukte van de operatie achter de rug is gaat hij er ondanks z’n aversie tegen treinreizen naar toe. Hij heeft het in de kerst/ nieuwjaarstijd gepland. Soms ontmoet je in je leven een engel op je pad. Didi was dat  voor Rick.

Met een koekje voor vanavond!

Ik ga vanavond koekjes bakken
En kies met zorg elk ingrediënt
Omdat voor fijne kwaliteiten
Het aankomt op de laatste krent.

dec '07 Wim, Jan en Dick in de Nw Zeelandse zomer in Christchurch.

Het is grauw buiten. Echt november. De winter komt en duurt nog lang. Wanneer de zon schijnt is het in alle jaargetijden mooi, maar nu…
Het kan niet anders of je gaat weer denken aan onze droomreis vorig jaar in deze tijd. Nieuw Zeeland in het voorjaar tot de midzomer. Geweldig! We hebben het er nog steeds over. Kan ook niet anders. De computer zit vol met de foto’s van dit prachtige land , de mensen met wie we reisden èn die we daar ontmoet hebben. De relaxte manier van leven, de behulpzame mensen, de campings met alles er op en er an, de happy hours die we met de groep hadden. We hebben af en toe nog mailcontact. Met Ben en Riet meer dan dat. We begrijpen elkaar en hebben regelmatig contact. Zij zijn net terug van hun ANWB reis naar Marokko. Alleen moesten ze die te vroeg afbreken door een onverwacht ernstige ziekte van Bens broer. Vanuit Malaga vlogen ze naar Amsterdam waar hun zoon hen regelrecht naar het ziekenhuis bracht, waar Bens broer op hen wachtte. De ANWB zorgde voor het terugbrengen van de camper.
We hebben al plannen voor volgend jaar om naar Schotland te gaan. Zij met hun camper en wij met caravan.
We zijn gevraagd door een aantal uit onze Nieuw Zeeland-groep om mee te gaan op een Canada/Alaska reis, maar wij wachten nog even met Canada tot Ben en Niesje zover zijn om mee gaan. Niet te lang meer wachten Ben! Fred en Gera zullen ook blij zijn dat klusoom , de enige echte Ben, zich eindelijk eens over knopjes, snoertjes , tv aansluiting en wat zich er verder voor storingen op electragebied voor kunnen doen, gaat buigen.
We gaan eerst nog even deze Hollandse winter meemaken. Een ouderwetse sinterklaas heeft ook wel wat. Het hele spul komt deze kant op. Jan en Edith, de andere opa en oma van Robin zullen ook van de partij zijn. Ook kerst kunnen we nu op ons gemak voorbereiden. Vorig jaar moest ik toch wel even wennen toen we vlak voor kerst thuiskwamen. Ik heb niet eens een kerstboom gehaald. Zelfs de kerstkrans hing niet.