Erika, Sonja, Atkins of Montignac....?

Er kwam weinig reactie op de raadsels. Waren ze zo moeilijk of had niemand zin in zo’n mooie  door Robin gemaakte foto? De enige reactie kwam van een mede blogster en -oma uit Belgie Natoken, die dit soort woensdagmiddagen en zelfs weekenden kent met haar eigen kleinkinderen.
Hier volgen de antwoorden:
1 Gangster
2 2 benen… alleen de molenaar
3 Het regent niet
4 Slaap je?
5 Ook 20 minuten

Ik kreeg een wel een mooie reactie van een Achterhoekse nazaat van de Levenkampfamilie die op zoek is naar Levenkamps die naar Noord Amerika vertrokken zijn aan het eind van de 19e eeuw. ( blog wimhetty, waarop familie verhalen staan en o.a het dagboekje van opa dat hij bijlield toen hij in 1932 zijn zoon Herman bezocht die naar Iowa geëmigreerd was).
Ze had op internet al telefoonboeken van Noord-Amerika zitten nazoeken, maar geen Levenkamps gevonden. Toen probeerde ze op google. En ja hoor…. Ze ontdekte op mijn website in Opa’s reis de Levenkampjongens, zoals opa ze noemde, in Orange City. Dit waren toen echter ongetrouwde broers. Veel wijzer kon ik haar ook niet maken. Maar zo krijg je wel een leuk contact. Ze heeft ook nog een oma die Eggink heet, maar van de Larense tak. Bovendien wist ze wat over een in ong.1970  nog zeer jeugdige  Johan Eggink van de Lieferinkweg in Linde te vertellen en of dat misschien de Johan Eggink was die op mijn site genoemd werd. Het schijnt met De Groene Jager in Barchem te maken hebben.
Wat is de wereld dan weer klein

Mooi bed toch?!

“Het ruikt hier net als bij je moeder”, hoor ik een vrouw voor me zeggen tegen haar man wanneer ik op een struinmiddag onze kringloopwinkel Het Goed binnenloop. En ik besef ineens dat ze gelijk heeft. Nee niet bij mijn schoonmoeder, maar in het algemeen wanneer je bij oudere mensen binnenloopt die ook van die pluche stoelen met eikenhouten tafel hebben waar ze 40 jaar zo zuinig op geweest zijn, maar wel met de bekende verse koffiegeur Je ziet er ook wel afgedankte brede lits jumeaux, soms hele oude met van dat mooie houtsnijwerk, maar ook moderne. Gewoon mensen die eens wat anders willen. Er stond pas een hele oude rookstoel met velours kussens. Een stel van onze leeftijd liep er langs. “Ohhh…”, zei de man,”Kijk eens wat een oude stoel… prachtig!” “Ja oud…”, zei de vrouw en liep snel door. Die was duidelijk op zoek naar wat anders.
Wanneer Wim zich opoffert en eens een keer meegaat duikt die meteen de hoek met gereedschappen en onderdelen in of gaat buiten onderuitgezakt in de auto naar zijn favoriete muziek liggen luisteren. Rick krijg je er met geen stok naar binnen. Die wil ook niet dat zijn overbodige spullen er afgegeven worden. Wanneer er niks voor betaald wordt krijgen ze het niet van hem. Ik hoef voor hem echt niets mee te brengen, want hij vraagt meteen: “Komt het van de Kringloop?”
Wil je Mark eens iets laten zien… nou vooruit als het dan moet…. loopt hij vlug mee terwijl hij schichtig om zich heen kijkt of hij bekenden ziet. Nee… die vindt het ook helemaal niks. Sinds Jennifer er wat leuke rieten stoelen op de kop getikt heeft is hij gelukkig wel wat soepeler geworden. Gerhard en Judith maakt het niks uit en Judith neemt er ook wel eens een kijkje.
Nee dan zus Diny, die heeft een oog voor koopjes en dan echt goeie. Maar ja…. die woont hier anderhalf uur rijden vandaan. En je moet ook niet doen als wij wanneer je dan een mooi leren stoeltje gevonden hebt. Je moet hem wel goed vastzetten op de aanhanger ander ligt hij zo in de berm.
Ik heb nu in Susan een maatje gevonden, niet alleen om lekker rond te kijken, maar ook om de cappucino en de thee en de tosti’s te proberen, want je moet toch af en toe even bijpraten. Het café bij Het Goed is ons rustpunt. Daar ruikt het net als de winkel van de warme bakker!  

Met Trixie.

Ik ben net weer terug van onze schilderochtend. De spagaat die Greet vorige week maakte en ze met een ambulance afgevoerd moest worden, is redelijk goed afgelopen. Gelukkig heeft ze geen gescheurde spieren of breuken, maar alleen de hamstring flink verrekt. Ellen is met een grote bos bloemen op bezoek geweest.
Vorige week had Ellen ons alles uitgelegd over composities en structuren en hadden we er mee geoefend. Ach ’t is allemaal goed om te weten en op zijn tijd te gebruiken, maar het abstract werken waar het meestal bij gebruikt wordt is helemaal niks voor mij. Ik moet een houvast hebben. Ik raak in de war van al die onduidelijke vormen. Nee ik hou me bij m’n dieren, natuur en alles wat daarmee te maken heeft. Ik heb weer lekker gewerkt aan een ram van het Drentse heideschaap. Dan hoor of zie ik weinig om me heen. Ik weet dat Jannie er ook mee worstelt. Die is weer erg goed in portretten en had vandaag een jongetje geschilderd die met grote sprekende ogen om het hoekje van een deur kijkt. Je ziet er meteen een heel verhaal dat er bij hoort. Ik zei haar dat ze een verhaaltje of gedicht bij dit soort schilderijtjes zou moeten maken.
Tiny weer niet. Die schildert bijna alleen abstract, maar als je goed kijkt zie je er wel steeds een boomvorm in. Weer een ander had een kleine glas in loodvorm gevonden die ze wilde schilderen in het groot. Het was net de koningin. De knalrode hoed was prominent aanwezig. We vroegen haar: “Is het Bea of Trix?” Het bleek een Trix. Dat deed me weer aan m’n allereerste hondje denken Trixie. In oorlogstijd waren er hééél veel honden die Trixie heetten. Volgens mij en naar de foto’s waar Trixie op te zien is, was het een boerenfox.

Robin maakt even wat foto's.

“Wat gaan jullie vanmiddag doen?”, vraagt Mark als hij tussen de middag even bij ons is om z’n krantje te lezen en de honden te knuffelen. Robin en Eva hadden we net opgehaald uit school. “Ik denk Levensweg”, zegt Eva. Die wil dat elke dag wel spelen, maar Robin is meer van het kaarten en van de computer natuurlijk. Wanneer je ze de vrije hand laat zitten ze de hele middag spelletjes op de computer te doen. Robin allemaal behendigheidspelletjes met veel vuur en bommen en Eva meer aankleden van poppen, verzorgen van dieren en gewonere behendigheidspellen. We spreken af dat ze een half uur achter die computer mogen. Dan gaan we met raadsels aan de gang. Weten jullie ook:
1--Door mijn eerste kun je lopen
Het tweede hangt aan het heelal
Mijn geheel is iemand, die na een tijd
In de gevangenis belanden zal.
2-- Een molenaar stond midden in zijn molen. Rondom hem zaten vier katten. De vier katten hadden samen 16 jongen, die op hun beurt weer 26 jongen hadden. Hoeveel benen waren er nu in de molen?
3-- Er liepen 5 mensen onder een paraplu en toch werd niemand nat. Hoe kan dat?
4-- Welke vraag kun je nooit met ja beantwoorden
5-- Als 20 mannen een weg kunnen lopen in 20 minuten, hoelang doen 10 mannen er dan over?
Wie ze allemaal goed heeft mag bij Robin op de foto!
Deze twee waren aardig slim!
Robin had ondertussen ook het nieuwe kleine Canon fototoestelletje op een driepoot gezet en probeerde hem weer even uit. Het resultaat kun je zien.
We gingen maar gauw aan de spelletjes en de thee met wat lekkers. Robin legde ons een en twintigen en een en dertigen uit en na een paar spelletjes kwam ook nog Levensweg voor de dag. Wie er won? Degene die er eerst geen zin in had… Robin dus!
De kids zijn weer naar huis, Robin naar de voetbal en Eva naar paardrijden. Wim is net naar Coevorden naar een optreden met de Eemslander Shanty’s in Zorgcentrum de Schutse. Dat is altijd een dankbaar optreden. De oudjes vinden het prachtig en zingen vaak mee.
In alle rust type ik nu dit stukje en ga zo verder met het schilderen van m’n ram! Dag!

Het is misschien een gewoonte geworden, maar het blijft ook een uitdaging om iedere dag iets over onze belevenissen te kunnen vertellen. Eigenlijk begrijp ik niet echt hoe het werkt, want ik hoef alleen maar te gaan zitten, Word op te zoeken op de computer en dan is het net of er een klepje open gaat en de woorden naar de toetsen stromen. Maar of ik nou zoveel echt te vertellen heb?
Ik heb grote bewondering voor de schrijver van de dagelijkse column op de voorpagina van ons lijfblad: Dagblad van het Noorden. Vroeger was dat Jaap Kwak en ik dacht dat niemand hem kon evenaren. Maar deze nieuwe columnschrijver Jan Wierenga doet me vaak glimlachen omdat ik zijn vertelsel vaak voor me zie gebeuren.
Vandaag had hij het over een man bij de benzinepomp die vreselijk zat te mopperen over de het feit dat Duitse scheidsrechters ook bij ons een wedstrijd zouden mogen fluiten. Een beet je tucht en orde leek mijn schrijvertje nog niet zo’n gek idee op de Nederlandse voetbalvelden. Maar dit mannetje riep er nog achteraan: “Dat kan me nog een mooie boel worden als die het hier met mekaar voor het zeggen krijgen.” Hij had er weinig op gezegd en zag het maar als wat verlaat naoorlogs verzet.
Hij zag het opgewonden standje naar zijn zeer grote en zeer Duitse auto lopen, maar wat hij raar vond was dat er ook nog een Duitse nummerplaat op zat… zoals we er bij ons wel meer zien. Nederlanders die gebruik maken van de goedkope grondprijzen in Duitsland, maar hun kinderen wèl op een Nederlandse school aan onze kant van de grens hebben. Moeten ze zelf weten…. maar deze actie…??
Een tijdje terug meldde de krant al dat er een mevrouw naar Duitsland verhuisd was en toch zeer verbolgen was over het feit dat ze haar scoot-mobiel die ze van de gemeente Emmen had gekregen weer moest inleveren.

Voor het Van Gogh Museum.

Net als de drie vorige keren in m’n leven heb ik me staan te vergapen aan de Nachtwacht van Rembrand. Ja… het was weer zover, we maakten vandaag opnieuw gebruik van een vrije reisdag op de bejaardenpas. We hadden voor vandaag het van Gogh Museum gepland, maar wat doe je wanneer dat achter de rug is en je vlak naast het Rijksmuseum staat.
“Gaan we vliegen”, vroeg Wim toen we door de detectiepoortjes bij het Rijksmuseum moesten en onze tassen net als op Schiphol door zo’n scanner gingen. Ze zijn wel héél voorzichtig geworden met hun kostbare schilderijen. Wat zouden ze hier gedaan hebben als ik toch een schaartje in m’n tas had gehad?
De hele ontwikkeling van het schilderen van van Gogh was mooi, heel mooi. De schilderijen die hij in Zuid Frankrijk gemaakt heeft vind ik het mooist. Wat een kleuren!
Maar ik weet niet wat het is… als je dan een uur later voor die immens grote Nachtwacht staat word je gewoon stil.
Het is alleen zo jammer dat je ’s morgens en ’s avonds drie uur moet reizen. Bovendien zijn wij de drukte van een stad als Amsterdam niet gewend. Tegen 5 uur was ik aan het eind van mijn Latijn en toen we in de Bijenkorf in het restaurant even bij kwamen heb ik een half uur onderuitgezakt en met de ogen dicht in een hoekje gezeten. Ik had de piepe effen laög. Toen gingen we richting Schiphol om wat te eten en vandaar konden we ook zonder over te stappen richting Zwolle.
De eerste die we op Schiphol  zien was….. Hello Good Bye Joris  met camera èn geluidsman. We hebben jammer.. jammer.. geen opnamen zien maken. Waarschijnlijk was het net klaar.
Om 10 uur zijn we weer thuis en Wim heeft onderweg al een nieuwe selectie gemaakt voor een volgende keer. Je weet wel: vliegtuigen in Soesterberg, lampenmuseum in Eindhoven enz. Ook leuk!

Je mag voor één keer dromen, stond op de tekening van Eva voor Mark. Ze had hem getekend met voetbalbeker, prachtig lang haar èn een mooie auto. Deze verjaardag werd in kleine kring gevierd. Klaas en Baukje zitten in Australië bij tante Henny en de vriendengroep ziet hij sowieso regelmatig. Het was gezellig zitten in de woonkeuken om de taart en allerlei lekkers. Eva en Robin waren druk met uitpuzzelen hoe je drie krokodillen en drie kuikens over een rivier kon krijgen zonder dat de kuikens opgevreten werden. Wim, Gerhard en Mark puzzelden mee. Even later waagden Gerhard en Judith zich nog aan een dansje, want ze gaan verder met wedstrijddansen en Rick vond het volgens mij ook gezellig.

De schildersgroep is weer begonnen en hoe!! Ellen stond ons buiten hun spiksplinternieuwe atelier aan het Waanderveld al op te wachten. Ze wonen er ook bij. Hun droom is uitgekomen. Dick en Ellen, beiden beeldend kunstenaar, wonen en werken nu aan het Waanderveld. De kinderen hoefden zelfs niet naar een andere school.
We kregen één nieuwe cursist bij ons groepje: Greet. Laat die nou ineens verkeerd stappen en zo binnen het uur al compleet in een spagaat terecht komen. Ze had zoveel pijn dat ze niet eens kon gaan zitten. Twee van ons ondersteunden haar tot er hulp kwam. Omdat de huisarts niet meteen kon komen belde Ellen 112 en legde de situatie uit. Intussen viel Greet van pijn en ellende bijna flauw en begonnen we op aanraden van 112 een natte koude handdoek in haar nek te leggen. Het ambulance autootje met een arts reed voor en even later warempel toch ook de huisarts. Die adviseerde om foto’s te laten maken en omdat Greet niet gewoon in een auto kon werd de ambulance gebeld. Intussen had ze al een infuus tegen de pijn. Ellen had haar man al proberen te bellen, maar moest de voicemail inspreken. Dus één van ons ging met haar mee.”Ik heb niemand thuis die op me wacht”, zei ze.
We namen toen nog maar een kop koffie om weer bij te komen van de schrik.

Zelfs tijdens de middagpauze gaat het werk door.

Vandaag precies 39 jaar geleden lag ik bij te komen van de geboorte van Mark Stefan. Tegen een uur of 10 waren we al glibberend over de lege straten van Hengelo naar het ziekenhuis gegleden, want de straten waren spiegelglad. De vroedvrouw vroeg Wim of hij wel kon rijden, want zij wist één taxi die altijd reed. Dat moet je aan Wim niet zeggen, want natuurlijk reed hij. De weeën hielden van schrik op, maar eenmaal op de goede plek beland stonden er behalve Wim en de vroedvrouw een paar verpleegsters mee te puffen en aan te moedigen.
En daar was hij dan...... een gezonde boy, schoon aan de haak 8 pond en 3 ons. Hoewel ik stiekem op een meisje gehoopt had, dan zou het een Corine worden, wisten we de precieze jongensnaam nog niet. Mama had wel eens gezegd…als het geen Jacoba Johanna wordt dan is het geen vernoemen meer, maar daar zat ik niet mee. Voor een jongetje zouden we nu zelf een naam zoeken. Gerhard was al naar vader van der Kolk vernoemd en Rick als Hendrik Jan naar de beide vaders Eggink. Ik had een lijstje bij me met bovenaan David en Christiaan. Daarna Mark en Robert. Wim keurde meteen de eerste twee af. Mark kwam wel door zijn screening.
De week er voor was er een leuke kinderserie op de tv over een Zweeds jongetje dat Stefan heette, een héél leuk jongetje. Die naam werd door ons beiden goedgekeurd. Stefan stond er dus ook bij. Dat werd de tweede naam.
Opa Bijenhof leefde toen nog.”Mark Stefan…hoe komp ze daor noe bi-j?” “Ach…praatte mama het helemaal goed:”Naor Marcus en Stefanus uut de biebel… wet i-j toch wel!”
Je mag je grote voorbeelden nog wel eens opzoeken en nalezen Mark!!
Ze hebben het wel eens over het verwisselen van kinderen. Nou dat snap ik echt niet, behalve het polsbandje kon ik ons Mark er meteen uit kennen wanneer de kar met baby’s voor de voeding binnengebracht werd. Er was één verpleegster bij die zo knap was om te zien dat ik meteen dacht… die kan nooit handig zijn! Gekke kronkel heb je soms. Maar deze bleek zo lief en zachtzinnig dat ik er helemaal verbaasd over was.
En zo hadden we naar later bleek ons gezin compleet.
Vanavond gaan we het vieren in Sleen.

Roelie hield deze bewerkte tekening met een prachtig gedicht over aan de ontluikende liefde tussen haar en Albert. Hier zitten ze samen op een bankje terwijl het hoofd der school dhr Aartsen de boel goed in de gaten houdt. Jazeker... ook uit de hoge hoed van deze Johan!

Wat gebeurt er wanneer je je eigen naam in toetst op Google? Dat probeerde een oud-collega uit de Hattemer tijd, Johan Frijlink. En hij kwam warempel op deze site en vond gezamenlijke belevenissen uit de tijd dat ik als net afgestudeerd juffertje in Hattem voor de klas kwam. Johan was ongetrouwd, een jaar of zes ouder dan Roelie en ik. En hij had humor. Toen men in de gaten kreeg dat er een romance opbloeide tussen die jongen van van der Kolk die vaak over het hek van het plein hing en die juf Eggink, begon er wat opmerkingen hier en daar. Toen ik eens mijn fiets wilde pakke uit de fietsenkelder zat er zelfs een briefje opgeplakt met de tekst: Val niet in de draaikolk! Ik verdenk deze Johan er van dat hij hier meer van weet. Ons eerste sinterklaasfeestje onder elkaar vierden we bij collega Betty Engelsman en toen Roelie en ik uit de bus stapten om op weg te gaan naar de Randweg stond daar een soort kar waarop wij door enkele collega's naar haar huis gereden werden.
Roelie stuurde me eens een gedicht met tekening, ook gefabriceerd door deze Johan. Ja... dat kon hij ook nog en hoe!
Ik denk dat we 20 jaar geleden op vakantie waren in Oostenrijk en we zondags naar de plaatselijke kerk gingen. Wie zien we daar zitten?... Johan Frijlink met moeder en een hele club van de NCRV.
Toen hij dan mailde als reactie op mijn website waarin ik vertelde over mijn Hattemse tijd, verbaasde het me niet dat hij sinds een half jaar in Oostenrijk woont en een uitgebreide mail stuurde om onze Attemer tijd weer op te halen. Die taal was me ook wat. De H vergaten ze vaak en waar hij niet hoorde te staan kwam hij wel. Wims ome Anton staat nog steeds bekend als de oom die het verhaal van David en Goliath zo'n speciaal einde gaf: Hen ij ieuw em et oofd haf. Ook kreeg je van die klassegesprekjes: Juf,... ik en mijn vader zijn vissen geweest... en wij vongen er toch een klad.
Het ga je goed daar in Oostenrijk Johan!

Dit gedicht hoorde bij de tekening die op een personeelsavond vertoond werd.

Sij saten in het corenvelt bij wilgh en vogelnest
Het was so stil, de harde banc so sacht
De nagtegaal deet goet sijn best
want over nogh geen uurtje wert 't nacht

Hij dacht niet meer aen het papier
Sij intresseerde sich voor 'tscooltje geen sier
Sij lacht ende cijct so vriendlijc naer sijn snor
En geeft hem noch daerbij een por.

Doch plots verstomt des nagtegaelen wijs
Hi siet een donkere gedaente naedren
Si schuifelt nu dichtbij als een patrijs
Si scijnt te horen tot de vroede vaedren

Opeens bemerckt hi iets.........

Nee.. niet van Drees, maar ergens op het Noordereiland in Nieuw Zeeland.

Er zijn voor de sint en kerst heel wat “ Ik ben Moniekjes” en “Ik ben Scotty’s” dank zij Gerrit… je weet wel ....die Giel van de Burtons, bij de doelgroep terecht gekomen. De laatste betaling is binnen. Gerrit had zich garant gesteld. Toen die laatste betaling wat uitbleef ging hij er maar eens achteraan, zo hoefde hij “zijn vetweide van Drees” niet aan te spreken.
Maar het is voor elkaar, het deel voor de Stichting Papoeajeugd naar School is al gestort en ik heb van hen al een bedankje binnen.
Gerrit is zich aan het voorbereiden op zijn lezing a.s. zondag over één van zijn passies: de Burton en meldde net dat de Burton al aan het infuus ligt en morgen gaat hij hem even proberen. Je kunt je nog opgeven voor de lezing over zijn passie--klik op de titel van dit stukje--.
Verder is er wat afgepest vandaag! Robin was er, die moest nog even bijkomen van z'n 10cm lange snee in z'n bil, maar het gaat goed, morgen gaat hij er weer tegen aan! Robin is op dit moment nl. helemaal in de ban van het kaartspel pesten. De regels zijn geloof ik wat veranderd in de loop der tijd of misschien deden wij het wel niet helemaal volgens die regels, maar hij was ons telkens te slim af. Met veel moeite konden we Wim ook overhalen om eens mee te doen. Als ìk het hem vroeg had hij zgn. geen zin …of te druk …of moest hij nèt even iets zoeken, maar wanneer Robin het ging vragen was hij nog wel over te halen.
Ik denk dat hij tijdens onze vakanties te vaak canasta heeft moeten spelen( met Dick en Anda) of klaverjassen (met Klaas en Sanny). Nooit iets van gemerkt dat hij er niet zo’n zin in had, maar soms komt zo’n trauma later pas boven hè?
Morgen moet hij toch weer aan de bak, want dan komen Robin en Eva allebei en tegen twee kan hij zeker niet op.

De Westkust van Vancouver Island in Canada is een bezoek meer dan waard.

"Did you see a bear today". Dat was het wat aan het eind van de dag op een Canadese camping in de Rocky's gevraagd werd. En dan werd er een pin op de kaart gezet op die plek en werd bekeken of het dezelfde beer van gisteren kon zijn. We zaten daar in Clearwater ook echt in Bearcountry.
In mijn fantasie ben ik al aan het reizen. Het is er de tijd voor. Het ligt in de bedoeling om met Ben en Riet naar Schotland te gaan deze zomer. Ben en Niesje hebben zich al weer aangemeld al trouwe oppas. We moeten alleen nog afwachten hoe de revalidatie van deze Ben van Riet gaat lopen want die krijgt binnenkort een nieuwe knie. De enige èchte Ben trouwens ook, want die zit weer met een versleten heup.
Mark en Jennifer gaan dit jaar naar Zuid Frankrijk naar het huisje van Dick en Anda. Leuk!
Verder hebben Dick en Anda gemeld dat ze plannen hebben om naar Canada te gaan in september met misschien een stukje van Amerika. Ze zijn benieuwd welke plekken op ons de meeste indruk gemaakt hebben. Nou… daar kunnen we wel wat over vertellen. Anda is alleen doodsbenauwd om beren tegen te komen. Ik heb adviezen gelezen en gehoord over fluiten en zingen onderweg tijdens een wandeling, maar wij hadden een berenbelletje om. Dat schijnt ook af te schrikken. We hebben  de eerste keer in Canada 7 beren gezien, mager soort, allemaal bruine beren, zelfs één keer op de camping. Meestal worden die afgeschoten omdat ze steeds weer terug komen. Maar de andere beren zagen we gewoon langs de weg. Wanneer je weer eens een bus of een paar auto’s langs de weg zag staan… gegarandeerd dat er ergens een beer te zien was. Gera en Fred woonden toen pas een jaar of 5 in Canada en Gera had toen zelf nog nooit een beer gezien, wel een moose die ’s winters gewoon aan het slaapkamerraam kwam. Drie jaar geleden waren we opnieuw in Canada samen met Henry en Tonny. Toen zagen we er maar één vanaf een bootje tijdens het whale watchen en dan nog op grote afstand. De captain zei dat het waarschijnlijk een jong was dat net door de moeder verstoten was en op eigen benen moest leren staan.
Jullie krijgen nog een mail met tips, Dick en Anda.
Natuurlijk zet opa’s reis uit 1932 ons ook aan het denken en fantaseren. --zie Blog wimhetty--Misschien kunnen we ook daar familie en avontuur  eens combineren. Fantaseren over een reis is al leuk en goedkoop, maar in het echt is het toch even anders.

Boer Gerko heeft zijn Amanda gevonden. Hier in gesprek met Ivonne, de presentatrice van Boer zoekt Vrouw. Op de achtergrond het Wad.-- foto genomen met ons nieuwe cameraatje--

Er zijn programma’s waar ik misschien niet voor thuis blijf, maar waar ik graag naar kijk. Nee geen soaps, maar bv Man bijt hond, Boer zoekt vrouw, de eerste twee series van Wie is de mol, De Wandeling, Bouwval gezocht en andere bouwprogramma’s. Wie is de Mol is afgevallen. Ik vind er niks meer aan met die zgn bekende Nederlanders. Ik wil alleen nog weten wie er afvalt.
Dan is ook Char favoriet. Daar kijken we samen naar net als naar David Oglevie. Ik vind het heel bijzonder en geloof echt niet in doorgestoken kaart. Er is echt meer dan wij met onze gewone mensenogen kunnen zien. Er zal wel een reden voor zijn dat we dat niet kunnen, tenminste de meesten van ons.
Er was een poos terug een herhaling van James Herriot. Daar ging ik echt weer voor zitten. Verder zijn er de Engelse crimi’s bij de KRO die ik kan waarderen. En sommige praatprogramma's. Voor Wim geldt dat op plaats no 1 komt: SPORT, OP no 2: SPORT en op no 3: SPORT. En verder misdaad, oorlog e d. Je weet wel zo'n knokfilm en met iedere klap die er uitgedeeld wordt, beweegt hij dan een beetje mee. Wat hem bezielt snap ik nu één keer niet. Hij noemt het zelf ontspanning.
Is dat nou typisch iets voor mannen? Een belangrijke voetbalwedstrijd… nou ja, maar snookeren, cricket, bowls om naar te kijken. .....??? Friend Tom Woodgate mag ook graag naar golf, maar vooral naar cricket kijken en ik hoor Joan al zeggen wanneer Tom weer naar zo’n belangrijke cricketwedstrijd kijkt, waar volgens ons niets te kijken valt :”Boring. It’s just like waiting until the paint is dry”!

Opa met kleinzoon Harold toen hij een half jaar lang in 1932 op bezoek was bij zoon Herman die emigreerde om in dat verre Amerika zijn kansen te grijpen en boer te worden.

Wim komt net terug van buurvrouw Wielens. Dat is zo’n beetje een vaste gewoonte geworden op donderdagmiddag. Even wat bijpraten met een kopje koffie. Zij vindt het erg fijn en Wim gaat met plezier.
Vanmorgen heeft hij weer een privé zanglesje gehad van Henriette, de dirigente van de Eemslander Shanty’s. Hij moet daar regelmatig een solo zingen en had wat moeite met de ademhalingstechniek. Hierdoor voelt hij zich zekerder.
Door de vertalingen van opa’s reis heb ik ook contact met Luella over van alles. Ze zijn inderdaad ook blij met Obama en hoopt op veranderingen.
Heel bijzonder is wel dat ze schreef dat ze nog de klomp van opa, opa’s wooden shoe, hebben bewaard met een stuk er uit. Hij had zich immers bezeerd met het discen. Dank zij z’n klomp is het nog redelijk goed afgelopen, maar de klomp was wel stuk. Ze zal me een foto sturen van die 86 jaar oude beschadigde klomp.
-- Op Blog wimhetty beschrijf ik de reis die opa maakte in 1932. Hij hield nauwkeurig een dagboekje bij--
Er klinken gezellige geluiden uit de keuken. Wim heeft zich ontfermd over de potten en pannen. Het begint ook al lekker te ruiken, je weet wel… die geur, waarvan je zo het water in de mond gaat lopen. Ik ga gauw tafel dekken.