Memories

Het huisje in Badenhard waar we vroeger zo veel vakanties doorgebracht hebben. Ik heb eens even zitten rekenen. Veertien lange en korte vakanties hebben wij hier vertoefd. Een keer of vier in de zomer, maar de kortere vakanties vaak in de herfst en zelfs een paar keer in de winter. Mooi!!
Nu we meestal met de caravan gaan slaan we nooit een rondje Badenhard over. Tot nu toe ook gevolgd door een wandeling- zg maar klimmen- naar de Hohe Stein. Nee... dit keer niet.

That small house in Badenhard (Kreis Hunsrruck) where we spend so many holidays, in summer, autumn and wintertime.-14-
Since we use our caravan we visit it mostly on our way back home, it's about 4,5 hour drive from home. Almost every time we climb to the Hohe Stein... no... not this time.

De overvolle Camping Loreleyblick van bovenaf gezien.
Our favourite campsite seen from the heights -fully booked- what a pity.
All day and night you see and hear the boats coming along.

Nu wordt het tijd voor onze geliefde plek aan de Loreley, maar wanneer we vanaf Bingen de B9 langs de Rijn volgen zien we de bui al hangen. Alle campings lijken propvol te staan. En ja… bij Camping Loreleyblick kan er niets meer bij. Het is de tijd van de septemberfeesten Rhein im Flammen. “Wie-j gaot naor huus”, is het eerste wat Wim zegt. Maar dat zullen we nog wel eens zien. Ik weet nog een kleinere camping in het Grundelbachtal hier vlakbij. Dan is hij de teleurstelling te boven en even later staan caravan en tent op een klein maar fijne camping aan een beek.
We maken samen met Rick een rondje langs de bekende plekken. Natuurlijk langs Badenhard dat totaal opgebroken is, maar nog net berijdbaar, even langs het huisje. Rick schiet opnieuw hevig foto’s en dan komen we langs boer Steeg die net buiten is. We worden meteen binnen genodigd voor een kop koffie met Pflaumentorte. Dochter Sigrid, die de boerin is, wordt er bijgeroepen. Ze werkt naast haar boerenbedrijf ook als klasseassistente op een basisschool in Boppard. Ze doet allerlei zaken wat betreft land- en tuinbouw met de kinderen.- “ Ich mache die Arbeit uns sie ist der Boss”, zegt vader Gerhard. Ze vinden het geweldig dat Rick er nu ook bij is. “Wanneer brengen jullie die andere twee mee”? We brengen zo een aangenaam uurtje door met herinneringen èn het wel en wee van de laatste jaren.
We besluiten de dag met de beloofde Pommes mit Bratwurst bij de Imbiss in St Goar en genieten van de boten op de Rijn. Dan eenmaal terug in de caravan lezen we lekker en bereiden ons voor op morgen met de volgende herinnerings tour.

Now we are approaching our favourite spot at the Loreley, but when we follow the Rhin from Bingen down to St Goar we see what’s coming. All campsites seem to be full. And indeed when we are at campsite Loreleyblick it is the same: FULL. It’s party time here, time for Rhein in Flammen. “We are going home”, is the first thing Wim said. But I remember me one nice little campsite in the Grundelbachtal nearby. Then his frustration is over and a few moments later our caravan and tent are ready for the next couple of days on that nice little campingspot at that brooksite. We already make a ride along a few well known places. Badenhard of course, but that little village is totally broken up. All the roads are being renewed.
But… we come through and have a look at our lovely little cottage in which we ‘ve spend so many holidays with the boys. Rick starts again making pictures of everything he remembered and then we are going to see our farmer Steeg where our boys spend so much time at milking time and where they had to ask for the milk every day: “Zwei Liter Milch bitte”. We were invited to have a cup of coffee with them. “How did you know I just baked a prune tart”, mrs Steeg welcomes us. Daughter Sigrid is the farmer, the third of their 4 daughters. Next to the farmwork she teaches at a school in Boppard about gardening and farming. Dad Gerhard -78years old- laughed and said: I’m the worker and she’s the boss. They love it to see Rick again after so many years. “When do you take the other two boys”? So we have a lovely hour together with old friends.
We end our day with the usual Pommes mit Bratwurst at the Imbiss in St Goar and enjoy it to have a look at the boats on the Rhin.
When we are back home in the caravan we read a bit and prepare us for the day of tomorrow.

We worden wakker van het getik op het dak van de caravan. Regen…. en de tent wordt nu nat. “Wim… nu blijven we nog een dag. Ik had al helemaal geen zin om een hele dag te rijden en Rick heeft de Sword Beach nog niet gezien”. Hij heeft het er nu al over om nog eens terug te komen en de hele kust opnieuw langs te rijden. En Wim roept al:”Rick… blijf maar liggen… we blijven nog”! En we draaien ons nog een keer om!
Even later heeft Rick toch de kleren al aan en loopt naar het strand. Hij kan er niet genoeg van krijgen. We maken er een rustig dagje van. Lezen, naar de Sword Beach bij Ouistreham en boodschappen inslaan bij de Inter Marché. Dat moet Rick toch ook meegemaakt hebben. Er is ook een Brique Marché, een soort Gamma zal ik maar zeggen. Als je met mannen op stap bent vinden die altijd wel wat: een thermometer voor in de caravan. Vindt Wim leuk. En Rick vindt iets om z’n Airco thuis mee schoon te maken.
Bij Ouistreham zijn de Engelsen, maar ook Noren geland zien we nu. Koning Harald van Noorwegen is er in 2004 geweest om de gevallen Noren te eren. Maar ook Nederlandse schepen deden mee. Het is eb en het strand hier is bezaaid met wier, schelpen stenen enz. Het is lekker wandelen. Rick heeft opnieuw ieder plekje met memories van D-Day gefotografeerd.
Nu zitten we samen aan de koffie. De tent is al afgebroken. En vannacht…. slapen we met z’n drieën in de caravan. Zie je het voor je? Ik vertel morgen wel hoe het geweest is.
En morgen…? We vertrekken richting Reims. Ons einddoel wordt Bingen en dan naar St Goar. Rick heeft het nu al over de Campingplatz bij de Loreley.

We just wake up by the ticking of the rain on the roof of the caravan. Rain… and the tent is getting wet.”Wim we are going to stay for another day. I just didn’t want again to drive a day.
And Rick didn’t see the Sword Beach”. He is talkin gabout to come back and drive the whole way along the beaches here. And Wim is already calling:”Rick…remain in your bed… we are going to stay today”! And we turn over again.!
Later on Rick is walking to the beach. The beach that never pall. We get a quiet day: reading books, while it’s raining. But at noon it is dry and we are going out to that Sword Beach in Ouistreham. The British have landed there and also the Norwegian. We saw that King Harald from Norway was there in 2004 to honour those killed in action. And also Dutch ships were brought into action. It is low tide and the beach is full of shelves, seaweed and nice stones etc. It’s nice to walk around on the beach. Rick took pictures of everything that reminds on the War
Then it’s shopping time. We find a huge Inter Marché and a Brique Marché, just like Gamma in Holland. Rick has to see that. And always the men find something they can use. Wim a thermometer for the caravan and Rick a cleaner for his airco at home.
And now we are having a nice coffee. The tent is taken down in a fast time. Tonight we will sleep all in the caravan. Ill tell you tomorrow’how it was….
And then… we leave for Reims. Our final destination will be St Goar am Rhein where we spend such a nice holidays with the boys so many years ago. Rick speaks already about our next Campingplatz at the Loreley.

In het West Vlaamse hebben we een ontdekkingsreis door de tijd gemaakt. Veurne was al prachtig met haar oude gebouwen, maar ook het West Vlaamse achterland heeft iets wijds. We kwamen terecht in een klein dorpje waar de voormalige plaatselijke brouwerij veel van de geschiedenis van de streek weergeeft in het Museum van de Fransmans. Het waren de mannen van vooral dit dorp die als seizoenarbeiders in Frankrijk in de bieten gingen werken. Het ligt ook zo dicht tegen Frankrijk aan. Een vriendin uit het dorp is onze gids en ze maakt er voor ons een onvergetelijke dag van. Ook Rick is onder de indruk van het harde leven van deze Fransmans en fotografeert er wat af. Neef Wim heeft hem wat adviezen voor het fotograferen gegeven en een fotomagazine. Hij is er mee in zijn sas.


' Avonds, na onze laatste avondwandeling aan het strand van De Panne komen we op de terugweg onverwacht langs zo'n tent met de echte Vlaamse fritekes. Tja... we moeten die toch even proeven. Wij nemen een gewone en Rick een Jumbo. Wij kregen het niet op.... Rick wel!
Maar nu zijn we er klaar voor. Rick helemaal! Op naar La Normandie.

Johan en Joke hadden goede ervaringen met een camping in Courseulles sur Mer. Aan de Juno Beach kunnen we vanaf de camping zo naar het strand.


In West-Vlaanderen we made a discovery trip through the time. Veurne is beautiful with all her old buildings, but also the countryside has something special. We came in a village in an old brewery where you could see a lot about the history of that region. This village was also called the village of the Fransmans, since a lot of workers went to France to work there on the beetfields. It’s so close to France. A friend of us in this village is our guide and made our day. We won’t forget it!. Rick is impressed too about that tough life of these people and made a lot of pictures.

Het prachtige oude centrum van Veurne.

Tja... Belgie... Heb je een aardige camping uitgezocht... bestaat die helemaal niet meer. We zoeken gewoon een andere. Het wordt het Greenpark in De Panne, vlakbij zee. We zoeken natuurlijk meteen het strand op. Er wordt kite gesurfd en dat met minstens windkracht 6. Wat is dat lekker om eens helemaal uit te waaien. "De sokken waaien me hier uit de schoenen", meldt Rick. Ik zie hem genieten. Hij zit met zijn gedachten al in Normandie en ziet bij wijze van spreken de schepen al aankomen.
We zijn ook meteen naar Veurne geweest, een echt mooie Belgische plaats met een prachtig centrum. Ook Rick gaat mee de Walburga kerk in en samen hebben we een kaarsje gebrand ter nagedachtenis aan de opa's en oma. En de rest, vult Rick aan.
We zij moe van alle indrukken, maar ik zie nog wel kans om het boek van Herman van Velzen een eind door te lezen: Een Groezelig Kearltjen, allemaal verhalen, voornamelijk over Aornd Peppelenkamp, een Achterhoekse bessembinder, zijn vrouw Geerte en vriend Olbert van Neuzen Hanne. Toen ik een jaar of 12 was ontdekte ik in een streekblad steeds een stukje van Herman van Velzen en... waarempel het bleek precies de taal van Vorden en omstreken te zijn.
Neef Wim vertelde dat Frans Roest, de eigenlijke naam van Herman van Velzen, zijn eigenlijke inspiratie opdeed in het sigarenwinkeltje, annex bibliotheek van Hassink op de hoek van het Hoge. Hij zat daat te luisteren naar de verhalen van de klanten, gewone mensen met hun gewone belevenissen. Och... hij kon het zo mooi vertellen allemaal.
We willen naar bed, maar nu is Wim er ook al in begonnen en ik hoor hem nog even niet over slapen gaan.

Tja Belgium…We had found that lovely campsite in the book… but it isn’t there at all. We are looking for another one. We find campsite Greenpark in De Panne near the Belgian coast. That afternoon we are walking along the beach looking at the kite surfers. Wind force 6 at least. It’s lovely to walk on the beach in that strong wind. Rick enjoys it too. He already has that Normandian Invasion beach in mind.
We’ve been in Veurne, a really beautiful town with a lot of memories at the Spanish.( 1600-1700) We are going into the St Walburg church, lighting a candle at the memorie of our parents and grandparents.
We are getting tired of all those impressions, but I just have to read a few stories of that Achterhoekse author Herman van Velzen: Een groezelig kaeltjen.. about that dirty old man, all stories about Aornd Peppelenkamp, the besom binder.
We just would like to go to bed, but now Wim has started reading…. So I don’t hear him about it for a while.

Mo, de geweldige hond van de familie, die ik voor Rea schilderde.

Allez manneke... kom maar op met de fritekes! Rick is al aan het oefenen voor morgen als we Belgie binnen gaan. Hij zit achter me in de auto en schiet telkens in de lach. We hebben net afscheid genomen van neef Wim, Marjan en Rea in hun knusse houten huis. Wat een ontspannen bezoek was dat. Ze konden het niet laten om het schilderij van Mo alvast aan Rea te geven. Het stond midden in de kamer te pronken. En... Rea vond het prachtig.
Het is een bijzondere plek daar in en om dat houten huis. Je waant je midden in een natuurlijke omgeving met kabbelende watervalletjes, kwakende kikkers, de Quest van Wim en de ligfiets van Marjan èn de oude hen in het kippenhok.
Rea vertelt over haar belevenissen samen met Jes bij de familie in Indonesie en Australie, over de Fiji eilanden en het woofen in Nw Zeeland. Wat is je volgende wens, vraag ik haar. O... ik zou nog graag eens naar Zuid Amerika willen, maar... dan wil ik eerst Spaans leren.

“Allez little boy… come on with your fritekes”! Rick is already practising for tomorrow when we will enter Belgium. He is on the backseat and several times he give a laugh. We just said good bye to nephow Wim and Marjan and their daughter Rea in their cosy wooden house. What a relaxing visit. The painting I made for them for Rea’s birthday stood in the middle of the sitting room. And… Rea loved it.
It’s a special place that wooden house and garden. Wim build it himself ( Finn House). You are imaging that you are in the middle of nature with that bubbling little waterfall and those quacking frogs, Wim’s Quest, a recumbent ( kind of bicycle) and that old chicken in the henhouse. Rea tells us about her travelling around the world with her sister Jes, visiting the family in Indonesia and Australia and working in Nw Zealand, the Woofing. “What will be your next wish”, I asked her. “Ooo .. I would like to go to South America… but before I want to learn Spanish.

Gisteravond zaten we gezellig als Acherhoekers- met aanhang - bij elkaar. De familie verhalen deden de ronde. Leuk om te horen dat tante Riek, net als haar zussen Hermien en Coba mooi kon vertellen.
Samen met neef Wim en Marjan, nichtje Hennie èn Johan en Joke èn Rick zaten we lang- heel lang- bij elkaar gewoon buiten. Tot het koud werd. Het is uiteindelijk al september....

O’j een varken slaot of aait, schreeuwen dut e altied.
-Bij sommige mensen doe je het nooit goed-

Wee in de helle geboren is,
Wet neet dat ‘r ’n hemel besteet
-Wie onder ellendige omstandigheden is grootgebracht
weet niet dat het ook anders kan-

Arme leu hebt neet völle familie.
- De familie houdt zich afzijdig van familieleden waar weinig te halen is-

Niks wat zich zo opheupt as schulden en smerige wasse
-Niets wat zo snel meer wordt als schulden en vuile was-

’t Kump te peerd, maor ’t geet te voet.
-Gezegd van ziekte: Je bent sneller ziek dan je weer beter bent-

’n Ander de plaggen uut de hegge maaien
- Een ander te kort doen-

Hoe hoger a’j in de boom zitt,
Hoo better a’j biej de appel könt.

A’j gien stoet hebt, mo’j de körstn ettn

D’r is gien kikvos zo glad of hee is wa dikköpken ewes.

Wee eier wil hemmen,
Mot tegen hoondergekakel können.

Met dank aan de Achterhoekse Spreukenkalender.

Wat kan een mens toch wennen aan schijnbaar onbelangrijke zaken. Zo geniet ik door de week elke avond een uurtje van een oude aflevering van James Herriot, je weet wel die veeartsenserie uit de Yorkshire Dales. Ik ben er gek op. We hebben de Dales al vaak doorkruist en het dorpje Askrigg waar de serie speelde bezocht. Ook het Visitor’s Centre in de North York Moors waar de echte James Herriot in de buurt woonde besteed veel aandacht aan hun dierbare favoriet. We hebben zelfs in Thirsk het huis van de veearts opgezocht. Dat is nu een Museum. Alles is zoveel mogelijk intact gelaten en aangevuld met een oude auto, kinderwagen uit die tijd. Zelfs wanneer je de hal passeert gaat de telefoon en als je die oppakt hoor je een boer in onvervalst Dales dialect vertellen dat er een kalf ziek is en of de dokter gauw wil komen. Ach zo tussen half 6 en half 7 droom ik er helemaal bij weg. Er spreekt zoveel liefde uit voor dieren in deze serie en al heb ik ze ooit al eens gezien…. Ik ga er voor zitten en geniet.
Dan een half uur later begint Van jongeleu en aolde groond, de Twentse soap. En het blijft een soap, maar wel de moeite waard, alleen al door die mooie Twentse taal.
En nu…? Inspector Morse. Daar kijken we allebei graag naar.
Verder hebben we vandaag Rick z’n koffer gebracht en helpen pakken. Hij is er klaar voor. Nu wij nog. Wim gaat morgen nog zingen in ’t Klooster in Ter Apel, een promotieconcert van ons Mannenkoor Valerius. Ben en Niesje komen ook meeluisteren. Wordt vast een mooie middag!

What is it a human being can getting used to unimportant matter of detail. So I’m enjoying the English series of the James Herriot, as you know the famous vet from the Yorkshire Dales who wrote several books about his life. I’m very fond of it. We often drove through The Dales during our holidays and visited that little village of Askrigg which they used in the film. We’ve also visited the Visiter’s Centre in the North York Moors where you find a lot of information about this famous inhabitant. We even were in Thisk where he lived. His house became a beautiful Museum worth to go there. Most of the house stayed like it was before. When you are passing the hall the telephone starts ringing and when you pick it up a Yorkshire farmer is telling you about his sick calf.
Ach…. Between half past 5 and half past 6 I’m dreaming about that lovely place and vets. It’s about all that creatures great and smaal and their love for them.
I’ve already seen it …years ago when the boys were still at home….. And now I’m sitting there and enjoy….
Half an hour later the Twentse soap Van Jongeleu and oalde ground starts ( youngsters and old places) However it is a soap it’s worth to listen and look at because of that nice Twentse language ( a region north of the Achterhoek)
And now…? Inspector Morse, an English detective We both love it.
Today we helped Rick packing his suitcase. He is ready for the holiday. Now… just the two of us.
But at first…Wim has to sing with his Men’s choir Valerius in the Monastery of Ter Apel : a Promotion Concert. Ben and Niesje are coming too and will go there and listen with me. It will be a beautiful afternoon, I’m sure.

Ooit vierden we zo onze vakantie- 1982-. Hier zijn we in Oostenrijk mèt de van der Deens èn de Wagenvoorts. Rick vond het prachtig! Op de foto mis ik Mark en Berend. Wie van de twee zou de foto hebben genomen?

In Austria 1982 with friends and the Wagenvoorts. Rick enjoyed it very much.! On this picture Mark and Berend are missing. Who of the two of them made this picture?

En..? Ik kijk Wim vragend aan.”Wàt zei- d-ie”?
“Ik heb een vrouwenkwaal… nou ja.... een kwaal die meer bij vrouwen dan bij mannen voorkomt”.
Dat was even weer schrikken gisteravond. Wim werd ineens heel duizelig en misselijk. En zweten meneertje… Zijn overhemd en hemd waren al snel kletsnat. Ik had al een bak klaargezet vanwege de misselijkheid. Ik heb steeds op het punt gestaan om de Huisartsenpost te bellen. Maar nee… dat hoefde nog niet.
Twee jaar geleden op een zondagavond heeft Wim hetzelfde gehad…alleen erger.
Toen tolde alles om hem heen, de huisarts van de Huisartsenpost kwam, de Ambulance kwam, hartfilmpjes enz enz. Omdat hij een pacemaker heeft hebben ze hem een nacht in het ziekenhuis gehouden. Maar er was verder geen bijzonders en kon hij de volgende morgen weer naar huis. Volgens onze huisarts toen had het iets te maken met het evenwichtsorgaan.
Vanmiddag ging hij toch maar opnieuw naar de huisarts. Helemaal happy was hij nog niet. Opnieuw de diagnose dat wat hij heeft gehad B.P.P.D. heet (moeilijk woord met de D van Duizeligheid) en op internet moest hij de oefeningen opzoeken die zouden helpen. Dat doet hij voorlopig 3 x per dag.
Vanmiddag heeft Rick z’n eigen persoonlijke slaapzak uitgezocht bij de Kampeerhal, een héle grote… met lakenzak. Hij kocht er meteen maar een set jeu de boule ballen bij. We gaan immers richting Frankrijk. Tenminste….
“Misschien heb ik die slaapzak wel voor niks gekocht”, zei Rick. Nou ja, bij Johan op de camping kun je ook jeu de boulen.....
Maar Wim voelt zich weer helemaal fit. Dus we gaan gewoon en passen onze bezigheden gewoon aan de omstandigheden aan.

Voor diegene die denkt: waarvoor dat engels en dan ook nog niet perfect? M'n Amerikaanse familie is blij met deze poging.

“And…? Whàt did he say”?I looked at Wim and he answered: ”I have a women’s disease… an illness- or handicap- that is more of regular occurrence at women”
That was frightening yesterday evening. Wim became very dizzy and felt sick. Several times I asked him if I would phone the docter, but …not yet.
Two years ago on a Sunday evening- he was just waiting for the sport on tv- it happened the same, but worse. Than the docter came… then the ambulance. Because of his pacemaker they took him to the hospital and kept him there for one night. But next morning he was alright and could go home again. Our family docter said it could be something with his balance organ. This afternoon Wim went again to our family docter and he got the same message….. his balance organ. We’ll see. The diagnose will probably be a B.P.P.D – a difficult word with the D of dizziness- On the internet he could find some exercises which should help him. So he had to do that 3 x a day.
This afternoon I went with Rick to a Campingshop to buy a sleeping bag for his holiday with us to Normandie. If indeed we are going..
“Perhaps I have bought my sleeping bag for nothing”, Rick said.
But Wim is totally fit again. So we shall go. Just not in a hurry but with moments of rest. We’ll see.

foto: made by oma Diny.

Natuurlijk een foto van de nieuwste telg in de familie: Olaf Hendrik Wagenvoort. Berend en José zijn er maar wat blij mee. Voor Sascha was het blijkbaar even slikken. Al die mensen die vooral naar de baby gingen kijken en pakjes meebrachten voor dat kleine ding. Nee dat is even wennen. Vandaag was ze een dagje bij opa Ben en oma Diny en had ze even alle aandacht.
Toen bij ons indertijd…lang geleden…. Rick geboren werd in Aalten, was Gerhard 21 maanden en ik zie hem nog zo de trap op kruipen voor Wim uit. Eerst leek er nog niet veel aan de hand, maar toen de kraamhulp weg was werd het anders. Als baby Rick in badje ging, wilde Gerhard ook. Dat deden we er maar achteraan. Wanneer ik in bed Rick lag te voeden kroop hij tussen ons in en duwde venijnig net zo lang tot hij in het midden lag. Het heeft een week geduurd en toen was hij er aan gewend dat hij niet de enige was.
Ik moet zeggen dat toen Mark geboren werd dit helemaal niet speelde. De jongens vonden het prachtig om een nieuw broertje te hebben.
Wat dàt betreft: gewoon doorgaan……

This picture shows the newest baby boy in our family: Olaf Hendrik Wagenvoort. Berend and José are very happy with him. For little sister Sascha it’s different. All those people visiting and looking at that new baby, bringing surprises for little Olaf. No… that takes some getting used to it. Today it was opa and oma’s day. Diny went to keep her and spend the day with her. There are grandparents for, isn’t it?

Long time ago when Rick was born in Aalten, Gerhard was just 21 month old. When I close my eyes I see him coming upstairs with Wim to have a look at his little brother. He was not impressed. As long as the maternity nurse was there nothing happened, but afterwards he became very jalous. When I put little Rick into his bath he wanted too. When I was feeding Rick he climbed on bed or on my lap he wriggled himself between the two of us. It took about a week before he was used to that new situation.
I have to say that when Mark was born a few years later… no problems at all. The boys did like it very much to have a new little brother.
So you see…. just go on…

Vanaf Rick z'n balcon is het allemaal groen.

Een half uur later thuis dan gepland. ’t Zweit steet mien nog op de rugge. Ik was bij Rick om kennis te maken met z’n begeleidster van De Leite. Samen met Rick hebben we overlegd wat voor begeleiding het best bij hem past. Voor Rick is begeleidster Inge een goede uitlaatklep. Hij vertrouwt haar helemaal. En dat voorkomt al veel stress. Na de vakantie gaat hij bv iedere week een keer uit z’n werk naar het eetcafé waar er met 12 anderen en een stuk of vier begeleiders gegeten wordt. Het was goed haar even te ontmoeten.
Als ik naar huis ga staat m’n auto zowat klem. Iemand heeft z’n auto er achter geparkeerd en wel zo dat ik met m’n gebrekkig gevoel voor techniek er met geen mogelijkheid uit kan komen. Ik ben wel 10 keer naar voor en weer naar achter gereden, maar als ik door zou gaan raak ik of de éne of de àndere auto.
Weer terug naar Rick. Die komt de trap al af.
Op dat moment komt er een jongeman aanrijden die me heel handig lijkt. Zo te zien heeft hij zijn moeder bij zich die een stapel gebak met zich mee torst. Ik kijk hem maar eens smekend aan en vraag of hij dit waagstuk aandurft. Hij neemt de toestand in ogenschouw, glimlacht even ondeugend - zie hem denken... vrouwen achter het stuur..- en stapt achter het stuur. Na een paar keer heen en weer is de auto er uit. Bedankt buurman van Rick! Lang leve de jeugd!

I’m half an hour later than I expected, when I’m coming home from Rick. My back is wet of sweatening. I was at Rick’s home to meet his attendant. She comes every week to talk and advise. He is trusting her entirely. That prevents Rick getting stressed. She is trying to improve his socializing. When he’s back after his holiday he will go to an “eetcafé” to eat there with 12 others and 4 attendants and to have a good time together.
It was good to meet her. She is very professional.
When I go home I cannot drive my car out of the parking place. An car has been parked very close behind mine. And with my lack of technical feeling!! I tried it ten times at least to get out but when I would have gone further I would have damaged one or another car.
Back to Rick again… But than there is a young man coming with his car. He seemed very handy to me with his own car. I give him a pleading look and ask for help. He looked at the situation, smiled a bit naughty (women...driving cars...) and jumped at the wheel. A few times forwards and backwards and…. . ready. Thank you very much! Long live the youth!

Dokter Harry l. is al klaar met enten.

Enten we wel of enten we niet? That’s the question! Jarenlang hebben we de pony’s laten enten tegen influenza en tetanus. Zo ook buurman Jans. Het is een kostbaar gebeuren, vooral bij meerdere pony’s en honden. Dokter Harry is er toch en daarom laten we Tessa dan maar gelijk de jaarlijkse inenting geven. Ja… je wilt goed voor je beesten zorgen.
Jans had al eens geïnformeerd bij andere ponyeigenaren:”Laten jullie je pony’s ook enten”? De meeste dus niet. We vroegen dit vanmorgen aan onze dokter Harry. Inderdaad is de kans dat ze ziek worden klein, maar wanneer je een ziek paard hebt gezien wil je dat toch bij je eigen paarden voorkomen. Maar niets moet. De kans dat je paard of pony ziek wordt is kleiner dan de kans op brand, zegt hij eerlijkheidshalve.
We laten nu in elk geval enten en volgend jaar zien we nog wel.
Voorlopig zijn ze weerbaar tegen de griep èn tetanus. We krijgen ook de injectiespuitjes met Ivomec voor de schapen.
De schapen en pony’s worden meteen aan een inspectie onderworpen. Harry pakt Bram eens stevig in de rug. Hij is tevreden. Dan zijn wij het ook.
Hè… daarna lekker een uurtje bramen geplukt met Susan. Altijd gezellig om dat met z’n tweeën te doen. Het werkt lekker ontspannen voor je geest en inspannend voor je body, als je tenminste net als ik de braambossen induik met de wandelstok. De dikste bramen zitten altijd het verste weg.

Do we vaccinate or not? That’s the question. Every year until now the vet came to vaccinate the pony’s against influenza and tetanus. And also neighbour Jans did. It’s rather expensive, especially when you have more pony’s and dogs. Docter Harry is here and we decide to ask him about the necessity of that vaccination. You want to take care of your animals, isn’t it?
Jans already had asked other pony owners about that vaccination. Most of them did not. “Indeed”, doctor Harry said, “The chance the horses to get sick is small but when you have seen those very sick horses you want to prevent it”. But it’s not an obligation.
This year we decide to vaccinate and think about it for next year. Now they are prepared. We’ve got Ivomec for the sheep too, it’s against all kind of worms. The sheep and pony’s are also inspected by our vet. He is content about their condition. So we are.
Hè… then we go out for a nice hour of blackberrying, Susan and I. It’s fun to go along the blackberry bushes with the two of us.. It’s relaxing for your mind and rather a strain for your body, if you go like I did jumping into the bushes with the walking stick . The largest ones always are on the highest spots, you know….

De bronzen scheepsbel bij het hek klingelt. Meestal is dat iemand die hier vreemd is of die bang voor onze enthousiaste honden is. Dit keer is het een man die namens de gemeente komt kijken naar de sloten die om ons grondstuk liggen. Toen we laatst op het Gemeentehuis waren hebben we gelijk ook maar gevraagd naar het onderhoud van de sloten. Een groot deel is nu helemaal overwoekerd met braamstruiken. Deze weken is dat wel aardig want er zitten hele lekkere bramen aan. Maar Wim zit al maanden zo niet langer er tegen aan te hikken hoe hij ze schoon zou moeten krijgen zodat er weer een goede afwatering komt. Deze meneer heeft een plattegrond bij zich van ons perceel en vertelt tot grote opluchting van Wim dat de sloten bij de gemeente horen en dus ook het onderhoud er van. Voor kerst gaat het nog gebeuren. Ineens ziet Wim het weer helemaal zitten.
Vanmiddag kwam ook onze timmerhulp even naar een verrot kozijn kijken. Hij kreeg meteen een rondleiding over ons erf, de schapen, de pony’s , de kippen en de Finse Kota.
“Als ik jullie was ging ik hier nooit meer weg. Alleen straks regelrecht naar het bejaardencentrum”! Wie weet!?
Maar morgen ga ik eerst met Susan nog op bramenjacht. Het is een goed bramenjaar. Terwijl er anders meer bramenplukkers langskomen heb ik nu nog niemand met een emmertje en een wandelstok gezien. Fijn voor ons.
Vadertje Haan heeft toch pech gehad. Toen Jans hem uit de bench en in het kippenhok wilde doen, vloog hij hem aan en Jans heeft nu een paar lelijke krabben op de hand. Dat had vadertje nu net niet moeten doen. “Hee hef ’t koppie d’r al af”, zei Jans vanmorgen.

The bronze ship bell next to the gate is ringing. It’s often somebody strange or who is afraid of the enthusiastic dogs. But now it’s a man from the town hall who will have a look at our ditches along our parcel. A large part of them are totally overgrown with blackberry bushes. This time of the year I like it, because of the delicious blackberries. It’s only that Wim is anxious about the problem how to clean those ditches so there will be a good drainage of our meadows. A few weeks ago we were at the town haal to ask about those ditches. This man shows us a plan of our parcel and tells us to Wims relief that the ditches have to be cleaned by the local authority. Before Chrismas it will happen. So Wim is happy again.
This afternoon a carpenter came along to look at a window frame that has rotten. He’ve got a walk around our yard, the sheep, the pony’s, the hens with chickens and we showed him our Finnish kota. He said: ”If I were you… I never would move somewhere else, only to the retirement home”! Who knows?
Also… tomorrow I’m going blackberrying with friend Susan. We’ve a good blackberry year.
It’s a pity for him, but father cockie was unlucky after all. When neighbour Jans would let him out of the bench into the henhouse he attacked Jans. Jans has got a few ugly scratches on his hand. That’s what father cock never had to do. So he’s got the worst of it.