Typisch chaletje in Beieren.

Wim heeft het voor elkaar. Hij heeft ook stokken ontdekt in Berchtesgarden en is meteen van plan om die ook thuis te gebruiken. Onze ober komt ook uit dat gedeelte van Duitsland en heeft op de mogelijkheden van de streek gewezen. Tot ons groot plezier konden wij dames even heerlijk rondkijken in al die gezellige winkels in dit leuke stadje. We hadden afgesproken bij de bron op de Marktplatz. Natuurlijk waren de mannen eerder terug van hun wandeling dan wij uitgewinkeld waren. Ze hadden intussen ook de plaatselijke kerk bezocht en kaarsjes gebrand als aandenken aan onze overleden voorouders èn voor een behouden terugreis. “Noe mo-j natuurlijk neet roekeloos gaon riejen “, merkte Dirkje fijntjes op. "Wie-j hebt wel een eigen verantwoording." En zo is het.
Ben had een mooie Winterwanderweg gevonden op de kaart. Na de koffie bij de ene hut en de Strammer Max en Goulash- èn Nudelsuppe bij een andere zou dat gebeuren, maar helaas…. de Wanderweg was afgesloten en niet onderhouden. Nog even Berchtesgaden in dan maar en samen aan een drankje bij thuiskomst in het hotel. Ik weet ook al wat we vanavond eten: Kartoffelsuppe, daarna Junkerschnitzel met Petersilienkartoffeln òf Putengeschnitzeltes mit Reis und Mediterrane Gemüse. En Schokolade Mousse toe. Hier worden de gerechten heel mager en met veel kruiden bereid. Tot nu toe was het allemaal heel lekker. Bis Morgen und viel Spass.

De Altstadt heeft smalle straatjes met prachtige uithangborden. Deze is van glas in lood.

“Den breg heel wat op an old iezer”, meende Eb toen hij deze achterdeur van hotel Kaiserhof zag. Vandaag is Salzburg aan de beurt. Hoewel ons plan om vandaag niet ver te lopen niet helemaal uitkwam, ging dat me veel beter af. Het “Ie-j mot gewoon een betjen deurzetten” van Diny wierp zijn vruchten af. We beklommen de burcht hoog op een rots en maakten daarboven een prachtige wandeling en genoten opnieuw van de zon. We daalden via een lange trap weer af naar beneden en zochten de Altstadt op. Een lekkere Goulashsuppe gaf ons nieuwe krachten om de stad te verkennen. Die oude stad is niet zo groot, maar sfeervol, niet zozeer de gebouwen maar de versierselen. Diny, Dirkje en ik kregen de gelegenheid om even de winkeltjes in te gaan, typische souvenirs als Mozart Kugeln en dergelijke. Dat was het niet echt. We zochten de mannen weer op. Wim was al ongeduldig geworden van het slenteren, ze hebben een plekje gezocht om op hun vrouwen te wachten. Het dal bij Berchtesgaden vonden we laatst zo mooi dat we dat nog eens doorrijden om te kijken of we er deze week nog eens een dag door kunnen brengen en dan is het tijd om aan onze stamtafel wat te drinken.
Overal word je met Grüss Gott gegroet waarna Ben vertelt over de Achterhoeker die met zijn Drika voor het eerst in Oostenrijk was waar ze natuurlijk ook zo’n bergwandelingetje gingen maken. Ze waren al aardig hoog en Drika pufte al behoorlijk. Ze waren al een paar Duitsers tegen gekomen die hen groetten met “Gutentag" en zij groetten terug toen ze een Oostenrijker tegenkwamen die kwiek naar beneden kwam stappen. Ze groetten de man met:”goeiendag”en kregen zijn groet Grüss Gott terug. “O foi Bearnd”, zei Drika… “Mo’w nog zo hoge?”
Iedereen gegroet vanuit Anif! Grüss Gott...!

Na de afdaling per kabelbaan waarbij Wim en Ben voorin staan te genieten van de indrukwekkende diepte rijden we samen naar Berchtesgaden waar Hitler ooit zijn domein had en vinden bij een kerkje een mooi plekje in de zon. Dankzij de factor 50 van Dirkje hangen er straks in elk geval de vellen niet bij

Diny en Dirkje rusten even uit en genieten van het zonnetje.

“Hakken in de snee.. hakken in de snee…” Wim en Ben lopen voor ons en geven aanwijzingen. Vanmorgen zijn we na ons uitgebreid Oostenrijks ontbijtje met de kabelbaan naar boven gegaan en daar wachtte ons een prachtig uitzicht. Ik moest me natuurlijk wel weer even vermannen. Ik heb het niet zo op die dingen. Ik moest steeds denken aan Esther die ooit eens als geruststelling zei:”Als we gaan… dan gaan we met z’n allen.” De baan overbrugde wel een hoogte van bijna 1800 meter.
Toen kwam de volgende uitdaging. Ik had uit voorzorg al nordic walking stokken gekocht en dat was geen overbodige luxe. Je staat te kijken hoe die Oostenrijkers hier de berg op en af lopen om bij het begin van de zwarte skipiste te komen. Niks geen skischooltjes hier. De zwarte piste is de zwaarste, alleen voor gevorderden. Kleine kinderen sjeesden zo de steile helling af met ouders of zelfs grootouders in hun spoor. Wij hielden het op wandelen. Toen ik na de eerste berg klim en afdaling te voet weer zo’n berg voor me zag zei ik meteen al:”Dat ga ik niet doen… jullie gaan je gang maar”. Maar Diny en Dirkje haalden me over met:”Als wij het kunnen … kun jij het ook”. Ach en toen wilde ik me niet laten kennen en stapje voor stapje ging het in de sneeuw berg op en berg af. Zweten meneertje, maar zo hadden we eenmaal teruggekomen bij de berghut wel de cappuccino met Apfelstrudel mit Vanillesohse verdiend

Het is zondag en in plaats van kerkbezoek lopen we hier in de prachtige witbesneeuwde bergen. Op dit plekje werd een man in 1980 door een lawinw verrast en op dit gedenkteken staat de passende tekst:
Ihr glaubt der Jager sei ein Sunder
weil selten er zum Kirche geht
Im grunen Wald ein Blick zur Himmel
ist besser als ein falsch Gebet

Wij zijn nu de ontvangstcommissie.

Gistermiddag vroegen we aan onze waard of er nog meer Hollands gasten kwamen. "Nur Hollander", zei hij. En zo was het, allemaal op doorreis naar de Alpen.
Nu weten we ook wat file is.. nou ja Stau dan. Vroeg opgestaan vanmorgen om op tijd Munchen voorbij te zijn. Dat ging met horten en stoten, maar de ellende zat in de staart minstens 25 km Stau. Nu weten ook wij in het noorden van Nederland hoe zoiets voelt.
Met Diny had ik telkens sms contact. Die hadden een uur vertraging door de file al in Nederland vanwege bouwwerkzaamheden aan de weg en natuurlijk al die gezinnen die op weg gingen naar de wintersport. Ze deden een kloek besluit door niet via Munchen te gaan maar de route via Nurnberg en Regensburg naar Salzburg. Zo gebeurde het dat we slechts een uur voor hen arriveerden bij Hotel Kaiserhof in Anif, net onder Salzburg.
We hebben er gelijk maar een op gedronken samen met Eb, Dirkje, Ben en Diny en nu heeft iedereen zich teruggetrokken op zijn echt Oostenrijkse kamer in dit mooie oude hotel met veel houtsnijwerk.
Je moet er even wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat.
Vanavond om half 7 gaan we aan onze vaste tafel aan het diner en ik zal het advies van dokter Muilwijk in gedachten houden... geen dikke schnitzels en geen mayonaise. Die galsteen heeft ook even vakantie... toch?

Ik moest echt even aan Mark denken toen ik de grote bulten hout zag liggen bij het laatste wegrestaurant. Mark zou er jaloers op worden. Die is steeds op jacht naar voordelig hout voor z'n beide houtkachels. Vooral die in hun woonkeuken slurpt nogal wat op.
Er is hier flink gekapt en gesnoeid. Het was dat we een overnachting geboekt hadden anders waren we doorgereden. Het ging allemaal zo voorspoedig. Wim heeft zelfs zijn voordeligste snelheid aangehouden, anders waren we hier veel te vroeg in Schlusselfeld. Komen we bij het Hotel Gasthof dat de Tom tom ons wees... moesten we tot 4 uur wachten voor we er in konden..! Na een wandelingetje door het ontzettend saaie plaatsje deed Wim z'n middagdutje in de auto en ik begon aan m'n boek.
Om 4 uur konden we naar binnen en werden uiterst vriendelijk ontvangen. Maar... de receptioniste kon onze naam niet vinden. Toen ik haar het reserveringsformulier liet zien was het:"Schade Schade, sie haben gebucht bei Herderich."Had de Tom Tom ons langs ons hotel een eindje verderop gestuurd.
Maar nu zitten we dan goed.
Op het laatste moment had ik de laptop nog meegenomen en achter de voorstoelen geschoven... je weet ja nooit...? Wim had nog zo gezegd:"Laot dat ding noe maor es thuus.. dan kick ie-j es een betjen af." Maar ik kon het niet laten... al was het alleen maar om wat ervaringen op te schrijven. En warempel... gibts Frei Internet in Gasthof Herderich. Kan niet meer stuk. Wim heeft snel een grote pils opgehaald aan de bar en zit nu als een vorst op bed met een boek voor zich en een glas in de hand. Z'n vakantie is begonnen. Het weer voor de komende dagen ziet er niet best uit... regenachtig volgens onze hotelier. We zien wel.

Diny als je dit op de valreep nog even leest: neem je een paar extra handschoenen voor me mee? Die ben ik nl vergeten.

Op de Vekabo camping De Boomgaard zie je soms leuke gasten.

Ik ken hem nog steeds… het Vordens Volkslied, ooit geleerd op de School met den Bijbel in Vorden. Het zit er gewoon nog vastgebakken in.

Er ligt een vriendlijk dorpje ergens in Gelderland.
Men heeft er acht kastelen als ’t waar omheen geplant.
Wilt gij het leren kennen, ga dan eens op bezoek
Naar ’t oude dorpje Vorden in Gelders Achterhoek.2x

En in dat oude dorpje, dat achtkastelenoord,
vindt men nog veel natuurschoon dat 't mensenoog bekoort.
En in zijn mooie bossen waar 't beekje rustig vliedt,
daar kan men nog genieten van 't nachtegalenlied.2x

Zoekt gij een rustig plekje, ga Vorden niet voorbij.
Want daar leeft men gemoed'lijk, eenvoudig en gastvrij.
t Geen men u daar kan bieden, vindt g'aan geen zee of strand.
Want Vorden is de Parel van ons mooi Gelderland. 2x


Ik heb het altijd een aardig lied gevonden, gewoon zoals het was èn is.
Afgelopen zondag waren we dan even in Schoonloo en terwijl we daar bij de Vekabo-camping parkeerden zagen we wat folders liggen. Ik nam er een mee en daar stond warempel het Volkslied van Schoonloo- of Scheloo zoals het daar genoemd wordt- achterop. Wel even wat anders.!

Refrein:
Achter op Schelo is ’t knollegruun bevreuren
Falderalderiere, falderalderare 2x

Daor hef Jan Pieks zien dochter bij verleuren
Falderal… enz.
En oes allerkleinste zwientie vret al earpelschellen
Falderal… enz.
En oes allerkleinste kalfie stiet al an een poaltie.
Falderal… enz.
En oes allerkleinste kattie vret al grote moezen.
Falderal… enz.
En oes haantie kreijt al as een grote
Falderal… enz.
Mien moe die zöcht de eier op de hilde.
Falderal… enz.
Mien allerkleinste breurtie giet al hen de wichter
Falderal… enz.
Mien allerkleinste zussie zög nog an de tette.
Falderalderiere falderalderare.

Refrein.

En zo krijgen jullie ook nog wat Drents van me mee! Nou ja.. het Drents van Schelo, want in Drente verschilt het ook nog per streek.

Ingrid l. en Hellen zijn al vriendinnen vanaf de schoolbanken. Hellen heeft een tijdje in het westen gewoond, maar is weer terug in Emmen. Ze belde Ingrid op met de woorden:”Ik ben er weer…”. En opnieuw trekken ze weer veel met elkaar op.
Beiden schilderen mooi en hebben de mogelijkheid gekregen om een expositie te hebben in het Huis van de Wijn in Schoonloo. Gisteren was de opening en wij hadden een uitnodiging gekregen. Agnes had er ook zin in om te gaan kijken, want Ingrid en ook Helen schilderen beiden graag dieren.
Er kwam heel wat bezoek. We moesten zelfs bij de overburen parkeren. Daar was plaats genoeg. Het bleek een Vekabo camping te zijn.
Het bleek een prachtige plek om te exposeren. De Franse koeien vond ik de topper van Ingrid. Wanneer je de naam op een schilderij niet zag wist je bijna niet wie van de twee het geschilderd had. Zo lijkt hun stijl op elkaar. Ze hadden bv beiden een roodborstje geschilderd op een klein vierkant doekje. Onafhankelijk van elkaar hebben ze dezelfde kleuren gebruikt voor de achtergrond. Ik wens ze hierbij veel succes.
Wil je meer van hen weten? www.vaningrid.nl en www.vanhellen.nl

De Franse koeien zijn voor mij de topper van Ingrid. Ik kon er niet goed voor staan om te fotograferen en het was daar wat donker in die hoek. Op haar website staat hij vast beter.

“Tessa… zoek! Tessa zoek de stok.” Tessa heeft weer een goed weekend met veel beweging. Agnes is weer bij ons dit weekend, een weekend dat bestaat uit spelen met de dieren, schilderen, een spelletje,op bezoek bij Mark en Jennifer, computeren en tv kijken. Agnes had een foto van hun hond Laila meegebracht en die moest op het doek. Helemaal gelukt! We hebben het net gelakt zodat hij ook nog mooi afgewerkt is, een pikzwarte Newfoundlander in de sneeuw. Ze heeft het vrolijker gemaakt door een zon en de oranje kleuren terug te laten komen in de sneeuw en haar naam.
Wim had deze week een Lassie film opgenomen die in Engeland en Schotland speelde. Helemaal prachtig vond ze die! Ik ook trouwens. En zo vliegt een weekend voorbij.
Aan het eind van de middag wordt ze weer opgehaald en dan duurt het weer een maand voor ze weer hier is.
Maar.... we hebben geen klagen. Afgelopen weken was Eva hier een paar keer per week en a.s.dinsdag en donderdag komt Robin na schooltijd hier. "Je mag hem hebben tot na het eten. En donderdag krijg je Gerhard erbij", sprak Judith. Zo druk is ze deze laatste week voor de vakantie.

Hebben jullie het gezien in de hoogtepunten van tussen Kunst en Kitsch van de afgelopen 25 jaar… die oude wrakkige Rietveldstoel? Er was al een stuk van de voorste poten afgezaagd en hij was ooit in de zwarte glanslak gezet. Een studente had hem op een rommelmarkt voor een paar gulden op de kop getikt. Het model kwam haar zo bekend voor.
Het water liep de antiquair in de mond toen hij hem zag. Er waren er ooit maar vijf van gemaakt door Rietveld begin vorige eeuw. Dit bleek toch wel een museumexemplaar, nu ƒ70000 en eenmaal opgeknapt wel ƒ125000 waard.
Maar ook het mannetje met buik, mooi hoedje en geel broekje mocht er zijn. Er zat een kraantje ergens aan het buikje en het bleek dat je er drank uit kon tappen. De eigenaresse was vooral verliefd op het gele broekje. Ze verblikte of verbloosde niet toen haar lievelingetje ƒ15000 waard bleek te zijn. Het enige wat er met een stalen gezicht uitkwam was: ”Nou jongen… je mag blijven.”
Nee veel kunst hebben we niet in huis, wel wat voor mij waardevolle dingen, maar dat is niet in geld om te zetten. De typemachine van vader Hendrik Jan is zoiets, wel oud, maar niet veel waard in geld. Een bronzen telegraaf die Wim ooit aan boord voor me gemaakt heeft. Dan heb ik nog een herinnering uit het Achterhoekse, ooit gekregen van een sint die Anneke heet. Het zijn een paar echte Grolse wanten in het originele patroon gebreid. Ik meen dat Anneke iemand kende die dat nog deed. Ik ben er nog steeds blij mee en… ze zijn lekker warm.

De ploegende boer, m'n nieuwste schilderij, 60x60cm, acryl op 3D doek.









De Achterhoekse uitdrukkingen zijn vaak gebaseerd op het leven in deze streek, een streek van veel boeren en alles wat met het platteland te maken heeft. In West Vaanderen hoor je juist vaak uitdrukkingen die met de zee te maken hebben. De bloggers uit de Westhoek kunnen er wat van. Onze taal heeft een gemeenschappelijke achtergrond, maar voor mij is het lastig precies te volgen net zoals het voor hen met onze taal is.
Hier nog een paar rake uitdrukkingen van de Achterhoekse Spreukenkalender.



Met ’n oald hoes en ’n joonk wief he’j altied wat te knooien.

Elken boer pris zien eigen botter.

Op zien eigen mesthoop hef de hane ’t grootste recht.

Tegen vorst in de beddestae kö-j neet stokken.

In ’n wieje bokse heurt gien magere billen
-Je moet niet boven je stand leven-

Dén keerl is wel zo zuneg!
Hee gebruukt de pieren nog as schoenveters…
-pieren= regenwormen-

“Wie blieft mooi biej mekare”,
zae de liester tegen de piere en vrat ‘m op.

A’j een hond plaogt,
Mo’j ’t bieten veur leef nemmen.

’n Vet varken wet neet dat ’n mageren honger hef
-Iemand in goeden doen weet niet dat anderen het minder hebben-

Even terug naar 1953... Opa met kleinzoons: broer Henk en Johan Aartsen

Opa Bijenhof beviel het erg best op de Boomgaard. Hij kon overal op de fiets naar toe. Hij schilde de aardappels, voerde de kippen en hielp die eerste jaren mee bij de oogst als het nodig was. Hij was de verantwoording en de zorg ons en voor een inkomen kwijt. Zelfs toen hij al dik in de 80 was zat hij onder de kersenboom om aan de bel te trekken als de spreeuwen fanatiek werd in de kersentijd. Mama wilde vooral de spekkersen bewaren voor haar beroemde bowl. Er hebben ook van die aluminium stroken in gehangen, maar dat werkte niet erg. En in de Spaanse kersenboom zat Dorus, een levensechte vogelverschrikker......, hielp ook niet afdoende. Verder hadden we nog morellen. Dat zijn van die zure krengen. Die waren ook alleen maar geschikt om in te maken. Maar… daar bleven de vogels wel van af, net als van de vogeltjeskersenboom. Dat zijn van die kleine kersen met een normale pit. Daar zat niet veel kers aan, zal ik maar zeggen. Daar hadden ze geen belang bij. Dan hadden we ook nog een meikersenboom. Daar kregen de vogels geen kans, want daar waren we zelf het eerste bij. Ik vermoed dat pa’s vader, de tuinman van kasteel het Medler, die bomen en ook alle fruitbomen van De Boomgaard nog geplant heeft in de jaren 30.

Johan heeft nu heel wat oude rassen opnieuw geplant. Ik heb het idee dat er dit jaar misschien hier en daar al wat aan gaat zitten.

Mama, ongeveer 1977.

“Ik heb een bloeddruk as een jonge meid, zei de dokter”, klonk het als mama weer thuiskwam. Diny weet het zich nog te herinneren. Gek dat zij zich weer heel andere dingen herinnert dan ik. Maar aan die bloeddruk van die jonge meid kwam toch een ende. Het was de tijd van zoutloos eten en afvallen. Dat laatste kostte haar veel moeite. Ik betrapte haar eens toen ze bij het opruimen van de tafel na het eten nog even met de vinger langs de rand van de juspan ging. “Foi foi. Ik magge toch wel iets hemm’n. Ik valle nog flauw bi-j ’t varkens voer’n”.
Laatst toen Diny en Ben bij ons waren vroeg ze mij er naar. Zij heeft ook de bloeddruk te hoog. “Ikke niet”, zei ik. “Ik heb daor gien last van”.
Achteraf blijkt dat je er niets van merkt, wanneer die te hoog is. Bij de vooronderzoeken voor de galblaasoperatie bleek dat mijn bloeddruk wel veel te hoog is. Nu worden er bij de huisarts controlemetingen gedaan. Vanmorgen was het gelukkig toch iets lager. Maar… dat afvallen zal toch serieus plan worden. Doe je nog mee Gerhard?

Ook de man van Ellen is beeldend kunstenaar... Dick Lubbersen. Dit schilderij van hem hangt in hun atelier.

Opnieuw een boeiend bezoek aan een man in Man bijt Hond. Een mooi opgeknapt huis lijkt het op het eerste gezicht, maar binnen moet er nog wel het een en ander afgewerkt worden waar de heer des huizes mee in de weer is.
Hij werkt thuis in deeltijd terwijl zijn vrouw een baan buiten de deur heeft. De mensen van Man bijt Hond krijgen op hun verzoek een rondleiding en hij krijgt de vraag of hij altijd zo relaxed is geweest. Het blijkt dat hij ook tijden heeft gekend met 80 uur werken in de week. Aan de muur hangt een poster met Challenge erop. “Die kreeg ik van m’n zoon toen hij 17 was”, vertelt hij. Wat betekende dat voor u?” Zoonlief had in de gaten dat pa wel erg veel met z’n werk bezig was om bv weer een nieuwe auto te kunnen kopen. Hij leerde van hem dat hij niet moest leven om te werken, maar dat werken om te leven beter is voor een mens. Het werd een ommekeer in zijn leven.
“En uw zoon… wat is er van hem geworden?”
Wat blijkt …? De inmiddels volwassen zoon heeft z’n huis weggedaan en reist met z’n vriendin een jaar door India. Heel relaxed.
En ik…? Ik ben blij dat ik de schilderijen weer terug heb. De herderin met hond en schapen hangt op een mooie plek en de moose hangt weer op zijn plaats voor de schoorsteenmantel.
De paarden zijn nu af, net als een nieuwe … een kop van een ram, vanmorgen bij Ellen kwam de finishing touch. Nu zijn Tessa en Queeny aan de beurt om vereeuwigd te worden.