Samen in de wei...

Wanneer je naar huis wilde had je als soldaat wel een verlofpasje nodig. Deze gold van 3-4 juni 1940.
Hendrik Jan had de taak om alles na de overgave in goede banen te helpen leiden, waaronder het identificeren van de gesneuvelde militairen. Ik denk dat velen die deze spannende tijd van zo dichtbij meemaakten het daar later niet over wilden hebben.
Pas in 1975 vertelde vader Hein over zijn kameraad naast hem waarbij de duim werd afgeschoten van achter hen. Er bleek een Nederlander in een boom te zitten die de Duitsers een handje had willen helpen. Deze werd door zijn sergeant uit de boom geschoten. Volgens Joop staat o.a. ook deze gebeurtenis vermeld bij het Herinneringscentrum aan de Grebbeberg.



Uiteindelijk konden op 23 augustus 1940 de dienstspullen ingeleverd worden



Nog even samen op een bankje, Hendrik Jan en Gert. Hendrik Jan zoals het hoorde in diensttenue, maar Gert neemt het blijkbaar minder nauw en heeft er maar een gemakkelijker broek en schoenen bij aangetrokken.

Onverwacht viel er vorig week een envelop van de KRNM, de Kon. Ned. Reddings Mij, in de bus. Nee geen herinnering tot betalen of het jaarlijkse Magazine met alle reddingen en verdere informatie. We waren in mei net met Agnes naar een open dag van de KNRM geweest en samen met Wim heeft ze een tochtje buitengaats mogen maken vanuit het Reddingsstation in de Eemshaven. Wim draagt ook nog steeds graag kleding die je bij hen kunt bestellen en dit voorjaar hebben we voor alle drie jongens, nou ja vier als je Wim meetelt, een afritsbroek gekocht..
Nee… dit keer betrof het een uitnodiging om op 27 november naar hun Reddingsstation op Urk te komen. Ze willen hun trouwe redders aan de wal eren. En een trouwe redder aan de wal is hij onderhand wel. Vijftig jaar geleden, in 1960, werd hij lid van de toen nog geheten Koninklijke Noord- en Zuid-Hollandse Redding Maatschappij. Hij denkt dat het ter gelegenheid van een examen als scheepswerktuigkundige is geweest dat hij lid is geworden en ook steeds gebleven is.
Op 27 november worden we beiden verwacht en zal er aandacht aan zijn trouwe lidmaatschap besteed worden en…… misschien …maken we vanuit Urk nog een tochtje over het IJsselmeer in een echte Reddingboot.
Vijftig jaar…. .. Zet je wel aan het denken. Beginnen we nu dan oud te worden?

Adressen van de 2 sectie 3- 3- 19 RT, staat er boven.

Het is erg leuk om af en toe een reactie te krijgen op je schrijven. Hoewel ik schrijf omdat ik het zelf leuk vind, daarom is het toch wel aardig om te weten wie er zoal regelmatig even meeleest.
Zo kreeg ik gisteren een mail van neef Jan Harwig. ‘Jan uut Hillegom’ placht mama hem vroeger te noemen. Daar woont hij intussen niet meer. Hij was in de tijd van de tweede WO een opgeschoten jongen,- 12 toen de oorlog uitbrak en 17 bij de bevrijding-, die veel meekreeg wat er in die tijd gebeurde. Zijn broer Henk die een paar jaar ouder was kreeg het in zijn hoofd om naar Engeland te willen, maar de nacht voor hij zou vertrekken, had hij het toch maar aan Jan verteld en toen ging zijn avontuur mooi niet door want Jan kon het niet voor zich houden en lichtte oom Jaap en tante Riek in. Hij vertelde ooit dat hij met vader Hendrik Jan al eens had overnacht in een kippenhok ergens in de wei bij 'de Haar'. Ik meen dat H J toen bang was om opgepakt te worden. Hendrik Jan had het niks geleken om daar alleen de nacht door te brengen samen met eventuele ratten.
Zo is Jan nog steeds geïnteresseerd in alles wat met de 2e WO te maken heeft.
Een tijdje terug heb ik al eens brieven laten zien die Gert Bloemendaal aan Hendrik Jan Groot Nuelend schreef in de tijd van de mobilisatie. ( www.hettysite.nl weblog 2) Die waren allemaal ontspannen van toon al zag hij dat soldatengebeuren niet echt zitten. Wat ik niet wist was, dat beiden bij de Duitse inval aan de Grebbeberg gelegerd waren. Joop vertelde pas dat zijn vader er nooit over had willen praten, net zo min als vader Hein dat deed. Ome Hendrik Jan Groot Nuelend had meegemaakt dat de Duitsers zelfs onverwacht en stil langs hen heen getrokken waren terwijl ze ’s nachts in de loopgraven lagen. Toch is er ook zoals we weten erg gevochten en veel van hun compagnie zijn er gesneuveld. Gert Bloemendaal had, als ik het goed heb, naar huis gemogen na de overgave net als vader Hein dat deed. Maar ome Hendrik Jan had nog veertien dagen moeten helpen met het identificeren van de slachtoffers, zo vertelde Joop. Ook wist Joop dat zijn vader altijd een lijstje met namen van zijn medestrijders bij zich heeft gehad, namen èn de adressen. Dat bijna totaal versleten vodje papier vonden ze later na zijn overlijden in zijn portemonnee.

Op het bankjevoor Arta Casa.
Foto: Hellen.

Je krijgt wel inspiratie door werk van anderen te zien. We werden erg leuk ontvangen bij de meeste galerieën. Bovendien is het toch leuk om als groep zo door Amsterdam te lopen. In de Morren Galerie waar nu veel werk hangt van de Zuid Afrikaanse Candace Charlton vond ik de meeste aansluiting. Mooie vrouwenportretten en landschappen, het onderwerp duidelijk uitgewerkt, maar de achtergrond prachtig vervaagd in prachtige warme kleuren
Aan het eind van de middag hadden we al heel wat kilometers afgelegd.
Ingrid had steeds gezegd dat ze zo graag naar galerie Arta Casa wilde, maar die konden we maar niet vinden. Die bleek toch wat uit de richting, Kerkstraat 411. Vooruit… we hadden nog even de tijd. Veel verder dan het bankje voor die winkel/ galerie kwam ik niet. Maar ik was niet de enige. Toch was deze galerie een schot in de roos. Helemaal de stijl van Ingrid en meer van ons. Tja… toen moesten we hetzelfde stuk nog terug. Langs de grachten was er nog van alles te beleven. Een man in een bootje met een klein draaiorgeltje had veel bekijks en luisterpubliek. Met een klomp aan een hengel haalde hij wat geld op.
Toen we uiteindelijk bij ons restaurantje Dubbel aankwamen slaakte iedereen opgelucht een zucht. Onze arme voeten kregen even rust. Het eten was uitstekend, slibtong voor mij. Mmmm. Die werd nog netjes aan tafel voor me gefileerd. Iedereen was tevreden.
Om half negen ging onze trein . Dat werd opnieuw een half uur lopen, maar nu in de regen. Ik had m’n paraplu niet voor niks meegesjouwd. Op het station kon ik hem meteen weggooien, helemaal kapotgewaaid. Wat waren we blij toen we eenmaal zaten. Ideaal zo’n dagje met de trein. Een topdag!
Bedankt Ellen!

En vandaag…? Na het bedden rijden voor de kerkdienst in het Scheperziekenhuis heb ik er een rustig dagje van gemaakt. Wim hield het bij het aansteken van de kaarsen, het collecteren en het aangeven van de koffie. Die is nog niet de oude en wilde ook niet naar de ziekenzalen.
Hij stoomt nog geregeld en ik hoop zo dat deze week de bronchitis verder afzakt.

In dit oude gerestaureerde pakhuis is o.a. het Coevorder Museum gevestigd.

Het went snel…. het leventje in Emmen. Het aquajoggen, de schildermorgen, het uitje met onze expogroep en morgen komt de klap op de vuurpijl: de trip naar Amsterdam, onze jaarlijkse galeriedag. Met iedereen die interesse heeft uit de verschillende groepen die bij Ellen schilderen gaan we elk jaar een dagje uit, langs galerieën. En we besluiten zo’n dag steeds met een etentje. We zijn al eens naar Ootmarsum geweest, naar het Ton Schulte Museum en andere ateliers. Ook Friesland en Groningen zijn bij ons al in de prijzen gevallen, maar morgen wordt het dus Amsterdam!
Het was even afwachten of mijn rug en been zich genoeg hersteld hadden en ook of Wim weer wat bijgekomen is, maar het lijkt te kunnen allemaal.
Woensdagmiddag zijn we met ons groepje, dat de expo’s in de kerk verzorgt, naar het Van Gogh- huis in Nieuw Amsterdam geweest waar een van ons, Roelie, een expositie had met haar aquarellen en haar man Co zijn Raku keramiek heeft uitgestald. Leuk om dat zo samen te doen. Misschien moet Wim ook eens iets bedenken.
We gunden ons niet heel veel tijd want ook Coevorden stond op het programma waar in het Coevorder Museum een expositie van Jan van der Meij te bewonderen was. Al met al een gezellige èn culturele middag. Wat ik van deze laatste vond? Ik bewonder zijn kleurgebruik en de levendigheid, maar de kosmische energie die het moest uitstralen en die de schilder er in voelt… nee die herkenden wij geen van allen.
Hebben jullie wel eens een cappuccino gedronken in het Kasteel van Coevorden, heerlijk in het zonnetje op stoelen met kussentjes? En daarbij ook friandises geproefd? Moet je toch eens proberen. We hadden geen haast om weg te komen uit deze Middeleeuwse entourage.

Nee... ik vier m'n verjaardag niet", zei Niesje pas. Straks doen we alles in een keer in november. Dan zijn Ben en Niesje nl 40 jaar getrouwd. En omdat Wim nog niet echt in de knollentuin is gingen we deze week die kant ook niet op. Hij moet z'n moeder niet aansteken met virussen.
Maar natuurlijk probeer je een jarige wel te bellen. Maar nee... niet thuis.
Zonet kreeg ik de gevlogen vogels wel even aan de lijn. Ze lagen nog in bed, waren aan het bijkomen van een dagje Zutphen... samen met hun vrienden op pad. Ze hebben groot gelijk. Je moet je verjaardag vieren zoals je zelf wilt.
Wim heeft gisteren bloed afgestaan voor onderzoek. Er wordt gekeken of er te veel urinezuur in zit wat op een oorzaak voor jicht kan duiden.
En Rick..? Die geniet van zijn badkamer. Erg mooi geworden! Deze week hebben we de oude kranen en dergelijke afgevoerd. Vandaag is Geesje bij hem aan het schoonmaken. Door het hele huis ligt stof. Hij heeft wel gestofzuigd, maar er moet echt met grover geschut gewerkt worden. En daar is Geesje weer goed in.

Hector is niet meer. Het Shetlander hengstje waar we zoveel jaren plezier van gehad hebben is niet meer. Hij heeft voor heel wat nakomelingen gezorgd bij zowel onze pony's als bij die van Jans en Geesje. Hij werd 22 jaar.
Op deze foto is het april van dit jaar en Agnes, ons logeermeisje eens per maand, heeft Hector net bijgeknipt zodat hij weer onder de lange pony door kan kijken. Nu mag hij even meelopen. Het was een goedzak. Hij heeft in al die jaren geen enkele vorm van agressie vertoond.
De laatste maanden liep hij bij Jans en Geesje omdat we een ander hengstje bij Amber hadden. Hector had wel belangstelling voor Amber maar daar bleef het bij. Nu bleek dat hij een vorm van kanker had. Hij vermagerde snel en vanmorgen heeft dokter Harry hem laten inslapen, de beste oplossing.
Zonet heb ik afscheid van hem genomen. Best moeilijk.
Morgen komt de Rendac om hem op te halen.

The spiral of life, een beeld gemaakt door Petronella van den Berg. We waren bij deze kunstenares op bezoek in Naramata, een prachtige plek in de Okanagan Valley

Tja... het lijkt of er niet veel veranderd is in de afgelopen 4 weken in Nederland. Het weer is hetzelfde... regenachtig en tot mijn verbazing zijn er nog geen herfstkleuren zoals in Canada. Daar zagen we heel veel kleuren geel en afgevallen bladeren, maar daar vroor het 's nachts soms al. De veel drogere lucht daar was prettig, voelt lang niet zo koud als hier met dezelfde temperatuur.
Alleen Wim zit prompt in de lappenmand. Hij werd ogenblikkelijk verkouden in Nederland en gisteren werd het erger. Vannacht heeft hij bijna niet geslapen en was van ellende naar beneden gegaan om te stomen en is daar gebleven. Dus... vanmorgen naar de huisarts. Gelukkig geen longontsteking, maar alles piept van binnen. Hij heeft meteen een kuur gekregen die tegelijk voor z'n opgezette pijnlijke grote teen zou helpen. Dat heeft te maken met een vorm van jicht en daar zijn wij niet blij mee. Rustig aan doen, veel drinken en beslist geen alcohol. Daar moet hij het nu even mee doen.

Misschien is deze aanvulling bij deze spiral of life , die de positieve en negatieve kant van het leven wil weergeven, niet goed te lezen. Daarom:

It is an abstract form that
mirrors the outlook on life.

On one side the smooth part of the
sculptureis the nice part of life with
happiness and positive influences while the
textured part represents the problems and
negative part of life, the scars.

A smooth and shiny future
with everlasting happiness.

Ik weet niet of wij als Nederlanders nu zo chauvinistisch zijn. Duitsers kunnen er wat van: Bei uns in der Heimat….. Fransen vinden ook hun eigen land nogal superieur. Engelsen moet je niet aan hun koningin komen. Dat ondervond oom Bé toen hij het Engelse volkslied meezong als God shave the Queen. Hij kreeg meteen een klap in zijn gezicht.
Maar dat de Canadezen er nog een schepje bij op zouden doen had ik niet gedacht. Joop en Marianne stuurden me deze kaart per mail, een ansicht uit Toronto 1911 met het opschrift: Potatoes grow big here.
Tja het is zover, we zijn praktisch klaar. D.w.z Wim is naar de voetbal, FC Emmen speelt een thuiswedstrijd. Rick is de buren aan het gedag zeggen en ik werk de laatste mail bij en maak de labels aan de koffers. Ben en Niesje doen het nog meer ontspannen. Die hebben in Hattem zelfs nog een bruiloft. Kunnen ze morgen in het vliegtuig bijslapen.
Ik begin nu toch wat bibberig te worden en wou dat ik maar vast boven in de lucht zat.
Ik hoop dat ik in Canada af en toe achter Henry z’n computer mag, dan horen jullie verder onze wederwaardigheden wel, in elk geval op www.hettysite.nl  Alleen deze heeft vakantie….. net als wij. See you!

En als je het, zoals in Wales, ook nog treft dat je op een soort veetentoonstelling terecht komt is mijn dag meteen helemaal goed.

Nee Wim zong niet vanmorgen. Ik had toch eigenlijk wel iets van : Lang zal Hetty leven, verwacht met die stem van hem.
Nee hoor, mij kan de verjaardag eigenlijk gestolen worden. Ooit vierde ik m’n verjaardag ergens in Wales op een boerencamping en Wim verzorgde ’s morgens een lekker ontbijt met een eitje... dat wel….., we wandelden de rest van de dag door een prachtig natuurgebied, genoten van een Sunday lunch en kwamen dwars door een wei Hereford koeien met minstens één enorme stier. We konden 's avonds buiten eten en dit vond ik een geweldige verjaardag. Ja dan moeten de kinderen wel even bellen natuurlijk.
Nu vlak voor de reis heb ik het net zo rustig, wel leuk om telefoontjes te krijgen of een kaartje. Dit keer waren er ook een heel stel mails en felicitaties via het Gastenboek. Allemaal bedankt voor de goede wensen. En ik zou zo zeggen: kom een keer aan. Dan maken we er een gezellig dagje van.
Maar onze buren hadden het door. Gisteren kwamen Jans en Geesje langs om ons een goede reis te wensen en vanmiddag kwamen Alle en Anja met de jongens. Alle had net als Rick regenverlet en ging daarom vandaag met Frank naar zwemles. Tim en Daan zochten meteen de tas met auto’s en playmobil op die het gebruik door onze jongens èn Robin en Eva overleefd hebben en we hadden er geen kind aan.
Nu is Rick gearriveerd mèt koffer. Die is er klaar voor. Straks komen de andere kinderen nog even om deze jarige te feliciteren en om afscheid te nemen. En dan….. is het zover. Morgen inpakken en zaterdag…. wegwezen

Dit is de diepste deuk, verder nog lakschade.

“Ie-j mot oe ok niks meer anhalen”, kan Wim dan zo mooi zeggen. We zijn druk met voorbereiden. Waar zijn de koffers? Moeten we een medicijnenpaspoort. Trouwens zijn onze passen nog geldig? Moet er nog wat naar Rick voor de badkamer?
Ja gezellig even een morgen naar Eva voor die opgehaald wordt. We knutselen wat met verf en spelen met de hond. Dat moeten we weer vaker doen.
‘s Middags halen we de badkamerkast op bij de Praxis. Jammer er vallen net een paar deuren op de voorkant van onze auto en ja …die badkamerkast staat hoog op een stelling en de heftruck heeft kuren. Wim moet dus morgen weer terug. Het schilderij is nog niet af,de paarden staan er goed op, maar de kar achter de paarden moet hoger. De man moet ver over de kont van het paard kunnen kijken.

Je hoort het ook deze dag is vast ook weer gevuld. Wim heeft het kastje nu binnen. Ik heb net een brief voor aansprakelijkheidstelling voor Praxis geschreven, de schade werd geschat op € 800. Nu is hij op weg naar zijn zanggroep. Dat kan nog net een keer. O, ja en de kapper... Rick blijft morgenavond al slapen dan kunnen ze in zijn huis beginnen met het slopen van de badkamer. Hij kan vrijdag nog bij de pedicure terecht... en de kapper.
Morgen ben ik ook nog even jarig maar daar doen we niks aan dwz onze kinderen komen even om te toasten en afscheid te nemen. Denk je wel aan het gewicht van je bagage”, waarschuwde Tonny gisteravond toen ik haar aan de lijn had. “Ze kunnen heel vervelend doen als je er net boven zit”. We mogen 23 kilo meenemen en nog 10 kilo in de handbagage. Moet kunnen toch…? Het komt nu toch dichterbij. Tonny vertelde meteen ook maar van hun plannen om met ons mee te trekken als we er met de camper op uit gaan. Dat is geweldig nieuws!
Vandaag vlieg ik zoals je ziet van de hak op de tak maar dat doet mijn brein ook. Ken je dat?

“Ik ben niet van plan hier te gaan fitnessen” zei Wim vanmiddag wat vinnig toen we het Scheperziekenhuis binnengingen en de poortwachter passeerden..
We waren een paar uur ervoor al voor controle bij de cardioloog geweest. De controles waren allemaal goed en hij kan met een gerust hart op pad. Wel kreeg hij een lichte dosis aspirine voorgeschreven en een cholesterol verlagend middel. Intussen zijn we even ons dorp met stadsallures in geweest en naar de apotheek en nu heeft Wim een intakegesprek bij een hartrevalidatie-assistente. Hij zag zich al op hometrainers te keer gaan. Dat niet!
Maar ze is er al snel achter dat het met de conditie wel meevalt en dat Wim z’n normale bezigheden allang weer opgepakt heeft. Wel zal ze hem over een week of zes bellen om te horen hoe het gaat en ons tevens uitnodigen voor een drietal lezingen. Eén door een cardioloog over het hart zelf en katheteriseren en het plaatsen van een stent. Daarna een lezing over voeding en wat je daarmee kunt doen en nog één door een maatschappelijk werkster over de sociale en psychische kant van het leven na het plaatsen van een stent of na het krijgen van een infarct
Nou dat leek Wim wel wat en mij ook.
U bent ook gestopt met roken?”, vraagt de vriendelijke assistente. “Hier staat: roken gestaakt”
“Ja”, zegt Wim, “40 jaar geleden al”. Ze schiet in de lach. “Anders had ik u ook nog een cursus stoppen met roken aan kunnen bieden”.
Dat was dan een middagje ziekenhuis en opgelucht passeren we de prachtige poortwachter, maar nu naar buiten.

Henk met Luna.

Het gebeurt niet zo vaak dat we als Egginks van De Boomgaard eens bij elkaar zijn. Laatst lukte het op de verjaardag van Henk. Dit keer misten we Johan en Joke, maar Henk en Anneke en Ben en Diny kwamen naar Emmen. Luna, de nieuwe aanwinst van Henk kwam mee, een jonge Duitse staande korthaar. Tessa moest even wennen, maar Luna wist haar plaats en ging voor de gelegenheid even onderdanig op haar rug liggen. De training van Luna verloopt voorspoedig en wie weet doet het koppel Henk Eggink en Luna nog eens mee met een jachthondenwedstrijd. Dat zit er dik in…
Net zoals wij bezig zijn met de voorbereidingen voor onze trip naar Canada, zijn Ben en Diny bezig met hun reis naar Minneapolis naar onze nicht Berdena en haar man Curtis. Twee jaar geleden waren ze een paar weken bij Ben en Diny en maakten tripjes naar Parijs, Brugge en ook naar Emmen waar ze het Bevrijdingsconcert van Valerius meemaakten en de hunebedden bekeken. Nu gaan ze samen een Memory tour maken. Ze zullen zeker ook Harold en Luella in Sibley bezoeken en verder…. wordt het nog een verrassing.
Mark, Jennifer en Eva kwamen er gezellig bij en Rick net zo, gehuld in z’n jas met vest wat iedereen steeds een zucht ontlokt, maar Rick vindt dat commentaar wel leuk lijkt het. Terwijl Wim zich bezighoudt met de echte van der Kolk-nassi geef ik een rondleiding over ons erf. De tuin wordt wel erg groot om bij te houden en we zijn al bezig om de borders wat eenvoudiger te maken… meer gras dus. We hebben Robin al ingehuurd om gras te komen maaien. De mosterdsoep à la Guillaume wordt zeer gewaardeerd en ook de nassi gaat er met smaak in. De allerlaatste die aftaait is Rick met in zijn fietstas een plastic zak met daarin een tupperware bak met de overgebleven nassi èn de pindasaus. Heeft hij morgen een makkie.