Weet je nog dat je een klap op die oude televisie van jullie gaf, wanneer dat ding kuren vertoonde?” We zijn bij Jenny en Marinus aanbeland in Hardenberg. Bijna 40 jaar geleden waren we buren in Hengelo.

Vandaag zijn we naar de decoratie/ interieurbeurs geweest in Hardenberg en na de hapjes en drankjes daar zijn we op zoek gegaan naar het nieuwe onderkomen van Jenny en Marinus en….ze zijn thuis. Wat is dat leuk om elkaar weer te zien. We wisselen de nieuwtjes uit over kinderen en kleinkinderen en halen herinneringen op. Ja, dan komt Wims probleemoplossend vermogen weer bovendrijven. “Ja”, zei Jenny nog, en met de nieuwe televisie deed je het ook”.Waar heb ik dat toch meer gezien?

Wim kan inderdaad wat resoluut zijn in z’n optreden. Toen we afgelopen vrijdag met de caravan de Lindeseweg niet op konden, zagen we er wel auto’s rijden. Wim ziet een opening tussen een hek en een verkeersbord en duikt er gewoon tussen. Gevolg: een lange deuk in de zijkant van de caravan. ”Ie’j hadden toch gewoon deur können riejen naor de Foeke”, zei Johan even later op camping “De Boomgaard”. Tja…..

Als je over minimaliseren denkt hoef je niet naar zo’n beurs te gaan. Alles wat daar te vinden is, is overbodig …….. , maar wel leuk! Het was gewoon wat te veel van het goede. Het is maar goed dat we geen ruimte voor meer dingen hebben. Er waren wel veel leuke objecten als blikvanger voor in een grote hal. Iedereen die ons huis kent schiet dan in de lach met dat piepkleine halletje van ons.

We hebben wel een nieuw heel groot ( niet door ons) handgeknoopt smyrnakleed onder de eettafel. Dat had ik opgescharreld bij de Kringloop. Mooi!!!! Er is één nadeel. Ik meen in het midden van het kleed een adelaar te ontdekken. Daar krijg ik wat mindere gedachten bij, maar ook bedenk ik dat het met liefde geknoopt moet zijn. Maar als ik zie dat wanneer we om de tafel zitten we allemaal met onze voeten op die adelaar zitten ……heeft dat ook wel weer wat…..

Opnieuw een bijzonder weekend beleefd! Het is toch altijd weer een hele toer om de caravan ingepakt en het huis en dieren verzorgd achter te laten. Ken je dat?  Het scheelt dat Tessa en Scott meegaan. Op camping “De Boomgaard” begint het al voller te worden. Er zijn nu 8 van de 15 plaatsen bezet. En……   het is er doodstil, nou ja het af en toe loeien van een koe en 2 keer per dag het zacht brommend geluid van de melkmachine niet meegerekend.

Aan beide kanten van ons staat een tentje met een jonge vrouw die alleen kampeert en zich prima alleen kan vermaken. Verder staan er wat echtparen net als wij…wat ouder en gesteld op rust. Johan en Joke hebben de hele maand augustus ook al mensen in hun eigen caravan gehad. Het is ook handig wanneer kampeerders visite over hebben en ze de caravan kunnen huren. Ivonne, onze ene buurvrouw wandelt en fietst veel en geniet met volle teugen van onze geliefde Achterhoek. Ze komt uit Hoogvliet en werkt als school maatschappelijkwerkster. Ze is enthousiast over m’n boekjes en gaat ze in Hoogvliet ook promoten. Ze koopt beide boekjes en vindt ze erg leuk.
Ook Anda doet haar best voor me  en neemt er een aantal af. De winkel die ze op het oog had gaat ze jammer genoeg niet neerleggen, voornamelijk omdat ik niet uit Apeldoorn kom. Maar we hebben zondag gezellig weer helemaal bijgepraat. Ze liet ons een foto zien van hun Lettinkschilderij. Ze hadden nl ter ere van hun 40jarig huwelijk een workshop besproken bij een kunstschilder en hebben als familie een eigen schilderij met hun eigen Zuidfranse kleuren en motieven gemaakt. Heel mooi geworden!

Natuurlijk zijn we ook bij Ben en Diny geweest, want die gaan uitgerekend met mijn verjaardag op vakantie. De nieuw aan geschafte Eriba wordt goed ingewijd door de hele familie.

Met Johan en Joke hebben we met z’n allen, inclusief Margo, geschottelbraaid. Johan was de kok en dat ging hem goed af. En we hebben , ja dat kan ik toch niet laten, herinneringen opgehaald. Hij kookte toen hij nog maar 3 jaar was ,staande op een stoel bij het gasstel, z’n eigen griesmeelpap al. “Denk t’r umme  da’j dat niet allemaole op die site van oe zet”, zegt Johan nog.

Tante Jo hebben we ook nog opgezocht. Het is altijd fijn om nog even met haar te praten. Ze is nog zo helder. Die tuin van Erna en Bennie is weer een lust voor het oog. Erna neemt ook een paar boekjes af en bij tante Jo blijven er een paar om aan deze en gene te laten zien en misschien lezen ze die nog eens voor, want de ogen van tante Jo begeven het een beetje.

Maar… we zijn weer thuis. De volgende keer gaan we weer eens bij Henk en Anneke kijken en bij tante Jantje. Toen de laatste hond van tante Jantje dood ging, wilde ze geen nieuwe hond weer, terwijl ze altijd vreselijk gek op haar honden was. Ze was bang dat ze er niet meer voor zou kunnen zorgen als ze ouder zou zijn. Dat wou ze een hond niet aandoen. Toen ik haar aanbood om dan later voor die hond te zorgen vond ze dat net zo iets als de hond in de steek laten en wilde ze ook niet. Zo ver gaat dierenliefde!

Foto: Ja, Tessa en Scott gaan ook mee!

Ook nieuwsgierig geworden naar deze mooie nieuwe boerderijcamping?

www.campingboomgaard.nl

Vandaag gebeurt het. Ik ga de boekjes van Moniek en Scotty rondbrengen naar verschillende winkels in Emmen.

De Plantage Boekhandel Vermeer heeft een afdeling Kinderboek “Tessa”. Ik vraag gelijk ook maar of ze nog ideeën hebben om de boekjes te promoten. Ze zullen er over nadenken.

Ook bij “De Houtduif”een alleraardigste winkel voor originele cadeautjes heeft er een aantal liggen.

In ons eigen Barger Oosterveld liggen ze bij Nei Kokio te pronken en natuurlijk ook bij onze favoriete dierenspeciaalzaak Omvlee in Zuidbarge. Ik had er eerst niet aan gedacht om op de flyer te vermelden dat de Stichting “Papoeajeugd naar School” hiermee wordt gesteund. Toch wordt het gewaardeerd wanneer dat vermeld wordt.

We vinden het een geweldig project. Er is niet zo heel veel wat je voor ons voormalig Nieuw- Guinea kunt doen. Indonesië heeft het er nu voor’t zeggen en wil eigenlijk niet dat anderen zich met dit stukje van hun territorium bemoeien. Maar dat je kunt zorgen dat de kinderen naar school kunnen is iets wat wel uitvoerbaar is. De voorzitter Giel Sertons uit Emmen, die daar vroeger gewerkt heeft, gaat op eigen kosten af en toe op bezoek in het zuiden van Nieuw Guinea. In Kepi staat een school, ook voor Voortgezet Onderwijs met internaat. Voor € 180 kan een kind een jaar naar het Voortgezet Onderwijs. Tot nu toe zorgen Wim en ik voor onderwijs aan één kind. Het zou mooi zijn wanneer dit meer kan worden! Giel Sertons verzorgt stands op markten en vertelt vol enthousiasme. Hij geeft ook adviezen voor projecten op scholen en op die manier worden kinderen ook  betrokken bij het leven van kinderen in landen die veel minder mogelijkheden hebben.

foto: Dit is Spikey, de pup die het verhaal van "Ik ben Scotty"vertelt.

De boekjes zijn te bestellen op www.hettysite.nl  

Wat een dag! Al vroeg komt buurman Jans van die grote ronde strobalen brengen . Die wil ik op een stuk bloementuin verspreiden zodat al het onkruid eronder dood gaat. Dit jaar met de pups en het drukken van de boekjes en het inrichten van de website is de tuin wat verwaarloosd en dat wordt gelijk afgestraft, Dus nu in de aanval in de bloemen en groentetuin en dan kan ik volgend jaar weer schoon beginnen!

Dan gaan we naar de Sligro! Ken je dat? Bij de deur word je al verleid door wat leuke aanbiedingen. Dan staan er overal hapjes en drankjes. Maar we komen eigenlijk voor inpakmateriaal voor m’n boekjes. We hebben van alles meegenomen, maar de helft is te klein. Jammer dan!

Wel geld uitgegeven voor andere zaken. Zo hebben we gisteravond heerlijke mosselen gegeten.

Deze dag staan er nog 3 dingen op het programma en ik moet snel dingen

met betrekking tot ons inkomen en toekomstig inkomen bij elkaar zoeken. Wat een crime. Net op tijd om naar de tandarts te gaan. Ik denk er nog wel aan om een paar boekjes mee te nemen voor de praktijk. Altijd spannend hoe mensen hierop reageren. Maar tandarts Prakken is er heel enthousiast over en koopt ze gewoon. Dat doet me al zo goed!

Wat me daarna in de stoel gebeurt….! Er moet van alles gedaan worden en eigenlijk heb ik een tandartsfobie gehad tot ik bij de toen nog heel jonge Hans Prakken in de stoel terecht kwam. Nu zit ik bij collega Henry in de stoel en maak een heel onderhoudend gesprek mee met little jokes tussen de assistente en Henry, waar ik ook iedere keer bij betrokken wordt. Ik zou graag mee willen doen….. Eén ding heb ik onthouden en dat ging over positief denken. Wanneer je er van uit gaat dat iets goed gaat dan gaat het meestal goed en andersom. Hij noemde ook nog een kort woord , een visie denk ik die daar ook van uit gaat. Ik wordt er gewoon benieuwd naar. Dank je dr Henry. Hij  neemt ook een paar boekjes af en die gaan mee naar Bilthoven. En zo wordt het net een inktvlek die zich gaat verspreiden over ons land. Positief denken hè!

foto: Drie van deze strobalen moeten het onkruid verstikken. Bedankt Jans! 

Ook zo benieuwd naar de boekjes? www.hettysite.nl  

Door alle drukte met de Kunstmarkt, het bezoek van Ian en de verjaardag in Brummen bij Ians oma Jannie zijn we wat tijd betreft enigszins in de war.

We zitten net ons sapje en ontbijtje weg te werken nadat we uitgeslapen hebben of er wordt geroepen bij de deur: “Goeiemorgen” De honden liggen nog aan onze voeten en hebben ook een uitslaapdag…. Dokter Harrie staat ineens in de keuken! Helemaal vergeten dat die vandaag de pony’s en de honden komt enten. Wim gaat snel naar de ponystal en probeert slimmer te zijn dan de pony’s. Hij voert ze in de stal en ja hoor….ze trappen er in. Gauw de deur dicht en dan kun je ze goed pakken en even vast zetten.

Nadat hij Amber na de uitbraak uit het nog niet ponyproof gebleken weiland naar de schuur had gesleept kan hij haar eigenlijk niet meer pakken…wel brood aanpakken..ja..ja en een beetje knuffelen ja…ja, maar wanneer hij haar vast wil zetten voelt dat loeder het gewoon. Harrie geeft het advies om op verschillende tijden te gaan voeren en af en toe een poosje vast te zetten. We zullen het proberen. Sara is gemakkelijker. Die is echt heel lief.

Tien jaar geleden begonnen we met Katja.Die deed haar naam eer aan, een echte kattekop…eigenwijs en heel slim. Toen kwam Bartje …voor de gezelligheid.

Op een gegeven moment hadden ze het pinnetje van het grote hek weten los te wurmen met de bek en braken ze uit. Buurman en buurvrouw Wielens kwamen net langs om op bezoek te gaan in Barger-Oosterveld en waarschuwden ons. Daar stonden ze op hun paasbest bij het weiland te zwaaien om de pony’s tegen te houden. Ze vlogen gelukkig niet de straat op, maar langs het Schoolpad naar het bos en verder de weg naar de schuur van de begraafplaats op. Daar liepen ze zich gelukkig vast. Je zou d’r een hartverzakking van krijgen zegt Wim wel eens, maar dit was zoiets. Toen je  ze één keer weer aan  het touw had liepen ze wat narrig weer mee…plannetje mislukt. En er kwam een slot met sleutel op het hek!

We hebben ze beiden ingeruild voor één goedzak…. En dat was Betsy. Daar kon je alles mee doen en daardoor zijn we een beetje verwend. Maar Betsy werd ziek..chronische hoefbevangenheid. Heel jammer!  

En ja nu hebben we weer twee entertjes: Sara en Amber en kunnen we weer opnieuw met opvoeden beginnen!

foto: Hier zijn Sara en Amber pas een week oud!

Vanmorgen om half 8 is het eerste waar ik me bewust van wordt een heel raar gehijg. Even denk ik nog dat Wim een enge droom heeft en ik wil hem net, half slapend nog, een duw geven als ik tot m’n positieven kom. Dat is geen gehijg… het lijkt wel een soort blazen in de schoorsteen. Wim is ondertussen ook wakker geworden. We kijken uit het raam en zien ineens een grooooote ballon mèt mand echt vlak over ons huis schuiven. Het geluid dat we horen is de gasbrander van de ballon. Het lijkt of hij vlak achter ons huis in het maisveld gaat landen. Dat hij de eik achter ons huis heeft gemist is een wonder. We zien de mand over de toppen van de mais schuiven.. en ineens is het net of er een vlaag wind op komt zetten, de gasbrander trekt nog een paar keer fel van leer…en de ballon stijgt weer!

En dan weet ik het weer. Het is de dag van onze Kunstmarkt in het dorpje Wezup, waar ik met Ria een stand ga bemannen om onze schilderijen en ik natuurlijk ook mijn kinderboekjes aan de man/ vrouw probeer te brengen. We doen voor het eerst mee en staan vlak naast collega- amateurschilder Greetje. Wim helpt gelukkig met het opbouwen.

Het is een spannende maar erg leuke ervaring. Zodra het eerste boekje over de toonbank gegaan is valt de spanning ook weg en is het alleen maar een gezellige dag met heel leuke ontmoetingen met oude bekenden èn belangstellenden. Ik heb weer wat geleerd: altijd genoeg wisselgeld in voorraad èn zakjes voor de boekjes. Het is erg leuk dat er een opdracht bij zit om een tweede “Bonnie” te schilderen. Ik verheug me er op!

Nieuwsgierig geworden?    www.hettysite.nl

Een aantal jaren geleden gingen Wim en ik op vakantie  naar Engeland. We kwamen via Warwick Castle , Statford upon Avon en Durham Castle

in Northumberland. We verbleven op een piepklein campinkje van boer Bill. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Bill zei dat hij soon would get his  buspass ( 65 worden)!” And we do not even have a bus!” In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs een tochtje met de boot naar de Farne Islands was helemaal geweldig Op aanraden van boer Bill maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiterscentre. We lopen richting centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?”

Scott is weer thuis….gelukkig….. met pillen voor 6 weken en wij € 260 lichter.

Hij kan nog 3 dagen blijven bloeden en we hebben lakens uit de kast gehaald en handdoeken om onze inboedel te beschermen. Die hele dikke keukenrol die Wim altijd bij Holvrieka koopt doet goede diensten. Maar Scott eet en drinkt weer iets, heeft z’n pillen gehad en ligt nu bij mij onder de computertafel op z’n lievelingsplekje te slapen.

De retreever die een keizerssnee onderging kreeg na de 7 gewoon geboren pups er nog 5 puppies bij, de 6^e was al dood. Me dunkt dat 12 ook wel genoeg is.

Wim is naar Hattem om de laatste hand- en spandiensten te verrichten aan het dak van Ben en Niesje en brengt vanmiddag gelijk Ian mee, de oudste zoon van Gera en Fred uit Canada.

We moeten maar eens kijken wat hij leuk vindt hier. Het is geen stilzitter, maar volgens oma Tonny houdt hij wel van uitslapen. Er is hier in Emmen net een nieuw jong olifantje geboren in de dierentuin. Misschien is dat wat! Rick heeft in elk geval ook een dagje vrij genomen……

We zullen zien! We zijn hevig aan het nadenken wat we voor z’n verjaardag a.s. zaterdag zullen kopen. Misschien moeten we hem zelf laten kiezen. Twee jaar geleden in Canada wilde hij graag een chest-protector voor z’n dirty bike ( ik geloof een soort cross motor) Wat was dat leuk om daar bij te zijn.

We hebben helemaal een geweldige vakantie gehad daar . We zijn met z’n allen wezen kamperen in het zuiden tegen de U.S.A. aan. Samen met Henry en Tonny zijn we toen verder getrokken naar Vancouver Island, Vancouver en toen via de Rockey Mountains terug naar Spruce View waar de familie in de buurt woont.

foto: Ians verjaardag 2005 

We hebben net Scott achtergelaten bij Dierenkliniek Het Hooyvelt in Emmen. Dokter Harrie heeft niet zo’n scope om inwendig onderzoek in de neus te doen en heeft ons toen doorverwezen.

Het is net een echte kliniek, net of je je kind brengt zal ik maar zeggen. Heel mooi verzorgd allemaal. Hij kreeg een spuitje om rustig te worden op een dekbedje en toen droegen ze hem naar zijn eerste plek. Want eerst moet er nog een keizerssnee uitgevoerd worden op een zwarte labrador. Die is al 7 dagen bezig om pups te krijgen, heeft er nu 7 en de foto wees uit dat er nog 5 of 6 inzitten. De mevrouw zelf kon van vermoeidheid niet meer uit haar ogen kijken. Ze had al heel lang niet geslapen. Dan ging het met Tessa en vroeger met Kim toch van een leien dakje. Die moest je af en toe wel even meehelpen, maar dat was toch binnen een 12 uur gepiept.

Ze zullen contact opnemen wanneer ze weten wat ze bij Scott tegen komen, Ik ben zo bang dat het één of ander kwaadaardige tumor is. Wanneer dat een snelgroeiend iets is hebben Wim en ik afgesproken dat we haar dan gelijk laten inslapen. Ik kan bijna niet meer schrijven door m’n tranen. Kinderachtig?? Iedereen die dit herkent zal dat niet vinden. Wim reageert anders. Die gaat brandnetels trekken in de tuin bij de sloot. Dan kan die troep nog mooi even met de groencontainer mee straks.

Maar misschien valt het allemaal nog mee en maken ze het neusgat vrij en kan Scott nog weer een paar jaar mee……

Even denk je …vandaag valt er niets te beleven. Je zit samen met een bakje koffie. Dan komt ineens ons zwarte Loedertje bij de vijver vandaan met een goudvis in de bek. Het is voor de goudvis al te laat zien we. En net lag er een muisje bij de deur. Die komt Suze daar bijna iedere dag neerleggen. Queeny is er ook al weer en heeft net een leeg boterkuipje uit de afvalbak gepikt en heeft weer iets nieuws om mee te spelen. Ze begint al beter te luisteren. Zodra ze de stem van Mark hoort staat ze gelijk onder commando. Ik zei tegen Mark: “Je moet met die hond op de puppycursus”. Dat zou heel goed zijn want naar mij luisteren deed ze eerst nog niet erg…ja alleen als het haar uitkwam. Maar Mark wil het allemaal zelf doen. “Kijk maar”,zegt ie. “Queeny zit”. En Queeny gaat ogenblikkelijk zitten. “Queeny lig”, en Qeeny gaat gelijk op de rug liggen. Ik zeg nog: “Maar je zou het zelf ook leuk kunnen vinden…..” Maar degene die Mark een beetje kennen of die m’n stukjes goed gelezen hebben, weten dat hij het allemaal zelf wel beslist. Queeny is al meegeweest op vakantie naar Het Toppershoedje en het strand en was de lieveling van het Fazantenveld samen met Siva. Het socialiseren gaat dus heel goed.

Gisteravond gingen we even ons rondje doen op het erf en we horen een spektakel in de hulstboom bij het kippenhokje. Daar zitten alle jonge kippen in. Ze mogen of durven blijkbaar nog niet in het hok. Ik denk dat buurman Jans eerst die ene jonge haan maar op moet halen voor “ onder het dekseltje” zoals hij dat noemt. Die wordt door vader Rieks niet geduld en zit van armoe helemaal bij de ingang naar buiten ’s nachts.

Wim houdt er niet van om een kip te slachten. Toen hij hééél vroeger bij ons kwam vroeg pa eens:”Wim holt oew mooder ok van kip?”  “Ja natuurlijk “, zei Wim. “Nou dan nemt ‘er mor ene met. Kö’j ‘em zelf ok slachten?” “Jawel “, zei Wim. Toen we dat weekend weer naar Hattem gingen hadden we een jute zak bij ons met een kip. “Hee mot wel wat langer in de panne as een kippe uut de winkel heur”, zei mama nog wel.

Bij moeder van der Kolk aangekomen, verdwijnt Wim met de kip en het grote broodmes naar de schuur. Na 5 minuten komt hij weer terug. “Ik krieg de kop d’r niet af”. En hij kijkt naar het grote mes. In de onzekerheid misschien had hij het mes verkeerd om in de hand . “A’j noe ‘et mes

‘es andersumme holdt geet het vaste better!” Enfin het lukte toch, maar de kip heeft uren in de pan gesudderd en was nog taai. Na die tijd heeft Wim nooit meer zelf geslacht.

Nee, zonaanbidders zijn we niet echt. ’s Avonds gaan we naar het strand en wandelen langs de vloedlijn. Dan zie je ook honden in alle soorten en maten, want die mogen overdag niet op het strand. We zijn vaste klant geworden bij de strandtent voor een cappucino…of meer!

Op de camping zijn een aantal kinderen in de doelgroep voor “Ik ben Moniek”. Heel spontaan komen ze vertellen hoe ze heten..Anke en Bauke en Tim. Ze spelen dat het een lieve lust is. Iedere keer wanneer Anke langs komt richting speeltoestellen zegt ze : “Hallo.”

Ik bied ze een boekje aan met de vraag of ze die op school willen laten voorlezen en m’n visitekaartjes daar en in hun omgeving willen afgeven. Er wordt heel enthousiast gereageerd. Eén moeder vindt het leuk dat het zo echt is, zo herkenbaar. Haar vader heeft ook schapen en een bordercollie. En zelf hebben ze er ook één, maar die hebben ze thuis gelaten. Ze zullen "Ik ben Scotty"ook geweldig vinden. Op mijn website www.hettysite.nl kun je meer informatie vinden over m'n kinderprentenboekjes en m'n schilderijen.

Verder hebben we Middelharnis en Sommelsdijk ontdekt! Eigenlijk zocht ik het straatje dat Jan de Korte (onze dominee en mede amateurschilder) pas heeft geschilderd. Hij is er opgegroeid en zijn grootouders woonden aan het eind van dat straatje. We hebben meerdere van dat soort straatjes gezien. Mooi…die oude huizen. Er hangt een sfeer van lang geleden…

De laatste dag gaan we naar Ouwerkerk, waar in een caisson die gebruikt werd om de gaten in de dijk te dichten, een museum is ingericht over de Watersnoodramp van 1953. We herkennen zoveel van de beelden die we als kind hebben meegekregen, dat we allebei met tranen in de ogen rondlopen. Een jasje van een verdronken kind, de boekentas met inhoud van een jonge LTS-er die het niet gered heeft. Het weerbericht van die dag en de nieuwsberichten.

In het nabijgelegen restaurant zitten we later lekker een hapje weg te werken met prachtig uitzicht op een natuurgebied. Daarna lopen we een poosje door Zierikzee, ook een bijzonder mooie stad. Zo zie je maar weer dat je niet zo heel ver van huis hoeft te gaan om nieuwe dingen te ontdekken. Hoewel Wim vanmorgen mompelde:”Volgend jaor wodt ‘et toch weer Schotland!”

foto: Zierikzee                                                           

“Ja , wij gaan mee”, roepen Robin en Eva. De Mekkersteê is een zorgboerderij met geiten. We gaan er met de kinderen naar toe. Hebben de “ouwelui” ook even het rijk alleen! Ik heb nog nooit zoveel geiten bij elkaar gezien. Het geheel wordt gerund door mensen met een lichte handicap. Er is een winkeltje met van alles, een ijscorner en een soort café. Eva ziet gelijk het verschil tussen een geit en een bok. Dat is bij geiten wel heel duidelijk. Die bokken hebben er wat hangen!!Robin is vooral geïnteresseerd in al die machines die achter het gebouw staan. Een lam breekt z’n pootje  als hij uit de ruif wil springen en ergens achter blijft haken. Dat kan gelukkig gespalkt worden.

Hierna gaan we naar Goedereede, een soort Anton Pieckdorpje.

Eva wil naar boven op een toren. Robin zegt bij voorbaat al: Ïk niet hoor, ik heb hoogtevrees!”

Traplopen is onze hobby ook niet meer en Eva neemt genoegen met het bekijken van de statige oude kerk. Ze zijn allebei onder de indruk van alle oude dingen. Eva klimt zelfs op de preekstoel om te kijken hoe dat is. Het doopvont wordt bekeken. We geven uitleg over het hoe en wat.

Natuurlijk vindt Eva op de markt nog een leuk glimmend ringetje in de kleur van haar shirtje. ”’t Zijn net eksters hè”, zegt de man van de ringetjes. Robin kan echt he le maal niks vinden. Dan sluiten we ons dagje met een lekker broodje van de bakker en gaan bij de Gouden Leeuw nog wat drinken.

Het slot van de dag vieren we met vliegeren op het strand en lekker eten in de strandtent. Voor de jongelui een mooi slot van hun vakantie en voor ons een gezellige start.

In het centrum van Ouddorp ontdekken we een prachtige kerk. Er komt een man aan in een zwart pak en even later horen we klokgelui. Dat was zeker de koster. Er zit een bordje aan de muur:

Welkom in gepaste kleding en vrouwen met bedekt hoofd. 1 Cor. 11. Dat belooft niet veel goeds.

We vertellen het Elly Bovée, onze gastvrouw.

Bij een kopje koffie halen we herinneringen op. Pa en mama waren eens op vakantie in de buurt van Staphorst. Mama wilde daar wel eens een kerkdienst meemaken met die mooie klederdracht

daar. Bij de deur werd mama staande gehouden door de koster. Ze had..inderdaad…niets op haar hoofd. De koster was zo vriendelijk haar een zwart nylon sjaaltje te verstrekken, die ze toen maar om haar hoofd knoopte. Ze voelde zich zo opgelaten. De grote klap kwam nog. Eenmaal in de kerk

moest ze apart bij de vrouwen zitten en pa bij de mannen. Toen ze 3 uur later na een preek met tussenzangen weer buiten stonden was de nieuwsgierigheid wel over.

“Hier krijg je vast geen sjaaltje van de koster “, zei Elly

Morgen komen Ben en Niesje, onze vaste oppas sinds jaren. Zo hebben we nog een avond om helemaal weer bij te kletsen voor wij ook naar het Toppershoedje vertrekken. Al jaren delen we lief en leed. Vorig jaar hadden we de overtocht naar ons geliefde  Engeland al geboekt toen bleek dat Tessa gedekt was. Tja en de draagtijd van een hond is net als bij de kat 2 maanden. Wat nu?! Ben en Nies bellen natuurlijk. “Ben, wat doen we? Moeten we voor de morning afterpil naar dokter Harrie, blijven we gewoon thuis of….willen jullie de 2 weken die er nog zijn voor de pups weggaan…..misschien….in het geval van inderdaad een nestje….?”.

“Och, zei Ben toen, jullie hebben nu geen schapen meer. Dan passen wij toch een paar weken op die pups”. Dan blijkt Tessa inderdaad drachtig. We korten de vakantieperiode toch maar met een weekje in.

Nou… ze hebben het wel geweten. Tessa en Scott krijgen  5 mooie pups. We genieten er van. Al snel weten we naar welke nieuwe baasjes ze gaan.

Vooral de eerste 3 weken heb je er niets mee te doen. Tessa is een perfect moedertje. Het werk begint pas wanneer ze aan de pap en de brokjes gaan. Dan gaan ze ook voor het eerst naar buiten.

Wanneer Ben en Niesje komen dragen we de zorg over en gaan  naar de ferry.

We hebben dit jaar ons nieuwe nestje achter de rug en beseffen nu pas goed hoe druk ze ermee geweest moeten zijn. De pups zijn zo vlug als water.

Dit jaar is het voor hun ècht vakantie. Geen pups meer! Of…. Zullen ze ze toch nog een heel klein beetje missen??

Het nieuwe boekje "Ik ben Scotty" is door de ogen van één van deze pups verteld....Spikey  

Benieuwd?........ www.hettysite.nl                                                         

Red sky at night

Susan en Frans komen  een avondje bijpraten. Frans heeft vakantie. Het liefst is hij dan gewoon thuis en doet waar hij zin in heeft. Hij heeft de hele wereld al gezien. Net als Wim heeft hij ook jaren op zee gezeten en nu switcht hij tussen Londen, Hamburg en New Foundland. Het heeft iets te maken met het ontwerpen en bouwen van booreilanden. Straks moeten ze worden geplaatst in Azerbedjan.

Ze komen het terras op met de kreet:
Red sky at night……….Shepherds delight.... en daarna..

                                                              
Red sky in the morning………Shepherds warning.

Dat klinkt toch beter als ons “mooi weer aan boord!”

Susan is uit Engelse ouders, geboren in Ierland en opgegroeid in Schotland! Als verpleegkundige werkte ze in Aberdeen en op een gezellig avondje waar ook zeevarenden welkom waren ( of was het andersom), ontmoette ze Frans. En daar sloeg de vonk over. Nu wonen ze met hun beide jongens Patrick en Willem in Barger- Oosterveld.

Een aantal jaren terug kwam ze hier met Bonnie langs het Schoolpad wandelen en ik was clematissen aan het planten tegen de takkenwal die ik wat aan het zicht probeerde te onttrekken op die manier. We komen aan de praat en blijken zoveel achtergronden en interesses gemeen te hebben dat het contact altijd gebleven is. Onze liefde voor Schotland, allebei een man die gevaren heeft, ze hebben in Neede gewoond in de Achterhoek, de yoga, Reiki  en de liefde voor dieren.

Susan wil altijd nog graag een paar kippetjes, maar die gaat ze bv redden uit een legbatterij. En Bonnie, de Labrador heeft een luizeleventje bij haar. Die wordt vertroeteld tot en met! Bonnie is al behoorlijk oud en slecht ter been. Willem heeft al iets gemaakt waardoor ze wat gemakkelijker in en uit de auto kan komen. Frans wilde eigenlijk wel een nieuwe pup voor haar en had zijn oog al een beetje laten vallen op wat later Alfa, de witte, geworden is, maar nee Susan kon het niet over haar hart verkrijgen om het Bonnie aan te doen dat er zo’n druktemakertje bijkwam.

Enfin, we hebben een hééééél gezellige avond gehad. 

foto: Bonnie en Scott kunnen het ook goed met elkaar vinden. 

Kunst...dierenprentenboekjes...puur natuur?     Welkom op    www.hettysite.nl                                                       

Donder en Bliksem

Het onweert er wat af deze zomer. Net middenin een onweersbui komt iemand van Drukkerij Joci de eerste boekjes brengen. Vlug maak ik er bij 5 een belletje aan en die brengen Wim en ik gelijk naar de post. Ze zijn bedoeld voor Poes Pas! Wat een gedonder en hoosbuien hier in Emmen. In de auto zit je in elk geval veilig.

Onze opoe was geen held bij onweer. Bij de eerste bliksemschicht werden we allemaal uit bed gehaald. Dan moesten de kleren aan. Ja ook de jassen! Want als het insloeg, moest je ogenblikkelijk naar buiten kunnen. De petroleumlamp werd klaargezet. Op “De Haar” was alleen gas en petroleum, maar toen we in Linde woonden was er wel electriciteit. En het sloeg wel eens op de electriciteitsdraad en dan was alles uit. Verder mochten we van opoe niet bij het raam komen, niet bij een stopcontact zitten en ook niet onder de lamp. Er kon toch wel eens een vuurbal uitkomen! Bij iedere klap zei ze : “O, foi toch, o foi toch!” En als het heel erg te keer ging:”O gut mien hale”. Wanneer het gerommel wat minder werd gingen pa en opa buiten kijken. Dan had ze het helemaal niet meer van ellende.”Johan, hier blieven. ’t Is nog lange niet vot!”

Geen wonder dat Diny die angst heeft overgenomen. Wij sliepen samen in één bed en wanneer er heel in de verte iets rommelde, stond ze er al naast. “Hetty, d’r uut…onweer!” Maar ik was een vaste slaper en bleef altijd nog een tijdje liggen tot het menens was.

Wim had een oom, ome Dieks. Die was bij onweer ook niet uit bed te krijgen. Die bleef er gewoon in ondanks de smeekbeden van tante Marie. Hij zei altijd:”Ik hebbe nog nooit eheurd dat ‘r iene in bedde dood eslagen is”.

Vorig jaar augustus werden we toch wel weer met de neus op het gevaar van onweer gedrukt. Het sloeg totaal onverwacht in op de begraafplaats in Vorden, toen een oom van me begraven werd . Het muziekcorps, waar ome Gert altijd lid van was geweest stond klaar om “ Veilig in Jezus’armen” te spelen na de plechtigheid, en werd getroffen. Het was een vreselijke harde knal. Ik zal nooit die verwarde groep mensen en koperen instrumenten vergeten die daar onder de boom lag. Eén voor één krabbelden ze weer overeind, maar vijf van hen bleven liggen. Er werd gelijk gevraagd om hulp bij het reanimeren. Wim kwam in actie en hielp reanimeren. Ik stond verstijfd en Diny was er als een speer vandoor. Uiteindelijk bleken twee mensen het niet overleefd te hebben. Er werd voor goede opvang gezorgd en er werd gewezen op Slachtofferhulp. Deze gebeurtenis vergeten we niet gauw. Wim was ook gewend om bij onweer buiten te gaan kijken. Nu niet meer…………  

foto: 2005..In Canada bij Fred en Gera. Gera ziet een hagelstorm met onweer aankomen. Die vernielt straks een groot deel van de oogst

Buurman Jans

Wim is naar buurman Jans om te helpen met hooien! D.w.z. hij zit op de tractor en Jans zorgt ervoor dat de balen hooi goed op de opraapwagen terechtkomen. Goed dat Robin het niet weet. Die gaat altijd dolgraag mee op de tractor. Hij waarschuwt buurman Jans als er een baal niet goed ligt en tegenwoordig gaat hij gauw van de tractor af om er zelf één goed te leggen.

Jans woont met Geesje in een chalet achter de boerderij. Toen we hier net woonden zei Jans:”Ik heb één koe, Doortje. Daar kun je zo de emmer onder zetten. Dan ga ik koffie drinken en als ik een kwartier later terug kom, is de emmer vol. ”Ja, dat zal wel”, zeg ik!! “Wedden om een slagroomtaart?” Ik kon dat niet geloven en ging de weddenschap aan. De volgende dag om 6 uur zou het bewijs geleverd worden. Wij er naar toe met een taart, want we hadden al wel het idee dat er iets achter zat! En ja hoor… Jans zet Doortje12…. aan de melkmachine . Het is nog zijn enige koe. Hij wil nl geen melk uit een pak. De melk machine gaat aan. Doortje blijft stokstijf staan en…wij gaan koffiedrinken.

Jans is zo’n type van: ruwe bolster…blanke pit. Hij ziet er soms wat verfomfaaid uit en kan een harde stem opzetten, maar hij is recht door zee en staat altijd voor ons klaar. Maar andersom ook. Zaterdagsavonds is het vaste prik… dan gaat Rick er altijd naar toe. Die kan geweldig met Jans en Geesje opschieten. Ze houden elkaar voor de gek. Rick weet veel van tv’s en telefoons en helpt hun daarmee. Pas heeft hij Jans z’n telefoonrinkeltje verandert in hanengekraai. Of hij moet even de zenders van de tv goed instellen en als hij om half 11 de deur uitgaat, gaat de tv op zwart. Rick moet dan zó lachen. Maar ze pakken hem wel weer terug. In elk geval… een tweede thuis voor Rick. In het vaste sinterklaasgedicht voor Rick staat altijd iets van dat hij er altijd welkom zal zijn. Ja, dan willen bij mij de tranen ook nog wel eens los zitten!

Ook Jans’ moeder, buurvrouw Wielens wil geen kwaad woord over Rick horen. Rick heeft ook erg meegeleefd toen de buurman ziek was en overleed. De laatste middag heeft Rick nog samen met de buurvrouw bij hem gezeten met een kopje koffie. Als ze geen bezoek heeft gaat Rick  iedere zaterdagmiddag even bij haar langs om bij te praten.

Mary Anne en Pieter zitten in Holten op de camping en komen op bezoek met Tessa jr en Robbie, de Westy. Vorig jaar kochten ze onze laatste pup. Het werd dus Tessa jr, een mooie rustige pup. Ze zijn er geweldig blij mee en zo hoort het ook. Toen ze Tessa ophaalden waren ze toch wat emotioneel.  Pieter zoende me bij het afscheid en zei:” snik…. Bedankt…. en het is voor jullie….. net zo emotioneel als voor ons……snik”! Nu waren de emoties minder heftig, maar het was erg leuk om elkaar en de honden weer terug te zien. Wat is die Tessa een leuke sociale hond geworden. Ze had natuurlijk bij ons al een goede start gemaakt…ahum, maar ze heeft zich verder ook heel goed ontwikkeld. Het hele jaar heb ik mailcontact gehouden met Mary Anne en heb ook veel mooie foto’s gekregen. De middag vliegt voorbij, de veestapel wordt bewonderd, de lammeren geënt en de honden vermaken zich wonderwel met elkaar. Buurman Jans komt grasmaaien en Pieter kijkt geïnteresseerd toe. We kletsen er wat af Mary Anne en ik.

Ik mag haar honden schilderen, erg leuk!! Ook neemt ze visitekaartjes met mijn website er op mee om uit te delen aan geïnteresseerden.

Ze heeft niet in de gaten gehad dat Rick een zoon van ons is.

Er is dan heel wat bij te praten.

Ook hun leven is niet over rozen gegaan. Beiden zijn hun partner kwijtgeraakt. Nu sinds 2 jaar zijn ze heel blij dat ze elkaar ontmoet hebben en elkaar de ruimte geven om het verleden te verwerken! Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat we door onze pups zulke leuke ontmoetingen hebben, soms vrienden voor het leven!