Zeg Mam....

Het dekentje van tante Catrien.

Wat kan een mens toch hechten aan bepaalde dingen of gewoontes. Als kind had ik m'n duim als troost in bange dagen. Henk had genoeg aan een overhemdje met kraagje, het liefst van flanel of een andere zacht stofje. De punt van zo'n kraagje pakte hij tussen duim en wijsvinger en friemelde er wat mee. Hij moet wel een pyjama met kraagje gehad hebben.
Gerhard had z'n onderlip die hij naar binnen zoog. En veel kinderen hebben hun knuffel, zoals Sascha, de kleindochter van Ben en Diny, haar Eppie. Ze zijn onafscheidelijk en menig ouder die vergeten is om de knuffel mee te geven bij een logeerpartij moet die nabrengen anders is het met het logeren gebeurd.
Soms gaat het ook om iets groters. Zo was Johan vroeger verknocht aan zijn gestikte deken, ook wel gewatteerde deken genoemd. Hij kon toen echt niet op vakantie zonder zijn gestikte deken. Die ging mee in de caravan.... samen met een zak aardappels.

"Het eet geen brood", was de gevleugelde uitdrukking van oom Paul. En dan ging het meestal om dekens, kussens, lakens en ander beddengoed. Wanneer dat overbodig geworden was nadat er weer een kind de deur uitgegaan was of nadat ze zelf verhuisden van Zoetermeer naar Hattem, werd er niets van dat alles weggedaan. Dat ging naar de zolder voor je weet maar nooit en dan sprak hij deze woorden: 'Het eet geen brood'. En zo was dat. Het had nog wel wat haken en ogen toen tante Catrien uiteindelijk na het overlijden van oom Paul verhuisde naar een bejaardenwoning. Waar moest ze toch met al die dekens, kussens en gewatteerde dekens naar toe? Het werd een complete zolderopruiming. De hele familie profiteerde mee, iedereen mocht wat uitzoeken.
Wij hadden nog wel belang bij een gestikte deken, vond ik. Daar had ik goede herinneringen aan. Vroeger hadden we 's winters toch allemaal zo'n gewatteerde deken over ons bed. Het voelde lekker zwaar en warm aan. Je raakte er gewoon aan verknocht.
Dat gestikte dekentje van tante Catrien doet nu al twaalf jaar trouwe dienst op ons logeerbedje beneden. Wanneer ik even een tukje doe, kan dat alleen maar onder deze deken. En hebben we een logé... dan is het een extra zachte ondergrond op de matras. Het is jammer, het begint te slijten. Ik denk erover om er een hoes omheen te maken, want dit soort gewatteerde dekens zie je tegenwoordig nergens meer

Ineens had ik het te pakken… er kwam een soort schoonmaakdwang over me. De verf, kwasten en andere schilderspullen gaan weer naar mijn keetje en tja… na een winter tref je daar het een en ander aan. Spinrag, dode motten, lieveheersbeestjes die ineens te voorschijn komen. Dus.. er werd een zeepsopje gemaakt en gewapend met doekjes en schuursponzen ging ik aan de slag. De buitenkant vroeg ook al om een beurt, zag er niet uit. Nu had de spuit van onze bron vorige zomer ook op het tuintje bij het keetje gestaan en de luiken die lichtblauw waren hadden een onbestemde kleur gekregen.. beetje geelgroen. Daar kon ik met een zeepsopje niet veel mee beginnen. En ja hoor nu moest de Cillit Bang er aan geloven. Toch was het nog een heel geschuur om de lichtblauwe kleur weer te voorschijn te toveren.
Maar het ruikt er weer fris en er kan weer geschilderd worden.
Maar nu…. Ik ben me toch een partij moe en stijf. Zou ik nu ook griep krijgen net als Wim. Die loopt rond te snotteren en te zweten. Naar bed… zeg je.? “Nee ik heb geen koorts”, beweert hij… “maar ik voel me alleen zo rot!”
Ik pak m’n dekentje, ja dat bijna versleten gestikte dekentje van tante Catrien, en nestel me in mijn luie stoel en val in slaap. Als ik wakker word ben ik helemáál stijf en dan weet ik weer hoe het voelt… spierpijn.
Ja ja… ik weet het… we zijn geen 20 meer.

De eerste blote voeten komen te voorschijn. Op de achtergrond de Eemslander Shanty's.

Het is zaterdag en Rick is weer van de partij. “Jans is strepen aan het trekken en heeft weer 'lekker op de trekker' aanstaan”, meldt hij als hij met de fiets aan de hand komt aanlopen. Hij heeft wel vaker cryptische omschrijvingen, maar hij bedoelt dat Jans aan het maaien is en naar het liedje ‘Lekker op de trekker’ zit te luisteren. Z’n spiksplinternieuwe band is lek. Geesje had hem nog wel even voor hem opgepompt maar dat hielp dus niet echt. Wim ontdekt een klein stukje glas in de band. Daar kan zelfs een nieuwe fiets niet mee overweg.
Het was ook de dag van de Shanty’s en van het voorjaar. Er was de hele dag shantymuziek te horen in het centrum van Stadskanaal èn 24º. Als er één dorp veranderd is, sinds we er 20 jaar geleden dat rieten stoeltje kochten bij de Kwantum, dan is het wel Stadskanaal. Wat een flats en moderne gebouwen zijn er bij gekomen. Het dorpse is er helemaal af.
De Eemslander Shanty’s zetten hun beste beentje voor en samen met mijn vaste Shanty-maatje Johanna vermaakte ik me wel. Winkels zat… nee weer niks gekocht- dank je Ben-, alleen hebben we samen een terrasje gepakt…. en bijgepraat. De mensen om ons heen begonnen zich uit te pellen, en de eerste blote voeten kwamen te voorschijn. Het wordt zomer.
Ons logeermeisje Agnes is vandaag ook nog jarig en we zijn op tijd weg uit Stadskanaal om haar te gaan feliciteren in Nieuw Amsterdam. Het T-shirt met al die kattenkopjes dat we in Langres gescoord hebben valt in de smaak en we luisteren naar het Fries/ Nederlands. Oma en tante Akkie uit Friesland zijn op bezoek. Klinkt leuk. Het is te volgen maar daar heb je het ook mee gehad.
En nu..? De pony’s zijn gevoerd, het eendenpaartje is bewonderd dat elk voorjaar onze vijver uitkiest, Tessa is naar binnen, Rick naar Jans en Geesje en Wim neemt z’n wekelijkse saunabad.

Je hebt vrienden en vrienden. Allemaal uniek, maar wel heel verschillend.
“Groot gelijk”, hoor ik een goede vriendin zeggen als ik vertel over een nieuwe aankoop. “Verwen jezelf maar eens lekker. Je hebt er zelf hard genoeg voor gewerkt.” En inderdaad dan voel ik me meteen minder bezwaard. Ook als ik bij een rondje kringloop een stoel, kopje of leuk sjaaltje tegenkom. Ach het is ook geen geld en we ruimen weer een andere stoel op, de kopjes sneuvelen vanzelf wel eens en het sjaaltje gaat bij de andere in de kast.
Maar sinds ons laatste tripje naar Spanje is er iets veranderd. Onze vriend Ben is een verstandig man. Telkens als Riet iets aanwees, of het nu in de supermarkt of boerenmarkt was, hoorde ik hem zeggen:”He-j d’r gebrek an?” Dan legde Riet het vaak weer terug.
Die zin heeft zich vastgezet in mijn brein. Vanmorgen gingen Susan en ik voor het eerst weer eens samen naar Het Goed. Gewoon even ons rondje doen en bijpraten. Ik vertelde haar over de vaste kreet van vriend Ben. En je kunt het geloven of niet…. bij alles wat we aanpakten, of het nu een t-shirt was of een kussensloop. We keken elkaar aan… en legden het weer weg. Ik ontdekte een paar prachtige zacht-oranje stoeltjes en we probeerden ze samen uit. Ze waren niet alleen leuk om te zien, ze zaten ook prettig en wat belangrijk is… je kon er weer gemakkelijk uit overeind komen en en ik mijmerde al… als ik die twee grote bij het achterraam eens weg zou doen… zouden deze twee daar heel mooi staan. Opeens keken we elkaar aan en schoten in een giechelbui:”He-j d’r gebrek an…” kwam er hikkend bij ons beiden uit.
Je snapt het al. Ik ging met niks naar huis… dankzij vriend Ben. Susan ontdekte op het laatste moment nog een speelgoeddolfijn voor pup Meggan. Die had er ècht gebrek an.

De Well dressing in Paddington bestaat uit een compositie helemaal uitgevoerd met bloemen. Deze well dressings zijn ieder jaar in verschillende dorpen in de Cotswolds te zien als teken van dankbaarheid voor de eigen dorpsbron die hen gespaard heeft voor de pest in vroeger jaren.

Onze vriend Tom Woodgate is niet meer. Soms besef je pas als iemand er niet meer is wat hij of zij voor je betekend heeft.
Tom kwam midden jaren tachtig naar Holvrieka als inspecteur en als zodanig had Wim veel met hem te maken. Hij had ook lang als machinist gevaren en het klikte helemaal tussen de beide mannen. Hij was telkens voor drie weken in Emmen en logeerde bij Hotel ten Cate, maar de weekends hè. Later omschreef hij plekken van stilte als 'Emmen on a Sunday'. Wim nodigde hem daar om regelmatig zondags bij ons. Hij genoot van ons gezin. Dat kon je wel zien en nadat we reizen naar Engeland begonnen te maken groeide de vriendschap tussen ons. We logeerden wel eens een paar dagen bij hen in Manchester, meestal op een terugreis van een vakantie. Denk niet dat we dan in de caravan mochten slapen, maar steevast in een groot bed met uitzicht op een brede spiegelkast, omringd door blauw met geel behang en geel met blauwe bloemetjesgordijnen.
Ze hebben ons Liverpool laten zien, de Cotswolds met Chatsworth Castle, een well dressing en nog veel meer. En altijd eindigde de avond met een God Bless van Tom.
Bij ons kwamen ze de wereldkampioenschappen voetbal kijken. Tom en Joan stonden toen met hun caravan op de Emmer camping bij het zwembad. Om een uur of 10 ging Tom dan vanaf Holvrieka even naar de camping terug om van zijn cooked breakfast te genieten. We hebben veel lief en leed samen gedeeld. Nu is Tom er niet meer. Vandaag werd er een mis voor hem opgedragen in de St. Monica Church in Flixton, Manchester. Tom Woodgate is iemand die we ons altijd met een glimlach zullen blijven herinneren, dankbaar dat wij hem mochten kennen.

Om half vier sliep ik pas vannacht… alweer door die pijnlijke uitstraling van de rechterknieschijf. Dus op naar Muilwijk. Ik kreeg zijn vervangster die ik al eens ontmoet had. Nee het viel mee…het commentaar dan ik had verwacht dat ze zou zeggen: ‘Val eerst maar eens 20 kilo af’ of…. ‘Wil je misschien een nieuwe knieschijf?’ Nee ik hoorde geen van beide opties. Maar erg veel wijzer werd ik er ook niet van. Tja… slijtage… alles maar wat kalmer aandoen… pijnstillers… En toen kwam ze met de optie om naar de fysiotherapeut te gaan om de beenspieren van scheen- en dijbeen te stimuleren. Dat zou de pijn ook kunnen verminderen. En natuurlijk ontzie je je knie als je wat lichter bent. Daar moet ik het nog maar eens met Dirkje over hebben. Die is goed bezig met veel wandelen en anders eten. Ben benieuwd hoe ze het daar op die boot op de Nijl hebben. Daar zal er van bewegen wel niet zo veel komen als thuis in Eefde. We zijn het er samen over eens: het zit tussen je oren… of je iets wèl of nìet eet en wàt je eet.
Vandaag is onze sloot schoongemaakt. De gemeente doet het in etappes. Eerst de wal aan de kant-4 maanden geleden, dan wordt er gesnoeid en gezaagd - 2 maanden terug- en vandaag wordt de sloot opgeruimd. Nu moet de gemeente eerst nog de stobben, die ze hebben laten zitten, wat lager komen wegzagen. Dan pas kunnen ze er met een soort klepel door om hem goed uit te diepen. Er is ons zo al heel wat werk bespaard waarvan we eerst dachten dat het ons pakkie an was. De jongeman die vandaag aan het werk was had wel zin in een kop koffie bij ons op het terras. Meteen kwam Queeny naast hem zitten. Het is net vader Scott. Die eiste ook meteen de plek op bij de visite.

Behalve boeken lezen zagen we natuurlijk ook heel wat. Hier één van de kunstwerken in Barcelona.

Een van de dingen waar je snel aan went in een vakantie is het leven zonder tv. Het scheelt wel dat je een vracht boeken bij je hebt en een aantal dvd’s. Alleen de dvd ik tot het laatst had bewaard - Wit Licht- vond ik afschuwelijk en heb die maar vijf minuten aangehad.
Wim heeft zelfs vier dikke boeken gelezen: drie Ludlums en het Juvinalis Dilemma van Dan Brown. En dat terwijl hij thuis bijna niet aan lezen toekomt. Ik had een stapel makkelijk te lezen romans bij me.
Ben en Riet hadden wel een tv in de camper en de eerste tien dagen, voor ze hals over kop naar huis vertrokken wegens ernstige ziekte thuis, dook Wim regelmatig even bij hun de camper in om tegen een uur of half elf voetbal te kijken. En ik heb natuurlijk de reünie van Boer zoekt vrouw gezien. Verder niets…. helemaal niets en het gekke is dat we het niet eens misten.
“Hebben jullie wel meegekregen dat er in Japan zo’n ramp gebeurd is”, vroeg Mark via Skype. Ja, we hadden het meegekregen, maar alle ellende erna niet.
Nu we weer tv hebben valt het me op dat zo’n ding toch veel kabaal maakt. Gistermiddag zag ik in het voorbij gaan weer raceauto’s en als je ze niet zàg, dan hoorde je ze wel.
Een maandje zonder tv heeft zo z’n voordelen. We hebben niets gemist! Nou ja… dat half uurtje sport dan…
Maar het gedicht van J.C. van Schagen dat we gisteren meekregen van Jan de Korte deed me weer even terugstappen in de stilte die we in de vakantie voelden. Chris van Schagen zou er een poortje in Middelburg mee bedoeld hebben.- klik op:    http://www.schrijversinfo.nl/januari2011.html

Poortje

Soms is er een poortje aan het Abdijplein
Als ik dat passeer
Dan weet ik ineens mijn huis niet meer
Ik ben alleen en dwaal door de straten
Van een vreemde stad
Het is er doodstil- volkomen verlaten
Alle dingen zijn ver- er is geen verkeer
Er is nergens dat brullen
Van machines met knullen
Er is alleen maar een stilte die zo groot is
Of de wereld al vele eeuwen dood is
Toch hoor je wel stemmen soms- ver en zacht
Of er toch ergens mensen zijn die aldoor in zichzelf praten
Het is alsof je ergens wordt gewacht
Het is er wel vreemd en toch is het vertrouwd
Je hebt dit aldoor geweten het is al zo oud
Er moet hier iets wezen dat van je houdt
Of je een kind bent je vindt iets wéér
Dat zo lang al verloren was- het is heel teer

Maar dan is plotseling alles weg
Het poortje is nergens- volkomen verdwenen
En je vindt in het warren weer heg noch steg.

De klokken van Taizé- september 2008.

We zijn meer dan vier weken van huis geweest en veel hebben we beleefd, maar wat zakken al die herinneringen snel weg. Het is maar goed dat ik veel foto’s gemaakt heb. Zo beleef je alles opnieuw en opnieuw. En besef ik pas hoeveel moois er op de wereld te zien is. De Spanjaarden zijn aardige, vriendelijke mensen. Ook het land zelf heeft veel moois, zowel wat betreft de natuur als de kunst. Toch is het mijn land niet en ik ga er misschien nooit meer heen. Het is jammer dat Nieuw Zeeland zover is, dat had iets speciaals voor mij. Gelukkig zijn Engeland, Wales en Schotland wat dichter in de buurt. Nadat onze vriend Tom Woodgate 25 jaar geleden aanbood:”Als jullie de moeite willen doen om de oversteek te maken mogen jullie een paar weken in onze caravan bivakkeren in het Lakedistrict”, zijn wij Groot-Brittannië-fan geworden. De toppers zijn de Yorkshire Dales, het Lakedistrict, Northumbrië en bovenal Schotland. De aangeboren behulpzaamheid is een prettige bijkomstigheid. Ooit was Wim een verkeerde weg ingeslagen in Carlisle en moest hij met caravan en al achteruit. Er ontstond een aardige rij automobilisten die wachtten en rustig toekeken hoe hij 'em dat lapte. Het enige commentaar dat hij kreeg was een duim omhoog.
Och… en eigenlijk hoef ik helemaal niet meer ver weg. Ons eigen landje heeft nog zoveel te bieden. Eerst maar even weer rust op ons eigen plekje hier aan het Schoolpad.
Zondagmorgen zijn we weer voor het eerst in de kerk geweest. Ik was nog steeds niet helder en van de preek over de Bergrede, die me juist erg interesseert, is me niet veel bijgebleven. Maar het Taizé lied dat we zelfs twee keer zongen, is blijven hangen:
Jezus het licht, het licht in mijn leven,
Laat nimmer toe dat het duister tot mij spreekt.
Jezus het licht, het licht in mijn leven,
Zegen mij met uw liefde.
Het is de bedoeling dat je het steeds herhaalt en werkt als een soort meditatie. Een paar jaar geleden waren we in Taizé en luisterden naar het zingen in de grote gemeenschapsruimte. Indrukwekkend!

Het is nog even wennen om weer thuis te zijn en het gewone leven weer op te pakken. De indrukken die zich opgestapeld hebben in mijn hoofd moeten hun plekje vinden. Wim is gelukkig op tijd terug om zijn jubileumconcert van zijn mannenkoor Valerius mee te maken. Hij heeft er ook weer helemaal zin in.
Ik heb Rick z’n nieuwe fiets gezien, het nieuwste model Gazelle van februari. Echt mooi! We hebben samen koffie gedronken in ons stamcafé Mickey. Samen zouden we iets voor Jennifers verjaardag kopen na het invullen van zijn belastingaangifte bij Jan Scheve, die hem er nog altijd trouw mee helpt. Jan belde al waar Rick bleef, maar die was onderweg. Ik zei hem: Kijk maar eens uit het raam. Als je beneden ergens zo’n felgroene vogel ziet, is het Rick.
Het staat hem mooi, die Canadese jas, gescoord bij Mount Robson. Daarbij draagt hij een pet, ook van Mount Robson met elanden erop. Canadeser kan het niet. Hij moet z’n belangstelling voor landen maar eens verder uitbreiden. Met Google Earth is hij al vaak in de weer. En de trip die we met hem maakten naar Normandie twee jaar terug was ook een succes. Hij is wel geïnteresseerd in plaatsen met een geschiedenis. Misschien is Berlijn ook wat.
Ik heb net gisteren het boek Karel Overijssel gelezen en ben nog steeds onder de indruk. Wat een moed hadden ze in de oorlog. Veel foto’s kwamen me natuurlijk bekend voor. Veel dingen wist ik niet. In het huis van de vader van een klasgenootje op de lagere school, Hannie te Hennepe, werden de tegels ter gelegenheid van de geboorte van Prinses Margriet geschilderd door onderduikers. Een jongen bij mij op school bleek de zoon te zijn van de zus van deze Henk Groot Enzerink, alias Karel Overijssel. Nooit geweten dat door die familie zoveel gedaan werd in het verzet. Ik ben er gisteren zo gretig doorheen gegaan, dat ik het boek nu eerst eens rustiger ga doorlezen.

Straks is het voor de laatste keer pootjes indraaien en op huis aan. Wim had regelmatig bekijks met z'n boormachine met opzetstuk.

Als je een week of vier samen in een caravan leeft leer je wel om elkaar de ruimte te geven. Ie-j kroept oew anders nog vaste. Als ik ’s morgens het toiletgebouw op zoek tovert Wim ons slaaphok weer om in een gezellige woonplek. En gaat hij douchen dan maak ik het ontbijt klaar. En dan zitten we op ons gemakje te ontbijten. Op een paar keer na, wanneer we vroeg weg wilden, namen we er de tijd voor.
Nu op onze laatste ochtend bekijk ik Wims ontbijtgewoonte eens goed. “Bu-j vrogger zo te kot ekommen?”. Na de sinaasappel en een boterham met tonijn besmeert hij een snee brood met pindakaas en daarover gaat een laag abrikozenjam. Ik krijg meteen associaties uit het verleden als ik de kleur zie. ”Wet ie wel waor ik noe metene an mot denken?....” Wim reageert niet. “An zon poepluier van de jonges vrogger.” Wim verblikt of verbloost niet en neemt een hap. “Eigenlijk zol ik d’r nog wel een paar plakkies olde keze op lusten.” Nee Wim krijg je niet op de kast met zoiets. Hij smikkelt verder.
Gisteravond waren Johan en Joke bij ons en we begonnen aan de laatste Spaanse worst. Wim had er de afgelopen weken al een paar op, maar deze had ik nog weten te redden. Jammer jongens, jullie zullen er zelf voor naar Spanje moeten.
We gaan straks nog even aan de koffie op Lieferinkweg 4a. Gisteren heeft Jos ons rondgeleid door de oude boerderij. Die is zo ongeveer helemaal gestript en ruimer gemaakt. Een stuk van de deel is bij het woongedeelte aangetrokken en er zijn muurtjes weggehaald. Toch roepen veel plekjes nog herinneringen op zoals de diepe kast in opa’s kamer, die nog steeds de o.k. genoemd wordt, de trap naar boven, de slaapkamer waar Diny en ik altijd sliepen. Wanneer het klaar is zullen we nog eens kijken, maar voor zijn verjaardag op 19 april zoals de bedoeling was, redden ze het nog niet.
Vanmiddag gaan we op huis aan. Ben en Niesje blijven nog tot vrijdag. Dan hebben we nog even samen om bij te praten.

Der Gauner… Ik heb nog niet opgezocht wat het precies betekent, maar niet veel goeds in elk geval. Zo wordt onze campingbaas omschreven door verschillende mensen hier in St Goar. Hij is al zes jaar bezig om niet alleen het toiletgebouw van de camping te vernieuwen, maar ook om er een kast van een huis bovenop te zetten. Niks aangevraagd natuurlijk! En nu zitten er drie huizen aan de andere kant van de straat zonder uitzicht op de Rijn en de Loreley zoals ze dat gewend waren.
Er zit nu een bouwstop op... al jaren.
Het toiletgebouw is gelukkig af en is het meest luxe wat we tot nu toe gezien hebben. Heerlijk warm is het er en van alle moderne gemakken voorzien.
Maar nu is het tijd om op huis aan te gaan. Wim draait de pootjes in en ik ruim op. Nog één camping te gaan en dat is die van Johan en Joke: Camping De Boomgaard.

Het 'Heisje' van Laborenz.

Onze memorytour wordt gestart in Oberwesel, die Stadt der Turme und des Weines. De weg slingert zich van daar naar boven en we kiezen voor de richting Urbar. Die gaat het dichtst langs de Rijn maar dan op behoorlijke hoogte langs de wijnvelden. We vinden een uitzichtspunt waarbij je de bocht in de Rijn met zijn schepen goed kunt zien. We hebben hier vaker gezeten, maar nu op de eerste lentedag kan het weer niet mooier zijn dan nu. Via Urbar gaan we langs Badenhard en via Pfalzfeld naar Emmelshausen. Hier is het tijd voor een stop om een supermarkt te bezoeken en een kop koffie te scoren. Dan gaan we via Hungenroth en Utzenhain naar Birkheim en uiteindelijk belanden we in Badenhard zelf. We moeten even wachten tot een scootmobiel aan de kant is en dan maken we het rondje langs het ‘Heisje’ van Laborenz waar we zo vaak mooie vakanties met de jongens hebben doorgebracht.
We stoppen even bij boer Steeg en hij brengt net een kar met gier weg, de bekende gezonde lucht in deze tijd van het jaar hangt overal. Natuurlijk moeten we koffie blijven drinken. Gerhard Steeg is bijna 80 en nog steeds actief in zijn boerenbedrijf dat hij samen met zijn dochter runt. We hadden net uitgerekend dat het op een jaar na 40 jaar geleden is dat we hier voor het eerst kwamen. We haalden melk bij hen en zoals wij drie jongens hadden liepen bij Steeg vier meisjes rond. Voor de grap zeiden ze wel eens dat ze er wel één om wilden ruilen. We halen herinneringen op en ik weet nog dat wanneer we ’s morgens wakker werden Mark al vaak naar de boer was. Maar ook Gerhard en Rick gingen maar wat graag melk halen:”Zwei Liter Milch bitte.”
Toch is één van hun dochters boerin geworden, maar geen van haar drie kinderen wil het boerenbedrijf in.
Het wordt onze laatste dag. Morgen gaat het weer richting Nederland en we hopen dat Camping De Boomgaard nog een plekje voor ons heeft.

Enne.... Berend heeft gelijk! De Pommes en de Bratwurst waren weer geweldig bij de bekende Imbiss!

En dan denk je dat we gisteravind even konden internetten? Mooi niet! Je moet vlakbij de receptie staan, anders kun je niet inloggen. Nou we staan er wel vlakbij, maar niks ervan. Nu zit ik op een rieten stoeltje naast de ingang van de receptie en winkeltje. Volgens mij hebben ze dit tuinsetje er speciaal voor neergezet.
Al geraden wat onze specialiteit was gisteravond?
Vandaag gaan we lopend naar St Goar... toch wat beweging na zo'n avondmaaltijd. En vanmiddag.... gaan we op memorytour naar boven het Rijndal uit en richting Badenhard en Oberwesel. We zien wel waar we verder nog terecht komen.
De zon schijnt, het toiletgebouw is heerlijk verwarmd en de Duitse broodjes waren lekker! Dag dag!

Onderweg langs Burg Katz.

Het is niet alleen dat Langres precies halverwege het warme zuiden ligt, maar ook de mooie ligging op een soort heuvel aan de rand van dit oude vestingstadje doet ons steeds weer teruggaan. Hetzelfde geldt voor St Goar am Rhein. Dat ligt ook ongeveer halverwege Oostenrijk en Zwitserland en de plek van camping Loreleyblick aan de oever van de Rijn is bijzonder. Wat hebben we al vaak zitten kijken naar de voorbijvarende schepen. Aan de vlaggen en namen kun je zien dat er heel wat uit Nederland komen.
We vertrekken vanmorgen al mooi op tijd in een lekker zonnetje. Het gras is overal nog wit van de vorst want het vriest hier ’s nachts nog. Ik kan iedereen aanraden om wat langere afstanden op zondag af te leggen want behalve een paar koelwagens is er geen vrachtauto op de weg in Frankrijk en Duitsland. We vermaken ons met de cd’s die we in voorraad hebben. De topper is nog steeds het Scheldeloodsenkoor, een echt Shantykoor dat mede opgericht is door de vader van Marjan. Ze heeft de cd voor ons gekopieerd toen we eens bij hen in Vlissingen waren. Het is anders om Roling home door dit koor te horen zingen dan door andere shantykoren. Misschien komt het omdat ze zelf ervaren hebben wat thuiskomen betekent als je een tijdje op zee geweest bent.
En dan…. om half drie ’s middags zitten we al in de zon op onze camping Loreleyblick. Ik wist haast wel zeker dat die open zou zijn.
Wim had al gezegd:”As e niet los is stoeve wie-j metene deur naor Johan.”
Maar dit plekje aan de Rijn blijft altijd trekken. Erg stil is het er niet met de treinen, de voorbij tuffende boten en af en toe een militair vliegtuig dat door het Rijndal scheert. Dat hoort hier nu een keer ook bij. Wim doet nu even zijn tukje, maar straks……. Je raadt nooit wat we gaan eten?