Archief

Soms heb je dat… een dagje rust. Weinig verplichtingen. Het is nog schoolvakantie hier en Anja en de jongens zijn komen buurten vanmorgen. Vanmiddag zal Susan nog even komen met retreever Megan. We hebben elkaar meer dan een maand niet gezien. Wij waren op pad met Ben en Diny en Curtis en Berdena en meteen erna de bruiloft van Arend en Amaka. En zij ging meteen erna naar Schotland naar haar moeder.
Wim gaat na de middag even op de bank voor z’n vaste middagdutje en terwijl ik naar m’n bedje kijk in het kleine kamertje bekruipt mij ook de zin om heel even te gaan liggen. Het dekentje van tante Catrien doet nog steeds dienst om even onder weg te kruipen. En warempel ik dut ook even in. De honden liggen voor de deur en zullen zoals altijd wel waarschuwen als er iemand het erf op komt.
Maar nee…ik word wakker om kwart voor drie en zet de koffie vast aan. Maar wie er komt… geen Susan. ‘Ie-j hebt oe vaste vergist’, zegt Wim, ‘ik wete haoste zeker da-j zeien van donderdagmiddag’.
Om 5 uur belt Susan. Ze had om half drie een slapende familie aangetroffen, de honden lagen voor de deur en deden geen bek los. Alleen Queeny deed grommerig tegen Megan en trok de lip op. Ze had ons niet wakker willen maken, ons huis en erf ademde een sfeer van diepe rust uit. Megan liet ze bij het stadion nog even uit. En toen ze thuis kwam hadden zij èn Megan ook een uurtje geslapen. Het zat gewoon in de lucht…. toch?
Vanavond hebben we weer ouderwets bijgepraat.

Onze eigen dominee ziet er wat anders uit in zijn lichte toga, maar dit zien we toch ook nog wel.

Wij zijn nog van die mensen die regelmatig een kerk bezoeken en niet alleen de oude kathedralen in vakantietijd. Vanmorgen is er een dominee die nog in zo’n zwarte toga preekt. Maar hij is verre van ouderwets. Het eerste lied dat we zingen ligt makkelijk in het gehoor en we zingen als lijsters. De dominee merkt dat op en spreekt dan de ware woorden:’Het zingt lekker weg maar... dan is het ook weg’. Je weet niet eens meer wat je net gezongen hebt.
Ik kijk eens rond en op deze warme zondagochtend is iedereen er op gekleed. Soms heel netjes, je kunt de dames die in een modezaak werken er zo uitpikken. Een enkele oudere man zie ik in een kostuum met stropdas, maar de meeste in vrijetijdsoutfit. Een is er bij die zo het shirt van zijn pyama aan kan hebben, zo verkreukeld ziet dat streepjes t-shirt er uit, maar dat alles maakt tegenwoordig niets meer uit. Sinds Wim zijn colbertje niet meer aanhoeft voor zijn werk is dat in de afgelopen elf jaar maar één keer te voorschijn gehaald en dat was toen Jaap en Mirjam trouwden.
Dat was vroeger nogal anders. De mannen hadden hooguit drie stel kleren: behalve hun kiel en overal, hadden ze hun daagse werkgoed, een looppak, zoals dat wel genoemd werd omdat je er bv boodschappen in deed, en een pak voor netjes.... voor als je op visite ging. Soms was er het trouwpak nog. En dat pak werd soms gedragen als je naar de kerk ging en bij begrafenissen.
Toen opa Eggink in 1932 bij Herman in Iowa met hen meeging naar de kerk was het er zo warm dat de mannen daar hun jasje uittrokken en in overhemd zaten. Opa vond dat toen zo oneerbiedig dat hij liever niet naar de kerk ging dan dat hij zijn jasje uittrok.
Er is intussen wel wat veranderd en dat is maar gelukkig.

De barbecue is achter de rug en ons kampvuurtje brandt. Agnes logeert dit weekend bij ons en Rick is ook weer eens van de partij. Je ziet dat ze geniet, niet alleen van het kampvuur maar vooral door de dieren om ons heen. Ze is een echte dierenvriend.
Vandaag heeft Amber een opknapbeurt gehad. De staart is geknipt en gewassen, de manen zijn gekamd, de vacht geborsteld en de pony bijgeknipt. Ze is er lekker van opgeknapt.
Agnes heeft haar fiets bij zich en daarom gingen we vanmiddag op de fiets naar het dorp. Bij de fietsenkelder stond een wagen van de politie die gratis een code in je fiets zou willen zetten zodat die altijd terug te herleiden is naar jouw adres als je hem kwijt raakt.
Dat leek ons een goede actie van de Emmer politie. Mijn fiets werd al op een verhoging gezet en naam en adres in een computer gevoerd. Komen ze tot de ontdekking dat onze fietsen al een chip hebben die hetzelfde werkt. Het was heet in het dorp en wij zetten ons bij De Kamer voor wat drinken en even later bij Toscana voor een ijsje. Wim heeft altijd snel contact. Een wat jongere man zit er met zijn oude vader ook een ijsje te eten. Het gaat over de Shanty’s en wat later over de middenstand in Emmen, over dure en goedkope broeken. Wim draagt graag een Gardeur van Schomaker, maar bij C en A kun je er voor dat geld wel drie krijgen. ‘Ach’, antwoordt zijn gesprekspartner, ‘groot gelijk, alle broeken hebben maar twee pijpen’.

Ze kunnen het goed samen vinden, Amber en Tessa.

Er bestaat de theorie dat wanneer je je ergert aan bepaalde eigenschappen van iemand dat jezelf dezelfde trekjes ook in je hebt. Leuk hoor! Met een oor hoorde ik bij Andries Knevel dat we allemaal kleine Berlisconietjes zijn, maar… als je dat eenmaal herkent in jezelf dat je dan de vrije keus hebt om daar wel of niet aan toe te geven.
Ik weet vaak heel precies wat er aan een ander mankeert, vooral natuurlijk aan Wim want na 46 jaar ken je elkaar als je broekzak. Nee ik mopper niet want dan krijg ik zelf de volle laag, Hij gaat dan ogenblikkelijk ten aanval. Ken je dat? Hij kent al mijn zwakheden natuurlijk ook.
We kunnen er mee leven hoor! We hebben net besloten om samen weer op pad te gaan… Schotland dit keer. We wachten wel tot september, want voorlopig is het aan het Schoolpad aangenaam vertoeven. Bovendien hoop ik op een veulentje over een paar weken. Ik verbeeld me dat de pony wat uier begint te krijgen. Als ik op de schommelbank zit kan ik de tepels zien en als ik goed oplet is het net of ik die buik zie bewegen…., maar ja misschien is ook nu de wens de vader van de gedachte.

‘Zö-w es efkes bie Jans en Geesje gaon kieken?’, stel ik Wim voor. Op mooie deze Hemelvaartsdag zitten we opnieuw bij de wei. Als het mooi weer is, is dit het mooiste plekje om te zitten. Volop zon en altijd genoeg schaduw door de enkele boom die ook hier nog staat.
We zien heel wat mensen voorbijfietsen, dauwtrappen kun je het niet meer noemen. Wanneer er een man voorbij komt joggen in z’n blote bast, het shirt in z’n hand gepropt, applaudisseren we nog even wat met een zwaai beantwoord wordt.
Dan gaan we even buurten. Jans en Geesje zitten op de vlonder voor hun chalet, een daalders plekje. Jans hoeft ook nooit weg:’’t Is nergens zo mooi als hier’, placht hij te zeggen.
Wij kunnen het best vinden met elkaar. We praten ieder onze eigen taal, wij de mix Achterhoeks/ Hattems en zij natuurlijk Drents en Kanaols, zoals dat genoemd wordt als we het over de streek richting Nieuw Weerdinge en Stadskanaal hebben.
Jans wil even weten:’ Wet jullie ok wel wat een gaffel is?’ Bie-j ons ( ja zo noem ik het nog steeds als ik aan Vorden denk) zekt ze gavel tegen een heujvörke’. Nee Jans bedoelt zo’n vork om worsten mee in en uit de wimme te halen. Ach gaffel wordt voor meer dingen gebruikt met dezelfde vorm, volgens Bartjes.

1.tweetandige vork;
2.hooivork;
van de gaffel in de greep vallen
van kwaad tot erger komen;
3.ook benaming van verschillende voorwerpen die de vorm van een gaffel hebben, o.a. op schepen: voorwerp aan de mast ter bevestiging van een zeil.

Het brengt me op de zei- spreuken…:

Op de Achterhoekse kalender vind ik ze soms: zei-spreuken. Deze week vond ik er wat over in het Nieuwsblad van het Noorden, want ook het Drents kent ze.
Abel Darwinkel vertelt:
Een apologisch spreekwoord is een bezunder spreekwoord in dizze trant:
Beter laot as nooit, zee de boer, toen zien zeun van zestig jaor trouwen gung.
Zu’n apologisch spreekwoord wordt ok wel zei- spreekwoord neuimd, omdat der altied eein in veurkomp die wat zeg.
Een zei- spreekwoord besteeit oet dreei deeilen: een spreekwoord, een spreker en een grappige, vaok letterlijke oetleg. Ze maokt echte spreekwoorden een beetie belachelijk, deur zeein te laoten dat ze in een bepaalde situaotsie niet kloppen.

Overdaod schaodt, zee aol Jopk, en hie schudde naober Haarm de appels van de boom.( Eext)

Een ei is een ei, zee de boer, en hij nam de dikste. ( Sleen)

Alles met maot, zee de snieder en gaf ’t wief met de elstok. ( Norg)

Geld sprek, zee de rieke boer en doe houwde hij met de geldbuul op taofel. ( Havelte)

Het giet niet um het gewin, mar um de aordigheid, zee Piepien, doe hij an de winnende haand was. ( De Wijk)

Wij zult hum dat klokkkern wel even ofleren, zee Jaan, en hie schönk de fles aal leger. ( Eext)

Vrogger kreiden de hanen, nou doet ze allend de bek nog lös, zee de dove boer. ( Nieuw Amsterdam)

Bron: dr G.H. Kocks- Woordenboek van de Drentse Dialecten

Soms is het lekker een dagje niks te hoeven doen. Wim is al op tijd weg naar zijn woensdagse zanggroep en als ik de krant uit heb ga ik even bij de wei zitten. Amber blijft bij mij in de buurt, meestal heb ik wel een stukje brood bij me. Ze kan nog steeds vanuit haar wei gewoon verder op het erf grazen en dat bevalt haar uitermate.
Julia en Beertje het veulen zijn weer naar hun eigenaar en nu heeft ze meer belangstelling voor ons gekregen. In een andere weide lopen de Schoonebekers. De lammeren groeien flink. Het lam, de eenling, groeit wat harder dan de tweeling. Die krijgt ook meer melk natuurlijk. En in weide no drie staat de sproeier flink te spuiten. De bron die wat dichtgeslibd zat heeft Wim door er water in te pompen weer open gekregen. In de wei zie ik een kwikstaartje druk in de weer. Die is voedsel aan het zoeken in het gras en brengt dat dan naar één en dan naar een ander jong, waarschijnlijk zijn ze net uit het nest en worden nog gevoerd. Ineens vliegen ze alledrie op en gaan verderop. In de ponystal zit zoals ieder jaar een zwaluwennest met jongen.
De vier overgebleven grote kuikens van de kriel scharrelen samen rond op het erf. Twee van de zes zijn door een dier te pakken genomen en lagen dood en aangevreten in het hok. Moeder Kriel heeft ze nu verlaten en heeft zich bij de grote kippen en haan gevoegd en nu moeten ze zelf hun kostje opscharrelen zoals moeder het hen geleerd heeft.
Even later bij de vijver zie ik een dikke groene kikker, eindelijk blijven ze. De padden zijn er altijd maar even om te paren, meestal begin april. Wat later zijn ze dan weer verdwenen. Ook zijn de gekraagde roodstaartjes er weer. Omstreeks koninginnedag zijn ze altijd weer in de buurt. De natuur is prachtig.
Als ik even later op het terras kom zie ik daar een grote vissenkop van een van de dikste goudvissen uit de vijver liggen. Dat is het werk van Loeder. Ook dat is de natuur.

Als de dag van gisteren....

Hoera hoera Robin is 13 jaar en helemaal kind af. Terwijl ik vaak in de brugklassen lange meisjes en vaak kleine jongens zag, gaat dat bij Robin niet op. Hij kijkt allang over me heen.
En wat geef je nu aan zo’n knul tussen servet en tafellaken? In deze tijd zijn ze op die leeftijd aan een eigen laptop toe. Dus de hele familie heeft botje bij botje gelegd. En hij is er… het pronkstuk...een echte laptop, helemaal voor hemzelf. Ze worden steeds mooier en Robin is er ècht blij mee.
Het is als altijd met dit soort feestjes heel gezellig bij Gerhard en Judith en ik moet opnieuw de nieuwe veranderingen bekijken aan huis èn tuin. De beide opa’s zijn vorige week ingeschakeld om graszoden te halen om de tuin ook een nieuwe look te geven en nu is alles klaar. Ze kunnen heel blij zijn met de nieuwe ruimte en dat zijn ze. De hal is veel groter, net als de bijkeuken en de extra werk- en studieruimte met zicht op de tuin is prachtig geworden.
Nu moeten alleen de overbodig geworden tegels afgevoerd worden. Mark en Jennifer hebben er wel belang bij. En weer wordt Wim ingeschakeld, woensdagavond aantreden mèt aanhanger. Dat ding – en bordercolliepup Scott natuurlijk --was het eerste wat we aangeschaft hebben toen we hier aan het Schoolpad kwamen wonen. Nieuw kostte hij ƒ1000, maar heeft z’n geld allang opgebracht. Heel de familie- en kennissenkring was er blij mee. Het is wel het handigst als ze zelf een trekhaak hebben natuurlijk.

We verrassen haar en even weet moeder van der Kolk niet wie we zijn, maar als Wim vraagt:’Wie is oew oldste zeune?”, weet ze het weer. We nemen haar mee naar het restaurant, ze houdt m’n hand vast en er springen tranen in haar ogen. ‘Och… ik wete niks meer.’
Ze vraagt ook niet meer naar de jongens. Ze oefent enkel nog haar kinderen: Wim en Hetty, Piet en Marry, Henry en Tonny en Ben en Niesje. Een vorige keer kwam er nog spontaan uit:’Bunt jullie nog allemaole bie-j mekare?’ Nee niets meer. Ze begint maar eens te zingen: Neem Heer mijn handen beide…. En meteen maar het tweede couplet. Even later begint ze opnieuw…. We vertellen maar eens iets over de jongens, maar ook dat komt niet echt over. Het zangclubje van meester Dijkema dan… vroeger na kerktijd. Vader Gerard had er een hekel aan, want dan konden ze nog niet samen naar ‘de’ bos zoals dat in Hattem vaak gezegd wordt. Het oefenen van Dijkema duurde hem eens te lang en spuugde zijn gebit bijna van kwaadheid uit toen hij Sietje kwam opeisen. Meestal moeten we er samen om lachen maar ook dit is weggezakt.
We proberen maar een paar andere liederen. Als ze zingt wordt ze blij. Wanneer we haar tegen etenstijd weer naar de dagopvang brengen en terwijl ze van de rolstoel naar de gewone stoel verhuist, houdt Wim haar tasje even vast en prompt komt ze met:’Annie hou jij m’n tassie effen vast… want die goser wil met me daansen… Annie geef jij me tassie maar weer terug, want die goser die ken niet daansen... De anderen van de groep kunnen er wel om lachen.
Natuurlijk gaan we na die tijd naar Ben en Niesje. Lenie en Toon en ook Bertus zijn er om alvast Ben z’n verjaardag te vieren. Bertus gaat al vroeg weer weg. Hij weet niet wat hij mist. Niesje heeft heerlijk gekookt. En dan is het onze tijd want Wim heeft vanavond z’n promotieconcert van Valerius en om 5 uur moet er nog geoefend worden.
Ik kan jullie vertellen dat ze zongen als lijsters, 4 stemmig. Dirigent Daniel deed nog een solo en de begeleiding was in handen van pianist Jan Lenselink, een virtuoos op de piano.
We komen even bij op de schommelbank bij de wei. Het stemmig zwarte pak met blauw accent van Valerius is omgewisseld voor iets gemakkelijks. Pony Amber komt bij ons, de schapen staan aan het hek met hun lammeren en Suus en Loedertje lopen met opgeheven staarten om ons heen.
"Wat von ie d'r van vanaovend?" "Mooie aovend, een betje völle psalmen dit keer, ik holle meer van jullie Engelse repertoire. Jullie nieje stukken von ik geweldig met dee solo van Daniel d'r bie-j. En natuurlijk Abide with me an 't ende. Jullie koor zingt ècht mooi." Tevreden leunt hij nog even achterover.