Archief

DZOH D3---KZC D3
Het is erop of eronder voor Robins team D3 op hun veld van voetbalclub DZOH. De Klazienaveners van voetbalclub KZC D3 laten zien dat ze niet mis zijn en hebben zich uitgedost met oranje kuif in de kleur van hun shirt en gaan er fanatiek tegenaan. De wedstrijd is net begonnen als we aankomen. Judith zit al bij opa Jan op de tribune. Gerhard is een van de lijnrechters.
Even later zitten de beide opa’s al druk commentaar te leveren. Beiden zijn nogal voetbal-minded en weten er het een en ander van. Dat horen we dan ook. Nee dit is geen partij voor D3 van DZOH. Die doen hun best en komen wat later met hun tactische spel op gang, maar er is geen houden aan. Na 1-2 wordt het 1-3, 1-4 en uiteindelijk 1-5. Er wordt gefluisterd dat er bij KZC jongens uit D1 mee doen. Officieel mag dat blijkbaar, maar dat moet je als leiders niet willen. Er hangt hier echter het kampioenschap van af en uiteindelijk hebben ze verdiend gewonnen. Robin laat zich een paar keer van zijn goede kant zien als middenvelder, net als Gerhard vroeger was, en vriendje Roald is een snelle aanvaller, maar het helpt ze niet.
Het einde is dubbel. Aan de ene kant groot feest bij D3 van KZC met toeters en bellen èn een grote beker. D3 van DZOH staat er teleurgesteld bij. De leiders, waaronder Gerhard en Marco, laten het bezinken bij de jongens en gaan dan sportief feliciteren en zo hoort het.

Met Berend Botje over het Zuidlaardermeer.

Het is inderdaad een echte verrassingsdag, het jaarlijkse dagje uit met de vrouwen van Passage Zuidbarge- Rietlanden, een levendige vrouwengroep. Als we ons om half 10 verzamelen bij het Hoefijzer in Zuidbarge, worden de eerste enveloppen uitgedeeld met het eerste adres waar we verwacht worden. Dat klinkt meteen al goed: de Tulip Inn in Zuidlaren.
Wanneer je met een stel vrouwen op pad bent is het wel lachen. Behalve de vrolijke zaken komen vanzelf de dieper liggende zorgen en problemen aan de orde en een manier om er mee om te gaan: ziekte, scheidingen van hun kroost, zorgen om kleinkinderen, mannen die overleden zijn en telkens weer is er die arm om de schouder. Na de koffie komt de tweede envelop. Die wijst ons de weg naar Berend Botje.
Tijdens ons boottochtje over het Zuidlaardermeer vragen ze mij of ik ook van zeilen houd. Ik kan volmondig antwoorden dat ik vroeger dacht van wel tijdens de zeilweken van de Youth for Christ in de molen in Giethoorn, maar dat mijn mening hierover veranderd is na het dagje Giethoorn met Wim, dat ik een paar dagen geleden even aanroerde. Dat moet ik natuurlijk uit de doeken doen. Het lijkt er even op of ze niet weer bij komen als ik het foetsj foetsj... van de kwaaie billen van Wim beschrijf die over de bruggetjes voor me uit liep op weg naar de auto.
Na de lunch lopen we de overvloed aan heerlijkheden er weer af naar de oliemolen Het Bolwerk zoals de derde envelop aangeeft. Hierin is ook een museum gevestigd, geheel gerund door vrijwilligers, zowel het onderhoud als de rondleidingen. Het is erg de moeite waard, maar die trappen naar boven laat ik maar voor wat ze zijn. De trappen in Barcelona liggen me nog vers in het geheugen en ik ben er net weer enigzins van hersteld.
Zoals altijd wordt de dag besloten met een diner, nu in De Sprookjeshof in Zuidlaren. De reiscommissie heeft weer goed werk verricht.

Het is nog vòòr de tijd van de predictortesten. Het zal de kikkerproef zijn geweest. De dames van de groep Passage van Zuidbarge- Rietlanden zijn aardig op gang met het vertellen over ups en downs tijdens ons jaarlijks dagje uit.
“Heb je een stoel?”, had de dokter haar gevraagd toen ze hem aan de telefoon had voor de uitslag van een urineonderzoekje. Ze was toen 44, haar kinderen zijn al 12 en 14 en had het idee dat ze begonnen was aan de overgang. Maar nee, ze bleek zwanger en werd opnieuw moeder op haar 44e. Ze was er maar wat blij mee. Deze zoon is nu 30.
Nummer twee kan er nog een schepje bovenop doen. Ze voelde zich al een tijdje niet lekker. Ze waren al zo lang getrouwd en hadden zich er na 12 jaar al bij neer gelegd dat ze geen kinderen zouden hebben. Ze was nu 43 en dacht ook aan overgangsklachten. Ze zag er flets uit, was moe en ging uiteindelijk maar eens naar de dokter. Die onderzocht haar, keek haar eens aan en vroeg:”Mag ik je nòg wel een keer onderzoeken?” Na het tweede onderzoek kwam het:”Je bent in verwachting en al een hele tijd.” Ze werd doorgestuurd naar de gynaecoloog. Die bevestigde het en hield haar streng onder controle. Ze moest het kalm aan gaan doen. “En verleden wekke ston ie nog boaven op de leere de balken van de hilde schone te maken”, zei een ander. Twee maanden later moest ze zich met haar tasje met nachtgoed melden in het ziekenhuis. Ze nam uit voorzorg maar een breiwerkje mee. “Ie wet ja nooit hoe lange zoiets nog duurn zal”, had ze gezegd. “Wat denk-ie dokter, hoe lange duurt et nog veurdat ’t geboren wordt”, had ze gevraagd. “Wat dacht je van morgenmiddag om twee uur?”, had hij gezegd. Het zou een keizerssnee worden. “Wat zijn jullie rustig", had hij nog gezegd. "Hebben jullie niets te vragen?" “Och dokter wie-j hebt een boerenbedrief en wie-j hebt al vake met eholpen bij-j een keizerssnee. Wie-j wet hoe zoiets geet”, had ze gezegd.
De volgende middag werd hun gezonde dochter geboren. Nee… het breiwerkje kwam voorlopig niet af.

Ooit begon het met een kist, een scheepskist....of hutkoffer. Het is de tijd dat Wim bij de koopvaardij werkt als scheepswerktuigkundige. Daar gaat alles in wat hij in 3 maanden of langer nodig heeft, van uniform tot de nodige rollen pepermunt. Het scheelt dat hij het maar één keer hoefde te sjouwen want licht is anders.
Wanneer Wim in 1967 aan de wal gaat werken, komt de tijd van de broodtrommel. Meer heeft hij niet nodig wanneer hij die 5 minuten vanaf ons huis in Aalten naar Staalkat fietst om eiersorteer- en inpakmachines te monteren of te repareren. In Hengelo komt er het regenpak bij want in een kwartier vanuit de Hengelose Es naar de Pijpenbuigerij van Stork kun je behoorlijk nat worden. Er is nu een tas om het een en ander in te vervoeren. Wim gaat intussen weer aan de studie en het koffertje doet zijn intrede. Trouwens je kunt toch niet bij de keuringsinstanties aankomen met een onooglijk tasje.
Dan is er wel een sporttas bijgekomen want volleyballen is heel lang zijn favoriete bezigheid geweest.
Bij Holvrieka is er een nieuw koffertje, al zit niet veel meer in dan brood, een appeltje en z’n regenpak.
Als Wim stopt met werken bij Holvrieka verdwijnt het koffertje, maar als hij toch nog voor een klusje naar de Filippijnen moet komt er nog een echte attachékoffer. Die staat nog steeds boven op onze slaapkamer. Wie hem wil hebben, mag hem komen halen.
Intussen moet je niet denken dat hij geen tasjes meer nodig heeft. Er is er één voor Valerius, één voor de Shanty’s èn één voor de liederen die ’s woensdagmorgens geoefend worden, allemaal van die katoenen tasjes die je op iedere beurs cadeau krijgt. En hij heeft gróte fietstassen voor de vis, de kaas en het fruit dat vrijdags van de markt meegezeuld wordt.
En ik…? Mijn schooltas is allang vervangen door een zwemtas, een knutseltas, een tas voor mijn taalmaatje, de laptoptas en…. inderdaad ook gróte fietstassen want sinds wij onze elektrische fietsen hebben komen die goed van pas.
Toch bewijst de hutkoffer nog steeds goede diensten. Hij staat op de overloop en al onze dierbare herinneringen worden er in bewaard.

De televisie staat aan als ik bij mijn Marokkaanse taalmaatje aankom en er komt een heerlijk aroma vanuit de keuken. Er is gewerkt en nu zit ze te genieten van een soort Marokkaanse soap. “Hoe gaat het”, vraag ik haar. “Soms goed, soms niet goed”, zegt ze. “En vandaag?” “Vandaag is goed”, zegt ze. De couscous is al bijna klaar. De hele kip die meegekookt is ligt apart en de rest van de groentesaus pruttelt nog na. Ik merk dat ze de soap erg leuk vind en bedenk wat ik moet doen. ‘Hup uit die tv’, werkt niet natuurlijk. Ik laat haar vertellen wat er gebeurt. Er zijn twee vrienden en de ene kijkt steeds naar de vrouw van de ander en dat mag natuurlijk niet. Ze kan het aardig verwoorden. Ze heeft een grote schotel in de tuin om de Marokkaanse zender te kunnen ontvangen. Het is haar enige vertier. Ik probeer haar enthousiast te krijgen voor het Jeugdjournaal. Wie weet.
Dan gaan we naar de keuken en ze laat me zien wat er allemaal met de kip meegekookt is. Het grote geheim zijn de Marokkaanse kruiden. Nee… die zijn niet uit de Turkse winkel, maar uit Marokko. Wanneer ik naar huis ga wordt mijn pannetje gevuld met de kip en groente- en kruidensaus en krijg de couscous, een soort pasta tussen rijst en griesmeel in, in een apart pannetje mee. Alles is ingepakt in aluminiumfolie om het warm te houden. “Voor man”, zegt ze stralend.
Volgende week wil ik haar weer mee uit nemen. Ze vindt het eng geloof ik.
Als ik thuiskom vallen Wim en ik meteen aan. En lekker dat het is…!

Geen mooi oud straatje, geen prachtige oude kerk maar juist dit viel me op in Vollenhove... een oud huis, onbewoonbaar maar met bijzondere schildering op de plek van deuren en ramen.

We mochten kiezen wat voor dagje uit we wilden met het Mannenkoor Valerius. Of een tochtje langs de Groninger kerken of een boottocht met de Jan Plezier vanuit Meppel richting Vollenhove en Blokzijl. Het werd de laatste.
Tijdens ons tripje naar Polen had ik al kennis gemaakt met meerdere vrouwen van mede Valerianen. Het klikte met een aantal van hen. Met Greetje zelfs zozeer dat we beiden niet konden geloven dat we elkaar hiervoor nooit ontmoet hadden. Haar Tjip staat naast Wim bij het zingen en die kunnen ook al erg goed met elkaar overweg. Het was dan ook niet apart dat we samen in één auto naar Meppel reden.
Ik had nog zo’n idee van vroeger… zo’n Jan Plezier met een huif er over voor de regen, maar dit bleek een moderne uitvoering te zijn. De bedoeling was om in Blokzijl een uurtje door te brengen, maar de techniek die nodig is om de brug in Vollenhove te openen liet ons in de steek, die kon niet open en we kregen hier al een uurtje vrijaf om in Vollenhove de beentjes te strekken. Wat is er veel bewaard gebleven in dit dorp, prachtig. Na een uurtje was het probleem met de brug opgelost en konden we verder.
Het weer kon niet mooier en we maakten kennis met het groeten onderweg van onze mede- vaarders en dat waren er heel wat. Er werd druk gevaren. Vanuit alle boten, groot of klein werd gezwaaid, soms een hand maar meestal een enthousiaste zwaai. Het lunchbuffet dat beneden klaargemaakt was kwam met een druk op de knop zomaar omhoog en we lieten het ons smaken. In Blokzijl was het aapjes kijken. Aan beide kanten van de sluis stond het vol met mensen die naar het schutten van de boot kwamen kijken. Er werd onderling wat afgepraat, contacten werden gelegd.
Het is een apart gebied, veel riet en veel water. We kwamen door de Beulakkerweide, dat ontstaan is door het afgraven van hoog- en laagveen. We zagen weinig boten zeilen en heel even moest ik denken aan onze eerste paar dagen zonder kinderen toen pa en mama op de jongens pasten en we op mijn aandringen een poging deden om te gaan zeilen vanuit Giethoorn. Nee daar gaan we het niet meer over hebben. Dit was een mooie dag en dat houden we zo.
Wie toch nieuwsgierig wordt moet het nog maar even gaan nalezen.

Opa Johan Bijenhof met kleinzoon Johan Aartsen.

“Schrrrrr schrrrrr”, ging het, “en Jan stond stokstijf”, vertelt Annie na het aquajoggen. Met een stuk of 8 drinken we vaak nog een kopje koffie in het café als afsluiting. Ik vertel over onze memorytour en het bezoek aan 'de Boskamp' waar nog zoveel origineels is gebleven. We hebben het over de snelle veranderingen in zowel het wonen als de techniek sinds onze jeugd. De bedsteden waarin verscheidene van ons nog geslapen hebben zijn er niet meer.
Annie vertelt over de bedsteden vroeger thuis met een kast ertussen die omgebouwd waren tot twee slaapkamertjes met dunne wandjes. En tussen beide deuren stond een vaas met droogbloemen en daar had Jan, nadat haar pa en ma hopelijk sliepen, op weg naar zijn geliefde Annie in de aangrenzende kamer tegen aan gestoten. Meteen hoorden ze ook de klik van het touwtje waarmee de lamp in de ouderslaapkamer aanging. Spannend was dat vroeger. Bij ons had opa Bijenhof de mooie taak om heel lang bij het verliefde stel te blijven zitten. Die kon mooi blijven liggen de volgende morgen. Slimme zet! En…: “Je moet maar goed oppassen”, was de kreet die we te horen kregen. Waarvoor…. en hoe…., werd er niet bij verteld.
Er is ook op dat gebied veel veranderd. Samenwonen kwam vroeger niet eens bij je op. Nu is het de gewoonste zaak van de wereld geworden.
We zijn allemaal van ongeveer dezelfde leeftijd en steeds komen er verhalen over ‘vroeger’ naar boven. Na de gewone spieren krijgen onze lachspieren nu een beurt.

Links Spikey en rechts Kay.

Spikey is één van de pups uit het laatste nest van Scott en Tessa, een heel grappige pup. We hoorden een tijdje terug dat hij epilepsie aanvallen kreeg en informeerde er naar. Deze mail met de waarschuwing geen Frontline ( anti vlooienmiddel) meer te gebruiken stuurden Werner en Esmeralda. Bij deze is iedereen met een hond en speciaal een collie gewaarschuwd.

Hallo Wim en Hetty,

Wat leuk om weer wat van jullie te horen.
We hebben goed nieuws hier. Spikey heeft geen epilepsie aanvallen meer gehad. Heel gek allemaal.
Hij heeft het heel erg gehad. Het gebeurde vorig jaar april. Een dag nadat Werner hem Frontline had toegediend.

Dat zetten ons aan het denken en hebben overleg gehad met de dierenarts.
Maar onze dierenarts wilde hier niets van weten. De spreekkamer en behandelingskamer hing vol met reclame van Frontline. Dus helemaal objectief zal hij hierin niet geweest zijn. Ik heb hem ook gevraagd of ze gesponsord werden door Frontline. Dit was natuurlijk niet zo…..uhhhhhmmmm

Op diverse forums op website gelezen dat er meer honden last hebben gekregen van epilepsie na een Frontline behandeling. Wij zijn hier direct mee gestopt en overgegaan op knoflookcapsules. Tip van collega. Met Spikey ging het steeds slechter. Bijna elke dag kreeg hij weer een aanval. Zelf nadat we met de medicijnen waren begonnen, ging het nog door.
En het gekke was dat hij de aanvallen alleen maar kreeg als hij ging slapen. Dus op een gegeven moment wilde hij niet meer slapen en liep maar rondjes door het huis om maar wakker te blijven.
Op alle websites die ik kon vinden over epilepsie bij honden, zeiden ze dat de aanvallen altijd gebeurde na inspanning of drukte. Dit was bij Spike dus totaal het tegenover gestelde.

Eind mei zat hij al op 4 tabletten per dag, toen werd het stabiel. Maar onze vrolijk, energieke Spike was weg. Dit ging zo’n 3 maanden goed en toen kreeg hij er weer wat achter elkaar.
Dus de medicijnen verhoogd met telkens weer een halve erbij. Begin dit jaar zat hij op 6 tabletten op een dag. Als we gingen wandelen, was hij zo moe dat hij zijn heup rustte tegen mijn been.
En als hij rende dan zakte hij telkens door zijn achterbenen. Hij stond erg onstabiel op zijn poten en had een zeer treurige blik in zijn ogen. Schapen drijven ging ook niet meer. Daar had hij de puf niet meer voor. Afgelopen februari ging het weer mis, weer aanvallen. Elke dag weer…. Weer de huisarts gebeld. Die wisten het ook niet meer. We konden het niet meer aanzien en Werner en ik hadden al besloten, als dit nog een week zou doorgaan. Dat wij hem rustig zouden laten inslapen. Tjonge….wat een verdriet hebben we gehad. Nu kwam er ook nog eens bij dat we Kay ook niet meer bij Spike alleen durfde te laten. Deze viel Spike namelijk aan tijdens zo’n aanval. Echt bijten…..dus als we niet thuis waren was de één binnen en de andere buiten. Wat een ellende allemaal.

24 februari jl, gelukkig toen de kinderen aan het logeren waren, heeft Spike een hele grote aanval gekregen. Deze duurde zeker 10 minuten, we dachten dat hij hier niet meer uit zou komen. Na deze aanval was Spike, Spike niet meer. Hij kroop helemaal in elkaar was bang voor ons ….alles. Alle geluiden om hem heen. Hij gromde van zich af……We dachten echt dit komt nooit meer goed. Hij hoorde ons niet meer, hij was totaal de weg kwijt. Dit duurde ongeveer 3 dagen, wij dachten hier gaan we niet meer mee verder. Maar na die drie dagen, werd hij weer wat wakkerder. Ging weer eten, reageerde weer op de kippen, luisterde weer naar ons. En vanaf die tijd ging het per dag beter met hem. ??????SNAP JIJ HET NOG?????
Je gelooft het niet maar hij heeft vanaf die tijd geen aanval meer gehad en hierdoor hebben we besloten om de medicijnen ook te minderen. Nu zit hij nog op 2 x een halve tablet per dag.
En binnenkort stoppen we er mee. De dierenarts had ook geen verklaring hiervoor en vond het wel vreemd allemaal.

Nu zijn we echt overtuigd dat dit met Frontline te maken heeft. We denken dat deze troep al die tijd in zijn bloed heeft gezeten en dat hij hierdoor epilepsie heeft gekregen en dat dit nu uitgewerkt is.
(9 maanden)
Ondertussen had Werner bij de Schapen drijven vereniging diverse mensen gesproken die ons verhaal bevestigden met Frontline. Ze hebben er een stofje toegevoegd waar vooral Collie soorten, epilepsie van kunnen krijgen.
Ik wil geen hetze beginnen maar waarschuw iedereen die je kent met een Collie, met ons verhaal.

Wat een verhaal he?

Ben blij te horen dat alles goed met jullie gaat. Af en toe bezoek ik jullie website, om te kijken hoe het met jullie gaat. Maar jullie zijn nog altijd dezelfde bezige bijtjes.
Als we een keer in de buurt zijn, komen we even langs.

Groetjes, Werner & Esmeralda