Archief

Op indrukwekkende muziek werd dit waterorgel een bijzonder spektakel, maar als je me nou vraagt of ik dit echt mooi vond...? Ik zit net zo lief in het bos naar de vogels te luisteren.

We hebben het erg leuk en gezellig met elkaar èn met de groep, maar zo gauw we thuis zijn duikt iedereen zijn bed in... nou ja.. Wim brengt wel even zijn biertje mee van de bar beneden.
Ik weet even niets meer te vertellen... zo moe ben ik...

Morgen staat Theresienstad op het programma en de Joodse wijk.

Bij het presidential paleis was elk uur het wisselen van de wacht te zien.

Al rijdend en wandelend vertelt onze gids Martin heel wat over de achtergronden van dit land, over corruptie en Skoda. Weet je dat het woord Skoda jammer betekent?
Over de gezondheidszorg die op een goed peil is, de artsen zijn wel wat autoritair net als de leraren op de scholen.
In de grotten in de bossen zijn door de Duitsers allerlei geheime documenten verstopt en gedeeltelijk teruggevonden.
Over de economie, de welstand van de Tsjechen ligt op 60 procent van de Nederlandse. En als je met hem de Oekraine vergelijkt zit die weer op 30 procent daarvan. Over Johannes Hus die al 100 jaar voor Luther hier de Reformatie begon en over de 30-jarige oorlog die gewonnen werd door de Rooms Katholieken..
Over de eerste gouden eeuw in Tsjechie- de 14e eeuw en later een tweede opleving in de 17e eeuw. We moeten denk ik nog eens terug om op ons gemak meer te bekijken.

Het slijpen van het kristal was een hele kunst.

Even een dag of 5 Praag. Och... dat is leuk, dat doe je gewoon even. Ik kan je vertellen..mooi, mooier, prachtig! maar wat ben ik na twee intensieve dagen moe. "Ik bun zo muu as een maaie", placht opoe Bijenhof te zeggen. Ik weet niet of er misschien maaier mee wordt bedoeld, maar ik voel me wel zo. We waren om 10 uur weer bij Hotel Globus na een rondtoer door de lichtstad, een bezoek aan een lichtorgel dat op de muziek van o.a. Andrea Botticeli er een mooi spektakel van maakte.
Het bezoek vanmorgen aan een kristalfabriek een eind buiten Praag was ook de moeite waard en vanmiddag kregen we een rondleiding richting Praagse Burcht waar behalve een klooster en een kathedraal ook de president zetelt. Volgens mij hebben we hem nog gezien in zo'n glanzende zwarte bolide met z'n krantje achterin. Het uitzicht over de stad vanaf deze Praagse burcht was eenmalig.

Te veel indrukken om weer te geven: Praag of Praha, wat hier gezegd wordt. Wat een indrukwekkende stad. We konden kiezen wat we allemaal mee willen doen zowel de excursies als de lunches, folkloreavond, lichttoer, boottocht enz. We besluiten om het hele programma te volgen. Zowel chauffeur Cor als gids Martin zijn een goede keus van van Nood reizen. Martin heeft in Amsterdam kunstgeschiedenis gestudeerd en spreekt bijna accentloos Nederlands. Deze stad met 1,2 miljoen inwoners is qua architectuur geweldig.
We hebben een uurtje de tijd om bij te komen en te douchen voor de folklore avond met diner. “Jullie hoeven ons niet in gala uit te dossen”, zei de chauffeur, “want jullie zitten aan lange tafels en als er bier of wijn overheen gaat…” Dat belooft wat.
Vandaag was in elk geval al een prachtige dag, stralend weer! Ben en Curtis beklommen nog een toren, veel lopen over de kinderkopjes en heel veel prachtige gebouwen. Ik zit nog helemaal vol indrukken…..

Curtis.

De rondtoer is nog lang niet voorbij. We komen langs Reini en Tea. We hebben geluk... ze zijn thuis en bewonderen huis en erf. Het lijkt erop dat veel van de Egginkskinderen ervan houden om buiten te wonen en dieren te houden. ook hier zijn schapen. Hoe ze het voor elkaar krijgen om de tuin zo keurig te houden is mij een raadsel, maar Erna vertelt dat Reini vroeger al steeds om het huis de boel netjes harkte. Wat een mooi plekje!

En dan zijn we aangekomen bij Erna en Bennie Bloemendaal, opnieuw een prachtige tuin èn schapen. Ben en Diny zijn intussen naar een generale repetitie van hun koor en we blijven de rest van de middag en avond in huize Bloemendaal. Wat treffen we het met het weer. Erna draait een geweldige echt nederlandse maaltijd in elkaar. "Gaot jullie maor buten zitten, ik redde mien wel", zegt ze steeds. het wordt groente uit eigen tuin, vlees èn een flinke gehaktbal, echte Nederlandse gekookte aardappeltjes en karnemelksaus met spekjes. Abby is er zo gek op dat ze de karnemelksaus over het gehakt doet. De drie jongens van Erna en Bennie zijn ook present en ze nemen Abby later op de avond mee uit naar de Herberg, een gezellige gelegenheid in Vorden.
Wanneer we tegen 12 uur in Eefde aankomen kunnen we bijna niet geloven dat we deze morgen nog wakker werden in Spa.

Met Berdena voor de schouw in de vroegere 'grote keuken'.

En dan..... een andere wereld, zowel de omgeving als de mensen èn de taal. Wanneer we in de Achterhoek arriveren is de familie al op weg naar geboortehuis van onze vaders en moeder: Herman,Berdena's vader, Hendrik Jan,onze vader en Jo, de moeder van Erna. Drie van de 10 die opgroeiden op de Boskamp. Het echtpaar van Waveren is bijzonder gastvrij en laat ons zien hoe de boerderij nu geworden is. ik kan jullie vertellen dat de originele balken van de hilde er nog inzitten, alleen is er geen hooi meer. er is niet eens veel veranderd. Onze herinneringen draaien op volle toeren. Het gat in de hilde is nu wel dicht maar we zien ons nog zo naar beneden springen op een bult hooi. Ik denk dat het ter gelegenheid was van het 50 jarig huwelijk van opoe en opa Eggink .In de grote keuken wordt nu geslapen maar de oude tegeltjes zijn er nog achter de haard onder de schoorsteenmantel. In de keuken zien we de plek waar opa meestal zat op het lage bankje.Er is nog zoveel herkenbaars.