Archief

Het begin van de feestelijke 10- daagse is begonnen. De caravan staat al bij Ben en Diny in Eefde en na een nachtje daar zitten we nu in.... Spa. Er is wat te vieren en hoe...? Klaas en Boukje, de ouders van Jennifer zijn vandaag 50 jaar getrouwd. De beide dochters Jennifer en Jacky met hun aanhang hebben er een weekje vakantie van gemaakt voor hun ouders die klinkt als een klok. De familie die ze het liefst om zich wilden hebben waren gisteren en nu nog allemaal present. De verrassing kwam deze week toen de familie waarmee ze verknocht zijn: Klaas broer Anne en zijn Tiny ook arriveerden. En gisteren kwamen hun kinderen en kleinkinderen. En op de valreep wij ook nog. "Ik zag ineens een bekende auto langsrijden", zei Boukje en even later stond Jennifer al op de weg te zwaaien.
Het werd pas echt emotioneel toen het boek tevoorschijn kwam met foto's van de twee vanaf hun jeugd, verkering, huwelijk, de Australische tijd en alle mensen die een rol in hun leven speelden.Jennifer had die het laatste half jaar verzameld. Het kon niet mooier. "Er is geen programma", meldde Boukje nog. "Iedereen doet maar waar hij zin in heeft." Dit voormalige hotel met zijn vele kamers en suite en zwembad binnen biedt alle gelegenheid. De barbecue is ontspannen en lekker en de avond wordt besloten bij de open haard.

Dit is 'em dan... de nieuwe Boris. Twee jaar geleden sierde ik een rond stuk hout op met Boris in het midden om de info op Camping de Boomgaard wat extra's te geven. Natuurlijk kreeg het een Achterhoekse spreuk mee die als een welkom voor de campinggasten bedoeld was. Het zou volgens de jongens van Besselink een oud stuk uitgewerkt hout zijn, maar na 1,5 jaar begon de plak hout te barsen en van Boris bleef ook niet veel meer over dan wat flarden verf en lak.
We spelen nu op safe met een stuk MDF. De spreuk en de hond is hetzelfde gebleven.
"Wet ie-j wat", zei Johan? "Ik brenge den olde plakke holt weer naor de Besselboys."

Onze nieuwste aanwinsten om voor te zorgen.

Gisteren stond de dag in het teken van voorbereiding. Caravan, huis, afspraak met Susan, betalingen die nog weg moeten, iets afschilderen, vertaling van ome Jans dagboek afmaken en afdrukken, de tuin, lijstje voor de oppas.
Jazeker, Ben en Niesje komen deze kant weer op. Buurvrouw Wielens verheugt zich er al op. Ze zijn zo’n beetje onze plaatsvervangers bij haar. Wanneer Ben en Niesje vanuit het dorp aan komen fietsen, houdt ze het koffiekopje al omhoog. Zo gezellig vindt ze het om even met ze te praten. Eigenlijk heeft ze geen klagen. Haar zes kinderen wonen, op Geesje na, allemaal ergens in de buurt en komen geregeld bij moeder aan. Jans en Geesje wonen er vlak bij en houden haar goed in de gaten. ’s Nachts gaat de babyfoon zelfs aan.
Vandaag is het zover. Eerst richting Eefde om de caravan te brengen…. O nee, eerst naar Bella in Sleen om te kijken of alles goed is met haar. Bella, de kat, is de lieveling van de familie, Queeny natuurlijk ook, maar die mocht mee naar Spa. Donderdag gaan wij ook door naar Spa om de 50 jarige huwelijksdag van Jennifers ouders mee te vieren. Ze hebben een hééél groot huis gehuurd deze week in Spa en we kunnen allemaal een nachtje blijven slapen. We zijn benieuwd. Het is een leuke familie. Ik denk dat het wel lachen wordt. Vroeger hebben ze allemaal samen in één huis gewoond in Sydney en er zullen wel flink herinneringen opgehaald gaan worden.
De lijst voor Ben en Niesje wordt steeds langer. De dieren, de planten, de klusjes die Wim anders doet… och Ben heeft er geen moeite mee. Ik hoop dat ze het erg naar hun zin zullen hebben. “Bertje wacht”, schreef ik eens voor hen op de lijst. Daar zitten ze graag voor een cappuccino en kijken naar de mensen die de Dierentuin verlaten. Maar tegenwoordig gaat de Lelie met de eer strijken. Die schijnen uitstekende lunches te serveren.

Onze nieuwste aanwinsten om voor te zorgen.

Gisteren stond de dag in het teken van voorbereiding. Caravan, huis, afspraak met Susan, betalingen die nog weg moeten, iets afschilderen, vertaling van ome Jans dagboek afmaken en afdrukken, de tuin, lijstje voor de oppas.
Jazeker, Ben en Niesje komen deze kant weer op. Buurvrouw Wielens verheugt zich er al op. Ze zijn zo’n beetje onze plaatsvervangers bij haar. Wanneer Ben en Niesje vanuit het dorp aan komen fietsen, houdt ze het koffiekopje al omhoog. Zo gezellig vindt ze het om even met ze te praten. Eigenlijk heeft ze geen klagen. Haar zes kinderen wonen, op Geesje na, allemaal ergens in de buurt en komen geregeld bij moeder aan. Jans en Geesje wonen er vlak bij en houden haar goed in de gaten. ’s Nachts gaat de babyfoon zelfs aan.
Vandaag is het zover. Eerst richting Eefde om de caravan te brengen…. O nee, eerst naar Bella in Sleen om te kijken of alles goed is met haar. Bella, de kat, is de lieveling van de familie, Queeny natuurlijk ook, maar die mocht mee naar Spa. Donderdag gaan wij ook door naar Spa om de 50 jarige huwelijksdag van Jennifers ouders mee te vieren. Ze hebben een hééél groot huis gehuurd deze week in Spa en we kunnen allemaal een nachtje blijven slapen. We zijn benieuwd. Het is een leuke familie. Ik denk dat het wel lachen wordt. Vroeger hebben ze allemaal samen in één huis gewoond in Sydney en er zullen wel flink herinneringen opgehaald gaan worden.
De lijst voor Ben en Niesje wordt steeds langer. De dieren, de planten, de klusjes die Wim anders doet… och Ben heeft er geen moeite mee. Ik hoop dat ze het erg naar hun zin zullen hebben. “Bertje wacht”, schreef ik eens voor hen op de lijst. Daar zitten ze graag voor een cappuccino en kijken naar de mensen die de Dierentuin verlaten. Maar tegenwoordig gaat de Lelie met de eer strijken. Die schijnen uitstekende lunches te serveren.

Zo kun je Turks brood ook klaarmaken.

“Ga je mee? ”, vraag ik mijn taalmaatje wanneer ik om 11 uur bij haar binnen kom. Ze zit als een ziek vogeltje in de stoel. Haar dochter is er ook. “Nee, mama voelt zich niet goed, er is gisteren een goede kennis overleden en daardoor is ze nogal van streek”. “Een andere keer”, zegt ze in het Marokkaans aan haar dochter. Vorige week konden we elkaar aardig verstaan en nu probeert ze ineens niets meer. We drinken eerst maar eens koffie. “Maar ik ben speciaal vandaag met de auto, de volgende keer ben ik weer op de fiets.” Het is goed dat de dochter er ook bij is. Nu kunnen we overleggen wat wel en niet goed voor haar is. Het leren lezen en schrijven zit er niet meer in voor deze 71 jarige die al zo lang in Nederland is en toch niet veel heeft overgenomen van haar schoolgaande kinderen.
Mijn maatje wil graag verse melk zien te krijgen bij een boer. Dan gaat ze karnemelk en boter maken. Jammer dat buurman Jans geen koe meer heeft, maar wie weet kunnen we in Zuidbarge nog een boer vinden met melkkoeien. Ga ik eens vragen.
Het helpt dat ik alleen vandaag met de auto ben. Ineens wil ze wel mee. “Gaat mijn dochter ook mee?”. Die kijkt me even aan en we begrijpen elkaar. Nee die gaat niet mee.
Dan gaan we op pad. Een authentieke Marokkaanse in een lang wit gewaad met een mooie lichtblauwe hoofddoek en zo’n lange dunne mantel er overheen, die alleen Berbers spreekt, en ik.
Ze weet ook ineens waar ze heen wil…. Eerst naar de Turkse winkel en dan naar de Aldi. Dit wordt een begin en al pratend drentelen we de winkels door. Zonder dochter begrijpen we elkaar ook wel. Ze weet alles te liggen, cous cous, kruiden, sla, yoghurt, een soort vreemde erwten voor de soep, grote platte broden. Hier in een supermarkt die ze kent voelt ze zich goed.
Als we thuiskomen straalt ze helemaal. Even er uit is haar goed bevallen. Ik krijg een pakkerd.
Een volgende keer bedenken we weer wat anders.

Berdena en Curtis meer dan 40 jaar geleden.

Ons nichtje Berdena en haar man Curtis zijn in Nederland. Ben en Diny hebben ze opgewacht op Schiphol en samen met hen nog een uurtje gewacht tot hun dochter Pam vanuit New York arriveerde. Samen hebben ze Bram en Betty verrast in Durgerdam en de veiling in Aalsmeer bezocht. Het wordt een druk programma voor ze. Behalve in Den Haag, waar hun kleindochter Abby studeert zijn ze zaterdag op Koninginnedag in Amsterdam geweest, hebben ze al meer meegemaakt dan ik. Wij kwamen niet verder dan Bargeroosterveld om onze buurjongetjes aan te moedigen bij hun sportieve prestaties.
De bedoeling is dat ze, samen met kleindochter Abby, dinsdag naar Zuid Frankrijk vertrekken om Arles te bezoeken. Donderdag zullen ze weer aankomen in Nederland en dat weekend gaan we elkaar ontmoeten bij Ben en Diny. Kan een mooi weekend worden. Wij nemen onze caravan mee. En wat we samen gaan doen? Dat hangt af van de interesse van de familie.
Net vandaag kreeg ik een aantal gescande foto’s van Joop. Die had tante Jantje aan Erna meegegeven, toevallig de foto’s van de Amerikaanse Egginks-tak, waaronder de trouwfoto’s van alle vier kinderen van Herman en Netty.
Wat ik vandaag deed? Dit blog gaat toch over de dagelijkse dingen? Nou…. vaak op en neer gelopen naar de schapen en de lammeren. Die zijn zo leuk! Ik moet alleen de pony’s in de gaten houden. Ze zijn zo jaloers als wat, wanneer ik ook brood meeneem voor de schapen, en dat laten ze merken ook, zelfs dat veulen… hap hap. Niets menselijks is ze vreemd.

“Dat is lang geleden dat ze me zo genoemd hebben”, zegt schapenman Rob wanneer we achter de koffie zitten. Hij kwam toch vandaag al met een paar mooie ooien met drie lammeren. Zo leuk! Hij had de ooien in een schapenkar, maar de lammeren had hij in een grote kist achter in de Caddy. Hij had z’n zaakjes goed voor elkaar.
Ik vertel net dat ik eigenlijk een wat oudere Drent met pet en klompen had verwacht aan het hek toen hij voor het eerst kwam kijken naar onze weide. “En toen stond daar een knul, net zoiets als Mark,”voeg ik er aan toe. Hij schiet in de lach…. knul! Ze blijken inderdaad even oud te zijn, allebei 41.
De afrastering wordt heel precies nagelopen en het schrikdraad gecontroleerd. Er is nog extra draad gespannen zodat de schapen over drie weken op een ander stuk kunnen grazen. Het is een bijzonder soort, de Schoonebeker. Hoog op de dunne beentjes en met smalle koppen. Samen met het Drentse heideschaap zijn het de enige oerrassen van Nederland, die vroeger om de mest en het afknabbelen van de heide gebruikt werden, maar nu overbodig zijn na de komst van de kunstmest. Er is in Drente nog wel heide. In Exloo wordt die kort gehouden door een kudde Drentse heideschapen, die iedere dag vanuit de schaapskooi in het centrum de heide op gaan. In het Dwingelderveld loopt ook een kudde net als op het Hijkerveld.
Over een paar weken komt Rob nòg een paar stelletjes brengen.
De schapen voelen zich al snel op hun gemak en tegen de avond kunnen we al van de capriolen van de lammeren genieten. Die hebben dan hun speeluurtje. Het is weer net als vroeger. We zullen weer vaak bij de wei zitten.

Ga ik snel m'n camera ophalen... zijn de pony's net weer weg.

“Hoe gaat het?”, is de standaardvraag van de jonge fysiotherapeut Arnoud Harmsen. Ik ben nu een keer of 8 aan de fitness geweest in de fysio-ruimte bij het Scheperziekenhuis. Ik heb me daar al verscheidene keren aardig in het zweet gejaagd, zelfs zo dat ik daar met alle plezier ging douchen na die tijd.
“Je hebt me aardig te pakken gehad met die laatste oefening eergisteren”, zeg ik en meld welke spieren er protesteerden. “Dan heb je in elk geval aan me gedacht”, antwoordt hij gevat. “Ja aan dat rotjochie uut Tubbergen”, kaats ik weer terug. Hij rijdt nl op en neer naar Emmen en Hardenberg, voetbalt bij FC Tubbergen en is van plan daar altijd te blijven wonen. Onze gezamenlijke herinneringen aan Twente hebben we al eerder doorgenomen, het is even weer zoiets als Tukkers onder elkaar. Mijn spieren rondom de knie worden al sterker en daar kom ik uiteindelijk voor. De loopband is nog geen favoriet maar ik ben een nieuwe loopstijl aan het kweken, rechtop, grotere passen en de voeten beter optillen. Vergeleken met de eerste keer is de tijd en snelheid al aardig opgevoerd, maar het valt nog niet mee. Ik zwem nu twee keer per week, aquajoggen dan. Dat blijf ik voorlopig ook doen. Al met al voel ik me steeds fitter worden, al blijft de knie protesteren.
Wim heeft vandaag geen fitness nodig. Die is de hele dag in de wei met de afrastering bezig. De drie pony’s staan hem hierbij nieuwsgierig op de vingers te kijken. Hij loopt bijna te fluiten. Je kunt het geloven of niet, maar hij vindt het net zo leuk als ik dat er volgende week Schoonebeker schapen in de wei zullen zijn.

Wij hebben twee katten, moeder en dochter. Suze is al 13 en haar dochter Loedertje ongeveer 8. En soms zie je ze dat de kleine magere Suze haar uit de kluiten gewassen zwarte dochter in de houdgreep heeft en schoon likt net als vroeger toen de kittens nog klein waren.
‘s Avonds zit Suze vaak op de leuning van de bank gezellig tussen ons in en als Wim z’n middagslaapje doet nestelt ze zich in zijn knieholtes, lekker warm.
Straks roepen we ze weer binnen voor de nacht, dan gaan ze tenminste niet het dak op om te proberen door ons slaapkamerraam naar binnen te komen. Het riet van het dak kan er slecht tegen. De rietdekkers hebben er wel stukken gaas omheen gemaakt voor alle zekerheid… maar toch!
Eigenlijk had Wim het niet zo op katten, vooral niet van een ander. Steeds kwamen die van de buren in onze tuin hun behoefte doen. Hij greep ze dan en bracht ze persoonlijk naar de bewuste buurvrouw die hem al aan zag komen met de kat in het nekvel en de deur al open had voor hij er was. Maar nu we er zelf al die jaren hier aan het Schoolpad wat hebben is hij van mening veranderd. Vaak ligt er naast de deur een cadeautje, een net gevangen muis, en hij is trots op zijn muizenjagers. Met de jonge vogeltjes straks is het minder, die zijn vaak niet snel genoeg om uit de klauwen van de kat te blijven.
Vandaag hebben ze opnieuw een slechte beurt gemaakt, bij mij dan…. Ik had vanmorgen bij de supermarkt een lekkere kalfsrollade op de kop getikt mèt witte wijnsaus, van €17,95 nu voor € 5,95. Natuurlijk overgebleven van de Pasen. Ik had hem lekker gebraden, gedeeltelijk in plakken gesneden en met de witte wijnsaus er over was het een traktatie. Er was nog een stuk over voor morgen en ik liet het even afkoelen voor het de koelkast in ging. Je voelt het natuurlijk al aankomen. Ik wil even later het bakje met de rest kalfrollade in de koelkast leggen, … maar niks geen rollade meer. “Wim heb ie die rollade weg'eleg?” “Ikke…. Nee natuurlijk niet…!” Ja dan weet je het wel. Ik riep de twee. Ze zaten bij de deur en ik verbeeldde me dat ze me allebei met vette bekjes en glinsteroogjes heel slim zaten aan te kijken.
En Wim….? Niks geen gemopper op die vreters, maar:”Wie zet d’r noe vleis op het anrecht zonder deksel?” Tja…….