Archief

Soms zit het mee en soms zit het tegen…..
Gisteravond een telefoontje. Mark: “Hoe is het bij jullie?” Ik denk nog even dat hij komt vragen hoe laat ze verwacht worden vandaag en meldt dat het ons goed gaat “Nou bij ons verder ook goed… ware het niet dat Eva in het ziekenhuis ligt.” Ze heeft achter in de tuin een trampoline en wilde een salto achterover maken en ja…. ze kwam verkeerd terecht. Via de huisartsenpost naar de eerste hulp in het Scheperziekenhuis. Ze dachten nog even aan een schouder uit de kom en een sleutelbeenbreuk, maar een foto wees uit dat er helemaal bovenaan de bovenarm een breuk zit. Ze zal een nachtje moeten blijven. Ze had al snel iets voor de pijn gekregen en de dame begon al snel te regelen… afstandsbediening, telefoontje.
Vanmorgen is ze geopereerd en met een paar schroeven is de breuk vastgezet. Het komt allemaal weer goed volgens de chirurg. Hij was opgeroepen en kwam zo van z’n boot af.
Mark en Jennifer komen vanmiddag toch nog even met Eva bij ons langs. Arm in een draagdoek en een wit gezichtje en pijnstillers mee. Ze is er zes weken mee onder de pannen…. Toch nog veel pijn en misselijk. Niks doen is niets voor haar, maar ’t zal moeten.
De barbecue gaat verder zonder de drie Sleners.
Gerhard, Judith, Robin èn Rick weren zich aardig. We besluiten de dag bij het kampvuur dat Wim en Robin aangestoken hebben. De plantenspuit verhoogt de stemming. Robin en Rick hebben hem om de beurt te pakken en tja…. dan weet je het wel...
Hoop dat Eva vannacht toch wat kan slapen.

Daar zit ze dan temidden van haar nu zo vertrouwde groep van de dagopvang van Zorgcentrum de Bongerd in Hattem. Moeder van der Kolk viert vandaag haar 98e verjaardag.
Genoeg voor een feestje, zij het in zeer besloten kring. Alleen de jongens Wim, Henry en Ben met hun aanhang èn Irene. Ze was ooit getrouwd met neef Gerrit van der Kolk, maar ze is er altijd bij blijven horen. Ook is ze vrijwilligster bij De Bongerd, zorgt voor de dieren en zoekt moeder van der Kolk geregeld op. Willem, de bok in de dierenweide is haar favoriet en warempel wanneer hij haar stem hoort komt hij er aan lopen en steekt zijn onderkaak naar voren in de hoop op iets eetbaars.
We gaan samen boven op het terras zitten om bij te praten en een glaasje te drinken. Moeder houdt het nog steeds op bessenjenever. Ze ziet slecht en Niesje wil haar haar glaasje aangeven, maar dan komt weer even de onafhankelijke Siet naar boven. Ze tikt wat nijdig op de tafel, met andere woorden: Zet maar neer, ik doe het zelf. Tja er zit nog steeds pit in die oude moeder van ons!
Wanneer moeder naar beneden gaat om te eten worden wij, ook Irene, bij Ben en Niesje verwacht aan de Dorpsweg. Ze hebben een lekkere pan soep gemaakt en dat gaat er met de broodjes wel in bij ons. Zo hebben we fijn de tijd om samen met Henry en Tonny bij te praten. Ze blijven nog een hele tijd en ze komen beslist een dagje naar Emmen

Terwijl onze jongens de tijd dat ze thuis woonden steeds onze streektaal hoorden, hebben ze zelf nooit een poging ondernomen om dit over te nemen. We spraken ook altijd Nederlands met ze, alleen tegen en met elkaar gingen we ogenblikkelijk over in het Achterhoeks en Hattems. Een enkele keer doet Mark een kleine poging maar schiet er zelf meestal bij in de lach. Dat in zo’n klein land als Nederland zoveel verschillende talen zijn. De eerste keer dat ik uit logeren ging naar de familie Coenen in Groesbeek, -ze hadden aan het eind van de oorlog op de Boomgaard als evacués onderdak gevonden-, wist ik de eerste avond aan tafel met acht van de tien kinderen niet wat ik hoorde. Ik verstond er geen woord van. Gelukkig wende het snel en de volgende dag begreep ik er al iets meer van. En hoever ligt Groesbeek nu hemelsbreed van Vorden af. Ja toegegeven… de Rijn zit er tussen, maar toch!
Ik vond deze week een boekje dat is uitgegeven ter gelegenheid van het 850 jaar bestaan van Emmen. Ze hebben toen zelfs nog een poging gedaan om stadrechten te krijgen, maar dat ging niet door. Er staan leuke stukjes en gedichten in. Om één ervan moest ik wel lachen… een gedichtje van Gerrit Hammink, oorspronkelijk een Twent. Hier komt ie dan:

Ge- Emmer

Sprak heer Joosten (uit het westen)
Tot zijn buurman Emmenaar:
“Och, het is een aardig dorpje
Maar wat praten jullie raar".

Zei Jan Emmenaar tot Joosten:
“Tja… wij praot weln beetie gek,
Mar doar stiet weer teegnover
Dat, wij lult niet uute nek….”

Vader,  zoon en kleinzoon

We hadden Gerhard gevraagd om ons op de hoogte te houden van de wedstrijden van Robin met DZOH D3.
“Nou dan stuur ik jullie toch ook de mail over de wedstrijden door”, bood hij aan.
Ik wil jullie deze eerste niet onthouden.

Terugblik KZC’08 D3 – DZOH D3 uitslag 4 - 4
Was de warming up niet goed ????, waren het de zenuwen???? , was het de gedachte we worden toch wel kampioen ???.
Feit was dat we de eerste 15 minuten lelijk verrast werden door een messcherp spelend KZC’08 D3. We verloren op alle fronten, duels gingen verloren, passes waren niet goed, aanvallen werden niet goed opgezet, kortom de befaamde SLAPPE TEEN was in al zijn facetten aanwezig. Na amper 2 minuten spelen werden we al verrast door een goed doorkomende rechter aanvaller van KZC’08, die gaf de bal goed op de spits en Stijn zijn eerste bal contact was om de bal uit het net te halen. Na 10 minuten na het zoveelste balverlies aan onze kant kwamen de middenvelders van KZC goed door en met een hoog en geplaatst schot kon Stijn wederom vissen. Het was aan een geniale ingeving van Nick te danken dat hij een medespeler vrij voor de goal kon zetten en we toch opeens weer aansluiting hadden.
Maar als we na 15 minuten met 3 – 0 hadden achter gestaan (wat makkelijk had gekund) dan was de wedstrijd al gespeeld. De hele eerste helft bleef het lastig voetballen voor ons maar we kregen langzamerhand wat grip op de wedstrijd en na wat kansen over en weer hadden we de mazzel dat we niet met een onoverkomelijke achterstand gingen rusten.
Na wat stevige woorden in de rust kwamen onze spelers een stuk feller weer uit de kleedkamer en onder aanvoering van Roald (die als aanvaller zeer veel verdedigd werk moest opknappen) wisten we binnen 15 minuten de stand weer recht te trekken naar 3 – 3. Heel langzaam hengelden we de wedstrijd naar ons toe, maar door onnodig balverlies stonden we opeens weer achter. Na een stevig slotoffensief wisten we de stand toch weer gelijk te trekken naar 4 -4 waarna KZC’08 en DZOH beide nog kansen kregen op de overwinning. Gelukkig wisten we de directe kandidaat voor de titel onder controle te houden.
KZC’08 heeft het ons heel lastig gemaakt maar de veerkracht van DZOH D3 was opmerkelijk. Het steeds weer terug kunnen komen vanuit een verloren positie is een kwaliteit en daarin waren we vorige week zaterdag absoluut TOP.
Het gebeurt niet vaak dat ondanks 4 tegendoelpunten de keeper zich weet te onderscheiden, maar de handschoenen van Stijn moeten totaal versleten zijn van de hoeveelheid kogels die op hem werden afgevuurd.

Ik hoop nog meer van deze verslagen te lezen... winnen mogen ze dan natuurlijk wel.

Wat….. geen kuikens dit jaar? Je kunt het geloven of niet. Vanmiddag riep Wim ineens:”Kom es kieken… hier löp een kippe met zes kukens”. Ik wist niet hoe gauw ik naar buiten moest komen. De kloek was tevoorschijn gekomen vanuit haar geheime plekje en wat volgens mij niet meer kon, is toch gebeurd. Het haantje dat als voedsel voor de buizerd diende had toch niet voor niets zijn laatste kruit ‘ge’schoten. De eieren in wording waren toch nog bevrucht.
Het is prachtig om te zien hoe de kleine donsballetjes helemaal dicht rondom de moederkloek blijven en overal waar zij in het rond pikt, ijverig meepikken. De kloek had honger en dorst en bleef een hele tijd bij het water en voer dat we ogenblikkelijk klaar hadden gezet. Ach…. veel zal ons dit koppeltje niet opleveren, het zullen wel weer allemaal haantjes zijn. Toch blijft het een prachtig gezicht, dat jonge leven. Echt voorjaar! We zijn bevoorrecht om dit allemaal om ons heen te hebben. Wie weet komt er over zes weken nog een veulentje bij Amber. Volgens de hengstenbaas Clement zou het veulen omstreeks vaderdag geboren kunnen worden.
Het ontbreekt me alleen nog aan een paar lammeren, maar daar hoef ik bij Wim even niet mee aan te komen. Een paar geitjes mag ook……
Of we nog andere bezigheden hebben…… vraag je je af? Nou… “Pap heb je even tijd om een pakket hout op te halen?” Of… “Pap als je de kar weer leeg hebt wil je dan wel even tegels voor ons halen”. Verder worden de laatste braamtakken door Wim uit het gaas getrokken bij de sloot. Pokkenwerk!
Ikzelf heb nog een schildersopdracht voor Johan en Joke. Is bijna klaar. Morgen ga ik met Anja naar Intratuin, ’s middags naar de fysio en het Vluchtelingenwerk. Dit laatste voor informatie over mijn taalmaatje, een oudere Marokkaanse vrouw. De tuin roept om een schoffel. Vrijdag gaan Rick en ik Emmen in op zoek naar nieuwe kleren. Zaterdag is moeder van der Kolk jarig. Henry en Tonny zullen dan ook weer in Hattem zijn vanuit Canada. Nee…. vervelen zit er voorlopig niet in.

Is dit geen mooie? Vorig jaar zijn ze bij onze buurtjes uitgebroed.

Er is weer uitbreiding bij ons, nee dit keer geen kuikens. Sinds onze laatste haan verorberd is door mijnheer de buizerd, is dat uitgesloten. Er zit wel een kip heel erg broeds ergens verstopt op een stel eieren maar dat zal niets opleveren. Eén keer kwam die al klokkend te voorschijn om te eten en te drinken, maar voor ik het in de gaten had was die alweer verdwenen naar haar geheime plek. Je vindt het ook niet want deze krielkippen hebben een echte schutkleur.
Nee… Anja en Daan kwamen gistermorgen met de fietskar een witte haan en een paar prachtige kippen brengen, echt grote kippen… niet van die kleine krielen die we de laatste paar jaar hadden. Die waren wel leuk om naar te kijken en het puur natuur- gedrag te bewonderen, maar eieren ho maar! Ze waren het hele jaar door broeds, om de beurt. En als dat nou nog wat opleverde…! Enkel hanen. Het kippenhokje vonden ze ook al te min en zaten 's nachts in een hulstboom. Zoals de trouwe lezers weten zijn die hanen vorig jaar allemaal bij buurman Jans 'onder het dekseltje' verdwenen.
Dit keer heb ik goede hoop dat het weer ouderwets eieren eten wordt.
Het was om 7 uur gisteravond nog een enorm gekakel in de ren, maar om kwart over acht zat vader haan met z’n harem keurig in het kippenhokje.

Bij de voorbereidingen van onze reis naar Spanje.

“En ze konnen niet geleuven da-w mekare nooit eerder ezien hadden”. Riet vertelt Niesje over onze eerste ontmoeting tijdens de campertocht door Nieuw Zeeland nu 3,5 jaar geleden. Ja, het klikte toen meteen al tussen ons vieren en op verschillende plekken onderweg gingen we, als we een vrije dag hadden, samen op pad. De rest van de groep dacht echt dat we elkaar al heel lang kenden. Ze noemden ons zelfs het Oostblok, want wij waren de enigen die uit het oosten van het land afkomstig waren. Sinds die tijd ontmoeten we elkaar regelmatig en delen lief en leed, al is het wel een uur rijden van Luttenberg naar Emmen. “Wie-j bedenkt nog wel weer wat”, voegt Riet er lachend aan toe, “want wiele bunt nog lange niet uutepraot.”
Zo sneu dat ze na tien dagen wintervakantie, toen we al in de buurt van Murcia waren, hals over kop weer terug moesten vanwege de ernstig zieke zus van Ben. Ze is al snel daarna overleden, maar ze was erg blij om haar lievelingsbroer nog te zien. Als je allebei uit grote gezinnen komt, Ben komt zelfs uit een gezin met 12 kinderen, is er altijd wel een zieke in de familie. Het was ook niet de eerste keer dat ze hun vakantie moesten afbreken.
Ze hadden ook nog iets van ons te goed. In Spanje vierden we op 3 maart dat we 46 jaar getrouwd waren en we zouden samen uit eten. Dat ging toen niet door en zaterdagavond hebben we het over gedaan bij Athina, een Grieks restaurant hier in Emmen. Ben en Niesje hoefden we niet over te halen, die zagen dat ook wel zitten en zo kwam er een aangenaam eind aan de dag rondom de Athinaschotel. Kunnen we iedereen aanraden!

De jongens van der Kolk zijn handige jongens. Ze hebben allemaal hun favoriete bezigheden…. dat wel. Ben is meer de electro-man maar als hij een kamer moet stuken doet hij dat ook. Piet heeft in de tijd dat ze in Harderwijk in de boerderij woonden, geleerd om met weinig middelen veel te repareren. En in Frankrijk hebben ze hun volgende boerderij op een originele manier opgeknapt.
Henry is op een andere manier weer handig. Hij heeft een vrouw getrouwd die handig is met klussen in huis. Volgens moeder van der Kolk is hij de handigste van de vier want hij lààt alles doen.
Wim is ook handig in en om het huis. Hij houdt wel niet van timmeren, maar als het moet krijgt hij veel voor elkaar. Hij vindt het leuk om te koken en na zijn deelname aan de kookgroep voor mannen met de Drentse tv kok Roel Kuper heeft hij voor een groot deel hier aan het Schoolpad de kokerij overgenomen.
Mama had vroeger niet zo’n hoge pet op van mijn huishoudelijke kwaliteiten en prees Wim bij onze familie vanwege zijn hendigheid in de huusholding.
Vandaag zou het gebeuren. Ben en Niesje zijn er speciaal voor gekomen. Ben en Wim kunnen goed samenwerken en zijn al vroeg uit de veren want de nieuwe Bosch HLN 122120, het keramisch fornuis waar we hard aan toe zijn, zal geplaatst worden. Terwijl ik nog onder de douche sta klinkt er echter een ijselijke gil van buiten onder de kapschuur. Wim is het fornuis aan het halen en wilde het met de steekwagen naar binnen brengen. Wat en hoe het is gebeurd is nog niet helemaal duidelijk, maar de glasplaat van de ovendeur is in honderdduzend stukjes gebarsten.
Ach….. wat heeft hij een hekel, maar gebeurd is gebeurd. Na de schrik en een kop koffie is het verder onberispelijke fornuis op de plaats gezet en aangesloten. De ex-wasemkap van de Boomgaard hangt er nu boven en maakt heel wat minder lawaai dan ons oudje.
Dan nu de vraag: Is zo’n glasplaat of de hele ovendeur te vervangen? Die ovendeur is wel uitneembaar volgens de gebruiksaanwijzing. Wie het weet mag het zeggen?