Archief

“Welk onderwerp zu-w noe es bie-j de kop pakken?” De beide rietdekkers zitten ontspannen aan de thee en meestal hebben we het ergens over. Het zat Cor blijkbaar dwars dat ik me prettiger voelde in de zanddorpen dan in de dorpen op het veen. Het heeft ook te maken met het uiterlijk : de kerk met de brink in het midden en dan de huizen er omheen komt me zo vertrouwd voor. Op het veen zie je de langgerekte wegdorpen, meestal aan een kanaal. Daar kon de turf meteen afgevoerd worden. Vaak zijn de kanalen in een dorp al weer dichtgegooid zoals in Klazienaveen. Ze maakten er eerst parkeerplaatsen van, maar nu zijn er twee appartementencomplexen verrezen in de vorm van een schip. Zo wordt het ook genoemd: het Schip.
Nee... Cor heeft meer op met de mensen uit de veendorpen aan de oostkant van Emmen. “Die op ’t zand hebt altied wat te zeuren”. Het is waar dat je bij de mensen die oorspronkelijk uit het veengebied komen je precies weet wat je aan ze hebt.
Bij Gert kun je altijd over honden beginnen. Ze hebben er wel negen en fokken Mechelse herders die getraind worden als politiehond. Bovendien noemde hij ook de Vizsla, een soort jachthond waar ze ook mee fokken. Ik zoek het soort even op in een website over jachthonden. Het is een prachtige roodbruine jachthond.
De mannen zijn bijna klaar met het dak. Morgen wordt er de laatste hand aan gelegd.
Wim ruimt alle restanten van het riet op en is al aan z’n derde kar vol bezig. Ze steken mij zelfs aan en ga daarom de tuinset een kleurtje geven. De beits heb ik al een half jaar in huis maar nu gaat het gebeuren. Wat zeg je…? Welke kleur? Kom maar eens aan!

Diny en vriendin Dirkje.

Een dagje uit is goed voor een mens. Terwijl er aan het Schoolpad nog hard gewerkt wordt aan de renovatie van het rieten dak ga ik er op uit. Diny is jarig en er wordt een hele drukte verwacht. “Ku-j mien mooi helpen”, zegt ze. De trein vind ik nog steeds een ideaal vervoermiddel. Bovendien staat Wouter met z’n bus bij het station in Zutphen om me op te halen. Diny heeft niks te klagen aan gebrek aan belangstelling. Het is een gezellige middag. Ik tref het dat ook Joop en Marianne er zijn. Joop heeft opnieuw een cd-rom bij zich met heel veel materiaal over de oprichting van de Chr. Julianaschool in de Wildenborch en alle notulen brieven, lijsten enz. Opa Groot Nuelend was nl secretaris, later ome Hendrik Jan Groot Nuelend. Vandaar dat al dat materiaal bewaard is gebleven.
De kamer is precies groot genoeg om ’s avonds de hele verjaardagsvisite te bergen. “Ik vraoge niemand”, zegt Diny nog, “maor iederene kump gewoon”: Diny en Annie, de vriendinnen waar Diny mee naar school ging mèt aanhang, Eb en Dirkje, de buren van de Brinkerhof en natuurlijk Henk en Anneke en Johan en Joke. "Waor he-j Wim elaoten”, klinkt het verscheidene keren....
Ze zeggen wel eens dat vrouwen zo kunnen praten als die bij elkaar zijn. Ik kan jullie verzekeren dat de mannenhoek hier de boventoon voerde. Ze gingen steeds dichter bij elkaar zitten. Natuurlijk gaat het over milieueisen voor de boeren, honden , vakantie, fotograferen en de familie. Henk heeft een nieuw gezegde bedacht. Bij het naar huis gaan klinkt het: “A-j een vrouw en een hond hebt dee goed naor oew luustert… bu-j een gezegend mense”. "Ach…", antwoordt Joke ad rem: "Bie- ons luustert de hond niet en ikke ok niet en toch bu-w gezegend”.
En Ben meldt: "Die teckel van ons kump wel a-j em roept… maor et duurt allene effen".
Mijn avond eindigt in de hunkerbunker…. Voor je op vreemde gedachten komt… het is een soort kamer met allemaal herinneringen. Het is er goed slapen.

Een gezellige avond was het. Diny staat hier tussen Annie, haar vroegere schoolvriendin èn buurmeisje, en Joke.

Deze twee gaan nog wel eens samen op stap. Soms mèt de mannen maar ook wel zonder. Je kunt wel zien dat ze net terug zijn uit Egypte.
En elke week gaan ze zwemmen. En dan gaat hun auto daarna meestal vanzelf een bepaalde richting op.... je raadt het misschien al...?

Allemaal mannen van der Kolk, inclusief Ben. augustus 2009

Maandag-- Hoewel ik aanvankelijk ook graag een dochter had gehad, heb ik altijd erg genoten van de vier mannen om me heen. Ze hadden ook, zoals het vaak met jongens is, veel dezelfde interesses. Samen naar het vliegveld Twente om de straaljagers over je heen te horen scheuren als die de lucht ingingen. Ze gingen er expres onder staan. Samen vuurtje stoken, ze hebben het er nog wel eens over. De hele inboedel van het laatste verhuisbusje naar de Kuifmees werd op de zandbulten achter ons huis verbrand, gewoon omdat het er niet meer bij in kon. In deze tijd zouden ze het naar het Goed hebben gebracht.
Nu alle jongens hun eigen plekje gevonden hebben zijn die gezamenlijke acties wat minder. Een jaar of 10 geleden hebben ze nog met z’n vieren een slipcursus gevolgd. Dat was pas echt feest. Er was een nieuwe slipschool geopend vlak achter de boerderij van Wielens. En…? Allemaal geslaagd!
Een jaar of vijf geleden hebben we de kamer en keuken van Rick helpen verbouwen en er een Canadees tintje aan gegeven. Het enige wat Rick hoefde te doen was het uitzoeken van de keuken. Toen hij terug kwam van zijn Canadese holiday kwam hij in de metamorfose terecht en daar hebben we met z’n allen een glaasje op gedronken.
Samen met Mark is het meestal hout zagen voor het goede doel. In dit geval de houtkachels aan de Schaapstreek. Maar vandaag waren het Wim en Gerhard, die na de geslaagde verbouwing aan de Kuifmees samen het overtollige zand uit hun tuin af gingen voeren. Ik denk dat Robin het helemaal niet erg vond om vandaag weer naar school te gaan. Ik heb begrepen dat die al aardig spierpijn heeft van het zandscheppen gisteren. Vandaag was het Wim z’n beurt.
“Ik denke dat ik nao de pauze weer thuus kom”, zei hij toen hij naar de Shanty’s vertrok, “ik hebbe kats de piepe laög”.

Het is druk in de natuur. De kikkers zijn er weer en in de vijver is het een drukte van belang.
Er heeft zich ergens een kip verstopt en zit op eieren. We dachten al dat ze opgevreten was door buizerd of vos, maar gisteren kwam ze al kloekend te voorschijn om even bij te tanken, maar voor we het in de gaten hadden was ze ook al weer verdwenen naar haar schuilplaats. Dat wordt vanzelf niks want er loopt momenteel geen haan bij.
Dan hebben we iedere dag bezoek van een fazant. Die komt water drinken bij de vijver en blijft dan wat rondscharrelen.
Het is al weer een tijd geleden dat Agnes met de pony’s in de weer was. ’s Winters is wat minder geschikt, maar met dit mooie weer hadden we er weer zin in. Eerst moest Shetlandertje Amber haar halster weer om. Vanmorgen bij het voeren had ik al een poging gedaan, maar die eigenwijze pony weet precies wat je van plan bent en als die daar geen zin in heeft is het klaar. Vanmiddag mocht Agnes het proberen. Ze liep met het halster naar Amber, gaf haar een stuk brood, en al pratend deed ze haar het halster om. Amber bleef gewoon staan. Ze herkende Agnes nog en even later was het feest in de wei. Agnes liep met Amber op een draf rond. Dan kun je zien dat een paard een kuddedier is… Julia, de andere Shetlander, en het veulen liepen gewoon mee. Ze hadden er alle vier plezier in. Even later moest er een hindernisje komen. Er werden wat balken bij elkaar gelegd en er werd weer een sprintje getrokken. Ach… het was zo’n mooi gezicht.
“Iele hebt niks met peerde”, zei Diny een tijdje geleden. Dat klopt in zekere zin. Ik ben gek op ze, maar ik weet niet hoe ik ze aan moet pakken. Geef mij maar schapen… nou ja een paar fleslammeren mag ook.

Het is minstens 15 jaar geleden dat we als docenten van het toen nog KDC De Zuidoosthoek een studiedag hadden. Het dagdeel dat ontspanning moest brengen was georganiseerd door een paar collega’s lichamelijke oefening en dan weet je het wel. Ze hadden bedacht dat we een rondje fitness zouden gaan doen bij De Giraf. Wat lacherig gingen we aan het fietsen, roeien en wat dies meer zij. Terwijl we in het begin elkaar nog veel te vertellen hadden ging dat er na een poosje wel af. En terwijl ik me in het zweet zat te werken wist ik het zeker… dit ga ik nóóit meer doen. Ik vond er geen barst aan. Ik zou wel iets anders bedenken om aan mijn conditie te werken. Dat werd toen aqua-joggen en tot op heden vind ik dat een heerlijke in- en ontspanning.
Maar nu kwam mijn huisarts op het idee om met een fysiotherapeut te gaan oefenen om de beenspieren onder en boven de knie wat sterker te maken om daardoor de knieschijven wat te ontlasten.
Gisteren was de eerste keer. Ik moest opdraven in sportkleding. Dat had me al aan het denken moeten zetten en ja hoor… de fitnesszaal stond klaar in het Scheperpark tegenover het Scheperziekenhuis. Arnoud, een superjonge therapeut stond klaar om me te begeleiden. Even infietsen om warm te worden, daarna oefeningen voor verschillende beenspieren. Ik dacht dat ik het er aardig van afbracht. Maar toen kwam als klap op de vuurpijl de loopband. Arnoud stelde hem in en daar ging het. Man man… ik liep helemaal verkeerd, te veel voorover, ik wikkelde de voeten niet goed af, ik moest grotere stappen nemen en ik kon de band bijna niet bijbenen…enz.
Toen ik uiteindelijk weer buiten stond was ik aan het eind van mijn Latijn. Ik voelde me geradbraakt. Dat duurde een halve dag. Toen voelde mijn rug weer normaal. Stiekem oefende ik vandaag op onze wandeling door Emmen op mijn nieuwe manier van lopen. Maandag mag ik weer aan de bak.
Ik hou jullie op de hoogte….

De rietdekkers zijn begonnen met de renovatie van het dak.

“Hoe laat drinken jullie ook al weer thee straks, negen uur of om half tien.” Rietdekker Cor Kocks kijkt even op van zijn werk. “Graag om half 10, anders raakt mijn biologisch ritme in de war.” Het is best zwaar werk dat inkloppen van dat riet de hele dag maar door. Cor legt uit dat je dan op vaste tijden even pauze moet houden. "Bij een timmerman is het anders. Die loopt wat heen en weer en pakt af en toe een potlood of meetlat. Maar bij een metselaar is het ook zo als bij ons. Die gaan ook steeds door met metselen. Zij hebben ook hun vaste rustpunten nodig."
Weer wat geleerd! Het is best gezellig om werk om de deur te hebben en het koffie en theehalfuurtje is altijd gezellig. Nee... Cor hoeft geen koek of koekjes bij de thee. “Nee, dat is niet goed voor een mens als je iets ouder bent. Als ik veel eet voel ik me niet lekker.” Na die eerste dag bied ik het maar niet meer aan. Tot ik met een paar zoute visjes aan kom zetten uit het dorp. “En een zoute haring…?” Tja… dat verandert de zaak en beide mannen smikkelen de visjes maar wat vlug naar binnen. Vanmiddag proberen we het nog eens met wat gehaktballetjes en ja hoor… weer raak!.

Het dekentje van tante Catrien.

Wat kan een mens toch hechten aan bepaalde dingen of gewoontes. Als kind had ik m'n duim als troost in bange dagen. Henk had genoeg aan een overhemdje met kraagje, het liefst van flanel of een andere zacht stofje. De punt van zo'n kraagje pakte hij tussen duim en wijsvinger en friemelde er wat mee. Hij moet wel een pyjama met kraagje gehad hebben.
Gerhard had z'n onderlip die hij naar binnen zoog. En veel kinderen hebben hun knuffel, zoals Sascha, de kleindochter van Ben en Diny, haar Eppie. Ze zijn onafscheidelijk en menig ouder die vergeten is om de knuffel mee te geven bij een logeerpartij moet die nabrengen anders is het met het logeren gebeurd.
Soms gaat het ook om iets groters. Zo was Johan vroeger verknocht aan zijn gestikte deken, ook wel gewatteerde deken genoemd. Hij kon toen echt niet op vakantie zonder zijn gestikte deken. Die ging mee in de caravan.... samen met een zak aardappels.

"Het eet geen brood", was de gevleugelde uitdrukking van oom Paul. En dan ging het meestal om dekens, kussens, lakens en ander beddengoed. Wanneer dat overbodig geworden was nadat er weer een kind de deur uitgegaan was of nadat ze zelf verhuisden van Zoetermeer naar Hattem, werd er niets van dat alles weggedaan. Dat ging naar de zolder voor je weet maar nooit en dan sprak hij deze woorden: 'Het eet geen brood'. En zo was dat. Het had nog wel wat haken en ogen toen tante Catrien uiteindelijk na het overlijden van oom Paul verhuisde naar een bejaardenwoning. Waar moest ze toch met al die dekens, kussens en gewatteerde dekens naar toe? Het werd een complete zolderopruiming. De hele familie profiteerde mee, iedereen mocht wat uitzoeken.
Wij hadden nog wel belang bij een gestikte deken, vond ik. Daar had ik goede herinneringen aan. Vroeger hadden we 's winters toch allemaal zo'n gewatteerde deken over ons bed. Het voelde lekker zwaar en warm aan. Je raakte er gewoon aan verknocht.
Dat gestikte dekentje van tante Catrien doet nu al twaalf jaar trouwe dienst op ons logeerbedje beneden. Wanneer ik even een tukje doe, kan dat alleen maar onder deze deken. En hebben we een logé... dan is het een extra zachte ondergrond op de matras. Het is jammer, het begint te slijten. Ik denk erover om er een hoes omheen te maken, want dit soort gewatteerde dekens zie je tegenwoordig nergens meer

Ineens had ik het te pakken… er kwam een soort schoonmaakdwang over me. De verf, kwasten en andere schilderspullen gaan weer naar mijn keetje en tja… na een winter tref je daar het een en ander aan. Spinrag, dode motten, lieveheersbeestjes die ineens te voorschijn komen. Dus.. er werd een zeepsopje gemaakt en gewapend met doekjes en schuursponzen ging ik aan de slag. De buitenkant vroeg ook al om een beurt, zag er niet uit. Nu had de spuit van onze bron vorige zomer ook op het tuintje bij het keetje gestaan en de luiken die lichtblauw waren hadden een onbestemde kleur gekregen.. beetje geelgroen. Daar kon ik met een zeepsopje niet veel mee beginnen. En ja hoor nu moest de Cillit Bang er aan geloven. Toch was het nog een heel geschuur om de lichtblauwe kleur weer te voorschijn te toveren.
Maar het ruikt er weer fris en er kan weer geschilderd worden.
Maar nu…. Ik ben me toch een partij moe en stijf. Zou ik nu ook griep krijgen net als Wim. Die loopt rond te snotteren en te zweten. Naar bed… zeg je.? “Nee ik heb geen koorts”, beweert hij… “maar ik voel me alleen zo rot!”
Ik pak m’n dekentje, ja dat bijna versleten gestikte dekentje van tante Catrien, en nestel me in mijn luie stoel en val in slaap. Als ik wakker word ben ik helemáál stijf en dan weet ik weer hoe het voelt… spierpijn.
Ja ja… ik weet het… we zijn geen 20 meer.