Archief

De eerste blote voeten komen te voorschijn. Op de achtergrond de Eemslander Shanty's.

Het is zaterdag en Rick is weer van de partij. “Jans is strepen aan het trekken en heeft weer 'lekker op de trekker' aanstaan”, meldt hij als hij met de fiets aan de hand komt aanlopen. Hij heeft wel vaker cryptische omschrijvingen, maar hij bedoelt dat Jans aan het maaien is en naar het liedje ‘Lekker op de trekker’ zit te luisteren. Z’n spiksplinternieuwe band is lek. Geesje had hem nog wel even voor hem opgepompt maar dat hielp dus niet echt. Wim ontdekt een klein stukje glas in de band. Daar kan zelfs een nieuwe fiets niet mee overweg.
Het was ook de dag van de Shanty’s en van het voorjaar. Er was de hele dag shantymuziek te horen in het centrum van Stadskanaal èn 24º. Als er één dorp veranderd is, sinds we er 20 jaar geleden dat rieten stoeltje kochten bij de Kwantum, dan is het wel Stadskanaal. Wat een flats en moderne gebouwen zijn er bij gekomen. Het dorpse is er helemaal af.
De Eemslander Shanty’s zetten hun beste beentje voor en samen met mijn vaste Shanty-maatje Johanna vermaakte ik me wel. Winkels zat… nee weer niks gekocht- dank je Ben-, alleen hebben we samen een terrasje gepakt…. en bijgepraat. De mensen om ons heen begonnen zich uit te pellen, en de eerste blote voeten kwamen te voorschijn. Het wordt zomer.
Ons logeermeisje Agnes is vandaag ook nog jarig en we zijn op tijd weg uit Stadskanaal om haar te gaan feliciteren in Nieuw Amsterdam. Het T-shirt met al die kattenkopjes dat we in Langres gescoord hebben valt in de smaak en we luisteren naar het Fries/ Nederlands. Oma en tante Akkie uit Friesland zijn op bezoek. Klinkt leuk. Het is te volgen maar daar heb je het ook mee gehad.
En nu..? De pony’s zijn gevoerd, het eendenpaartje is bewonderd dat elk voorjaar onze vijver uitkiest, Tessa is naar binnen, Rick naar Jans en Geesje en Wim neemt z’n wekelijkse saunabad.

Je hebt vrienden en vrienden. Allemaal uniek, maar wel heel verschillend.
“Groot gelijk”, hoor ik een goede vriendin zeggen als ik vertel over een nieuwe aankoop. “Verwen jezelf maar eens lekker. Je hebt er zelf hard genoeg voor gewerkt.” En inderdaad dan voel ik me meteen minder bezwaard. Ook als ik bij een rondje kringloop een stoel, kopje of leuk sjaaltje tegenkom. Ach het is ook geen geld en we ruimen weer een andere stoel op, de kopjes sneuvelen vanzelf wel eens en het sjaaltje gaat bij de andere in de kast.
Maar sinds ons laatste tripje naar Spanje is er iets veranderd. Onze vriend Ben is een verstandig man. Telkens als Riet iets aanwees, of het nu in de supermarkt of boerenmarkt was, hoorde ik hem zeggen:”He-j d’r gebrek an?” Dan legde Riet het vaak weer terug.
Die zin heeft zich vastgezet in mijn brein. Vanmorgen gingen Susan en ik voor het eerst weer eens samen naar Het Goed. Gewoon even ons rondje doen en bijpraten. Ik vertelde haar over de vaste kreet van vriend Ben. En je kunt het geloven of niet…. bij alles wat we aanpakten, of het nu een t-shirt was of een kussensloop. We keken elkaar aan… en legden het weer weg. Ik ontdekte een paar prachtige zacht-oranje stoeltjes en we probeerden ze samen uit. Ze waren niet alleen leuk om te zien, ze zaten ook prettig en wat belangrijk is… je kon er weer gemakkelijk uit overeind komen en en ik mijmerde al… als ik die twee grote bij het achterraam eens weg zou doen… zouden deze twee daar heel mooi staan. Opeens keken we elkaar aan en schoten in een giechelbui:”He-j d’r gebrek an…” kwam er hikkend bij ons beiden uit.
Je snapt het al. Ik ging met niks naar huis… dankzij vriend Ben. Susan ontdekte op het laatste moment nog een speelgoeddolfijn voor pup Meggan. Die had er ècht gebrek an.

De Well dressing in Paddington bestaat uit een compositie helemaal uitgevoerd met bloemen. Deze well dressings zijn ieder jaar in verschillende dorpen in de Cotswolds te zien als teken van dankbaarheid voor de eigen dorpsbron die hen gespaard heeft voor de pest in vroeger jaren.

Onze vriend Tom Woodgate is niet meer. Soms besef je pas als iemand er niet meer is wat hij of zij voor je betekend heeft.
Tom kwam midden jaren tachtig naar Holvrieka als inspecteur en als zodanig had Wim veel met hem te maken. Hij had ook lang als machinist gevaren en het klikte helemaal tussen de beide mannen. Hij was telkens voor drie weken in Emmen en logeerde bij Hotel ten Cate, maar de weekends hè. Later omschreef hij plekken van stilte als 'Emmen on a Sunday'. Wim nodigde hem daar om regelmatig zondags bij ons. Hij genoot van ons gezin. Dat kon je wel zien en nadat we reizen naar Engeland begonnen te maken groeide de vriendschap tussen ons. We logeerden wel eens een paar dagen bij hen in Manchester, meestal op een terugreis van een vakantie. Denk niet dat we dan in de caravan mochten slapen, maar steevast in een groot bed met uitzicht op een brede spiegelkast, omringd door blauw met geel behang en geel met blauwe bloemetjesgordijnen.
Ze hebben ons Liverpool laten zien, de Cotswolds met Chatsworth Castle, een well dressing en nog veel meer. En altijd eindigde de avond met een God Bless van Tom.
Bij ons kwamen ze de wereldkampioenschappen voetbal kijken. Tom en Joan stonden toen met hun caravan op de Emmer camping bij het zwembad. Om een uur of 10 ging Tom dan vanaf Holvrieka even naar de camping terug om van zijn cooked breakfast te genieten. We hebben veel lief en leed samen gedeeld. Nu is Tom er niet meer. Vandaag werd er een mis voor hem opgedragen in de St. Monica Church in Flixton, Manchester. Tom Woodgate is iemand die we ons altijd met een glimlach zullen blijven herinneren, dankbaar dat wij hem mochten kennen.

Om half vier sliep ik pas vannacht… alweer door die pijnlijke uitstraling van de rechterknieschijf. Dus op naar Muilwijk. Ik kreeg zijn vervangster die ik al eens ontmoet had. Nee het viel mee…het commentaar dan ik had verwacht dat ze zou zeggen: ‘Val eerst maar eens 20 kilo af’ of…. ‘Wil je misschien een nieuwe knieschijf?’ Nee ik hoorde geen van beide opties. Maar erg veel wijzer werd ik er ook niet van. Tja… slijtage… alles maar wat kalmer aandoen… pijnstillers… En toen kwam ze met de optie om naar de fysiotherapeut te gaan om de beenspieren van scheen- en dijbeen te stimuleren. Dat zou de pijn ook kunnen verminderen. En natuurlijk ontzie je je knie als je wat lichter bent. Daar moet ik het nog maar eens met Dirkje over hebben. Die is goed bezig met veel wandelen en anders eten. Ben benieuwd hoe ze het daar op die boot op de Nijl hebben. Daar zal er van bewegen wel niet zo veel komen als thuis in Eefde. We zijn het er samen over eens: het zit tussen je oren… of je iets wèl of nìet eet en wàt je eet.
Vandaag is onze sloot schoongemaakt. De gemeente doet het in etappes. Eerst de wal aan de kant-4 maanden geleden, dan wordt er gesnoeid en gezaagd - 2 maanden terug- en vandaag wordt de sloot opgeruimd. Nu moet de gemeente eerst nog de stobben, die ze hebben laten zitten, wat lager komen wegzagen. Dan pas kunnen ze er met een soort klepel door om hem goed uit te diepen. Er is ons zo al heel wat werk bespaard waarvan we eerst dachten dat het ons pakkie an was. De jongeman die vandaag aan het werk was had wel zin in een kop koffie bij ons op het terras. Meteen kwam Queeny naast hem zitten. Het is net vader Scott. Die eiste ook meteen de plek op bij de visite.

Behalve boeken lezen zagen we natuurlijk ook heel wat. Hier één van de kunstwerken in Barcelona.

Een van de dingen waar je snel aan went in een vakantie is het leven zonder tv. Het scheelt wel dat je een vracht boeken bij je hebt en een aantal dvd’s. Alleen de dvd ik tot het laatst had bewaard - Wit Licht- vond ik afschuwelijk en heb die maar vijf minuten aangehad.
Wim heeft zelfs vier dikke boeken gelezen: drie Ludlums en het Juvinalis Dilemma van Dan Brown. En dat terwijl hij thuis bijna niet aan lezen toekomt. Ik had een stapel makkelijk te lezen romans bij me.
Ben en Riet hadden wel een tv in de camper en de eerste tien dagen, voor ze hals over kop naar huis vertrokken wegens ernstige ziekte thuis, dook Wim regelmatig even bij hun de camper in om tegen een uur of half elf voetbal te kijken. En ik heb natuurlijk de reünie van Boer zoekt vrouw gezien. Verder niets…. helemaal niets en het gekke is dat we het niet eens misten.
“Hebben jullie wel meegekregen dat er in Japan zo’n ramp gebeurd is”, vroeg Mark via Skype. Ja, we hadden het meegekregen, maar alle ellende erna niet.
Nu we weer tv hebben valt het me op dat zo’n ding toch veel kabaal maakt. Gistermiddag zag ik in het voorbij gaan weer raceauto’s en als je ze niet zàg, dan hoorde je ze wel.
Een maandje zonder tv heeft zo z’n voordelen. We hebben niets gemist! Nou ja… dat half uurtje sport dan…
Maar het gedicht van J.C. van Schagen dat we gisteren meekregen van Jan de Korte deed me weer even terugstappen in de stilte die we in de vakantie voelden. Chris van Schagen zou er een poortje in Middelburg mee bedoeld hebben.- klik op:    http://www.schrijversinfo.nl/januari2011.html

Poortje

Soms is er een poortje aan het Abdijplein
Als ik dat passeer
Dan weet ik ineens mijn huis niet meer
Ik ben alleen en dwaal door de straten
Van een vreemde stad
Het is er doodstil- volkomen verlaten
Alle dingen zijn ver- er is geen verkeer
Er is nergens dat brullen
Van machines met knullen
Er is alleen maar een stilte die zo groot is
Of de wereld al vele eeuwen dood is
Toch hoor je wel stemmen soms- ver en zacht
Of er toch ergens mensen zijn die aldoor in zichzelf praten
Het is alsof je ergens wordt gewacht
Het is er wel vreemd en toch is het vertrouwd
Je hebt dit aldoor geweten het is al zo oud
Er moet hier iets wezen dat van je houdt
Of je een kind bent je vindt iets wéér
Dat zo lang al verloren was- het is heel teer

Maar dan is plotseling alles weg
Het poortje is nergens- volkomen verdwenen
En je vindt in het warren weer heg noch steg.

De klokken van Taizé- september 2008.

We zijn meer dan vier weken van huis geweest en veel hebben we beleefd, maar wat zakken al die herinneringen snel weg. Het is maar goed dat ik veel foto’s gemaakt heb. Zo beleef je alles opnieuw en opnieuw. En besef ik pas hoeveel moois er op de wereld te zien is. De Spanjaarden zijn aardige, vriendelijke mensen. Ook het land zelf heeft veel moois, zowel wat betreft de natuur als de kunst. Toch is het mijn land niet en ik ga er misschien nooit meer heen. Het is jammer dat Nieuw Zeeland zover is, dat had iets speciaals voor mij. Gelukkig zijn Engeland, Wales en Schotland wat dichter in de buurt. Nadat onze vriend Tom Woodgate 25 jaar geleden aanbood:”Als jullie de moeite willen doen om de oversteek te maken mogen jullie een paar weken in onze caravan bivakkeren in het Lakedistrict”, zijn wij Groot-Brittannië-fan geworden. De toppers zijn de Yorkshire Dales, het Lakedistrict, Northumbrië en bovenal Schotland. De aangeboren behulpzaamheid is een prettige bijkomstigheid. Ooit was Wim een verkeerde weg ingeslagen in Carlisle en moest hij met caravan en al achteruit. Er ontstond een aardige rij automobilisten die wachtten en rustig toekeken hoe hij 'em dat lapte. Het enige commentaar dat hij kreeg was een duim omhoog.
Och… en eigenlijk hoef ik helemaal niet meer ver weg. Ons eigen landje heeft nog zoveel te bieden. Eerst maar even weer rust op ons eigen plekje hier aan het Schoolpad.
Zondagmorgen zijn we weer voor het eerst in de kerk geweest. Ik was nog steeds niet helder en van de preek over de Bergrede, die me juist erg interesseert, is me niet veel bijgebleven. Maar het Taizé lied dat we zelfs twee keer zongen, is blijven hangen:
Jezus het licht, het licht in mijn leven,
Laat nimmer toe dat het duister tot mij spreekt.
Jezus het licht, het licht in mijn leven,
Zegen mij met uw liefde.
Het is de bedoeling dat je het steeds herhaalt en werkt als een soort meditatie. Een paar jaar geleden waren we in Taizé en luisterden naar het zingen in de grote gemeenschapsruimte. Indrukwekkend!

Het is nog even wennen om weer thuis te zijn en het gewone leven weer op te pakken. De indrukken die zich opgestapeld hebben in mijn hoofd moeten hun plekje vinden. Wim is gelukkig op tijd terug om zijn jubileumconcert van zijn mannenkoor Valerius mee te maken. Hij heeft er ook weer helemaal zin in.
Ik heb Rick z’n nieuwe fiets gezien, het nieuwste model Gazelle van februari. Echt mooi! We hebben samen koffie gedronken in ons stamcafé Mickey. Samen zouden we iets voor Jennifers verjaardag kopen na het invullen van zijn belastingaangifte bij Jan Scheve, die hem er nog altijd trouw mee helpt. Jan belde al waar Rick bleef, maar die was onderweg. Ik zei hem: Kijk maar eens uit het raam. Als je beneden ergens zo’n felgroene vogel ziet, is het Rick.
Het staat hem mooi, die Canadese jas, gescoord bij Mount Robson. Daarbij draagt hij een pet, ook van Mount Robson met elanden erop. Canadeser kan het niet. Hij moet z’n belangstelling voor landen maar eens verder uitbreiden. Met Google Earth is hij al vaak in de weer. En de trip die we met hem maakten naar Normandie twee jaar terug was ook een succes. Hij is wel geïnteresseerd in plaatsen met een geschiedenis. Misschien is Berlijn ook wat.
Ik heb net gisteren het boek Karel Overijssel gelezen en ben nog steeds onder de indruk. Wat een moed hadden ze in de oorlog. Veel foto’s kwamen me natuurlijk bekend voor. Veel dingen wist ik niet. In het huis van de vader van een klasgenootje op de lagere school, Hannie te Hennepe, werden de tegels ter gelegenheid van de geboorte van Prinses Margriet geschilderd door onderduikers. Een jongen bij mij op school bleek de zoon te zijn van de zus van deze Henk Groot Enzerink, alias Karel Overijssel. Nooit geweten dat door die familie zoveel gedaan werd in het verzet. Ik ben er gisteren zo gretig doorheen gegaan, dat ik het boek nu eerst eens rustiger ga doorlezen.