Archief

Gewoon een verstild dorpje midden in de Morvan. Een pleintje met een soort pomp tevens monument voor de gevallenen, een gemeentehuis, een boulangerie en een café. Die boulangerie bleek toch een buurtsuper te zijn. Nee met engels kun je hier niets. Als je de Franse woorden niet meer weet is het handen- en voetenwerk.
Er was hier in Étang sur Arroux een benzinepomp bij de Carrefour die wat goedkoper was dan de rest en Wim zou gaan tanken, maar dacht je dat het lukte met z'n bankpas. We dachten al dat hij een speciale pas nodig had van de Carrefour, maar Wim gaf niet op en met handen en voetenwerk legde hij de volgende Morvanse uit dat het niet lukte. Ze begreep hem en samen probeerden ze het opnieuw. Mooi gezicht! Het lukte toen de aanwijzingen ineens in het engels overgingen.

De Morvan zo aan het eind van de winter/ begin voorjaar hadden we nog niet meegemaakt. En wat dat betreft hebben we opnieuw pech. Het is mistig wanneer we op pad gaan dwars door de Morvan. Wat een prachtige streek is het toch. Ik kan me goed voorstellen als je toch verkassen wilt naar Frankrijk dat je dan voor deze streek kiest, zo lieflijk, puur natuur, en heerlijk rustig. Er wonen nu al zo’n 5000 Nederlanders in dit gebied en er zijn al plannen om voor de ouderen iets op te zetten om hun oude dag ook hier door te kunnen brengen. Piet griezelt ervan. Zijn vrijheid is hem te lief. We worden met open armen ontvangen bij Piet en Marijke. Zelfs Peter is er nog even en het gaat hem goed. Een dag is bijna te kort om bij te praten, maar het is als vanouds. Piet vond het geweldig dat zijn broers op zijn verjaardag gebeld hadden. Ze vermaken zich nog prima met muziek, lezen, schilderen en de beide honden.
Als Nederlander word je natuurlijk wel bekeken door de Fransen en omgekeerd. Laatst had een Nederlander zijn vrouw meegebracht en in de buurt netjes voorgesteld als 'sa femme'. Hij bracht ook wel eens vrienden mee, maar ook kwam hij eens met een andere vrouw. Die stelde hij ook netjes voor als 'l’amie de ma femme'. Maar bij de Fransen ging ogenblikkelijk het gerucht dat die Nederlander er nu weer was met 'sa poule'. Castor is nu 14 en lijkt bijna aan z’n eindje. Er is niet veel meer over van de stoere sterke hond. Hij is juist heel lief en af en toe jankt hij het uit van de pijn, waarschijnlijk reuma. Er wordt nog aan gedokterd, maar…... Fleur is nog dezelfde aanhankelijke hondje en zit graag op schoot. We bewonderen natuurlijk de laatste vorderingen van de opknapbeurt die het huis en de schuren in de loop der jaren ondergaan heeft. De overkapping achter het huis is een ontwerp van Peter en is met de originele pen/gat verbinding aan elkaar gezet. Piet is nog dezelfde. Lekker ontspannen al zorgt zijn enkel wel voor veel hinder. Binnenkort wordt die door een speciale arts bekeken in Dijon. Hij gebruikt veel zijn stok. Marijke heeft weer last van haar rug, maar zo met elkaar redden ze het wel.
Aan het eind van de middag stappen we weer op. Een erg gezellige dag.
Morgen is Marijke jarig! Gefeliciteerd en nog veel gezonde jaren gewenst!

We gingen dwars door Lyon en je ziet het: hier schijnt de zon.

Ie-j kunt d'r oew kont niet keren, mor ie kunt doesen". Wim komt terug van het toiletgebouwtje. We zijn in Spanje verwend met het sanitair. Vaak waren de douchecabines zo ruim dat je wel met het hele gezin tegelijk kunt badderen. Nu zijn we in de buurt van Montpellier en gaan vandaag richting Morvan. We hebben een camping ontdekt van Nederlandse beheerders in Etang sur Arroux, net onder Autun. Het weer begint op te knappen en wanneer we Bourgondie naderen breekt af en toe even de zon door. Dat geeft de burger moed. De Tom tom doet opnieuw goede diensten en we worden heel vriendelijk ontvangen door de Nederlandse eigenaar van Camping 2 Rives. "Ik hoorde jullie aankomen", zei hij. "De hond sloeg aan." Dat klinkt bekend, toch?
En wat lekker is, de signaalsterkte van het internet is bijzonder goed. Dat hebben we nog niet eerder gehad. Proberen we nog eens te skypen. Pas konden we toch onverwacht skypen met Berdena in Minneapolis. Het was net zo duidelijk te zien en te verstaan. We waren allebei verrast om elkaar zo goed te zien. Toch een uitvinding. En natuurlijk ging het ook over de plannen om naar Nederland te komen en ons gezamenlijk uitje naar Praag begin mei.
Morgen gaan we naar Piet en Marijke die hier zo'n 50 km westelijk in Montaron wonen. Kunnen we een mooi tochtje dwars door de Morvan maken.

Nog even de Arena van Barcelona waar o.a. het stierenvechten plaatsvindt.

Ja Anda, dat FC Barcelona weet van prijzen... 15,50 euro per persoon, maar dit keer had Wim er geen enkele moeite mee!

“A’w Barcelona maor een keer ehad hebt”, merkte Wim op toen we reisvaardig waren. “Heb ie-j et noe ok zo warm?” En hij veegt zich eens langs z’n voorhoofd. Ja … voor je de pootjes ingedraaid hebt, de caravan aangekoppeld, afval weggebracht, vuil water idem en de wc geleegd ben je zo een half uur verder. En dat allemaal in de regen. “So unusual here”, merkt de dame op de receptie op. Maar daar hebben we niks aan. Toch zien we enkele dapperen naar de bus stappen om Barcelona een bezoekje te brengen.
We controleren de lichten nog even en tot onze opluchting doen ze het allemaal. Een paar dagen geleden na de vorige fikse kletterbui van een dag weigerde er eentje. Dat lag waarschijnlijk aan de nattigheid. Wim had nu de stekker helemaal ingepakt toen we op deze laatste camping stonden.
En daar gingen we dan… opnieuw dwars door Barcelona. De Tom tom deed z’n best en Wim de rest en ik keek mee. Het was even afzien, maar ik hield me dit keer goed. Opgelucht gaan we verder langs de Costa Brava naar het noorden. We maken maar een paar gezellige stops onderweg", zijn opnieuw onder de indruk van de Pyreneeen, dit keer in een waas van wolken en mist en we belanden uiteindelijk in de buurt van Montpellier op camping de Fondespierre. Er zijn niet veel campings open in dit seizoen…dat is wel uitzoeken. Maar we zijn er. Het is net of we al dichter bij huis zijn. ’t Peerdjen ruk de stal al, zol opa Bieenhof zeggen. Het heeft de hele dag geplenst en we hebben het electrische kacheltje aan om jassen en broekspijpen te drogen. Wim doet z’n verdiende slaapje en straks gaat onze laatste meegenomen dvd erin: Wit licht, waar Marco Borsato in speelt. Hij is tot het laatst blijven liggen. Dat met die kindsoldaten trekt me niet, maar wie weet…
Morgen zijn we in de buurt van de Morvan en zullen we gaan zien of Piet en Marry thuis zijn.
Ik denk dat we de camping ten zuiden van Autun pakken in Étang sur Arroux. Dan hoeven we de caravan niet helemaal mee te slepen naar Montaron. We hebben elkaar al bijna 2 jaar niet gezien. Het gaat niet goed met Piet z’n enkelprothese. We zullen wel horen wat er gaat gebeuren.
Dag allemaal.

Het was helemaal Wim z’n dag. De musea zijn dicht op maandag. Daarom gaan we voor de oranje route van de bus touristic. En die komt langs het voetbalstadion van FC Barcelona. Het weer lijkt aanvankelijk wel redelijk. Het is bewolkt maar niet koud. Maar het stadion mèt museum is open. Wim is dit keer erg vlot met de portemonnee. Als je er toch bent…. en even later wanen we ons één met de voetbalfans. Er is veel werk van gemaakt, de voetbalschoenen, gouden ballen, shirts van verschillende spelers. Er komt alleen eerst nog bijna een kink in de kabel, want wanneer we van die audiosetjes meekrijgen moet Wim z’n rijbewijs afgeven tot we die dingen aan het eind bij de uitgang weer inleveren. Dat was hij dus niet van plan. Hij vertrouwt zoiets niet. Pas toen ik zei:”Stel oe niet an!”, ging hij overstag. We zijn heel wat trappen op en af gegaan. Het stadion zelf is geweldig. De grasmat wordt zelfs verwarmd om het gras te laten groeien en constant zit er een op een maaimachine. We gingen zelfs de weg van de kleedkamers van de spelers naar het voetbalveld met het gejuich erbij. Maar eerst kwamen we nog langs een kapelletje, heel mooi, met 12 kaarsen en twee dikke witte er bij. Zouden ze die laten branden tijdens de wedstrijd? Wim had zo in elk geval een topdag.
Toen we de audiosetjes weer in gingen leveren had het stel voor ons problemen. Het pasje was zoek. "Daor he-j 't gedonder al", zei Wim meteen, maar gelukkig kreeg hij de zijne meteen weer.
Toen we weer terug waren op het Place de Catalunya waren we klam van de regen want de bus was boven aan de zijkanten open en al had ik een paraplu, nat werden we. We besloten eerst maar als echte Spanjaarden weer onze middagmaaltijd in ons favoriete restaurantje te nuttigen.
Las Ramblas met z'n stalletjes dat we nog wilden bezoeken was door de stromende regen geen optie meer en we gingen op huis aan,..... nu even nog Sitges.

Jazeker hier wordt Cruiff zeker geeerd en hij niet alleen. Ook van Ronald Koeman zijn z'n voetbalschoenen in de vitrine te vinden.

Het was groot, heel groot, dat stadion.

Eerst koffie...

We zijn allebei wat opgewonden. Alleen de grote stad Barcelona in, 1,5 keer zo groot als Amsterdam en er wordt gewaarschuwd voor zakkenrollers. Wim heeft daarom zijn kostbaarheden in een klein plat tasje om z’n nek hangen onder zijn bloes en ik hou mijn tas om nek èn schouder.
Samen met Ben en Riet hadden we al wat uitgevogeld over bussen en rode en groene routes, maar hoe… dat moet je zelf ondervinden.
Maar de zon schijnt. Het weerbericht heeft niets te veel beloofd en we gaan op weg, eerst een uur met de bus vanaf de camping. We maken een foto van de plek waar we straks ook weer moeten instappen en dan zijn we meteen aan koffie toe. We komen op de Place de Catalunya en dan wordt het makkelijker.Daar zijn cafeetjes en we zien de hop on hop off bussen al staan. Een jongedame legt ons alles keurig uit in het engels en we stappen meteen in. We nemen eerst maar de groene route want die komt in elk geval langs het Parc Guell. We hebben ook oortjes gekregen en er is onderweg warempel uitleg in het nederlands. Het is een prachtige stad, dat Barcelona. Bij de Sagrada Familia wilden we uitstappen maar der rijen waren eindeloos. We kregen er spijt van, maar … te laat. Dan maar naar het Parc Guell met allemaal werken van Gaudi en daar ontdekte ik de echte Gaudibank. Ook hier was het beredruk, maar het is zondag en mooi weer. Ook de Spanjaarden zijn op pad na een zaterdag met regen. Ik kreeg even het gevoel in de Efteling te zijn, maar dan met echte kunst. We maakten de tour verder af en gingen net als de Spanjaarden eens om 3 uur eten: Paella. Wim vond het erg lekker, maar nee het is mijn kostje niet. Toch heb ik het bij Marry wel eens gehad en dat vond ik wel erg lekker. De rest van de middag zitten we lekker op het Place de Catalunya tussen de Spaanse gezinnen. Echt leuk. Van de rode route kwam niets omdat de laatste bus op zondag al om even na 5 vertrok.
Maar we zijn nog lang niet klaar met Barcelona. Morgen gaan we nog eens, want de rode route gaat langs het voetbalstadion van Barcelona en als voetbalfan moet je dat toch ook gezien hebben.

Regen of niet maar de caravan moet wel even op z'n pootjes gezet worden in Sitges.

Ja wat doe je dan als het er op klettert. De hele nacht was het een oorverdovend lawaai van de regen op ons dakje. Wat doe je dan? In Barcelona in de regen klinkt ook niet erg aantrekkelijk. Blijven we dan nog een dagje hier?
We pakken de pc er maar eens bij en googlen op het weer in Barcelona. En inderdaad het weer voor vandaag klopt als een bus. Het krijgt een 1. Maar morgen ziet het er ineens zonnig uit: een 8. Dus: inpakken die hap.
Ineens komen we tot de ontdekking dat er ook zo iets is als een i-krant van ons eigenste Dagblad van het Noorden. Vooral met dit weer is het een uitvinding. We slaan blad voor blad om en lezen het laatste nieuws en zien tot onze verbazing een heel artikel over de schapenhouderij. Er staat ook een leuke foto bij van een drieling van pasgeboren lammetjes. En wie zien we daar bij? Corrie Gast met Nienke. Wat een verrassing! Vorig jaar mei waren we nog bij hen en was de drukke lammerentijd achter de rug. Maar we hebben zelf ook al eens een paar lammetjes van hen gehad. Van de meeste drie- en vierlingen laten ze er maar twee bij de moeder en de anderen gaan aan de speen… nou ja bij hen is dat dan de lammerenbar. Het werkt goed en de lammeren raken niet achterop. Het was mooi om dat hier in Spanje nog mee te krijgen.
Intussen zijn we gearriveerd op onze vertrouwde camping Garrofer in Sitges waar we 14 dagen terug met Ben en Riet nog stonden. Het regent nog steeds. Maar ook hier verwachten ze morgen de zon. We zullen zien en duiken eerst maar in een boek en de pc