Archief

Wat een sfeertje hè... op deze camping. Je kijkt zo tegen het hok van de papegaaien aan. Jakko heet er éen en dat houdt hij strak vol: Jakko, Jakko, Jakko!

Tja... en dan gaan we morgen weer verkassen. Het was een rustig dagje. We zijn naar het strand geweest en hebben onder operamuziek onze cappuccino genuttigd, een aardig tentje. De jonge knul die ons bediende leek precies op een vroegere leerling van me. Die had net zo'n kuifje, zo in een puntje naar boven gekamd. Ik moet nog wel eens aan hem denken, hij was zo heerlijk spontaan. Toen ik in de klas vertelde dat poes Suze die dag gesteriliseerd zou worden, vroeg hij met afschuw: "Weet u wel hoe ze dat doen?... Ik mag de dierenarts wel eens helpen.. Dan binden ze alle vier poten uit elkaar...." "Hou op... ik hoef het niet te weten", zei ik hem toen.
Ja, vanmiddag...toen zaten we nog in ons blote t-shirt in de zon. Maar nu...? De beloofde regen voor morgen is er al... en dan met pijpestelen.
En verder... Rick heeft weer een nieuwe fiets gekocht en Daan is jarig, 3 jaar geworden. Frank is met z'n fiets gevallen en heeft een hersenschudding. En de verbouwing bij Gerhard en Judith schiet lekker op.
De driedubbele beveiliging thuis werkt goed, de mail ook.
Morgen dus weer een paar honderd km verder. Op naar Barcelona!

Ja... zulke.

Dit is hier even wat anders dan op camping Benito. Er is hier luxe, er zijn ruime plekken.. en dat mag ook wel want anders konden deze grote campers er niet eens staan. Er zijn er bij met van die uitschuifdelen, in Canada en de VS zie je die veel. Maar om nu te zeggen dat de mensen vriendelijk zijn die deze camping bevolken… nee. Het is meer de gegoede burgerij die hier een aangenaam verblijf voor de Nederlandse, Noordfranse en Engelse winter gekozen hebben. Er is weinig interesse voor zulke loslopende caravanbewoners als wij. Met een flink getoeter nam het bezoek van onze Franse buren afscheid om half 12 gisteravond.
Er wordt wel veel samen gedaan zoals jeu de boules en ochtendgymnastiek bij het zwembad. Ons kent ons!
Mark heeft z’n best gedaan om Wim de wedstrijden van gisteravond te laten zien, vooral die van Ajax en FC Twente had hij graag willen zien. We kregen inderdaad het beeld, maar de verbinding was zo slecht dat alle poppetjes stil bleven staan om even later met een schokje een pas te doen. Het schoot niet op. We hebben maar weer een dvd van Silent Witness genomen en gekeken, niet dat je daar nu zo goed op slaapt. Maar vast beter dan Johan want zijn favoriete club Ajax deed het slecht ondanks de kansen die ze kregen. Hij zal er wel niet te lang over blijven treuren, want een echte fan blijf je toch in voor- èn tegenspoed.

Guadalest.

En natuurlijk gaan we het bergdorpje in. We worden meteen al 4 euro lichter gemaakt door de plaatselijke parkeerdame. Wim wil meteen al door, maar zo snel laat ik me niet uit het veld slaan. We kopen wat plaatselijke producten en genieten van de lokale sfeer. Als we op de camping terug zijn zit de Engelse buurvrouw met haar panterslofjes buiten. Het is hier warmer dan boven.
Vanavond wordt het weer filmavond. Na 'Er komt een vrouw bij de dokter' en twee maal een aflevering van 'Silent Witness' gaan we vanavond naar 'De Tweeling', naar het gelijknamige boek van Tessa de Loo, kijken.
Het is wel leuk om bereikbaar te zijn met skype. We hebben al gechat met Curtis en Berdena en gebeld met Emmen, Hattem en Luttenberg. Zo zijn we weer aardig op de hoogte. Zelfs Jan Harwig deed een poging een video te organiseren samen met Sjennie Harwig in Zuid Afrika, de vrouw van neef Jaap. Ging niet geweldig maar als we thuis zijn proberen we het nog eens.
Toch een uitvinding!
Morgen gaan we hogerop weer richting Barcelona. Volgens weerprofeet Gerhard is het daar warmer.

En natuurlijk een plsstselijk winkeltje in.

Het is niet alleen de naaimachine hier die me in 1963 doet belanden, maar het is de motor , die je hier ziet. Het is een DKW 500 terwijl Wim toen een DKW 125 cc had, toen we elkaar leerden kennen. We hebben er heel wat ritjes op gemaakt vanaf Hattem naar Vorden en vice versa. Ik kan me niet herinneren dat ik een helm op gehad heb, maar Wim zegt van wel. We hadden beiden zo'n Willempiehelm. Hij weet het zeker. Dat ik dàt niet meer weet! Daar liep je toch mee in de gaten...!!! Maar ja de tijd van André van Duin als Willempie moest nog komen.
Ik mocht het motorrijden ook eens proberen. Wim bij mij achterop, maar nadat we samen met motor en al op het nippertje een sloot misten, mocht het niet meer.
Ach... die motor...
Nadat ik in verwachting raakte van Rick is hij verkocht met de leren jassen en de Willempie helmen en al. Toch jammer!
Hij had in het Vehìculos Histórices museum van Guadalest, waar we vandaag waren in het achterland van Benidorm, niet misstaan. Voor mijn eerste elektrische naaimachine kreeg ik ook van Wim in 1963 een bijdrage, hoewel we elkaar nog niet eens zolang kenden. Die Pfaff met alles erop en eraan kostte toen al 750 gulden. Van pa kreeg ik er 250, van Wim ook en de rest deed ik er zelf bij. Hij zag het blijkbaar meteen al met mij zitten.

En onderweg natuurlijk allemaal sinaasappel- en citroenbomen.

We krijgen aardige tips van een paar Nederlandse overwinteraars. Het achterland van Benidorm hadden we een week geleden al eens bewonderd op de heenweg, maar toen had ik vooral oog voor die greppels langs de weg. Het is de moeite waard om zonder caravan een stuk van die weg te rijden. Het is een mooie rit met prachtige uitzichten. We stoppen onderweg bij het Museum Vehícules Histórices. Helemaal in Wim z’n straatje. En ik vind het ook prachtig. Behalve een eerste zelfgefabriceerde Solex zijn er alle soorten oude motoren en dat niet alleen. Ik ontdek dezelfde Oliver typemachine die bij ons staat te pronken en zo’n oud Singer handnaaimachientje.
Het gebouwencomplex blijkt een familie bedrijf: museum, restaurant, winkeltje. De vader staat in de winkel met streekproducten en is erg trots op zijn familie en hun bedrijf. Vanuit het restaurant waar we koffiedrinken zie ik heel veel gierzwaluwen die ik nooit eerder had gezien. Ze vliegen hetzelfde als de gewone zwaluwen maar hun kleur is anders en de vleugels langer.
Ooit heb ik een huisnaambord geschilderd voor iemand die de gierzwaluw een warm hart toedraagt. De naam gierzwaluw op z’n Fries moest er op voor komen. Het is dus Toerswelnest geworden.- nog te zien onder het kopje: schilderijen van www.hettysite.nl .

Dromen … daar word je erg goed in tijdens zo’n vakantie. Terwijl hij z’n boeltje pakt om te gaan douchen, zegt Wim: ”Dach ie dat ik ém d’r vannach weer uut kon kriegen… die caravan?” Kwam natuurlijk van dat moeilijke indraaien gisteren.
Het eerste dat hij vanmorgen doet is kijken. “Mot te doen wean”, zegt hij opgelucht terwijl hij met zijn opgerolde handdoekje op weg gaat naar de douches.
Ik had niets van zijn benauwde droom meegekregen. Dat was de eerste week anders. In de familie van der Kolk is zo’n verhaal, ik meen dat opa de Bruin er de hoofdrol in speelde. Midden in de nacht ging opoe rechtop zitten vanwege de onrust in de bedstee. En meteen kwam de vuist van opa midden op haar kussen terecht. Die was er een aan het verjagen.
Ik kan uit ervaring vertellen dat Wim dezelfde verdedigingstactiek toepast ’s nachts. Ik denk dat we net in de buurt van Barcelona stonden toen ik ’s nachts wakker werd van een kreet en meteen had ik al een vuistslag in m’n schouder te pakken. Hij was er ook één aan het verjagen. Er móet nog een blauwe plek te zien zijn.
En ik…. gisternacht stond ik samen met Anja en de kids, ieder aan een kant van een sloot tussen onze weilanden. Er bloeiden prachtige bloemen in die sloot. Ik wilde naar haar toe, maar dacht je dat ik bij haar kon komen? De sloot was te breed en het schrikdraad zat er voor. Ik wilde nog een aanloop nemen maar bedacht op tijd dat ik gevloerd zou worden door de draad.
Wim komt er net weer aan en wij gaan maar eens aan de koffie.

Het achterland in de buurt van Allicante... Je zou zo denken dat het in het Wilde Westen is. Ik meen ook dat hier in Spanje dergelijke cowboyfilms zijn opgenomen.

Intussen zijn we gearriveerd in Benidorm, op Camping Benito. op onze 'good morning' worden we met 'goeiemorrege' teruggegroet. Dat zegt veel over de sfeer op de camping. Nadat Wim al bijna een olijfboompje ramde staan er twee buren klaar om de caravan op de plek te helpen schuiven. Buurvrouw adviseert nog even de stand van de caravan i.v.m de wind. Ik ga op zoek naar de toiletten en kan eerst met geen mogelijkheid de weg terugvinden naar no 37. Het is een mannetje aan mannetje camping met veel vaste plekken en kleine chaletjes. Ik hoor geregeld een Amsterdams accent.
Straks gaan we er maar eens even op uit... kijken op de boulevard of juist het binnenland in. Het achterland is hier prachtig. We hebben net contact gehad met Ben en Riet. De familie is heel blij dat ze terug zijn gekomen, Ben z'n zus leeft nog wel maar zakt nu verder weg.
We moeten er nu samen maar het beste van maken.

Even speciaal voor Gerhard: 16 graden met een koude wind

Mooie schilderijen van ene Fuentes hangen hier.

Het skypen is nog niet zo'n succes, want als wij online zijn zijn de anderen het niet of het is bijna niet te volgen, maar ja... het is een middel. We proberen wanneer er gelegenheid is om 's avonds online te zijn. Nu zitten we in het restaurant waar gewoon internet bereik is, maar daar zitten we natuurlijk maar even.
Morgen gaan we toch weer iets noordelijker. De 14 dagen zijn om en warempel... het is weer zover. Al is het Alhambra nog zo mooi en is de kade van Cadiz niet te versmaden. De neus van de caravan moet weer de andere kant op. Komt ook wel omdat Ben en Riet er niet zijn. Ze zijn gelukkig al wel weer thuis. Het is me wat 2100 km in 27 uur. Ze zouden vanmiddag bij zijn zieke zus zijn. Erg naar allemaal!
We blijven nog wel even in Spanje maar we zoeken een andere plek. We houden jullie op de hoogte.