Archief

Gisteren zijn we nog wel even naar Elx gereden, het stadje van de palmen met een palmentuin. Ik waande me in Noord Afrika, in zo’n oase, maar ik voor mij hou meer van de sinaasappelbomen en de olijfgaarden. In Crevellent wilden we pas cappuccino bestellen. Nee dat hadden ze niet, alleen frisdranken, sapjes en bier e.d.
Tegenover ons stond gisteren weer een Spaans gezin, moeder, vader en zoon en een hondje, een mengsel van terrier, teckel en nog iets onduidelijks èn kogeltjerond. Natuurlijk werd er weer gebarbecued, zoals overal hier tussen 2 en 3. En aan het eind van de middag wordt er ingepakt.
Wim zat ze zo eens op te nemen en mag dan graag commentaar leveren:
-Nee die deure is niet dichte..
- Wat veur werk zol die man doen…? ( die deed erg onhandig en pietluttig)
-de hond dech… ze gaot weg zonder mien…
-Ja ja… aankoppelen ( terwijl hij alles aan zijn zoon staat uit teleggen)
-Benie-jd of ze de lampen nog controleerd… zal wel nie…
-Met zon va wo-j toch epest op schole…
- vrouw zal wel gauw in de auto gaon zitten… dut ze ok.
-Ola!-( en met een zwaai nemen ze afscheid van ons)
Nee met Wim hoef je je nooit te vervelen.
Vanmiddag gaan we er nog even op uit. Murcia misschien?

Gisteren nog samen in de zon.

Het is een vreemde dag. Vanmorgen vroeg om 6 uur zijn Ben en Riet vertrokken richting Luttenberg, 2100 km te gaan. Het gaat ineens zoveel slechter met zus Betsie en ze zou zo graag haar broer Ben nog willen zien. Dan is het duidelijk.
We zitten wat met een vreemd gevoel bij elkaar die laatste avond. We hebben het zo leuk gehad met elkaar en Ben had zich in z'n hoofd gezet om ons nog veel meer te laten zien van Spanje. Het is niet anders.
Wim en ik maken ons plan de campagne. We blijven hier nog even en dinsdag gaan we verder naar het zuiden. We zitten nu al zo dicht in de buurt van Granada en Cordoba. En het weer is prachtig. Wel leuk dat je zomaar via skype contact kunt hebben met het thuisfront. Er wordt goed op alles gelet. Op de korte ogenblikken dat er niemand is staat de beveiliging aan. Rick was gisteren te laat met het uitschakelen en werd doof van het lawaai, vertelde hij. Een wonder dat de buurt niet meteen op de stoep stond.
Maar nu gaan we er weer even op uit. Tot morgen.

Riet!

"Ie-j liekt Piet Paulusma wel". ( de weerprofeet bij de Ned. RTL 4) Ben en Wim zitten samen naar de lucht te kijken. Natuurlijk ziet Wim meteen wat voor weer er aan komt en dat zonder weerstation. Het zat er altijd al in bij hem. We waren nog maar net getrouwd dat hij al samen met juffr. van der Meulen achter het huis aan de Eierdijk naar de lucht stond te kijken. Dat waren toen twee weerprofeten bij elkaar, juffr. van der Meulen met haar sigaartje en Wim met z'n zware shagje konden elkaar precies vertellen hoe het weer morgen zou zijn. "Dat ziet er niet best uit van der Kolk", zei ze dan, want om ons bij de naam te noemen? Geen sprake van.
Voor vandaag ziet het er in elk geval goed uit.
We drinken koffie met z'n vieren en zitten lekker in het zonnetje. We overleggen wat we gaan doen. Elche staat op het programma, maar toch zullen onze plannen wat gaan veranderen. Eén van Bens zussen is ernstig ziek. Ze zijn voor hun vertrek al wel bij haar geweest maar het ziet er op dit moment niet goed uit.
Waarschijnlijk gaan maandag we iets noordelijker i.p.v. naar het zuiden. Wanneer we in de buurt van Barcelona zijn is het makkelijker om op huis aan te gaan voor hen en daar is het klimaat ook prima. Bovendien hebben wij Barcelona alleen maar vanuit de auto op de snelweg dwars door de stad gezien. Er moet ook nog leuks te bewonderen zijn.
Riet en ik hebben ons nu even teruggetrokken boven de receptie van dit hotel om te zien wie we kunnen bereiken met skype. Ze hebben de slaap nog niet uit blijkbaar... in elk geval de computer nog niet aan.
Vanavond doen we nog maar een poging.

Bij de Carrefour gisteren zie je ook van alles. Er is constant een meisje die op rolschaatsen de winkel door racet. Telkens als er ergens een lampje brandt gaat ze met een gang op de rollers die kant op om hulp te bieden.
Op een camping alleen al is er van alles te zien en te beleven. Verschillende typen komen voorbij want naast onze caravan loopt het pad naar de hondenuitlaatplaats. Net kwam een man met een beagle voorbij. We moeten allebei meteen aan onze vriend Wim Seldenthuis denken. Hun beagle was wel bijzonder geleerd... hij had al een hele encyclopedie aangevreten. Dan komt er een vrouw in ochtendjas met een kleine zwarte en even later de man met een vlecht en z'n hondje onder de arm.
We vertrekken tegen de middag met regen. Dan is het ook niet erg om even in de auto te zitten. Op de nieuwe camping zo'n anderhalf uur later vinden we ook een groep van de NCRV kampeerreizen. Die zijn vandaag naar Elche, het plan dat wij voor morgen gemaakt hebben. Er zijn hier veel palmen, ook op de camping en... er is weer zon!
Er is boven bij de receptie van hotel en camping een gelegenheid om te kunnen internetten met je eigen laptopje. En zo zitten zowel Riet als ik de boel even uit te proberen.
Jullie zien het... het gaat ons goed!

Aan het strand van Benidorm. We zijn niet de enigen...
Riet vertelt dat ze hier eerder zijn geweest met de 'wichter', in een appartement hier vlakbij en dat ze hen vanaf het balcon in de gaten kon houden op het strand. De beide meisjes hadden een Coca cola-petje op en waren goed te herkennen. Nee hun broer mocht niet in de buurt, ze wilden als 12 jarigen geen pottenkijkers bij het zonnen.

We hebben geprobeerd met Rick te skypen maar dat lukte niet erg. De signaalsterkte op dit deel van de camping is laag. Misschien is het morgen beter.

Echt waar... de weg lijkt hier breder dan hij was...

We nemen nu eens niet de tolweg, er is tijd genoeg om de 183 km te overbruggen. En het eerste stuk gaat gesmeerd. Via de A7 gaat het mooi en snel tot Acoy. Dan moeten we het binnenland in richting Benidorm en dan wordt het even anders. De wegen zijn wel goed, maar smal en erg bochtig met diepe greppels langs de weg. Het eerste stuk houd ik me nog in en maak foto’s van de amandelboomgaarden. Wat een prachtig stukje binnenland, maar om nou 50 km op deze manier af te leggen is mij bijna te veel. Ik kan me af en toe niet inhouden en kreun hardop als we weer zo’n haarspeldbocht moeten maken met auto en caravan en die dikke camper achter ons. Maar Wim stuurt de combinatie of hij niet anders gewend is dan dit soort wegen. “Ik heb meer las van oe dan met de weg”, laat hij zich ontvallen.
Maar eindelijk zijn we dan in het Mekka van de Nederlandse pensionados, op camping La Torreta in Benidorm. Het verbaast ons niet dat er een Nederlander aan de receptie zit. Aan de koppen van de mensen kun je zien hoe lang ze hier zijn. De donkerste zitten hier al vanaf november, behalve Nederlanders zijn hier ook Duitsers, Engelsen en wat Belgen. Vanaf de camping loop je in 20 minuten naar het strand, Riet en ik in het kielzog van de beide mannen, want wij zien heel veel onderweg. Een Hollandse huisarts, een Nederlandse kerk èn het Benidorm circus in onze achtertuin. Verder lijkt het één grote markt. “Wie gaot gewoon nog een keer alleen met zien beiden”, merkt Riet op. “Dee kearls hebt gien geduld en zekt toch altied: he-j dat wel neudig?”
Eenmaal op een bankje aan het strand wanen we ons even later onderdeel van een enorme ansichtkaart met al die torenflats om ons heen en de zee aan onze voeten.
En je merkt het: er is weer internet.

We settelen ons snel, doen even een wasje dat in de tupperware emmer onderweg schoon is geschud. Nu hoef ik het alleen te spoelen. Riet heeft een centrifuge bij zich, ja echt, en als onze wasjes hangen gaan we op pad naar het strand. Ben en Wim kunnen het net als vroeger prima met elkaar vinden, ze hebben dezelfde humor.
Vb: De smid zei tegen zien knechje:”As ik knikke mu-j slaon.” Hee sloeg maor één keer.
En Riet en ik… och het is als vanouds. We spreken nu al af om deze zomer nog weer een midweekje op De Boomgaard te gaan staan.
De zee is altijd mooi, de golven rollen, er liggen schepen klaar om de haven binnen te gaan en er is een kitesurfer bezig zijn capriolen te vertonen. Hij ziet ons kijken en zwaait zowaar terug.
We hebben in elk geval onze beweging voor vandaag weer gehad. En na een gezamenlijk glaasje trekken we ons ieder terug om te eten en eens lekker te lezen.
Morgen is de planning Valencia.

Dan weer even net als toen op het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland.... samen met Riet op de foto.