Archief

De dag rust heeft ons allemaal goed gedaan. We hebben er zin in om verder te trekken. De Spanjaarden tegenover ons zijn allemaal verdwenen. Er moet weer gewerkt worden. We kiezen dit keer voor de alternatieve route, eerst maar eens richting Tarragona. Wat een prachtig gezicht, de zee links en de eerste sinasappelbomen aan de rechterkant. Even later de wijngaarden en olijvenvelden. Niks geen mais of graan hier in dit deel van Spanje. Er staan vreemde bomen langs de kant zonder blad. De gevlekte stam lijkt van acacia’s te zijn maar die hebben we zonder blad nog nooit gezien.
We passeren wat kleinere plaatsen. Ik zie in het voorbijgaan een grote winkel met het opschrift Eroski. Ik kijk even wat beter, want dan word ik nieuwsgierig. Het blijkt om ringbanden en kantoor- en schoolartikelen te gaan.
Af en toe zie je een soort Arc de Triomph aan het begin van een dorp of stadje of een kop van een of andere grootheid dat ons aan de Romeinen doet herinneren. In het zuiden zullen we ook overblijfselen vinden van de Moren.
De vogels zoals roodborstjes en kwikstaartjes lijken hier kleiner dan bij ons maar dat kan ook komen omdat ze in Nederland de veren wat uitzetten in de winter als isolatie tegen de kou.
Wanneer we dichte bij Valencia komen zijn het vooral de sinaasappelbomen die je ziet, uitgestrekte velden. Verder worden er hier veel groenten verbouwd, velden vol met rode kool, aardappelen die net boven komen, knoflook, artisjokken, aardbeien en verder nog veel meer wat ik zo gauw niet zien kan. Het doet me hier wat denken aan het zuiden van het Noordereiland van Nieuw Zeeland.
Ook hier worden we door onze Tom tom dwars door Valencia gestuurd, maar Wim zei achteraf dat ik niet één keer gegild had zoals in Barcelona. Hier was het allemaal veel ruimer.
En zelfs in de stad.. allemaal sinaasappelbomen langs de straten. Prachtig, een hele ervaring.

In het voorbijgaan nog gauw een foto gemaakt van dit wonderlijke gebouw.

We kijken onze ogen uit als dit beeld verschijnt. Het schijnt gebouwd te zijn voor de Wereldtentoonstelling een aantal jaren terug.

De camping Coll Vert is wat armetierig om te zien maar wat we nodig hebben is er en ook nog schoon. Helaas geen internet. Een Catalaanse familie staat tegenover ons en vertelt dat ze nu de White Week hebben, met het oog op de gelegenheid om te kunnen skiën. Nee de school gaf aanvankelijk geen vrij, maar opeens toch weer wel. De meeste jongere Spanjaarden spreken wel een mondje engels. Ook bij de recepties van campings en bij de benzinepompen kun je er goed mee terecht. Bij de medewerkers op deze camping is het handen- en voetenwerk. Daar is Riet weer goed in en liet het manneke op haar horloge aanwijzen hoe laat de bussen vertrokken naar Valencia dat ongeveer 6 km hier vandaan ligt.

Voor vandaag stond Barcelona op het programma. Met de bus touristic wilden we ons van de ene mooie plek naar de andere laten rijden. We gingen op tijd naar bed want om 20 over 8 staat de bus hier voor de camping. Maar vanmorgen is Riet niet helemaal in orde en ook Wim hoest ook nog steeds. Dus wordt het voor vandaag een rustig dagje. Niks mis mee.
Riet is intussen al weer een uurtje buiten in de luie stoel geweest maar doet nu weer even een middagslaapje. Morgen verwacht ze wel weer opgeknapt te zijn.
Het is mooi weer geworden, de zon prikt al aardig, maar het is wel winderig. De Spanjaarden hebben allemaal lange broeken en truien aan, terwijl de Nederlanders die er zijn zich alvast gaan uitpellen. Ik heb de broekspijpen tenminste al op kniehoogte opgerold, maar dat leer je wel weer af als er een windvlaag voorbij komt. De Spanjaarden aan de overkant zijn druk met barbecue – de mannen- en met de tafel met andere heerlijkheden- de vrouwen. Spanjaarden zijn wat kleiner van stuk dan de noorderlingen. Vooral de mannen zijn vaak niet groter dan ik ben.
Ik maakte een praatje met een Engels stel met twee bordercollies. Ja dat moet dan even. Ze waren er ook helemaal aan verknocht. Ze woonden in Bretagne in Frankrijk. Verder zijn er hier honden in alle soorten en maten, van kleine Yorkshire Terriers tot New Foundlanders aan toe, zelfs een Westy met een chique jasje aan, zal wel net getrimd zijn.
De plannen voor morgen? Ik denk dat het Valencia gaat worden. Barcelona doen we op de terugweg nog wel aan. Eerst maar naar het zuiden.

De Spaanse familie aan de dis. Ze hebben ontzettend plezier met elkaar en dat horen we.

Eindelijk op een eerste plaats van bestemming Sitges. We merken al gauw dat het carnaval hier in aantocht is want de hele avond wordt opgeluisterd door Djembé muziek. Hier in Sitges zou zelfs een homocarnaval mee te maken zijn. Ik ben benieuwd. Verder is dit een heel gemoedelijke gezinscamping. Veel mensen uit Barcelona hebben hier hun stekje om tot rust te komen. We zien ook veel honden. Wim heeft het niet op die kleine keffertjes. Hier is aan de rand van de camping een hondenuitlaatplaats met een mooi geschilderd bordje: Pipi Can. Moet ik toch ook eens voor Johan en Joke schilderen.
Het is nu een dagje rust en tegelijk geschikt om weer eens fourage inslaan en dat kun je dat volgens Ben nergens beter doen dan in een grote supermarkt. Nee die kleintjes wil hij niet… vuls te duur. Een Supermercanto zoekt hij. Wim rijdt. We gaan op zoek en na enkele vergeefse pogingen.. Riet wilde de politie al aanschieten… zie ik een bord van de Lidl met aanwijzingen. Dan komen we op een groot winkelcentrum uit met alle soorten grote winkels. Hè hè we kunnen ons uitleven. Alles in zo’n vreemd land blijft een avontuur. De Lidl hier heeft zich aangepast aan het land en we vinden aparte wortels en meer vis en gedroogde vruchten dan bij ons. We proberen maar eens wat uit.
Wim doet nu z’n middagslaapje en in de camper naast ons zijn ze ook net wakker en proberen de laptop aan de gang te krijgen. Het systeem van samen op één kaartje internetten lukt niet. Dat was hen vroeger wel gelukt toen ze met een hele campergroep bij elkaar stonden. Nederlanders... altijd voor een dubbeltje op de eerste rang hè! Echt duur is het nou ook weer niet 4 euro voor 3 hele dagen internet of 7 euro voor een week, maar het liefste hebben we natuurlijk free internet. Er zal wel een beveiliging voor dit soort zaken op gezet zijn.

Overal bloeien de amandelbomen.

Vacantie is leuk, vakantie is ontspannen, vakantie even helemaal er tussen uit. Ik kan jullie verzekeren: vakantie is ook avontuur.De eerste kennismaking met Barcelona doet mij nog niet verlangen naar meer.
Riet had al gemeld:”Et wodt straks nog wel wat drukker a’w Barcelona deur gaot” Je denkt nog even dat zal nog wel meevallen. Maar als je even later midden in de drukte zit, door donkere tunnels met pechgevallen en je raam dat open was niet meer dicht wil en je alle uitlaatgassen plus een flinke dot wind binnen krijgt is het even anders. We kunnen hier natuurlijk niet stoppen en Wim wil dat ik wat om m’n nek doe en even later zit ik als een bijna echte Moslima bij het open raam. Links en rechts vliegen ze langs je heen. We moeten regelmatig van rijbaan wisselen en ik krijg kramp in m’n maag van ellende. Wim niet… die steekt z’n hand even uit het raam als teken dat hij naar links moet en warempel… ze laten hem er meteen tussen, die Spanjaarden. Bij de tolpoortjes spreekt hij al een mondje spaans:”Ola senor”. En bij het wegrijden gaat hij naadloos over in het Frans: Merci!” Maakt allemaal niks uit.
We hebben op onze nieuwe camping wel even tijd nodig om met koffie en een pilsje bij te komen. We maken er morgen een rustig dagje van en gaan hier in de omgeving van Sitges wat rondkijken en een terrasje pakken.

Enne hier is het 21 graden, strakblauwe lucht, en in Barcelona liep het kwik zelfs op tot 25.

We krijgen een prachtig zicht op de Pyreneeen met sneeuw op de toppen. Andorra, het piepkleine bergstaatje lokt, maar dat doen we in de winter toch maar niet.

Maar hier begin je al een spaans gevoel te krijgen. Veel wijngaarden zie je en zelfs schapen langs de weg. Ze zien er alleen armetierig uit, lang geen Texelaars.

De zonsondergang in Narbonne. Mooi weer maar een zeer harde wind.

We gaan er nog een dagje tegenaan. De tom tom laat ons alle kanten van Tournon zien maar we belanden toch op de Route de Soleil en warempel wat zuidelijker stijgt de temperatuur tot 19 graden, terwijl we gisternacht nog dikke vorst hadden in Luxemburg. Vandaag wordt er rustig gereden en we stoppen om wat te eten en een tukje te doen. We staan op een parkeerplaats tussen de dikke vrachtauto’s en zien een van de chauffeurs zijn middaggebed doen met het gezicht naar Mekka. Met z’n duim raakt hij telkens een andere vinger van die hand aan, al biddend. ‘Den bidt teminste nog’ , merkt Wim fijntjes op.
Het is Narbonne geworden en op ons ‘bonjour’ reageert de campingbaas met ‘goeiemiddag’. Het is een Nederlands stel dat deze camping met huisjes, jeu de boule baan, midgetgolf en alle voorzieningen runt. We hebben zelfs een aparte wc met douchehokje bij onze plaats. Luxe hoor. Maar internet? Nee dan moet je een weekkaart nemen. En dat doen we maar niet.
Zonet hebben we ons plan de campagne opgemaakt. Morgen gaan we de laatste ruk doen tot voorbij Barcelona, tot Sitges, naar camping El Carrofer. Daar zullen we een dag of wat blijven om Barcelona te bezoeken en even niks te doen

Tournon op de camping aan het water, de Rhone.

Daar zitten we dan… aan de oever van de Rhone in Tournon sur Rhone, net even boven Valence. Vannacht hadden we nog dikke nachtvorst in Arlon, wel -8. Maar ons caravannetje was lekker warm. Bij het wegrijden moet je natuurlijk wel het neuswiel opgedraaid hebben. Na de eesrte bonk was het duidelijk. We waren onze eerste instructies vergeten nl ANWB, de tip va de ANWB zelf: aanhaken, neuswiel, weer die stekker en de breekkabel. Vergeten we nu nooit meer. Het bleek een flinke ruk vandaag, ongeveer 600km naar het zuiden. Wim had goed de sjas d’r in. Hij had genoeg te melden. “Daor he-j weer van die springkikkers die d’r zo neudig tussen mut”, als hij die snelle autootjes er vandoor ziet gaan. Toch werd er netjes gereden, ook bij het invoegen. Ineens zie ik een bekend woord, ooit voor Mark opgezocht toen ze op weg waren naar Les Issambres: bouchon 3 km -file dus- en dat middenin Lyon. Maar nee het viel mee.
Nu staan we samen met Ben en Riet met een mooi uitzicht op de Rhone op een mooi plekje. De camping baas is van de Elzass en spreekt een soort plat Duuts, zoals hij zelf zegt. Ook makkelijk.
Zonet een akkefietje achter de rug. Wim pakt de tafel uit de kast omdat Ben en Riet straks komen buurten en meteen doet de ventilatorkachel het niet meer. Daarna wil ook de gaskachel het niet. Terwijl hij de caravanboeken doorkijkt krijgt hij een helder ogenblik. Blijkt de zekering eruit gesprongen toen hij die tafel uit de kast pakte en de gaskachel brandt zomaar ineens toch wel. Ach ja… het is allemaal even wennen, maar dat is dan nu voor mekaar. Allemaal de groeten van ons vieren, ook voor de Luttenbergse familie.
Morgen gaan we richting Perpignan, op de grens met Spanje. “Oo.. da’s zo mooi doar”, zegt Riet en dat willen wij ook graag zien.

Er ligt hier nog wat sneeuw.

"Het is nergens zo mooi als hier", placht Jans te zeggen als we het er over hebben om af en toe er op uit te trekken. En daarbij wijst hij dan met een breed gebaar over zijn landerijen en de pony's. Vroeger had hij ook nog een koe, Doortje 32, een goedzak. Die zette hij klokslag 6 uur aan de emmer, de melkemmer wel te verstaan en ging even koffie drinken en na een 20 minuten was de emmer gevuld. We hebben heel wat litertjes van hem gehad in die tijd. Het heeft me zelfs een slagroomtaart gekost, toen hij wedde dat de emmer vanzelf vol werd tijdens zijn kopje koffie. Ik had al wel door dat er een addertje onder het gras zat en nam daarom maar vast een slagroomstammetje mee. Maar Doortje 32 kreeg telkens de melkziekte. En Doortje ging en een andere koe kwam, maar die kon niet aan Doortje tippen en nu zijn de koeien echt verleden tijd bij Jans en Geesje.
We waren vanmorgen net het hek uit toen Mark al belde met de vraag: "Hebben jullie net gebeld?" Hij was een paar dagen met Jennifer en Eva op Vlieland bij hun vrienden Jan en Petra. "Neu... wij niet." Nog geen minuut later Anja aan de lijn. "Zijn jullie al weg?" We reden net de Bargerweg voorbij. Nee Wim had zich vergist met de beveiliging en was zelf de oorzaak van de acties van zoon en buurvrouw. Maar nu weten we tenminste dat alles werkt. Op dit moment is Mark al weer thuis en die redt er zich wel mee.
We komen net bij van een ritje richting Arlon tegen de Luxemburgse grens aan. Een leuke camping, heel gemoedelijk.
Onderweg hebben we een paar gezellige stops gemaakt en vanavond drinken we er maar een glaasje wijn op: het begin van iets nieuws... voor ons dan. Ben en Riet zijn meer ervaren en kennen de campings die nog open zijn.
En hier is zowaar gewoon verbinding met het internet van Camping Official. Hoef ik nog even niet af te kicken.

‘Nee juf, dat is een zonnekoekje’, zei een klein meisje in mijn allereerste klas in Hattem. En ze wees een lieveheersbeestje aan. Ik dacht dat iedereen dat mooie kevertje met zijn rode schild met zwarte stipjes zo noemde, maar intussen heb ik wel door dat iedere streek zijn eigen woorden gebruikt voor sommige planten en dieren. In Hattem heb je dus zonnekoekjes. Ik dacht er aan toen ik het gisteren over een meizoentje had. Er heeft nog niemand op gereageerd. Dan zullen het wel meest Achterhoekers zijn die mijn website bezoeken. Natuurlijk heb ik onder de hand in de gaten dat mijn meizoentje door de rest van Nederland madeliefje genoemd wordt… ook mooi!
En je moet ook wel een moeder of oma hebben die hun eigen woorden hebben ontwikkeld voor sommige planten of dieren. Ik heb lange tijd gedacht dat die prachtige gele forsythia die in het voorjaar zo uitbundig kan bloeien het gele gevaar heette. Zowel opoe als mama noemden het zo. Net als de vleisbloemen in de spoorsloot. Ze zijn inderdaad vleeskleurig, maar de plantengids noemt ze toch echt wilgenroosje. Het viel me tijdens onze reis door Noorwegen, al weer een hele tijd geleden, wat tegen wat betreft de plantenwereld. Misschien heb ik niet goed gekeken want met een camper gaat het wat vlug, maar de enige bloemen die me daar opvielen waren inderdaad een overvloed aan wilgenroosjes….en vooruit.. wat vingerhoedskruid. Net als de vinken, die waren er genoeg maar verder...? Ik vroeg aan een van de schippers, want er ging ook gevaren worden, wat voor vogels er te vinden zijn zo aan de westkust van Noorwegen. Hij keek me stomverbaasd aan. “Zeekippen”, was het enige wat hem te binnen schoot en daarmee bedoelde hij alle meeuwen en aanverwanten.
Pas kwam ik weer een foto tegen van de Radstake, een restaurant ergens onderweg van Zelhem naar Varsseveld en ik zeg het weer even zachtjes voor mezelf alleen, wat mama ooit zei als ze deze bedoening bedoelde als ze de weg wilde uitleggen naar Aalten waar we toen woonden… ‘de Radsasa’. En zo komen de misverstanden de wereld in.

Dat zal hem niet gebeuren….. dat Ben straks de weermeter gaat installeren. Nu Wim door heeft dat het een fluitje van een cent is wordt de ladder gepakt en balanceert hij bovenaan. Je zou niet zeggen dat hij hoogtevrees heeft. Toen hij ooit met school op de Martinitoren stond hebben ze hem van de ballustrade moeten plukken, vertelde hij. Maar binnen de kortste keren hangt de weermeter boven aan het topje van de schuur, vastgemaakt aan het stiepelteken, overgehouden uit onze Twentse tijd. Wim vond het een prima steuntje voor zijn speeltje. Het zij zo….. Nu kunnen we binnen bij de warme kachel alles lezen over temperatuur binnen en buiten, zelfs de gevoelstemperatuur, de windrichting en de windkracht en de luchtdruk. Bovendien geeft de digitale regenmeter de hoeveelheid gevallen neerslag aan.
Vandaag is Wouter er om een uniek beveiligingssysteem te installeren voor je weet maar nooit. Wat een uitvinding. Het is eigenlijk overbodig want Ben en Niesje zullen hier een deel van de tijd zijn en Wouter de rest van onze afwezigheid. Die moet voor zijn werk hier in de buurt zijn, in Emmercompas. Daar gaat hij een melkrobot installeren., je weet wel... zo'n stal waar de koeien zelf hun tijd bepalen wanneer ze gemolken willen worden. 
Het geeft een goed gevoel dat er opgepast wordt en het huis nooit alleen zal zijn.
Wouter had het snel voor elkaar en is al weer richting De Meern om bij broer Jaap een computer op te halen. Hij is er maar druk mee. En morgen gaat hij ook nog voor een paar dagen naar een tentoonstelling in Parijs met vriend Herbert. Het heeft vast iets met de agrarische sector te maken.