Archief

“En dan doe-j gewoon die schruufies deur die gaagies”. Ben en Niesje zijn een dagje in Emmen om ons sterkte en veel plezier te wensen. Ze hebben een overlevingspakket meegebracht met allerlei lekkers voor… je weet wel. Ben heeft het weerstation ontdekt dat we Wim voor zijn verjaardag gegeven hebben. Het zit nog in de doos al is het wel uitgebreid bewonderd maar het is lastig om een goede bevestiging te vinden voor dit unieke speeltje. Ben rust niet voor hij er iets op gevonden heeft. Het weerstation komt straks aan de punt van de schuur te zitten en Ben weet al hoe die bevestigd gaat worden- zie boven. Het Hattems klinkt net wat anders dan het Achterhoeks maar ook dit klinkt mij als muziek in de oren.
Ben en Nies komen straks op ons huis passen als wij… je weet wel. Ik heb het vage idee dat Wim z’n speeltje in die tijd wel een plek gaat vinden.
Eva is ook een middagje bij ons. Het leven van een brugpieper gaat niet alleen over rozen. Er moet gewerkt. Morgen heeft ze een boekbespreking en een s.o. van wiskunde en haar etui is bij een vriendinnetje blijven liggen. Jennifer heeft dus nog een omweg te maken met Eva en Queeny.
Dan stort ik mij zoals elk jaar weer eens in de belastingspullen die bij elkaar gezocht moeten worden."Ie mot ok alles wat belangriek is gelieke in een map doon', zeg Wim altijd. Maar toch... toen ik vannacht wakker werd ben ik toch op zoek gegaan naar de juiste WOZ waarde van het huis.

Kasteel Coevorden.

Dat lijkt mij nog wel iets, de Poëzie- en Prozaroute door het oostelijk deel van de Achterhoek. Ik ben de caravan aan het opruimen voor… je weet wel… en ik kom de fiets- en wandelkrant voor de Achterhoek: Effe uutblaoz’n tegen. En volgens dit krantje kan dan van je gezegd worden: ‘Met de boek op et stuur, stuf hee deur de natuur’. De start is trouwens in Breedevoort, het aantrekkelijke boekenstadje vlakbij Aalten, de plaats waar Wim z’n carrière aan de wal begon en waar Rick geboren is.
Verder zouden we toch eens de enige echte acht kastelenroute moeten fietsen onder leiding van…. nee niet meer de burgemeester, maar een gids van de VVV van Vorden. Gisteren was er commentaar op ons enige kasteel in Drente, kasteel Coevorden dat nu als hotel gebruikt wordt. In Vorden alleen al zijn er 8 kastelen en in de omgeving nog veel meer. Of de mensen daar vroeger nou zo gelukkig mee waren laten we maar in het midden hè?
Dan kun je in de Achterhoek ook gaan wandelen met een ezel met proviand voor de wandelaars en de ezel zelf, leuk als je kinderen bij je hebt. Dat zal wel niet snel gaan en die ezel moet ook geen kuren krijgen.
Hier in Drente zijn nog steeds huifkartochten in trek. Toen ik afscheid nam van mijn arbeidzame leven voor de klas kreeg ik behalve het afscheid op school nog een verrassing. Op een middag wilden Wim en ik naar het Drents Museum in Assen, maar onderweg stelde Wim zomaar voor om even bij Rijmaaran in Schoonoord te stoppen voor een kopje koffie. Toen we ons eerste kopje op hadden, kwam onverwacht de voltallige familie langs en gingen we met de huifkar en picnickmand de bossen bij Schoonoord in. “Het peerd wet de weg”, zeiden ze. “Ie mot allenig zörgen da-j de bochten ruum nemt, want ze wilt nog wel es binnendeur gaon.”
Het noorderlands in het Dagblad van het Noorden vertelde over een westerling die bij de patatzaak gevraagd werd of ze de patat in een puutje wilden. Dat leek haar niet zo smakelijk, ze wilde het liever in een zakje. Mevrouw Sobering had in Hattem al haar antwoord klaar als ze ergens een reden voor moest aangeven:”Omtoch” en ze wilde wel ergens iets omtoe hebben. Ze kwam van oorsprong uit Groningen. Als uitsmijter gaf de krant nog een aardig misverstand als voorbeeld. Twee lesbische dames die met een baby wandelden werden ooit door een oer- Groninger begroet met de kreet:’Och kiek, wat een lutje potje’. Er moest de verontwaardigde dames wel even uitgelegd worden dat niet zij maar de zuigeling bedoeld werd. In het ‘Grunningers’ wordt een baby nu eenmaal ‘lutje potje’ genoemd. Ach… die streektaal….

Ook op mijn verjaardag 2010 verzorgde Wim de keuken.

Ik heb een man die me iedere morgen m’n sinaasappeltje uitperst, m’n kopje cappuccino naast de computer zet en nog veel meer van die attente blijken van genegenheid laat zien. En daar ben ik heel blij mee. Toch is er één ding dat hij niet laten kan en dat is kritiek leveren op… nou ja …op heel veel. Kloothommel is één van die ruige scheldwoorden die hij voor een automobilist heeft die hem op de bumper zit of te vlug insteekt voor hem. En als zoiets gebeurt is hij daar wel even mee bezig. Al foeterend gaat hij alle sufferds te lijf die hij op de weg meegemaakt heeft. "Ze heurt oe niet..", zeg ik wel eens, maar veel zin heeft het niet.
Zo moet ook de jeugd van tegenwoordig het ontgelden. Ze vragen Wim wel eens of hij ook voor de klas heeft gestaan, daar vinden ze hem blijkbaar wel een type voor. Maar dan antwoordt hij meestal:”Ik zou niet veel leerlingen overhouden in een klas.”
Ik kan niet zeggen dat ik het niet geweten heb dat ik een man kreeg met zo’n kritisch vermogen. We hadden nog niet zo lang verkering toen hij gezellig met me mee fietste naar mijn kamer bij mevr. Sobering, waar ik 'in de kost'was. Hij droeg zo’n donkerblauwe duffelse jopper met een houtje touwtje sluiting, zoals je dat toen wel zag. Het stond hem goed en al fietsend deed hij wel gezellig zijn hand onder de kraag van mijn jas, maar verder was het huilen met de pet op wat betreft de conversatie. Het regende n.l een beetje, zo’n motregentje weet je wel en dan wat straffe tegenwind er bij. Hij begon meteen te mopperen op het weer en hield er pas mee op toen we mijn woonstede naderden.
Nee… ik wist het wel, en och… een beetje gemopper….. Als hij niet meer zou foeteren… dan pas ga ik me zorgen maken.

Het kerkje in Barchem.

Ik heb een boekje van Mansukh Patel: Dansend tussen vreugde en verdriet, een voor mij bijzonder boekje dat je stukje bij beetje moet lezen. Ik moest er aan denken toen we binnen één dag een verjaardag vierden en de begrafenis van Jan Sigger, de man van Ineke, bijwoonden. Wat is het toch belangrijk om een afscheid met aandacht voor te bereiden. Dat was hier zeker het geval. De kinderen en kleinkinderen droegen ieder op zijn of haar manier iets bij. Ineke had zelfs nog een gedichtje gemaakt wat zo bij haar opgekomen was. Jan zou trots op zijn gezin zijn. Hij bleek de jongste uit een gezin met 9 kinderen, het nösdölleken zoals het werd verwoord. Het was hem niet aan te zien als je hem tegenkwam. Hij kwam van een boerderij de Strokappe in de Armhoede ( buurtschap bij Lochem --met dank aan Wouter) Na zijn pensioen is hij zich net als Wim als keukenprins nuttig gaan maken. Het was een waardig afscheid daar in dat kleine kerkje in Barchem, waar er al heel wat van de fam. Eggink zijn uitgedragen. Jan werd begraven bij zijn schoonouders, tante Dika en ome Hendrik Kettelarij, helemaal aan het begin van het kerkhof. Iets verderop zijn opa en opoe Eggink begraven, ome Jan en ook tante Dina. En vaak werd net als nu het lied Neem Heer mijn beide handen gezongen, het lievelingslied van onze vader Hendrik Jan
En zo zaten we samen met ome Bram en tante Jantje en Jeanet aan de koffie met broodjes in de Onderschoer. Oom Bram had vanuit Durgerdam z’n buurman meegebracht, zijn co-piloot zo meldde hij, en hij had de auto eens flink op z’n staart getrapt op de heenweg, 120 km per uur had hij gehaald. Tja… die ome Bram met z’n 89 jaren.

Beertje

Dat was een gezellig avondje aan de Molendijk. Wouters verjaardag werd nog eens dunnetjes over gedaan. Vrienden uit de buurt, waaronder Ep en Dirkje maakten er een feestje van. Ik dacht altijd dat Diny en ik er wat van konden als we bij elkaar waren, maar de zussen Ria en Wesselien deden voor ons niet onder. Wat kan de wereld toch klein worden. Wesselien bleek in Sinderen bij Varsseveld te wonen. En ik zeg zo tussen neus en lippen door:”Ken ie-j dan meschien ok een Anda Kreeftenberg.... uut Varsseveld?" Anda en Dick zijn onze vrienden van het eerste uur. Stomverbaasd kijkt ze me aan. “Daor he’k bie-j in de klasse ezetten. Ik heb eur nog ezien op de reunie en wie-j hebt nog zo leuk met mekare epraot.” Natuurlijk kwam Guus Hiddink, inderdaad ook een oud-klasgenoot ,ook nog ter sprake die de reünie met zijn aanwezigheid ook had opgeluisterd. Op de vraag op de lagere school nog wat hij later wilde gaan doen... had hij ooit geantwoord:"Een hoop geld verdien'n!" En een ieder weet wat het geworden is.
Wesselien houdt schapen en dan kan ze bij mij al niet meer stuk. En nog wel Kerry Hill, een mooi Engels ras. En een ezel en ze heeft een dikke Benner Senner, Pleunie, die ze achter de auto in een kist op een soort aanhanger vervoert. We spreken af dat we haar en haar menagerie een keer komen opzoeken. De dames nemen nog een stel kinderboekjes bij me af. Altijd handig, vinden ze, wanneer je eens op bezoek gaat waar ze kinderen hebben. Erg leuk.
Dat geeft de burger moed. Misschien ga ik nu toch verder met Ik ben Beertje, het boekje in wording over ons fleslammetje.

De H. Valentijn en zijn discipelen.

Hadden jullie er vroeger wel van gehoord? Valentijnsdag? Ik tenminste niet en dan was wel zo rustig lijkt me. Wat een gedoe. Op de lts hoorde ik de jongens er nooit over maar toen de fusie met het KDC een feit was begon de onrust. Van te voren konden ze al rode rozen bestellen via de leerlingenraad en daar werd veel gebruik van gemaakt. Op de bewuste dag kwamen ze de klassen rond om de rozen uit te delen en zag je sommige meisjes met een hele bos rozen door de gangen wandelen, anderen met eentje en sommigen met niks. Ook de jongens liepen soms wat onhandig met een roos die ze het liefst in de tas gestopt hadden, maar ja… dat konden ze niet maken. En dan maar raden wie de soms stille aanbidder was. Valentijnsdag, de 14e februari was een onrustig dagje op KDC De Zuidoosthoek. De hormonen gierden door de gangen. De 15e was de rust weergekeerd en begon het gewone leven weer. Het zal nu niet veel anders zijn. Ik weet niet of Robin en Eva er al mee bezig zijn, maar…
Dit weekend is Agnes weer bij ons en ja hoor… Bouke is haar Valentijn en dat zal hij weten ook. Er wordt een Valentijnskaart gemaakt. Hij houdt van geel, dus de kaart moet geel zijn. Verder zijn er heel wat hartjes en glitter gebruikt om er een mooi geheel van te maken. En dat samen met een lila envelop met in glitterletters Bouke moet het dus worden a.s. maandag. Ze heeft er vast succes mee.

Twee Valentijn legendes:

Volgens de legende kwam een jong paar bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat, de vrouw een Christen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer en huwde het stel. Al gauw kwamen meerdere paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen probeerde hij die te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari, maar het jaar is onduidelijk. Voor het vonnis werd uitgevoerd, zag hij nog kans het dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. Van je Valentijn, stond erop.

Volgens een ander verhaal kwam een cipier (of de stadhouder van Rome) bij de toen al in de gevangenis zittende Valentijn met het verzoek zijn blinde dochter te genezen. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel, maar dat werkte niet. Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog wanhopig het vonnis tegen te gaan, maar tevergeefs. Na Valentijns terechtstelling ontving het meisje een klein briefje van Valentijn, waaruit een gele bloem viel (als mensen hem om raad vroegen gaf hij hen een bloem, vandaar de bloemengroet op Valentijnsdag). Op het briefje stond 'Van Valentinus' en direct kon ze weer zien. Volgens de legende werd de vader daarna bekeerd tot het christendom.

Nog iets naar links, Wim...

Onze tuin ziet er weer opgeruimd uit. Zo’n dag mooi weer doet er goed aan. De Taxus baccata baccata, een zuilvormige soort staat nu op z’n plek en de boel is overal gesnoeid, bijgeknipt èn opgeruimd. Dat laatste kostte met name Wim uiteindelijk wat stijve spieren, want toen hij na de voetbal Emmen- Volendam thuis op de bank neerzeeg, was het een en al kreun kreun..... ’t Was ook een druk dagje en: kalm aan dan breekt het lijntje niet, staat nu eenmaal niet in Wim z’n woordenboek.
Ons uitzicht is ook letterlijk verbreed. We hebben nu een stuk ligusterheg ingekort zoadat we breeduit over het land naar Barger Oosterveld kunnen kijken, hadden we eerder moeten doen.
Het nieuwe haantje loopt nu parmantig op het erf met beide hennetjes. Ons eigen kip heeft eieren voor haar geld gekozen en zich bij z’n harem gevoegd, is ook wel zo gezellig.
Het haantje heb ik Kareltje genoemd. Hij heeft in Assen in een veel kleiner hokje gezeten en bij Jans in het kippenhok werd hij bijna dood gepikt door de grote haan. En nu heeft Kareltje vrij spel, heeft een zeer grote vrijheid en twee hennetjes die hem op de voet volgen. Wat kan een haantje zich nog meer wensen?

Stork is toch een stuk van ons leven. Van 1968 tot 1983 werkte Wim hier met veel plezier. Hij specialiseerde zich als kwaliteitsman.
"Hier was de gieterij, daar de ketelmakerij en daar de pijpenbuigerij waar ik zol ang gewerkt heb", meldt Wim. Ja ja.. ik weet het ook nog wel. Bij de Pijpenbuigerij vonden ze dat er te weinig rekening met hen gehouden werd: 'Wie-j zit hier an de achterste titte van 't varken", zeiden ze wel eens.
Aan de overkant zie je nog een voormalig stuk fabriek van Stork. Er is een nieuwe bestemming voor: parkeerplaats. Maar als herinnering aan glorieuzer tijden toen Stork Hengelo meer dan 5000 werknemers telde, blijft het karkas staan.
In de verte zie je nog de toren van de RK kerk in het centrum van Hengelo.

En dat halen we en ook nog op tijd. Dat lag niet aan de NS want die liet ons er dat stukje van Zutphen via Lochem- Goor- Delden naar Hengelo 2 uur over doen. Tja .. iets met de wissels onderweg, de trein moest zelfs een paar keer stoppen om te wachten en iets aan een wissel te doen. Maar dan zijn we er. Het Heim is een Twents Museum over de industriële ontwikkeling van deze streek en is gevestigd in de voormalige Wilhelminaschool, de Storkschool waar veel jongens hun opleiding kregen voor ze bij Stork aan de slag konden. We kijken onze ogen uit. Er zijn een heel stel vrijwilligers die groepen rondleiden. Bertus, onze oud- buurman is er één van. Alleen niet vandaag.
De scheepsmotoren trekken Wim natuurlijk het meest. Hij zet ze stuk voor stuk even aan om naar hun geluid te luisteren. “Met deze heb ik gewerkt”, zegt hij af en toe. Wil je weten hoe een oude telefooncentrale werkt? Moet je daar gaan kijken en ervaren, want je mag alles uitproberen. Er liep een stel drukke jongetjes rond met een gids en twee juffen en ik besefte dat ik blij ben dat die tijd voorbij is. Toen we uiteindelijk helemaal boven kwamen was er nog veel meer om uit te proberen: een techno- workshop. Robin en ook Eva zouden zich hier prima vermaken.
Het was een mooi slot van de dag. Hoewel…. we waren nog lang niet thuis, want ook hier had de NS vertragingen. In Almelo konden we nog wel snel overstappen, maar in Marienberg moest er hierdoor meer dan 3 kwartier gewacht worden in de kou. Dus gingen we op zoek naar een café. En dat was er.
Heel tevreden zat ik een uurtje later voor 'Tussen kunst en kitsch, en zag het kostbaar antiek voorbij komen. Wim niet…. die had meer dan genoeg aan de voetbal.

Het Volkshuis op de markt in Zutphen.

We hadden nog een dagje vrij reizen van de NS en voor de 18e zou dat nog moeten gebeuren. Gisteravond stelde ik Wim voor:”Zö'w es gek doen… wie-j pakt gewoon de trein en ziet wel waor a’w terechte komt.” Wim vindt het best. Vanmorgen worden mijn plannen wat duidelijker. “Zölle wie-j es naor Deventer gaon en dan naor Zutphen, belle wie-j effen Ben en Diny of ze ok komt koffie drinken ergens. En dan könne wie-j wel efkes deur naor Hengelo… ie-j wollen altied nog es naor et Stork Museum." Een schot in de roos.
En zo gebeurt het. Alleen… Deventer lokt niet erg als de trein er binnen rijdt. Maar Zutphen wèl. Jammer Ben en Diny zijn onbereikbaar, dan gaan we maar samen een rondje stad doen. We strijken neer in Het Volkshuis. Toen mama en Diny hier vroeger naar de markt gingen kwamen ze hier ook wel voor een kopje koffie of eigenlijk moest mama altijd naar de wc en dronken ze daar gezellig wat. Ach wat een nostalgie om zo je oude stad nog eens door te lopen, die ik vijf jaar lang doorkruist heb, Talamini, de IJsselkade en de patatzaak met de ogen dicht kon vinden en waar wat later Diny en mama met mij de bruidsjurk uitgezocht hebben.
Op de terugweg naar de trein zien we een soort vlag bij de oude Broederenkerk hangen, de kerk waar vroeger vaak een kerst- of paasbijeenkomst van het Baudartius gehouden werd. Het blijkt Zutphense Schatten in het nu genaamd Zutphens Stedelijk Museum te herbergen. En dat mòet gewoon bekeken worden. Prachtige dingen zijn er te zien, allemaal hebben ze te maken met de geschiedenis van Zutphen. Warempel zien we een oud schilderij met Berend van Hackfort en één met de bekende dichter ACW Staring, waar ik net over geschreven heb. Ik mag jammer genoeg geen foto’s maken en ik ben nu eenmaal een gehoorzaam kind. De expositie van de schilder en voormalig leraar aan o.a. het Baudartius Jan Bos is prachtig. Het is een overzicht van zijn werk uit de Zutphense tijd. Hij heeft aardig rondgefietst. De aquarel van de dikke boom bij Huize Den Bramel doet me griezelen als ik weer denk aan de spoken die daar rond zouden dwalen. De video die te zien is toont een schilder die zich ontwikkeld heeft van redelijk abstract tot figuratief.
Maar dan is het tijd om op te stappen als we tenminste het Stork Museum 'het Heim' nog willen zien.