Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Het Steegje

“Hoe je het beste met de fiets naar Emmen kunt?” Eén van de zonen van de vorige bewoner van dit huis denkt even na als ik het hem vraag. Dan volgt de uitleg.
“Je kunt op drie manieren richting Emmen. Via de Bargerweg over Bargeroosterveld, fietst makkelijk, maar is een beetje om. Via het Schoolpad en het Oevermanswegje kan ook, maar als ik een beetje laat ben voor school neem ik het Steegje. Het is wel een enorm gehobbel, maar als je eenmaal op het Oevermanswegje bent steek je over naar de Honeywel en ben ik zo op school.”
Dit Steegje, zoals dat landweggetje aan de overkant wordt genoemd, heb ik intussen wel eens geprobeerd, maar in de zomer moet je tussen modder, brandnetels en bramen door slingeren. Nee, dat is 'em niet, maar lopend is het Steegje wèl de moeite waard.
Nee… de weg die ik vaak neem is no vier, gewoon een stukje Schoolpad richting Bargeroosterveld, bij het bos links af en zo kom je bij de carpoolplaats aan de snelweg. Daar steek je over, rechtsaf en via de oude Meerdijk fiets je verder naar het dorp. Ik geniet nog steeds van dat eerste stuk puur natuur. Het grenst aan het Oeverse bos, waarvan wij intussen denken dat het ons bos is. Je komt er nooit iemand tegen en is een rustplek voor de dieren.
Gistermiddag liep ik met Agnes en Tessa door het Steegje en vertelde haar over Mans die vroeger aan de oever van de Bargermeer heeft gewoond en daardoor Oevermans werd genoemd. Hij zal nooit helemaal worden vergeten omdat het Oevermanswegje, een mooie zandweg met verhard fietspad naar hem vernoemd is. Het loopt langs het Oevermansbos, dat een van de weinige oerbossen is hier in Drente. Het Bargermeer verderop is er niet meer, leeggepompt en is industrieterrein geworden. Tja... ook hier moet de natuur soms plaats maken.



827179-0b94c0cd3c803b21a3c0a8bf8f8eb5aa.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over een stenen muur en een boerenzakdoek...

Ons huis was vroeger een klein boerenbedoeninkje, een keuterijtje noemde de makelaar het. Toen we er voor het eerst binnenkwamen voelde het meteen of ik thuis kwam. Het is in 1975 van binnen degelijk verbouwd tot woonhuis. Eén kamertje is bij de kamer aangetrokken en de deel en stallen zijn woonkeuken en badkamer geworden. Wat boven de hilde was is ook omgetoverd tot slaapkamer. De hanenbalken zijn in ’t zicht gebleven, alleen op één kamer een beetje verhoogd, anders werd het geheel daar wat te laag.
Een deel van de woonkeuken heeft een muur van ruwe bakstenen en de vloer bestaat uit flagstones zoals die ook wel in de tuin gebruikt worden En om die ruwe muur gaat het. Ik vind hem eigenlijk wel mooi, maar ja… ruwe muur… ruwe stenen… Zou een wit gestucte muur niet beter staan, lichter, en misschien wat meer betegeling in de keuken?
Vanmorgen kreeg ik de nieuwe Libelle in handen. En raad eens…? Er is een nieuwe mode voor binnenshuis. Een ruwe stenen muur en beton op de vloer wordt het helemaal! Kleine stenen, grote stenen en als je dat te lastig vindt of een te grote ingreep, kun je stenen behang gaan gebruiken, net echt! De voorbeelden die ik zag… och eigenlijk leken die nergens op. Geef mij maar onze eigen stenen muur!
En… zag je dat gisteravond? Niet alleen de binnenhuisarchitectuur gaat terug naar vroeger. Zag je producer Erwin bij ‘Op zoek naar Zorro’? Ik zou zweren dat hij een rode boerenzakdoek gebruikt had om die mooie das van te laten maken. Mama droeg die vaak bij het melken als ze onder de koe zat. Dan werd d’r haar niet vet als ze met haar hoofd tegen de koe leunde. Maar misschien dat de dressmaker van Erwin het voor een Paisleydessin aanzag. En presentator Frits had een das met een Schotse ruit, in bruintinten, dat wel. Ik weet niet of die originele ruiten ook in bruin te verkrijgen zijn.
Maar nu weet ik het wel zeker. We gaan terug naar vroeger… en dan ben je weer helemaal bij de tijd!



826285-0775a4dac350703328fbbb5bace2f4bc.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over blitsen, belletje lellen en een mand met appeltjes...

“Zullen we gaan blitsen, zei die van mij. Wat zeg je? Ja… blitsen in Klijndijk. Toen had ik hem door. Hij wilde met z’n telefoontje auto’s flitsen op dat stuk straat waar je maar 50 km mag rijden en waar bijna niemand dat doet. Kwaad dat die lui soms worden. Ik zeg.. daar komt niks van in……”
We zitten aan de koffie na het aquajoggen. Het is altijd gezellig om even na te praten. Tijdens het zwemmen komt daar niet van. Een andere medezwemster zegt:”Die kleinzoon van mij, 7 jaar is- ie, die gaat steeds belletje lellen, zoals hij dat noemt, en hij kan niet stoppen. Hij gaat maar door.”
De verhalen komen los. Ria, een Brabantse, verhaalt beeldend over haar eigen jeugd. “We zouwe net met de boot het water op gaan, toen we door ons moeder teruggeroepe werre. Eerst appeltjes schille. Het was een hele grote mand vol, want ons moeder ging appelmoes koke. D'r was gin prate an … eerst die appeltjes! Wij dus an 't schille, maar die mand was enorm. We gooide toen alles waar maar een klein bruin plekske an zat in het kanaal. Ons moeder boos.... boos!! Ze had van die hele mand appels maar 4 potjes met appelmoes kenne make. Toen moste al die appeltjes d'r eerst weer uitgevist worre. ’k Vergeet et nooit weer.”
Ach….. je ziet het, de jeugd blijft hetzelfde, vroeger en nu.
We waren gistermorgen maar met z’n zessen vanwege de gladheid, denk ik. De stoepen en parkeerplaatsen waren net glijbanen. Maar onze spieren zijn in elk geval weer lekker los getraind. We kunnen er weer voor een weekje tegen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Eén probleempje....

Uitzicht op het bijzondere Pukaki Lake. In Nw Zeeland was er geen enkele dip, maar daar waren we ook met een hele club.

Er is nog een probleempje dat ik lang niet kende. Toen we de allereerste keer zonder de jongens op vakantie gingen, maakten we een rondje door Frankrijk, Italie en terug door Zwitserland. We begonnen samen met Ben en Diny en hun jongens. We kampeerden eerst ergens in Frankrijk wild, want er was geen camping. Daarna ging het naar de Jura en Sallanches in de Franse Alpen, waar we een heel stel vrienden van Ben en Diny troffen. Samen klimmen, samen soepje koken in de bergen, erg leuk.
Daarna ging ieder zijns weegs. In Italie was het nog erg leuk. Het Aostadal, het Pianomeertje, de spontane  Italianen. Ik belde eens met Gerhard vanaf een camping. “Met wie”, vroeg Gerhard toen hij mij aan de lijn kreeg. Nee… die misten ons niet. Ze hadden net een feestje. “Alles goed?” “Ja alles prima.” Maar toen we een weekje later in Zwitserland in ons klapstoeltje op camping Stechelberg zaten, had ik het ineens niet meer. De heimwee sloeg toe. En waarom? Geen idee. Het vloog me zo maar aan. Wim had intussen een voortand uit z'n gebitje en we moesten in Luzern op zoek naar een tandtechniker. We maakten nog één prachtige wandeling hoog boven op de berg en de volgende dag pakten we ons boeltje en gingen richting Nederland. En zo gauw we weer naar het noorden gingen, was dat nare gevoel meteen over en zijn we nog een paar dagen op Camping Loreleyblick gebleven.
En sindsdien… wanneer de heimwee toeslaat na 2 weken zetten we  auto en caravan weer richting huis en dat  is al voldoende om dat heimweegevoel te verdrijven.

 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over inpakken, files, groene routes.... en stress

Dit was toch wel een mooie plek in de buurt van Jasper. Dit jaar hadden we alles goed voorbereid en toch.... kun je pech hebben met ziekte.

Nee toch…. Klaas komt even laten zien dat alles al is ingepakt voor de gezamenlijke vakantie die de volgende morgen pas gaat beginnen. Keurig ziet de achterbak er uit en zelfs de holtes zijn gevuld met etenswaren. Bij ons liggen de stapels nog in de kamer te wachten.
Vakantie is zo dubbel. Vakantie is leuk, maar vakantie is ook stress. Voordat je op weg bent ben ik al helemaal aan de lat. Je huis moet enigszins acceptabel achterblijven anders vieren de muizen feest en kom je zo beroerd weer. We hebben al wel eens terug gemoeten bij de Duitse grens omdat we de paspoorten vergeten waren. Het is ons eenmaal gebeurd toen we samen met Dick en Anda voor het eerst naar Frankrijk gingen, naar Auvergne. Spannend! We waren geen van allen nog zover geweest. In die tijd was ik net wegens ziekte van een leerkracht aan het invallen, een aantal maanden zelfs voor de zomervakantie. En diezelfde middag voor de vakantie hadden we gepland op pad te gaan want de volgende dag konden we al in ons huisje in Pont d’Alleyras terecht. Dat was aanpoten en ik kon ook geen dag eerder vrij krijgen. We zijn dus ietwat overhaast om half 5 's middags weggegaan en ons huis was niet echt om door een ringetje te halen, noem ik het maar. Ben en Niesje zouden in ons huis aan de Marnixstraat vakantie komen houden. Andere omgeving, alle comfort en het Kristalbad in de buurt is aantrekkelijk voor een gezin met jonge kinderen. Dat leek hun ook wel wat.
Het werd een reis om nooit te vergeten, omleidingen, files, groene routes, een slip in de bocht en na precies 24 uur waren we over. De terugweg zou anders worden met in elk geval een overnachting.
Toen we thuis kwamen had Niesje het huis grondig onder handen genomen en ze hadden het ook geweldig naar hun zin gehad. Ze werden daarna een geregelde oppas voor huis haard en later de dieren. Ik was niet de enige die wat gehaast de vakantie begon. Toen we thuis kwamen lag de reis en kredietbrief nog in de kast en toen we een jaar later wilden kijken of paspoorten en rijbewijzen verlengd moesten worden bleek Wim al een jaar en 3 weken over tijd te zijn met het aanvragen van een nieuw rijbewijs. In zijn geval betekende het opnieuw examen doen en de Franse vacantie naar Alleyras had hij gevierd zonder een geldig rijbewijs.
Dus…. voor we een nieuwe uitdaging plannen… een goede voorbereiding… Wanneer en hoe… is nog de vraag….
Of... gaan we eigenlijk nog wel?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Max

We kennen Willem al heel lang. Ooit werkte Wim met hem bij Holvrieka Ido. Bijna waren we familie geworden. Dat ging niet door, maar de vriendschap bleef. Samen met Wim heeft hij de ponystal van afvalhout in elkaar gezet, daarna een hek en samen hebben ze toen nog een oude schaftkeet omgetoverd tot mijn Wilhelminakeetje waar ik in alle rust kan schilderen. Gisteren kwam hij weer even buurten op de fiets.
Ik zie hem ineens naar het schilderij van Scott kijken.”Hé… dat liekt ja net Max!” Geen wonder want Max stamt uit een van de nesten van van Scott en Kim.
Samen kwamen ze 13 jaar geleden op puppiekraambezoek. Het nest met de 9 pups was naast de open haard in elkaar gezet en daar was de lattenbodem van hun eigenste eerste huwelijksbed voor gebruikt. Het was een mooi stel puppies en Kim was een zorgzaam moedertje. Maar Hillie is een echt kattenmens. Ze hadden twee katten en dat was genoeg. "O ... ik hoeve bi-j Hillie niet met een hond an te kommen", had Willem al eens gezegd.
Enfin… we gaan in de kamer aan de koffie, je kent het wel. Waarschijnlijk ook nog een glaasje. Aan het eind van de avond, voor ze naar huis gaan, wordt er nog even snel gekeken bij de pups die daar uitgeteld en tevreden liggen. Hillie lijkt Willem even aan en spreekt de onverwachte woorden:”Willem zuukt d’r oe maor ene uut.”Willem is helemaal verbouwereerd. “Ie-j wollen ja toch nooit een hond?”
“Ja, maor noe wel, zuukt d’r maor ene uut.” Willem laat het zich geen derde keer zeggen en pakt er een paar om de beurt en zoekt een van de dikste reutjes uit. En dat werd Max.
En die lattenbodem heeft nog vaak dienst gedaan, was het niet voor een nest pups, dan wel voor de fleslammeren.
Willem is sindsdien dagelijks met Max bij de Rietplas of bij het kanaal te vinden. En Hillie ....? Die ging met Max naar de puppie-, gedrag- en gehoorzaamheidscursus èn naar behendigheidtraining.
Max is nu 13 jaar en nog steeds fit.



823594-46654219759687cb5c18e1c021f21e8d.JPG

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het is geel.....?

Het is geel en het heeft 2 pootjes?
Een kuiken?
Nee...2 glaasjes advocaat?

Het is geel en het heeft één pootje?
Een glaasje advocaat?
Nee....een kuiken op één poot

Het is geel en het heeft 3 pootjes?
???...Een kuiken èn een glaasje advocaat?
Nee….. drie glaasjes advocaat!

Jan Veen hield een korte speech voor zijn gasten en we klonken samen op zijn en ons nieuwe jaar. Iedereen begint op een leeftijd te raken dat er zich mankementen in de gezondheid voordoen en we hopen dat we hier volgend jaar met de volledige koppel weer feest kunnen vieren. Robin maakt zich verdienstelijk door met zelf opgemaakte eitjes rond te gaan. Judith heeft het hele gebeuren helpen voorbereiden. Nee die verjaardag van Jan Veen zo aan het begin van het jaar is een bijeenkomst van oude vrienden waar wij nu ook al zo lang deel van mogen uitmaken. En de gesprekken komen aan onze tafel vanzelf op de 'rugzakjes' die ieder van ons meekrijgt in z'n leven.
We verlaten het feestje op zijn hoogtepunt om ons voor te bereiden op het volgende, de nieuwjaarsbijeenkomst der Shanty’s in hun vaste oefengebouw Ons Belang in Klazienaveen. Johanna heeft alweer een plekje voor me vrijgehouden en we hebben met ons groepje aan tafel een gezellig avondje. Na de koffie zingen de mannen een half uurtje een paar van hun liederen als voorbereiding op de nazit. Het klonk als vanouds, mooi dus.
“Zouden ze hier ook advocaat hebben”, vroeg een van ons. ‘Met slagroom”, vulde no. twee aan. Ons gesprek komt op de ouderwetse drankjes die vroeger graag door vrouwen gedronken werden op verjaardagen en met nieuwjaar: citroenjenever, bessenjenever, schilletje…. en een advocaatje. Daar kregen wij, drie vrouwen, meteen zin in. En we troffen het, onze mannen scoorden die meteen voor ons aan de bar.
Toen we nog in Hengelo woonden meldde Wim dat wanneer hij later ooit naar een bejaardencentrum zou gaan, ze wel een biljart moesten hebben. Wij drieën vonden ook zo’n glaasje advocaat voor de nacht een must. Maar voorlopig hebben we nog geen biljart nodig en die advocaat kopen we toch liever zelf.



822833-b3d53125ab602ef740ebf5f93b671aad.jpg

822833-8ed1a4f6b25faa58f326245795f1ae90.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Kerstboom, hert en krans.

Nog even mèt hert.

Kerstboom opgeruimd, het hert weer naar de schuurzolder en nu nog de krans? Nee die mag nog een dagje blijven. De dennennaalden beginnen wel naar beneden te ratelen, maar eventjes nog…. De kaarsen kunnen nog net een paar uurtjes branden.
En dan…? Ik kan niet zeggen dat het een straf is om binnen te zitten. Het is stralend weer, er is vannacht opnieuw een laagje wit bijgekomen, ijzel dit keer. Dat is wel minder als je er op uit moet. De vogels zijn druk in de weer. Zonet heb ik de pindakaaspot bijgevuld die in de speciale houder van Joost zit geschoven. Het duurde voor de kerst een paar dagen voor ze het in de gaten hadden dat dit een feestje voor ze werd. Vooral de meesjes zijn er gek op. De merels en roodborstjes zoeken het meer op de grond en op de bloembak waar ik ook voer gestrooid heb. De katten? Het is net of de vogels hier er aan gewend zijn. Zodra Loeder of Suze naar buiten zijn is meteen de achtertuin leeg en ze verschijnen pas als het onraad weer weg is. Het is vooral zomers dat de katten met vogeltjes in de bek lopen, meest jonge.
De enige kip die we nog hebben mengt zich ook af en toe tussen de merels. We misten haar al tot ik aan het eind van een middag de kip in het gebladerte van de struiken voor het huis zag zitten voor haar nachtplek, de gekleurde borstveren glommen in de avondzon. En nu heeft ze dan mede overwinteraars gevonden. In het voorjaar moeten we maar een paar maatjes voor haar vinden. Tja… het leven van deze senioren op het platteland is erg rustig vanmorgen.
Maar vanmiddag hè… dan beginnen de feestelijkheden. Jan Veen is jarig, daarna is er de nieuwjaarsbijeenkomst van de Shanty’s en morgen wordt het wokken met Valerius.



822321-3b83d7b182384ee8fde2efd6d832f027.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Völle heil en zegen

Völle heil en zegen...

Ik gebruik nog steeds graag de nieuwjaarswens: Völle heil en zegen, maar de wens van onze buurjongens vroeger: en völle hazen en knien’ns laat ik maar achterwege.
Het is al weer de 2e januari en zondag. Daarom zitten we in de kerk. Voor ons zit de zangeres, zoals we haar onder elkaar noemen. Het is een genot om bij haar in de buurt te zitten. Ze heeft vandaag een keurig mantelpakje aan en tot mijn verbazing heeft ze er een nertskraag op in de vorm van een echte nerts die met z’n kopje precies onze kant op kijkt. Ze rekent blijkbaar niet op dierenactivisten die met spuitbussen met verf klaar staan.
Zij vindt blijkbaar Wim z’n stem ook prettig want ze wenste hem : veel zangplezier in ’t nieuwe jaar. Ik bekijk de andere hoofden voor me en zie de verscheidenheid in kleur. Ik zie er maar een paar met gekleurd haar en eigenlijk vind ik het haar waar het grijs doorheen geweven zit of zelfs de overhand heeft mooier, het leeft meer.
Zoals overal is het kerkbezoek erg achteruit gegaan en één van de beide kerken in Emmen-oost moet verkocht worden. Het bracht de laatste jaren veel onrust, maar binnenkort komt er duidelijkheid. De kindernevendienst die met kerst nog door heel wat kinderen bezocht werd bestond nu uit twee jongetjes en dat waren de zoontjes van de leider. Toch goed dat de mogelijkheid blijft bestaan. In Eefde bestaat die hele nevendienst niet meer en ook is er al heel lang geen zondagschool meer zoals dat vroeger bij de Hervormde kerk was.
Vandaag zongen we elkaar de wens toe:

Vrede wens ik je toe, Liefde wens ik je toe.
Moge God je behoeden, leef met zijn liefde. Vrede wens ik je toe.
Zegen wens ik je toe. Aandacht wens ik je toe.
Dat er mensen zijn met wie je kunt delen. Zegen wens ik je toe.

En of ik nog iets van de overdenking onthouden heb? Zakt gauw weg hoor, bij mij.
Nou vooruit:
Als je iemand echt de zegen toe wenst, heb je die al in jezelf en kun je hem ook zo weer doorgeven aan anderen.
En zo is het toch?!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Kinderpakketje?

Tussen de bedrijven door gaat Robin achter de computer. De muts... och, die houdt hij maar even op.

“Noe zie wie-j vanaovend niks van ‘et vuurwerk, zegt Wim wat sipjes. Het is dik van de mist als we naar Gerhard en Judith rijden. Daar zullen we van 4 tot een uur of 8 zijn . Ik heb wat appelflappen mee en Wim een fles wijn. Edith zorgt voor een lekker gevulde erwtensoep. Het is nog steeds dik van de mist als de mannen om 7 uur naar buiten gaan om een vuurwerkspektakel aan te richten. Het valt mee. Als er gekleurd vuurwerk met gekleurde Bengaalse ballen afgestoken wordt zien we de hele buurt afgetekend tegen al die mooie kleuren. Het is erg gezellig samen.
Wim moest vroeger niet veel hebben van vuurwerk, veel te gevaarlijk, maar op lang aandringen van de jongens bestelde hij dan toch een kinderpakketje. Dat werd oudejaarsochtend samen met de jongens opgehaald. Eén keer kwamen ze allemaal glunderend zelfs met een enorm pakket aanzetten. “Kinderpakketje”, vraag ik? “Ik heb het nog gezegd, klopt dit wel, maar ze zeiden als er je naam en adres op staat is het goed. En er stond echt van der Kolk Marnixstraat 40 op.”
Nu koopt Wim al jaren zelf geen vuurwerk meer, maar Gerhard en Mark gaan steeds even de grens over en halen in Meppen hun voorraad. Nee….  geen kinderpakketjes.
Om 10 voor 12 schenkt Wim thuis onze glazen vol en we klinken met z’n tweeën op het nieuwe jaar:”En dat we maar samen oud mogen worden!”
Even later staan we buiten. Het is helder en aan alle kanten zien we het vuurwerk de lucht in gaan. Bargeroosterveld is het best te zien en buurman Alle heeft de prachtigste gekleurde fonteinen en vuurpijlen... ook vast geen kinderpakketje...

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten