Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Nee... Wim zong niet...

En als je het, zoals in Wales, ook nog treft dat je op een soort veetentoonstelling terecht komt is mijn dag meteen helemaal goed.

Nee Wim zong niet vanmorgen. Ik had toch eigenlijk wel iets van : Lang zal Hetty leven, verwacht met die stem van hem.
Nee hoor, mij kan de verjaardag eigenlijk gestolen worden. Ooit vierde ik m’n verjaardag ergens in Wales op een boerencamping en Wim verzorgde ’s morgens een lekker ontbijt met een eitje... dat wel….., we wandelden de rest van de dag door een prachtig natuurgebied, genoten van een Sunday lunch en kwamen dwars door een wei Hereford koeien met minstens één enorme stier. We konden 's avonds buiten eten en dit vond ik een geweldige verjaardag. Ja dan moeten de kinderen wel even bellen natuurlijk.
Nu vlak voor de reis heb ik het net zo rustig, wel leuk om telefoontjes te krijgen of een kaartje. Dit keer waren er ook een heel stel mails en felicitaties via het Gastenboek. Allemaal bedankt voor de goede wensen. En ik zou zo zeggen: kom een keer aan. Dan maken we er een gezellig dagje van.
Maar onze buren hadden het door. Gisteren kwamen Jans en Geesje langs om ons een goede reis te wensen en vanmiddag kwamen Alle en Anja met de jongens. Alle had net als Rick regenverlet en ging daarom vandaag met Frank naar zwemles. Tim en Daan zochten meteen de tas met auto’s en playmobil op die het gebruik door onze jongens èn Robin en Eva overleefd hebben en we hadden er geen kind aan.
Nu is Rick gearriveerd mèt koffer. Die is er klaar voor. Straks komen de andere kinderen nog even om deze jarige te feliciteren en om afscheid te nemen. En dan….. is het zover. Morgen inpakken en zaterdag…. wegwezen

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 11:56 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Van de hak op de tak...

Dit is de diepste deuk, verder nog lakschade.

“Ie-j mot oe ok niks meer anhalen”, kan Wim dan zo mooi zeggen. We zijn druk met voorbereiden. Waar zijn de koffers? Moeten we een medicijnenpaspoort. Trouwens zijn onze passen nog geldig? Moet er nog wat naar Rick voor de badkamer?
Ja gezellig even een morgen naar Eva voor die opgehaald wordt. We knutselen wat met verf en spelen met de hond. Dat moeten we weer vaker doen.
‘s Middags halen we de badkamerkast op bij de Praxis. Jammer er vallen net een paar deuren op de voorkant van onze auto en ja …die badkamerkast staat hoog op een stelling en de heftruck heeft kuren. Wim moet dus morgen weer terug. Het schilderij is nog niet af,de paarden staan er goed op, maar de kar achter de paarden moet hoger. De man moet ver over de kont van het paard kunnen kijken.

Je hoort het ook deze dag is vast ook weer gevuld. Wim heeft het kastje nu binnen. Ik heb net een brief voor aansprakelijkheidstelling voor Praxis geschreven, de schade werd geschat op € 800. Nu is hij op weg naar zijn zanggroep. Dat kan nog net een keer. O, ja en de kapper... Rick blijft morgenavond al slapen dan kunnen ze in zijn huis beginnen met het slopen van de badkamer. Hij kan vrijdag nog bij de pedicure terecht... en de kapper.
Morgen ben ik ook nog even jarig maar daar doen we niks aan dwz onze kinderen komen even om te toasten en afscheid te nemen. Denk je wel aan het gewicht van je bagage”, waarschuwde Tonny gisteravond toen ik haar aan de lijn had. “Ze kunnen heel vervelend doen als je er net boven zit”. We mogen 23 kilo meenemen en nog 10 kilo in de handbagage. Moet kunnen toch…? Het komt nu toch dichterbij. Tonny vertelde meteen ook maar van hun plannen om met ons mee te trekken als we er met de camper op uit gaan. Dat is geweldig nieuws!
Vandaag vlieg ik zoals je ziet van de hak op de tak maar dat doet mijn brein ook. Ken je dat?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

De Poortwachter

“Ik ben niet van plan hier te gaan fitnessen” zei Wim vanmiddag wat vinnig toen we het Scheperziekenhuis binnengingen en de poortwachter passeerden..
We waren een paar uur ervoor al voor controle bij de cardioloog geweest. De controles waren allemaal goed en hij kan met een gerust hart op pad. Wel kreeg hij een lichte dosis aspirine voorgeschreven en een cholesterol verlagend middel. Intussen zijn we even ons dorp met stadsallures in geweest en naar de apotheek en nu heeft Wim een intakegesprek bij een hartrevalidatie-assistente. Hij zag zich al op hometrainers te keer gaan. Dat niet!
Maar ze is er al snel achter dat het met de conditie wel meevalt en dat Wim z’n normale bezigheden allang weer opgepakt heeft. Wel zal ze hem over een week of zes bellen om te horen hoe het gaat en ons tevens uitnodigen voor een drietal lezingen. Eén door een cardioloog over het hart zelf en katheteriseren en het plaatsen van een stent. Daarna een lezing over voeding en wat je daarmee kunt doen en nog één door een maatschappelijk werkster over de sociale en psychische kant van het leven na het plaatsen van een stent of na het krijgen van een infarct
Nou dat leek Wim wel wat en mij ook.
U bent ook gestopt met roken?”, vraagt de vriendelijke assistente. “Hier staat: roken gestaakt”
“Ja”, zegt Wim, “40 jaar geleden al”. Ze schiet in de lach. “Anders had ik u ook nog een cursus stoppen met roken aan kunnen bieden”.
Dat was dan een middagje ziekenhuis en opgelucht passeren we de prachtige poortwachter, maar nu naar buiten.



720445-e5e7a6dbcaba85b8dc47fe4a6ed7c3c4.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over Luna, reisjes, een te grote tuin en de echte van der Kolk-nassi

Henk met Luna.

Het gebeurt niet zo vaak dat we als Egginks van De Boomgaard eens bij elkaar zijn. Laatst lukte het op de verjaardag van Henk. Dit keer misten we Johan en Joke, maar Henk en Anneke en Ben en Diny kwamen naar Emmen. Luna, de nieuwe aanwinst van Henk kwam mee, een jonge Duitse staande korthaar. Tessa moest even wennen, maar Luna wist haar plaats en ging voor de gelegenheid even onderdanig op haar rug liggen. De training van Luna verloopt voorspoedig en wie weet doet het koppel Henk Eggink en Luna nog eens mee met een jachthondenwedstrijd. Dat zit er dik in…
Net zoals wij bezig zijn met de voorbereidingen voor onze trip naar Canada, zijn Ben en Diny bezig met hun reis naar Minneapolis naar onze nicht Berdena en haar man Curtis. Twee jaar geleden waren ze een paar weken bij Ben en Diny en maakten tripjes naar Parijs, Brugge en ook naar Emmen waar ze het Bevrijdingsconcert van Valerius meemaakten en de hunebedden bekeken. Nu gaan ze samen een Memory tour maken. Ze zullen zeker ook Harold en Luella in Sibley bezoeken en verder…. wordt het nog een verrassing.
Mark, Jennifer en Eva kwamen er gezellig bij en Rick net zo, gehuld in z’n jas met vest wat iedereen steeds een zucht ontlokt, maar Rick vindt dat commentaar wel leuk lijkt het. Terwijl Wim zich bezighoudt met de echte van der Kolk-nassi geef ik een rondleiding over ons erf. De tuin wordt wel erg groot om bij te houden en we zijn al bezig om de borders wat eenvoudiger te maken… meer gras dus. We hebben Robin al ingehuurd om gras te komen maaien. De mosterdsoep à la Guillaume wordt zeer gewaardeerd en ook de nassi gaat er met smaak in. De allerlaatste die aftaait is Rick met in zijn fietstas een plastic zak met daarin een tupperware bak met de overgebleven nassi èn de pindasaus. Heeft hij morgen een makkie.



719527-68fb066b2ee03cb2a5baee61e93b9e78.jpg
Henk en Luna

719527-6620db2313b1550920c6c1d187a4b46d.jpg
De kok

719527-38b2386bc38ff335ffc966e6ea945813.jpg
Een bloemetje uit de tuin van Diny

719527-ad44a939f1b24483d73bb1e4edb1cbc1.jpg
Rick

719527-0f0ac6727af8bebf3f5fdfb590633d9e.jpg
Eva met Luna èn Qeeny

719527-1a2470be0523fd3250a18ee317d90164.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Abraham....

Ik heb jullie nog wat beloofd en ik weet het…. belofte maakt schuld. Een week of zes geleden kocht ik op de markt groene badstof om voor Wim een saunahemd te maken. Die zou ik nog eens laten zien. In Hengelo had Wim ooit ook al zo’n hemd, een kortere versie, en we noemden het toen z’n Abrahamhemd. Na een saunagang en wanneer hij wat afgekoeld was ging dat ding aan en dronken we samen met Bertus en Marijke wat. Daar in de Marnixstraat konden we wel eens bekijks hebben wanneer de buren van bovenaf, waar de woonkamer was, een blik op onze tuin gingen werpen. Buurvrouw Boet zou een hartverzakking krijgen als ze haar buurman in Adamskostuum zag rond spandiksen.
Nee dat hemd heeft goed dienst gedaan, maar dat is intussen 30 jaar geleden en het hemd is er niet meer. Dit is dus Abrahamhemd no2 geworden, wat langer en nog meer à la Abraham als no 1 en....mèt split. We hebben hier wel geen buurvrouw Boet, maar als je rondloopt naar de wei om wat verder af te koelen zie je toch regelmatig mensen langs fietsen.
Meestal trekt Wim hem wat op als hij gaat zitten en ik vermoed dat ik het verzoek nog eens krijg om hem wat korter te maken.
Eigenlijk mis ik nog iets….. Een lange stok als herdersstaf.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Kussentjesdag

“Zo ben je weer handwerkmoeder?” Mark komt even langs tussen de middag en treft Eva met vriendin Ilse aan midden tussen de lappen. De dames hebben het plan om kussentjes te maken. We waren al op de markt geweest om lapjes te scoren èn spulling zoals Ilse en Eva het spul voor de vulling noemen. Ik heb beloofd met het naaien te helpen, maar het ontwerpen moeten ze zelf. Daar hebben ze geen moeite mee. Be happy is het thema van Eva en Love die van Ilse. Wim heeft de naaimachine al van boven gehaald. En het voelt warempel of ik weer met een groep kinderen aan de slag ben, zeer gemotiveerde kinderen.
Ik krijg meteen weer beelden van een hele klas die met spintollen in de weer is of met het appliceren van hun eigen tekening op een wandkleedje. We woonden in Hengelo precies tegenover de Marnixschool waar Gerhard en Mark naar toe gingen. Toen er dan de zelf gesponnen wol geverfd moest worden deden we dat bij ons in de keuken.
Eva en Ilse hadden nog nooit een naaimachine aangeraakt. Er moest dus eerst geoefend worden op een lapje. Ze waren er al gauw aardig bedreven in. We spraken af: zij naaiden de rechte stukken en ik de priegelige vormen.
Toen Frank en Tim ‘s middags ook nog even bij ons kwamen lagen er al een heel stel kussentjes klaar op de bank. Wim bakte pannenkoeken voor het hele stel en ach…. het was weer even net als vroeger… …..



718221-83f0b9e61bfd9f77a45587246d7fea19.jpg

718221-4a7cc722130cae15dff6f5c98a0f1901.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Wilde bloemen... of een balkonnetje

Zeg nou zelf... zoiets ga je toch niet weghalen?

Ik kan het niet laten. Wanneer er een plantje opkomt tussen de tegels die me bekend voorkomt wil ik eerst weten wat het is voor ik beslis of het weg moet. Er is zoveel wat een ander onkruid noemt dat ik de moeite waard vind om te laten staan. En er is best veel wat aardig is. Het nadeel is dat het meestal soorten zijn die zich erg uitzaaien zoals het Robertskruid en Springbalsemien. En natuurlijk blijft er ook hier en daar een groepje brandnetels staan. Ik heb er al een paar keer een stamppotje mee gemaakt. Het smaakt net als spinazie en schijnt erg gezond te zijn. Susan heeft er al brandnetelzalf van gemaakt en we hebben altijd een potje bij ons als we op pad zijn. Het helpt tegen…. brandnetelprikken en muggenbeten en ook andere gevoeligheden van de huid. Wist je trouwens dat er in de buurt van brandnetels ook altijd hondsdraf of weegbree te vinden is. Wanneer je de brandplekjes inwrijft met de gekneusde blaadjes gaat de brand er gegarandeerd uit.
Onze notenboom die nog klein was toen we hier 16 jaar geleden kwamen wonen is nu uitgegroeid tot een flinke boom met een mooi bladerdak. Ons terras heeft bijna geen parasol meer nodig en de muggen blijven daar weg. Was wel lekker toen het zo heet was in juli.
Maar ja zo langzamerhand groeit zo’n tuin je op deze manier van tuinieren wel uit de hand. Och… laat ik er maar niet van wakker liggen. Gerald , onze tuinadviseur, moet maar weer eens een dagje komen.
Heel soms denk ik even aan Romke van der Kaa die een paar leuke tuinboeken heeft geschreven zoals Buiten de Perken en Tuinieren gaat niet over rozen. Hij stelde zich voor wanneer hij met pensioen is dat hij dan zijn tuin helemaal met een grasmengsel met wilde bloemen gaat inzaaien en er dan midden in gaat zitten. Altijd beter dan alleen een balkonnetje!



717343-3691039052fff4cb6314f68335d6de4d.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 01:44 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Uit

Wim en zijn moeder hebben het altijd samen goed kunnen vinden.

“Zullen we vandaag er eens op uit gaan” zeg ik vanmorgen aan het ontbijt tegen Wim. “We hebben nog een vrij reizen kaartje van de N.S. en anders komt er niets van”. We hebben er al een paar laten verlopen dit jaar en daar heb je zo’n kaart toch niet voor aangeschaft. Het is alleen zo jammer dat we toch wat in een uithoek van Nederland wonen. Voor we in Zwolle zijn ben je zo al meer dan een uur kwijt en wanneer je dan naar een van de grote steden wilt nog eens een paar uur. Ik ben wel eens zo moe geweest na de reis Emmen – Amsterdam, de bezoeken aan het Rijksmuseum, Het Stedelijk èn de Albert Cuyp dat ik bij de Bijenkorf boven in het restaurant eerst een tukkie moest doen. Gewoon met de armen op tafel en m’n hoofd erop. Na 20 minuten ging het weer. In de trein op de terugweg sliep ik verder.
Nee vandaag zoeken we het dichterbij. We gaan Wims moeder opzoeken in Hattem en we bellen Ben en Niesje of die soms ook thuis zijn. Het reizen wordt een makkie want Ben staat ons in Zwolle al op te wachten zodat we zelfs geen bus hoeven te pakken.
Het wordt een gezellige dag, een beetje voorbereiding op Canada, zullen we maar zeggen. Julia en Eva, hun kleindochters van Paul Sietse en Annemarie zijn er ook. Ze zijn er als kind aan huis, heet dat toch, makkelijke kinderen die zich goed zelf kunnen vermaken. Julia deelt ons regelmatig nepsnoepjes uit.
Natuurlijk gaan we even het stadje in en hoe kan het ook anders, we vinden bij B.H. Borst nog een leuk afgeprijsd setje. Terwijl ik met Ben en Wim moeder Siet opzoek in het Zorgcentrum De Bongerd, zorgt Niesje alweer voor de avondmaaltijd. De ruimte van de dagopvang is na de verbouwing heel gezellig geworden, maar wij nemen moeder mee naar boven naar haar kamer en smikkelen met elkaar een paar zoute harinkjes naar binnen. Daar kun je haar een groot plezier mee doen. Moeder beseft dat ze niet veel meer weet, maar ze zingt alle oude liedjes van vroeger nog uit volle borst mee. “Jullie hoeven over mij niet in te zitten, ze zorgen hier goed voor mij”, zegt ze steeds.
Ben brengt ons ’s avonds weer naar de trein en zo hebben we een mooie dag gehad. We eindigen de dag nu met Inspector Lynley op Ned 1



716507-da1378a7f102614370a71fd911a42211.jpg

716507-babca8608e652ada8c3a86fc3d556eed.jpg
In de dagopvang van De Bongerd is ook een kat, een levensechte nepkat. Ze kan spinnen, met de ogen knipperen en miauwen.

716507-e8b2799bef5ec2939d1a184ff7fcd550.jpg
De oudste en de jongste van de vier broers, Wim r. en Ben
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Welkom Simon

foto: Jaap.

Dit is em dan: Simon Valentijn Wagenvoort. Van harte welkom in de familie.
Afgelopen zaterdag werd Simon geboren, de eerste zoon van Jaap en Mirjam Wagenvoort en het derde kleinkind van Ben en mijn zus Diny,achterkleinzoon van Hendrik Jan Eggink en Coba Bijenhof. Ik doe dit keer geen uitspraken waar hij op lijkt. Toen ik Olaf zag, de zoon van Berend en José kreeg ik een soort van flash back. Ik vond hem precies op de babyfoto's van Diny lijken, maar nu dat manneke bijna een jaar is lijkt hij toch weer sprekend op José's vader... zeggen ze.
Maakt allemaal niets uit. Ook dit is een prachtig jongetje dat zal iedereen met me eens zijn.
Heel veel geluk met jullie zoon, Jaap en Mirjam, en geniet er vooral van.




715885-44740a5712b9c2612df231f66ab30b11.jpg

715885-80b072415e63a4709e68d4ca79c35efa.jpg
Mirjam met Simon
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 07:47 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over een trauma en gebarentaal.

“Wat gaan jullie vandaag doen? Een beetje klussen op het erf”, vroeg onze eigen supertandarts Prakken vanmorgen. “Je zult het wel zo geregeld hebben dat je niet op sollicitatiebezoek hoeft". “Ik begin met de krant”, zei Wim ad rem. Tandarts Prakken is de man die me van het tandarts trauma afgeholpen heeft. Wat ik als kind heb moeten doorstaan heeft diepe sporen in mijn kinderzieltje gegrift. Ze zeggen zelfs dat ik die vrouwelijke tandarts een klomp naar haar hoofd gooide. Ik durfde zelfs niet meer naar de kapper, omdat het apparaat waarmee je kindernekje werd bijgeschoren net zo’n geluid maakte als de boor van die tandarts.
Bijna 30 jaar geleden kwamen we bij Hans Prakken in de praktijk, een net beginnend jonge tandarts. Steeds legde hij uit wat hij ging doen en echt pijn heb ik bij hem nooit geleden. Toen ik in het begin een afspraak vergeten was bracht ik de keer erop een potje bramen-appel-vlierbessengelei voor hem mee. Hij kon dat wel waarderen. Nu heeft hij net een gloednieuwe praktijkruimte met meerdere behandelkamers in de Kop van Zuid vlak tegenover het Scheperziekenhuis. En zijn assistente van toen, Henriette, werkt nog steeds in zijn praktijk, nu ook als mondhygiëniste.
Vandaag was het… inleveren van onze bovengebitten, want er wordt een soort voering ingelegd omdat je kaak na een tijdje gaat krimpen. Tja… en nu lopen we een dag te mummelen. “Ach … met een beetje gebarentaal…”, bedacht Wim, “komen we een heel end”. “Na zoveel jaar hebben jullie daar genoeg aan ….toch”, merkte Prakken op.



715263-3d4add1dd01d85e9af97ca411381475d.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:59 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten