Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Walter

Walter met de eerste pup in 1997.

Vanaf vandaag mag Wim dus weer fietsen en autorijden. Dat blijkt altijd zo te zijn na een hartkatheterisatie. Het betekende maandag dat ik moest rijden toen we naar de crematie van Wim z’n oud-collega Walter Vasbinder in Assen reden. Het was nog een jonge vent toen hij ergens halverwege jaren 90 bij Holvrieka kwam werken in de Kwaliteitsdienst. Toen in 1997 Kim een nestje puppies kreeg meldde hij zich - of was het nou Karin-, net als mede collega Jack, aan voor een pup.
Walter is slechts 44 jaar geworden. Wat is kanker toch een vreselijke ziekte. Tien maanden kreeg hij om eerst tegen zijn ziekte te vechten en daarna te accepteren dat hij afscheid moest nemen.
De plechtigheid was geheel door Walter en de familie ingevuld .. met tromgeroffel, klokgelui, gitaarmuziek, een toespraak van zus Chrissy met een boodschap van Walter:

Wees dankbaar voor iedere dag die je gegeven is.
Ontdek wat voor jou het belangrijkste in het leven is, ongeacht wat,
en geniet ervan zoveel je kunt.

Karin zelf las een afscheidsgedicht voor: De trein van ons leven, aangevuld met persoonlijke details.
Walter had aangegeven liever planten dan bloemen te willen ontvangen voor een eigen plekje in de tuin. Het was één bloemenzee rond de kist. Al met al een bijzonder afscheid.
Toen we Karin de hand schudden vertelde ze over hun honden. Ze hebben zo’n 13 jaar geleden twee pups van ons gehad. De tweede hadden ze van te voren al besteld en toen Kim met bevallen begon had ik haar snel gebeld en heb samen met Karin de hele dag bij het nest gezeten. Ze vertelde dat de beide honden thuis altijd aansloegen wanneer er mensen kwamen. Maar toen Walter die ochtend in de rouwauto en de familie vertrok vanuit hun huis naar het crematorium in Assen waren ze beiden doodstil geweest en dat had haar bijzonder getroffen.



706032-45d98081ef62f74fb2a1af1fb1158f93.jpg

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door hetty om 09:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Je teller staat weer op nul

De Eemslander Shanty's vorige week in de tent in Nieuw Schoonebeek.

“Nee.. ga jij maar naar binnen, ik wacht hier wel”, had moeder van der Kolk tegen Niesje gezegd bij de huisjes in het Veenpark toen ze een dagje uit waren met de bejaarden vanuit Hattem. Nee moeder interesseerde zich nooit voor oude huisjes. Ze ziet ook slecht. Maar weet wel wat ze wil. Wanneer er ergens muziek gemaakt wordt waar het liefst ook bij gezongen wordt doet ze volop mee.
Ondanks haar leeftijd blijft ze een regelneef. Wanneer Ben en Nies zeggen dat ze ergens heen gaan zegt ze :”Ga ik ook mee?”. Vroeger bedisselde ze al:”Laat Ben maar voorin zitten met z’n lange benen.” Allemaal goed bedoeld, maar daar moet je mee om kunnen gaan. En dat kunnen Ben en Nies goed… en Henry en Tonny net zo. En zo halen we herinneringen op.
We zitten op het terras bij het Veenpark te luisteren naar de Eemslander Shanty’s, de laatste van de 10 keer deze zomer dat ze hier optreden. Ben en Niesje zijn een dagje over en samen genieten we van het mooie weer, de Shanty’s en dat van het feit dat Wim er zo goed van afgekomen is. Rick komt ook al bijtijds en noemt het: Papa is weer door de APK gekomen en neef Joop, voormalig automonteur, gaf aan: Je moet maar zo denken: je teller staat weer op nul.
Nog twee dagen niet auto rijden of fietsen en dan is ons leven weer normaal. Het betekent wel dat Wim blijkbaar niet rustig in de auto naast me kan zitten. Ik rijd anders, neem andere routes, en word er wat nerveuzig en onzeker van als hij met de hand in het handvat boven de deur zit en de weg probeert aan te wijzen die ik normaal niet neem. Maar... zonet is hij geslaagd als backseatdriver. Vanaf Intratuin en via de Gamma heeft hij geen enkele aanwijzing gegeven. Toch ben ik blij wanneer hij morgen zelf weer achter het stuur kan.



705254-9a1b7e78908e249d926c5edf31860dea.jpg

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 09:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Stenen en herinneringen

Wij hebben zo ook onze stenen met een speciale herinnering. Wij nemen vaak van bijzondere vakantieplekken een steentje mee. Vanaf het strand in Maryport waar onze vriend Tom Woodgate werd geboren, uit de Schotse bergen, vanaf de Summer Isles een steen met oranje soort mos. Ooit waren met Dick en Anda aan een kratermeer in Auvergne en heb ik een rond gesleten stuk vulkaansteen meegebracht. Zelfs toen we in de Big Pit, een oude kolenmijn in Wales afdaalden kreeg ik een stukje steenkool dat hij van beneden had meegebracht."A good luck stone", zei onze gids, een voormalig mijnwerker, stralend
De stenen in de Morvan waar we met Piet en Marry waren waren zo enorm, maar niet om mee te nemen, wel een speciale plek met prachtig uitzicht er gratis bij.
Maar een plek die voor ons nog steeds iets warms en ook geheimzinnigs heeft en waar we graag naar toe gaan is de Hohe Stein in de Hunsrück. We zijn zo vaak eerst mèt en later zonder jongens in Badenhard geweest, maar steeds zoeken we vanaf het huisje van de fam. Laborenz die Hohe Stein op. Toen Wim net met de VUT was stonden we met caravan op camping Loreleyblick in St Goar, dichtbij Badenhard dat meer in het achterland op een hoogvlakte ligt. Natuurlijk bezochten we behalve boer Steeg ook de Hohe Stein niet heel ver van het huisje en maakte ik een foto van Wim. Ik zei nog zoiets van:”Nou hoe voelt het… die vrijheid?” En ik knipte af. De foto hebben we nog naar de collega’s gestuurd.
Hij was zo opgelucht dat hij met de VUT kon omdat het in die tijd slecht ging met Holvrieka en er sprake was van sluiting. Nu na 10 jaar is hij er nog steeds blij om. Er is inderdaad heel veel veranderd.



704537-0deee410ef4f2b39f53d5b45a6b1c21e.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het kerkje van Fransum

“Je had een leuk stukje geschreven over Reizen” ( 27 juni) , zei onze ds Jan de Korte na de kerkdienst van vandaag. We hadden het na het inrichten van de expositie met de quilts van Bea Van Arkel gehad over wat Reizen voor je kan betekenen. Jan wilde er 4 zomerdiensten mee vullen en er een middagje brainstormen aan vooraf laten gaan. "Je eindigde je stukje met: Ik ben benieuwd wat Jan er mee gaat doen. Maar je was er na die tijd niet.”, zei hij tot slot.
Tja reizen hè… we hebben er al weer een paar korte op zitten en hebben nog veel meer plannen, maar vandaag zijn we er. De rode draad waren stenen die je overal tegen kunt komen en die een betekenis hebben. Inderdaad zagen we in Noorwegen de gestapelde stenen, Stonehenge is er, we hebben diverse stone circles gezien in Engeland en Schotland en in Drente hebben we onze hunebedden.
Het kerkje van Fransum zagen we hier op beeld, een kerkje in the middle of nowhere boven in Groningen. Het doet geen dienst meer, alleen kan het voor een receptie afgehuurd worden, maar verder…..een dood kerkje, een hoop stenen. Dit gedicht vond hij erbij:

Kerkje van Fransum

Bestaat nog god, kleine sarcofaag
Van het geloof, even leeg
Als de Dorische tempels van Paestum:
Hun zuilen een schuilplaats voor andere vogels
Dan goden- als ik naar hem vraag?

Kleine mummie van steen
Zonder hart, tabernakel,
Zonder plaats voor een wijkaars, bescherm je
Met jouw lichaam ons landschap
Als bodem voor de hemel? Ik vraag maar

Stille klankkast voor buiten, voor grutto’s
In juni, het loeiende melkvee bij het hek-
Zo gesloten, een avond, ik zit in het gras
Tussen jouw zerken, zo ben je het mooist:
Dicht, van uitblijvend antwoord de schrijn.

C.O.Jellema

Jan liet daarna de pianosonate nr 1, deel 3 horen van Gakina Ustvolskaya. Ik vermande me… doe nou eens je best om iets klassieks in je op te nemen… Het is nog steeds paarlen voor de zwijnen voor mij… hoewel de trieste langzame klanken riepen wel het beeld van zo’n eenzaam brok stenen op. En dat was nou net de bedoeling.



703641-3e1d6c956f38354c12bbc6822c7b303b.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:04 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Den eersten vliegmensch in Nederland

Dat je toch altijd weer iets weet te schrijven… vragen sommigen zich af. In de afgelopen jaren is gebleken dat er genoeg te melden is, maar soms helpt iemand mee.
Neef Joop heeft al heel wat materiaal aangedragen wat ik gebruik voor blog wimhetty en bij het opruimen in het huisje van tante Jo kwam er nog het een en ander boven water wat hij voor mij op een cd-rom wil zetten.
Je weblog moet niet scheef gaan hangen met de Egginksfamilie, schreef hij. Maar ja… ik ben blij met alles wat binnenkomt. Dankzij oom Sjoerd hebben we van ons gezin het een en ander en door de foto’s van Wim Harwig kwamen er ook leuke herinneringen tevoorschijn.

Joop mailde over een herdenking in Ede van “den eersten vliegmensch van Nederland”: Jan Hilgers. Hij was uitgenodigd om daar met hun Bleriot te komen en die daar ter plekke midden in het bos op te bouwen.
 
Het was 29 juli 2010 precies 100 jaar geleden dat Jan Hilgers boven Nederland vloog. En… diens zoon was aanwezig met zijn vrouw. Natuurlijk nodigde Joop hem uit om in de Bleriot te klimmen. Hij moest nogal praten, maar daarna was het flink duwen (Joop) en steunen (Hilgers jr) en lukte het. Hilgers vond het prachtig.
Na de officiële toespraken lieten ze de motor even brullen. ‘Klonk wel aardig’, meldt Joop. Hij bedoelt natuurlijk: geweldig.
In september is er een vliegweek en dan gaan ze, als het weer het toelaat, met deze Bleriot een herdenkingsvlucht maken.
Met dank aan Joop.


702818-6ac66e08ac0beccb3fa7a28b4978e37d.jpg
Neef Joop l. met Hilgers jr

702818-fceae819ca9298360ddec731b979efee.jpg

Gelukt. De zoon van Jan Hilgers zit op een vergelijkbare plek als zijn vader in 1910.


702818-1d43d6ebd497d6987f42441ac4bba7be.jpg

Nog een sfeerplaatje van de herdenking van de eerste vlucht boven Nederland met op de voorgrond Hilgers jr met zijn vrouw.

702818-8a10a534306bbcf3475f53270b586b1c.jpg

702818-35542392e9548f223aaaaaa6ad52aef7.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Zó klein èn zo handig...

Deze foto's zijn, net als de vorige twee met het opgedroogde cameraatje gemaakt.
De achterste drie beelden van de vijf zintuigen: het zien-r-, de tastzin en de smaak.

Wim kwam maandagavond binnen en hield me een kletsnat fototoestel onder de neus… de mijne: ”Niet zo handig hè um zon ding buten te laoten liggen.” Ik had er foto’s mee geschoten toen Gerhard en Robin de vouwwagen kwamen halen en op de tuintafel laten liggen, ook nog zonder hoesje. ’s Middags kwam er een ontzettende plensbui waarbij de regenmeter zelfs halfvol zat. Ik zag het somber in voor mijn geliefde handige kleine toestelletje en Wim natuurlijk helemaal. Het enige wat ik kon bedenken: de batterij en het fotochipje er uit halen en alles voor het ventilatorkacheltje leggen. Dat hebben we 3x een uur gedaan.
Intussen had ik al een nieuwe uitgezocht bij www.camera.nl. De ontwikkelingen gaan snel. Het type zeer kleine compactcamera van Canon was er niet eens meer… alleen een nog geavanceerdere uitvoering. Zag er goed uit, je kon er nog meer mee en de SD fotokaartjes die ik had kon ik gewoon gebruiken. Dan klinkt het vanuit de keuken:”Hee dut ’t nog!” Niet te geloven... helemaal goed, zelfs geen waas te bekennen. Ik sluit met een zucht de website van camera.nl.
Maar wat nou toch zo vervelend is? Iedere keer als Wim dat ding ziet mòèt hij gewoon even zeggen:”Ie-j mot wel wat zuniger op oew fotostellechien wodden… de volgende keer is het wèl mis.” Na de vijfde keer schoot ik uit m’n slof:” ’t Is af’elopen, noe wet ik ’t wel. Ik zeg toch ok gien vief keer tegen oe da’j oew mobieltjen niet mot laoten vallen.!”
En dat hielp.



702074-a228e40c5a2f9d9c80ec4178fd79ee0e.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:17 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Thuis...

In de hoofdgang van het Scheperziekenhuis staan de 5 zintuigen afgebeeld vervaardigd door de kunstenaar Hans Ittmann (1914- 1972), in bruikleen gesteld door de gemeente Emmen. Vooraan de reuk, dan het gehoor, het zien, de tastzin en de smaak. Ik vind ze mooi!

Wim stapt binnen of er niets gebeurd is. We zijn beladen met folders over nazorg en gezonde voeding. We hadden gehoord dat Jennifers vader Klaas ook opgenomen is in het Scheperziekenhuis en gingen hem even goeiendag zeggen. En even later gaan we bij buurvrouw Wielens aan, is die ook weer gerust.
En dan begint het leven weer aan het Schoolpad. Wim mag een week niet autorijden of fietsen, niet meer dan 5 kilo tillen, verder geen bijzonders…. Gewoon alles doen en blijven bewegen. "We komen zondag wel bij jou", meldt broer Ben als hij hoort van een week niet autorijden.
Nou ja... zo'n eerste dag.... kan hij lekker spelletjes Freecell spelen op de pc. Ik zie hem genieten. Verder moet hij wat van z'n klussen regelen nu hij dat zelf niet kan doen. Het oud papier voor Valerius moet worden opgehaald, ook begin september als we op vakantie zijn.
En... nog even.. en Mark en Jennifer zullen weer terug zijn.



701541-cdef84a6f7aa8f3a5f7b220c85d9367b.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Een engeltje op je schouder...

“Hé heb ik geen les van u gehad?”, vroeg zuster Chantal vanmorgen toen ik Wim wegbracht naar de afdeling Cardiologie. U bent toch mevrouw van der Kolk en u gaf toch Nederlands. Ik kijk het zustertje even goed aan en zie meteen de bekende donkere ogen die je zo vol vertrouwen aan konden kijken. “U weet wel… Adrienne zat ook in die klas en de voetbaljongens… O die vonden wij zo stoer” en ze begint te glimlachen bij de herinnering.
Vandaag was het een bijzondere dag. Omdat we de volgende maand naar Canada willen vond de cardioloog het raadzaam om een hartcatheterisatie bij Wim uit te voeren. Hij had al een tijd wat vage klachten op de borst als hij gefietst of gelopen had. Zweten kwam er bij en toen hij gisteren zijn fiets naar de fietsenmaker bracht vertrouwde hij me toe:”Ik ben blij dat er woensdag naar gekeken wordt”. Vanmorgen pakte hij z’n rugzakje met spullen voor één nacht maar vast uit voorzorg mee.
Na de voorbereidingen mocht Wim meteen het gele operatiekamerschortje aan en toen ik naar huis ging brachten Chantal en een andere verpleegster hem al naar de operatiekamer.
Een uurtje later belde zuster Chantal. “Ze hebben een behoorlijke vernauwing gevonden aan de linkerkant van het hart en hebben meteen maar gedotterd en er een stent in gezet.” Dat was even schrik maar een nog grotere opluchting.
Hij had er niet veel langer mee moeten lopen. “Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad”, werd er gezegd. Wat een dag.
Telefoontjes met familie en vrienden maakten veel goed.
Morgen tussen 9 en 10 mag ik hem weer ophalen... mèt stent

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:38 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vakantie... hoe doe je dat..?

Waar bij Mark en Jennifer de volledige vakantie wordt benut door vanaf dag 1 wèg te zijn is het aan de Kuifmees anders gesteld. Daar wordt een vakantie geheel op hun gemak voorbereid. Dat is ook al vakantiegevoel. De auto wordt eens flink uitgezogen- Robin. Er worden lijstjes gemaakt - Judith- en dan volgen de boodschappen op kampeer- en verzorgingsgebied- Gerhard èn Judith-. De vouwcaravan werd afgelopen maandag opgehaald. Agnes en ik hadden hem al helemaal schoongepoetst want een winter onder een open carport …dat kun je wel zien. Gerhard en Robin zijn aardig op elkaar ingespeeld. De knipperlichten worden grondig gecontroleerd. ’s Middags zal de vouwcaravan geïnspecteerd worden en alle stokken nageteld. Ze waren in hun tententijd eens een zak met stokken kwijt en daar leer je van.
De vouwcaravan opzetten is voor hen straks gesneden koek. Judith geeft de aanwijzingen… ik zie het weer voor me. En dan gaat hun vakantie beginnen. Het is alleen jammer voor ze dat ze een regendag gepland hebben om op pad te gaan. Tja… Gerhard is wel weerprofeet, maar het weer veranderen kan nog niemand.
Het worden 10 dagen aan het Leekstermeer. Ze hebben al ontdekt dat kampeerhal De Vrijbuiter in hun buurt is. Staat in elk geval garant voor één droge middag.



700196-588a6f34fb5639012bcf09f87df63c2c.jpg

700196-d929e05217e5173b81ac3d1d0a47137c.jpg
Nou... even dan..?

Ach wat een schattige pup was het toen Queeny met 7 weken met Mark meeging. Ze kreeg alle aandacht. Je hoefde maar te wijzen en ze zat op je schoot. Tja... nu is ze 3 jaar en je hoeft ...inderdaad niet eens meer te wijzen. Robin vindt het wel gezellig.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 09:41 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Arme jongen...

Ik heb een goede kennis die me vertelde dat ze echt niet kan koken. Ze is verder heel creatief met de kwast en naald en draad, maar koken… nee dat is nooit haar hobby geworden. Het was zelfs zo dat ze toen haar man naar hun dochter in Australië was ze zelfs zo de bruine bonen uit het blik lepelde. Waarom ze zelf niet meeging weet ik niet meer, maar een leuk mens is het.. geweldig.

Vandaag keek ik toevallig naar herhalingen van Showroom. Wat was dat een leuke serie bijzondere mensen. Daan Modderman kwam voorbij met z’n paarden en zwart houten lijkkoets. Maar er kwam ook ene Sue Berk in beeld, een oude dame die prachtige wandkleden maakte, maar verder niks kon. Dat hoefde vroeger in de betere kringen niet, zei ze. Toen ze uiteindelijk haat toekomstige echtgenoot Schout bij Nacht Berk tegen kwam was het voor beiden liefde op het eerste gezicht. Dikke Berk werd hij door velen genoemd, maar Sue vond hem geweldig met zijn volle figuur. Toen hij haar hand kwam vragen aan haar vader- dat ging toen nog zo- barstte haar moeder in huilen uit terwijl ze zei:”Arme jongen, ze kan niks!” Maar Berk vond dat een uitdaging. Die had de pest aan die moeders die hun dochter ophemelden met : Annetje kan zo mooi piano spelen. Ik denk dat Sue geluk had dat ze inderdaad niets hoefde te doen aan huishouden. Maar toen de oorlog uitbrak ging haar dikke Berk met de Heemskerck prinses Juliana naar Canada brengen en kwam 5 jaar lang niet thuis. Toen er in Nederland geen eten meer was ging Sue op de fiets met haar dochter naar de boeren waar ze zich nuttig maakte met naaien. Zo kwam ze die tijd door. Nee koken doet ze nog steeds niet en de rest ook niet . Toen de mensen van de NCRV er waren voor het interview vroeg ze of ze ook iets aan haar tv konden doen. Ze waren immers van de tv. Het beeld was zo slecht. Ze maakten de glazen voorkant van de tv goed schoon en klaar was Sue. Er bleek een dikke laag stof en koffie spetters op te zitten. En zo was het overal in haar huis. Na de uitzending van Showroom werd ze natuurlijk steeds herkend en er kwamen mensen die graag haar onderkomen wilden zien. Ze zette gewoon de deur open zodat iedereen in en uit kon lopen. Het ging wel erg ver. Je zou met Joh. Kievit kunnen spreken in de Avonturen van Dik Trom: en een bijzonder mens en dat is het…

En zo kwam het dat ik even aan mijn goede kennis moest denken die het geluk heeft dat haar man van koken houdt.

 

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 11:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten