Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Geert

De plaggenhut voor jong gehuwden is nu in het museum van Ellert en Brammert in Schoonoord te zien.

We spraken elkaar niet zo vaak, maar we hadden veel raakvlakken. We komen beiden uit een boerenfamilie en zijn allebei het onderwijs in gegaan. Een tijdje terug sprak ik haar weer en we hadden het natuurlijk over die goede oude tijd. Zij had er niet alleen mooie herinneringen aan. Op school voelde ze zich een buitenbeentje omdat ze een boerendochter was. Ik kon me er niets bij voorstellen. Een boerendochter…? Is daar wat mis mee dan? Ze hadden er haar op de Mulo om uitgelachen.Een boerentrien vonden ze haar.
Ik heb overal bij in de klas gezeten van directeurs-, dokters-, advocaat- en domineeskinderen. En ik heb daar nooit zoveel van gemerkt. Er zaten ook middenstanders- en arbeiders-, chauffeurs- en onderwijzerskinderen in onze klas op het Baudartius. Er waren wel groepjes die met elkaar optrokken. Met Anneke van Zeyts klikte het bij mij helemaal en …inderdaad… zij kwam ook van een boerderij. Ik heb nooit iets negatiefs gehoord. Hadden ze ook niet moeten doen.
Een aantal jaren geleden nam Geert afscheid. Geert was een collega van het toen nog KDC, docent geschiedenis. Het werd een feest met zang en spel, maar ook met toespraken. Die van hem is me altijd bijgebleven. Hij vertelde dat hij de zoon van een veenarbeider was. Zijn ouders werkten beiden in het veen en hadden botje bij botje gelegd om hem te laten doorleren, want het veen was armoe en ellende. Wat je verdiende kon je weer uitgeven in het winkeltje van de veenbaas. De kinderen gingen meestal gewoon mee naar het veen. Het was een zwaar leven. Maar Geert leerde door en daar is hij zijn ouders altijd dankbaar voor gebleven. Zijn vader, hoewel hoogbejaard, leefde nog en zat vooraan op een ereplaats. Ik meen dat ik verschillende een traantje heb zien wegpinken.



653496-4bf3bab7edfb9ad0753714309d80a5ea.jpg

653496-1dd44d1172d7cb819da65bf1250084b3.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het bankje van Vermaas

Ergens in het Oosterbos staat een bankje en dat is niet zomaar een bankje. Dit bankje is door de patiënten aan het huisartsenechtpaar Vermaas- Westerhof aangeboden toen ze na 30 jaar stopten met hun praktijk in Nieuw Dordrecht. Ze liepen graag met hun hond in dit bos en de wandelingen die daar voorzien zijn van paaltjes met een gekleurde top zijn schitterend. Maar een bankje op een strategische plek is dan een extraatje. In de 25 jaar dat we in Emmen wonen heb ik daar nog nooit gewandeld. Ja wel gefietst maar dan zie je alleen de omgeving van het fietspad als je van Barger Oosterveld richting Veenpark fietst.
Dit keer was ik bij Susan om haar tas met boeken te checken voor ze afgevoerd zouden worden naar de Kringloop. Ik heb er nog enkele uitstel kunnen verlenen. Lady Chatterley’s Lover, tja… in het engels… dat wel. Een boekje van Carry Slee voor Eva, een Garfield voor Robin en een paar oorlogsboeken voor Wim in onze caravan is bij elkaar toch een aardige oogst.
En toen, na ons gezamenlijke kopje, koffie stelde Susan een wandelingetje in het Oosterbos voor. Vanaf de parkeerplaats bij Nieuw Dordrecht begon de schitterende wandeling. Het is nog een deel dat hoogveen is met hier en daar wat moeras. De paden veren helemaal. En ja… onze stop was bij het bankje van Vermaas.



652784-ee5f53e9d74183897101795591c85e34.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De Vlonder 1--De Barg 1

"Wat zal ik eens gaan tekenen", vroeg Eva gistermiddag. "Over je korfbaloverwinning?", stelde ik voor. Het werd 1-0 in die laatste beslissende wedstrijd.
Even later leeft ze zich uit op papier. Er zit een heel verhaal in. Ze tekende als kleuter al zo leuk, maar het is bij haar blijvend. Hoe kan het ook anders met zo'n opa Klaas, die zelf een professioneel schilder is . Trouwens moeder Jennifer is ook heel creatief en ik... ja ik stimuleer haar waar ik kan.



652315-21247f68692188d2704b42833d06d559.jpg

De blauwe zijn natuurlijk van De Vlonder. Je snapt natuurlijk al wel wie Eva is op de tekening... juist met de winnende goal.
De scheidsrechter heeft dat gestreepte shirt aan.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:22 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over korfbal en.... zoeken

De Vlonder 1
Eva rechts vooraan.

Mark had een boek van me geleend… ja al een hele tijd terug. Niet zomaar een boek, maar De Ondergang van de familie Sanders, dat nu heel actueel is door de postume uitreiking van de erkenning van Yad Vashem aan opa en opoe Eggink die in de oorlog Elly Sanders zo liefdevol opgevangen hebben.
'Welke kleur had het boek dan?' Ik dacht van bruin… of was het nou groen…? Mark zocht een paar dagen maar zonder resultaat. 'Waarom kom je hem zelf niet opzoeken… jij weet precies hoe het er uit ziet…?
Enne.. als je straks toch komt wil je Eva dan even ophalen en meebrengen van haar schoolkorfbaltoernooi? Ze is om kwart over 7 klaar… denk ik.'
Zo kwam ik weer eens tussen de kinderen terecht. Half 8 waren de gewone wedstrijden afgelopen, maar Vlonder 1 zat in de halve finale… daarna in de finale. Ze wonnen en moesten als winnende team op de foto en er kwam de officiële uitreiking van de medaille.
Dus… ik was om 9 uur met haar aan de Schaapstreek in Sleen. Ik kreeg van Eva snel een kop koffie om wat op te warmen en begon aan de zoektocht naar het boek. In de hele bibliotheek niet te vinden. “Ja… ik heb hem in bed liggen lezen…” Wat gebeurt er daarna... als je hem weer weglegt? Ik ging maar eens op de overloop in de boekenkast kijken en ja hoor… hebbes.
Erg vrolijk word je niet van het boek, maar het is allemaal gebeurd en dat mogen we niet vergeten. Bovendien staat er, behalve foto's van opa, tante Jantje en Ineke, de familietrouwfoto van onze ouders Coba en Hendrik Jan uit 1942 in met bij de kinderen vooraan Elly Sanders.



651885-5ef8a55753cc0466221c6a16bb2c15ca.jpg

651885-60603b37aff8d186cf3299dfb381d29f.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Bronsgroen eikenhout

“He- j noe die kaartjes al ‘ekregen van ons André Rieu concert. Straks is er wat mis’egaon”. Wim is nooit de positiefste met dit soort dingen en ik kon me ook al niet goed meer herinneren wat er vermeld stond toen ik in januari via internet de kaartjes besteld èn betaald had als verrassing voor zijn 70e verjaardag.
Ik zocht dus vorige week de mail weer op en mailde om informatie. Tot onze geruststelling blijkt dat we een paar weken voor de datum de kaartjes netjes opgestuurd krijgen.
Toen ik zonet naar huis reed, blij met het mooie weer en al het nieuwe groen viel me op dat de eikenbomen allemaal bronsgroen kleuren in deze tijd. Wat een prachtig gezicht. Altijd gedacht dat dat bronsgroen alleen voor de Limburgers weggelegd was.
Maar ja… als we daar straks vooraan op het Vrijthof mee mogen zingen met het Limburgs volkslied, moeten we dat nog wel even uit ons hoofd leren.
Toen we jaren terug bij de Tattoo in Edinburgh waren werd er op een gegeven moment spontaan het Auld Lang Syne, het onofficiële Schotse volkslied, ingezet en… ja wij kenden alleen de eerste regel.

Dus… dat wordt even oefenen:

Waar in ’t bronsgroen eikenhout, ’t nachtegaaltje zingt.
Over 't malse korenveld, ’t lied des leeuw'riks klinkt.
Waar de hoorn des herders schalt, langs der beekjes boord.
Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!
Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!



651391-6d9e3152bb33ce6ac3c23838ce7153fc.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 07:53 Reageer op dit bericht Stuur door

De toespraak van Ben


Namens oom Bram hield Ben deze toespraak:

Geachte aanwezigen,
Bram Eggink heeft mij gevraagd vandaag enkele woorden te willen zeggen. Daar wil ik graag aan voldoen. Ik zal me eerst even voorstellen: ik heet Ben Wagenvoort. Mijn vrouw is Diny (Berendina) Eggink . Zij is een kleindochter van Johan Eggink en Berendina Jansen. Wij zijn in 1970 getrouwd. Ik heb Diny’s grootmoeder Berendina Jansen helaas nooit ontmoet; van haar kan ik alleen iets zeggen uit ervaringen van anderen. Grootvader Johan Eggink is 95 jaar oud geworden. Hij overleed in januari 1974.) De laatste vijf jaar van zijn leven heb ik hem verschillende keren ontmoet. Hij kwam op Diny’s verjaardag. Een vriendelijke oude baas met een vrolijke, milde uitstraling. Nooit heb ik hem horen spreken over zijn daden in de oorlog. Een zeer bescheiden man.
Uit gesprekken met familieleden bleek mij al ras dat Opa Eggink wel een bijzondere man was. Men noemde hem “de uitvinder”. Hij was één van de eersten die elektriciteit aanlegde en zelf een radio bouwde.
Hij reisde begin jaren dertig naar zijn oudste zoon Herman die boer was geworden in Iowa in de prairies van het Midden Westen van de VS. Ondanks zijn zeer beperkte kennis van de Engelse taal ondernam hij die reis in zijn eentje. Hij bleef een half jaar weg. Zijn vrouw en kinderen deden de werkzaamheden op de boerderij De Boskamp in Barchem tijdens zijn afwezigheid.
Verder las hij veel en correspondeerde met een uitgebreide kennissenkring. Daaronder waren nogal wat bekende Nederlanders uit die tijd, zoals de familie Ouwenaller van de Rekkense Inrichtingen; de familie Boeke van De Werkplaats in Bilthoven en later dominee Buskes.
In april 1973, enkele maanden voor zijn overlijden, werd hij geinterviewd door Trudi Klein in het programma “Ander Nieuws” van de NCRV. In dat programma praatte hij veel over zijn drijfveren; zijn belangstelling voor het religieuze; zijn zoektocht naar wat hij noemde “Het Licht”. Ook praatte hij over zijn antimilitarisme en zijn gelukkige oude dag bij zijn zoon Jan en zijn schoondochter Jantje. De laatste vraag van Trudi Klein was: “Bent u bang voor de dood?” Hij antwoordde: “De mensen moeten niets verlangen. Een nieuw soort onverschilligheid moet de mensen te pakken krijgen. Dat het hetzelfde voor ze is of ze lang zullen leven of dat ze misschien vandaag al ...... Dat gaat buiten ons om. Maar zo moeten we het ook nemen.”
Ook in dat programma sprak hij met geen woord over zijn daden in de oorlog. Elf september 1942 trouwde zijn zoon Hendrik Jan met Jacoba Bijenhof. Op die dag werd een groepsfoto gemaakt van de bruiloftsgasten. Op de eerste rij zie je 6 jonge kinderen zittend op de knieën. Rechts zit een meisje met vlechten en twee strikken in de haren. In het album heeft mijn vrouw erbij geschreven: “Dit is Elly Sanders, een Joods meisje dat enkele jaren bij Opa en Opoe in Barchem heeft gewoond en tenslotte toch nog is opgehaald tot groot verdriet van Opa en Opoe. “
Op zondag 13 januari 1974 herdacht ds Buskes Johan Eggink in een radiotoespraak. Ze hadden jarenlang met elkaar gecorrepondeerd en Buskes had hem ook enkele keren een bezoek gebracht. Ook in die herdenking niets van zijn daden in de oorlog. Wel iets over welk soor mens Johan geweest was en waardoor hij zich aangesproken voelde. Hij beschreef Johan Eggink als: “De wijze, de mysticus, de Godsvriend die zich aangesproken voelde door een innerlijke stem.” Die stem had tegen hem gezegd: “Johan, ieder die Mij kent, moet een deel van het wereldleed dragen.”


Ongeveer zeven jaar geleden zei iemand tegen mij dat in het boek “Kopgeld” van Ad van Liempt iets stond over Diny’s grootouders. Toen kregen de fragmentarische verhalen die ik gehoord had plotseling een heel andere context. Daar stond met naam en toenaam te lezen wie Eline (Elly) augustus 1943 in Barchem hadden opgehaald en hoe dat gegaan was. Op blz 86 las ik: “Als Schipper en Keuning daar (op de boerderij in Barchem) aankomen gaan ze verschrikkelijk te keer, ze dreigen met van alles en nog wat. Eggink zegt nog dat ze zich vergissen en dat het hier een hervormd meisje betreft, maar dat geloven ze niet. “Je hebt een joods meisje in huis en daar staat de doodstraf op”, krijgt mevrouw Eggink te horen. Ze moet het meisje gaan vertellen dat ze naar Amsterdam zal worden gebracht, naar haar moeder.” Ik realiseerde mij plotseling welk een risico Diny’s grootouders en de familie Hollebrand in Sliedrecht hadden genomen in die tijd om de levens van de kinderen Sanders te redden.
En toen verscheen in 2007 het boek : “De tragische ondergang van de familie Sanders” van Dick Verkijk”, gevolgd door de Netwerk uitzendingen van vorig jaar en de handtekeningenactie daaropvolgend. Ik denk dat ik namens de nabestaanden van Johan Eggink en Berendina Jansen mag spreken, als ik zeg dat we diep onder de indruk zijn van, en dankbaar zijn voor het vele werk dat door Ad van Liempt en Dick Verkijk verzet is. Zij hebben de gebeurtenissen hier in Amsterdam en daar In Sliedrecht en Barchem, nauwgezet onderzocht en onder de aandacht van publiek en instanties gebracht . Dank ook aan al die mensen die daarna meegedaan hebben aan de actie om de Yad Vashem onderscheiding toch aan de echtparen Hollebrand en Eggink uitgereikt te krijgen.
Daarmee hebben zij “een plaats gekregen aan die grote hemel daar in Jeruzalem bij al die mensen die joodse medemensen hebben proberen te redden in de jaren ’40-’45.”, zoals Bram Eggink dat zo mooi uitdrukte aan het eind van de eerste Netwerk uitzending.
Prachtig dat vandaag bijna 67 jaar nadat die verschrikkelijke gebeurtenissen rond de familie Sanders zich afspeelden , hier op deze plek in de Hollandse Schouwburg de uitreiking van de Yad Vashem onderschedingen heeft mogen plaatsvinden aan de kinderen van hen, die in die jaren op onverschrokken en waardige wijze hun deel van het wereldleed gedragen hebben.

17 Mei 2010
Ben Wagenvoort



650980-dfb334e885068932603366951de455fd.jpg
De plaquette met ingegraveerd de namen van opa en opoe Johan en Berendina Eggink- Jansen

650980-797f7bceb0cdca70ab3318758991d0ed.jpg

Oom Bram met hoed, zoals we hem het beste kennen in een geanimeerd gesprek met journalist Dick Verkijk die het boek De Ondergang van de familie Sanders schreef en de actie op touw heeft gezet zodat de families Hollebrand en Eggink posthuum geëerd werden. Voor deze gelegenheid is hij met zijn vrouw overgekomen uit de USA om dit moment mee te maken.

Alle foto's bij deze herdenkingsstukjes zijn verzorgd door Joop Groot Nuelend.
Hierbij ... bedankt Joop en Ben.



650980-68fbf27bae221219a242989995254a1b.jpg

Ben Wagenvoort in gesprek met Ad van Liempt die het boek Kopgeld heeft geschreven. Daarin werd aan de kaak gesteld dat in de laatste jaren van de oorlog gestimuleerd werd om joden aan te brengen waarbij ze ƒ7,50 per stuk kregen.
Hieraan refereerde Ben in zijn toespraak.


650980-aa4a1b5630bafd5529efe9f0f78e3448.jpg
De namen van alle joodse families die vanuit de Hollandse Schouwburg weggevoerd zijn
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 15:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Yad Vashem

Het werd een indrukwekkende bijeenkomst waarin opa en opoe Eggink en de Hollebrands posthuum geëerd werden, eindelijk een erkenning na 67 jaar.
Oom Bram was er om namens hen de erkenning in ontvangst te nemen. Er waren toespraken en Jiddische muziek. Toen ik Diny belde was ze erg onder de indruk van dit alles.
In het midden de voorzitter van Yad Vashem in Nederland. Hij vertaalde zonodig. Hij blijkt als klein jongetje in Lintelo ondergedoken te zijn geweest en heeft zo de oorlog overleefd.
Ook Peder - of Peeuw zoals hij genoemd wordt- die vlak om de hoek in Amsterdam blijkt te wonen was aanwezig net als Wim en Nannie Groot Nuelend.




650966-313e6a9a5389cc2dea36b00c51cde051.jpg

650966-eb80d631a922439bbbcbd5942dd05c24.jpg
Diny r. en Ineke midden, beiden kleindochters van opa en opoe Eggink en beiden ook Berendina, vernoemd naar opoe Berendina Eggink, waren aanwezig. Hier zie je ze samen met één van Ineke's dochters.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 15:18 Reageer op dit bericht Stuur door

De Stentor maandag 17 mei

De Hollandse Schouwburg, nog helemaal intact zoals toen.

Jannie Klein Ikkink-Dinkelman, een vroeger buurmeisje van de Egginks op de Boskamp mailde dit artikel uit de Stentor door. Er stonden ook een paar mooie foto's bij, maar die hoop ik nog eens te krijgen. De krantenscan is nooit zo duidelijk, maar wie weet.
En ze meldde dat het boekje van Cees Derlagen, over het lot van de Lochemse Joodse familie, in Lochem huis aan huis verspreid is.
Met een klik verschijnt het krantenartikel.

http://www.destentor.nl/regio/lochem/6694045/Postuum-Yad-Vashem-onderscheiding-uitgereikt.ece?startshow=null&startSlide=null

Met dank aan Jannie!

Ondanks alle smeekbeden van opa en opoe werd Elly  opgehaald door een paar "Nederlanders"die per aangebrachte Jood ƒ7,50 kregen. Ze werd naar de Hollandse  Schouwburg gebracht waar ook haar ouders waren, meteen doorgetransporteerd naar Westerbork en door naar Auschwitz waar het hele gezin met drie kinderen 2 weken later vergast is.
De dag dat Elly gehaald werd ben ik geboren. 26 augustus 1943

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Yad Vashem

Gisteren kreeg ik een aardige mail van Cees Derlagen uit Lochem. Hij had al eens eerder contact gezocht. Hij was een boekje aan het schrijven over een Joodse familie uit Lochem waarvan een groot deel in de oorlog weggevoerd en omgekomen is in Mauthausen.
Hij had gehoord van het meisje Elly Sanders die in de oorlog in de buurt ondergedoken was geweest en zo kwam hij al googlend op mijn site terecht. Ik had hem verteld over de afwijzing van Yad Vashem. Ze vonden daar in Jeruzalem dat opa en opoe Elly waarschijnlijk hadden geholpen omdat de familie Sanders christen geworden was. Daar voor zijn ze toch niet opgepakt. Er is zelfs vorig jaar een tv programma aan gewijd waarin Dick Verkijk èn oom Bram nog aan het woord kwamen.
Journalist Dick Verkijk die het boek de Ondergang van de familie Sanders schreef heeft deze beslissing aangevochten en een petitie ingediend om het onrecht, beter laat dan nooit, te herstellen en met succes. Vandaag zullen opoe en opa Eggink en ook de fam. Hollebrands, waar de andere kinderen Sanders opgevangen werden, postuum geëerd worden. Ze zullen de onderscheiding krijgen en hun namen zullen ook in Jeruzalem bijgeschreven worden.
Zaterdag maakte Trouw er blijkbaar melding van onder het kopje: Yad Vashem eert families uit oorlog 60 jaar te laat. Het boekje van Cees Derlagen heeft hij een paar weken geleden in Lochem in de voormalige synagoge aangeboden aan twee kleinkinderen van twee zussen die de oorlog hebben overleefd, terwijl hun moeder met vier broers vermoord zijn in Mauthausen.
Hij zal mij een exemplaar opsturen, maar ik denk dat dit boekje ook in Lochem in de boekhandel zal liggen.
Vandaag zullen oom Bram en tante Betty, Joop met Marianne èn Ben en Diny namens opoe en opa in de Hollandsche Schouwburg zijn om deze posthume erkenning in ontvangst te nemen.

Meer weten over Yad Vashem?  http://www.vecip.com/default.asp?onderwerp=366
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Allemaal beestjes.....

Eén van de versierde olifanten in het centrum van Emmen

Emmen heeft iets met olifanten. Bij onze kennismaking met de Emmer dierentuin, heel lang geleden, waren er maar twee stuks aanwezig op een vrij klein oppervlak . Die hadden een tic. Ze stonden maar wat te dansen, telkens dezelfde beweging te maken. Nog maar pas is de laatste van die twee in de gracht gevallen en overleden.
We hebben in onze nieuw aan te leggen tuin in 1984 aan de Kuifmees nog olifanten- en andere mest uit de dierentuin gekregen, een bak vol voor de hele buurt. Er was nl een buurman die daar werkte.
In diezelfde tijd werd het olifantenverblijf flink uitgebreid. Er kwamen nieuwe olifanten en nu zijn de dieren in een heel wat natuurlijker omgeving. Ze hebben veel meer ruimte en er worden er ook regelmatig jongen geboren. Zoiets trekt natuurlijk mensen hè?! Er is altijd wat te beleven. De tantes spelen een grote rol in het leven van een olifantsjong.
De dierentuin heeft ook een verdere uitbreiding ondergaan. Een gedeelte is nu op de Es te vinden naast een héééle grote parkeerplaats en is door een brug over de Hondsrugweg verbonden met het oude gedeelte. En wanneer alles gaat zoals het gepland is komt de hele dierentuin daar over een paar jaar.
Nu hebben ze weer iets nieuws bedacht om de aandacht op zich te vestigen. Een aantal beeldend kunstenaars in de gemeente Emmen hebben een olifant van kunststof gekregen met de vraag om die een eigen uitstraling te geven. Zo heeft bv. Ellen Kroeze die van haar versierd met allemaal fotolijstjes. Overal in het dorp zie je nu op weg naar de dierentuin olifanten staan in allerlei uitmonstering en…. begeleid door plastic zakken met olifantenmest met een vlaggetje er in. Nou als dat geen manier om op te vallen is…

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten