Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Laat mij er in... laat mij er in...!

De hulstboom naast het hek fungeert als landingsplaats voor een stelletje mussen, want dichtbij in de eik is hun nest in een gecamoufleerd nestkastje, gemaakt door vriend Herman Leveling, vroeger één van de boeren in Nieuw Schoonebeek. Wegens gebrek aan opvolging heeft hij zijn bedrijf verkocht en geniet in Emmen in een prachtig huis van zijn pensioen èn de Shanty’s maar ook van het houtbewerken. Hij heeft een houtdraaibank waar hij de mooiste dingen op maakt. Van mooie stukken hout draait hij bvb kaarsenstandaards, maar timmert ook leuke nestkastjes, waar hij mee op markten staat om ze aan de man te brengen. De vogeltjes hier zijn er blij mee.
Daarnaast hebben we dagelijks bezoek van de reiger die waarschijnlijk ook mondjes te vullen heeft, maar zolang er iets beweegt is hij weer weg. Nee de koi is ook nog niet gevangen hoewel vriend Pascal zegt dat zijn dochter van 9 jaar hem zo zou pakken. Een jonge koi-fluisteraar? Ze mag het morgen proberen.
Maar het meest bijzondere nu is een koolmeesje dat telkens tegen het raam tikt, net of ze naar binnen wil. Ze zit op de plantenbak of de stenen eenden en vliegt dan telkens onder tegen het grote raam of tegen het kleine keukenraampje. Zoekt ze een vriendje? Of is het een vijand die ze wil verjagen? We hebben opoe’s liedje al voor haar gezongen:
”Roodborstje tikt tegen ’t venstertje aan
Laat mij er in… laat mij er in.”
We hebben ooit al eens een ekster tekeer zien gaan tegen de wieldoppen van onze vroegere Volkswagen.
En zo is er altijd wat te beleven. Als je het maar wilt zien.



625691-ecda27e5fc6218aa430c9ba111bf0a6d.jpg

625691-a6965b92cc3421842eaf19753714df6b.jpg
Als je goed kijkt zie je het koolmeesje op de hoek rechtsvoor op de plantenbak zitten
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:01 Reageer op dit bericht Stuur door

... en anders maar niet.

De keuken bij Rick aan de Ruinerbrink... helemaal spic en span.

“Het lijkt hier net op de reclame bij Ik hou van Holland.” Rick heeft de puinhoop op ons aanrecht aanschouwd en schudt zijn hoofd. Ik heb de rest van gisteren opgewarmd en er was nog pannenkoekenbeslag om te bakken en dan weet je het wel….. Als er één ding is waar Rick de pest aan heeft is dat een slordig aanrecht. Net als Wim. Als Wim kookt is z'n aanrecht altijd al aan kant als we aan tafel gaan.
Ik moet zeggen dat wanneer ik bij Rick kom het aanrecht altijd netjes is. In het begin was dat omdat hij niet zelf kookte, maar sinds een tijdje heeft hij het roer omgegooid en is hij warempel aan het kokkerellen geslagen. En tot mijn verrassing is dat aanrecht nog steeds netjes.
Ik heb de puinhoop straks even bekeken en… hij heeft gelijk. Malle Pietje is er niks bij. Een huishouden van Jan Steen. Ooit zei mama tegen tante Hermien:” ’t Is wel fijn dat Wim zo hendig is, want Hetty is niet zo huusholdelijk an'eleg.” Dat hoorde ik natuurlijk weer van nicht Gerrie die dat weer van tante Hermien had. Zo zie je maar weer…
Ik ben aan het boenen geslagen en Rick mag nu weer komen controleren.
Hebben jullie dat nou ook dat als je je huis keurig op orde hebt dat niemand dat ziet. Maar wanneer je even de boel de boel laat dat er dan precies bezoek op de stoep staat. Er was een tijd dat ik ervan in de stress schoot, maar dat is over. Ze nemen me maar zoals het is…... en anders maar niet.

Ik moest er even aan denken toen ik het slagveld op Diny's aanrecht overzag na het eten. Precies als bij mij. Ze kookt lekker èn snel, maar het opruimen komt na de tijd.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Samen op stap.....

Met grote verbaasde ogen kijkt Jozien ons aan…. En dan is het:”Ooo wat leuk!” Voor Diny en mij is het geen verrassing want wij weten dat Jozien meestal op dinsdagmiddag bij haar moeder is in Zorgcentrum De Borkel, onze tante Heintje dus. Daarom planden we ons bezoekje aan haar op deze middag. Helemaal fit is tante Heintje niet, maar wat wil je als je bijna 101 bent. We hebben een gezellig uurtje bij moeder en dochter. Jozien is 10 jaar ouder dan wij en ik kan me de tijd nog herinneren van de grote neven en nichten in De Steeg. Tante Heintje is nog helder van geest en kan nog heel wat vertellen over vroeger. Ze heeft altijd genoten van haar grote gezin. Zoon Gerrit heeft pas een nare val gemaakt toen hij aan het klussen was bij een zoon en heeft z’n nek beschadigd. Hij moet daarom 3 maanden in een soort martelwerktuig blijven met z’n hoofd en schouders. Tante Heintje was nogal ontzet toen ze de foto’s zag, maar toen ze Gerrit aangekleed en wel op bezoek had gehad was ze weer gerustgesteld. Met Koos gaat het weer goed. Nel heeft een grote hond, maar Herman kan daar ook prima mee opschieten enz. Er is al weer een achterkleinkind op komst, vertelt ze stralend. Nee er ontgaat haar niet veel van het wel en wee van kinderen en kleinkinderen.
En even later rijdt Jozien met ons mee naar het station als we weer richting Eefde gaan.
We begonnen vanmorgen bij tante Jo die met haar bijna 96 jaar goed verzorgd in haar huisje naar een gesproken boek zit te luisteren. Ze heeft nu ook een paar keer per dag hulp van de Thuiszorg, want Erna heeft erge last van haar rug. Toch is ook tante Jo nog aardig helder, maar is wel gauw moe. Een handjevol… onze tante Jo.
Tussen de middag gaan we bij Intratuin regelrecht naar het Tuincafé voor een lekker broodje en een cappuccino. Intussen maken we alweer plannen voor een paar dagen samen er op uit.
En 's avonds na het eten maak ik me klaar voor de trein , de dag is alweer voorbij. Wim staat al trouw op me te wachten als ik in Emmen aankom.



623948-e125ecbd62722b619c6d03d30163b88e.jpg

623948-f4645f7cbf3cbc912b60cef37143195c.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 07:59 Reageer op dit bericht Stuur door

Berendina Eggink 65 jaar

Nog op de Haar. Hier zal Diny bijna 3 jaar zijn, maar een kopje thee inschenken... dat zat er al jong in.

Er is er één jarig... Hoera.. hoera!
Het is zover. Diny's 65e verjaardag. Voor deze bijzondere dag stappen we zo meteen in de auto... dat kunnen we niet voorbij laten gaan met een telefoontje.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Daar zitten de drie....

Daar zitten ze dan... de drie schoolvriendinnen van vroeger: Diny Toonk, Diny Eggink en Annie Lettink. Nu alle drie 65+.
Ik zie ze nog weg fietsen bij ons bij de Boomgaard vandaan op weg naar de Huishoudschool in Vorden. Betsie Enzerink was de grootste. Die fietste samen met Annie voorop en zus Diny als kleinste ding er achter. Bij de Lindeseweg stond Diny Toonk dan op ze te wachten. Meestal werd ze Diny van de Bonekamp genoemd en nog... Ze woont er nog steeds, nu samen met haar man Bennie.
Ooit had ik het plan om les te gaan geven aan een Huishoudschool, maar toen ik de verhalen hoorde van dit stel over meister Schut en de andere leraressen, begon ik ernstig te twijfelen. Die hadden heel wat te verduren van dit stel. Ik wist toen natuurlijk nog niet dat het uiteindelijk wel de jongens van de LTS zouden worden.
Het was weer herinneringen ophalen gisteravond.
De hele dag door kwam er bezoek binnendruppelen. 's Avonds zagen we dus Johan met Joke en Henk en Anneke ook weer eens.
Wim was al weer op huis aan... ja ... de Shanty's wachtten. Ik had voor alle zekerheid maar een tandenborstel meegenomen en ja hoor.. daar ging het al: "Ie-j könt toch ok wel blieven slaopen... Dan kuw mergen nog effen bie- de tantes langs".
En zo zit ik hier dan op het hoekje van de bank jullie te melden dat dit vast een hele gezellige dag gaat worden.



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Sterk èn slim...

Mis...

Onze ghostkoi is sterk èn slim. Hij zet de hele vijver op de kop. Er is geen groen meer in. Het water is vies. Toen we onze hofleverancier Bernd Schulte om advies vroegen was het eerste wat hij vroeg:”Wat he’j d’r allemaole in zitten?” Toen het antwoord was:”….. en ook nog een koikarper van pak hem beet… 12 jaar”, wist hij het wel. “Weg met dat ding. Hee verinneweert je de hele viever… Grote vretters bunt ‘et en wat d’r in geet kump d’r ok weer uut.”
Dat was verleden jaar. Even kregen we weer hoop toen we vijf emmers met waterplanten van Frans en Susan gekregen hadden. Het water leek op te knappen, maar van die waterplanten is niets meer over en het water lijkt weer een prutje. Nou heeft buurman Alle bij z’n motorgroep ook een koiliefhebber die eventueel wel belang bij onze geweldige koikarper heeft. Hij mag hem gratis en voor niks hebben, maar op één voorwaarde: zelf vangen.
Gisteren kwam de koiman mèt net en een grote emmer. Alle en Wim stonden erbij ter ondersteuning. Er werd lokvoer gestrooid, maar de koi trapte er niet in. Toen het bij de eerste slag mis was verdween hij in de diepte en liet zich niet weer zien. Vanmorgen waren de twee vissers er weer. De motormuis had hem bijna. Ik zag hem nog net over de rand van het net glippen. Jammer dan. Toen we terug kwamen uit de kerk stonden de netten nog net zo te wachten in de vijver. Er moet nu een andere tactiek bedacht worden.
Ik denk dat je op warmer weer moet wachten. Dan zitten de vissen ’s morgens allemaal bovenin en happen in het voer dat het een lieve lust is. En vadertje koi hoeft alleen z’n brede bek maar open te doen en schuift zo ineens z’n ontbijtje naar binnen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 01:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over voetjebal.. , Het Goed... en de molen.

Agnes met Queeny.

Het is weer Agnes-weekend. Ons logeermeisje is opnieuw helemaal in de ban van Tessa en Queeny en alles wat er hier zo te beleven valt. Ze maakt foto's van de katten en Tessa in alle standen. We hebben Robin vanmorgen al zien voetballen. DZOH tegen Klazienaveen. Het werd 1-1. Robin heeft zich als voetballer aardig ontwikkeld. Wat een snelheid… net Gerhard vroeger wanneer die er eens flink de sokken in had. Ik moet zeggen dat Gerhard als grensrechter èn leider ook zijn jongens goed opjutte en prees. Robin kreeg vlak voor het eindsignaal nog net een bal op z'n neus, maar met een koude natte spons van de verzorger was de eerste pijn weer over.
Agnes is zelf ook sportief en had al snel door hoe de spelregels in elkaar zitten bij voetbal. Even later zitten we bij Judith aan de koffie. Na het douchen heeft Robin nog steeds een kleur als een Bellefleur na deze voetbalwedstrijd.
Vanmiddag zijn we samen even naar mijn favourite shop geweest… je weet wel… Het Goed. Altijd goed voor iets en dit keer ook voor een kop thee met iets er bij. Even later bij Omvlee, ons tuincentrum, was de molen open en…de wieken draaiden. “Ja.. ik wil dat wel even zien”, vond Agnes. De molenaar legde uit hoe het werkte om van graan meel te malen. De 7e en 8e mei is er een Molenweekend en zijn veel molens in Nederland te bezichtigen.
Nu zitten we even bij te komen. Agnes voor een tekenfilmpje en ik dus hier. Tot gauw.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Reintje

Gijs en Mies 1944.

Gijs was zoals dat vroeger heette "in de kost" bij tante Heintje en ome Koos in de Steeg, waar hij jachtopziener was. "D'r zat bij Gijs geen vrouwenvlees aan", volgens Heintje. Toen Mies echter op het toneel verscheen, bleek dat toch mee te vallen. Ik heb het altijd een bijzonder aardige man gevonden die enthousiast vertellen kon over zijn dieren in het wild.
Ik heb het helemaal in het begin al eens vermeld, maar hier past zijn vertelsel toch bij.
Mama was al ziek toen we toch nog bij Gijs en Femmy op bezoek gingen: mama, Diny en ik. Tante Mies was toen al- veel te jong- overleden.
Ome Gijs was jachtopziener op de Veluwe. Hij woonde met tante Mies aan de rand van de Onzalige bossen. Hij had zelf wat kippen die gewoon om het huis liepen en 's nachts in een boom gingen slapen.
Op een nacht werd hij wakker van het angstig gekrakeel van zijn kippetjes. Hij in z'n pyama naar buiten en ziet nog net Reintje de vos met een kippetje in de bek weglopen. Hij klapte in zijn handen... en Reintje liet van schrik z'n kippetje vallen. Ome Gijs nam z'n kip mee naar binnen en gaf hem wat water met een asperientje daarin opgelost.
Een paar dagen later was de kip weer helemaal de oude.
"Och", zei Ome Gijs, "Eigenlijk gun ik Reintje best af en toe een kippetje. Die heeft ook recht van leven".
Toch timmerde hij toen een hokje voor z'n kippen.
Ja vertellen over "zijn" dieren ... dat kon hij.
Reintje is bij ons nog niet geweest. We moeten af en toe zelf de hanen uitdunnen door ze in de grote hondenbench te lokken.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:20 Reageer op dit bericht Stuur door

Mannen komen van Mars....

’t Vogeltje zingt op blijde toon…”. Moeder zingt er wat af. Altijd heeft ze van zingen gehouden. De mensen om haar heen in de dagopvang kijken wat verstoord. We nemen haar mee naar haar kamer. Ze weet veel dingen niet meer, maar de namen van kinderen en kleinkinderen zitten er nog aardig in, de een beter dan de ander. Dat heeft niets te maken met wie ze veel ziet, maar meer met de leeftijd. Binnenkort is ze weer jarig, 97 zal ze worden. Dat weet ze niet meer, maar wel dat ze op 23 april 1913 geboren is. Ze is altijd blij als je komt maar we krijgen wel 5 keer mee: Old wodden wil iederene wel maor old wean is nog een hele kunst.
We hebben heerlijk gegeten bij Ben en Nies en ’s avonds gaan we samen naar Huub Stapel in de Spiegel in Zwolle. Het werd een avond in het teken van Mannen komen van Mars, en vrouwen van Venus. Het is onvoorstelbaar dat één man met een miniem decor van een half vrouwen- en een half mannenlichaam een avondvullend programma in elkaar kan draaien dat klinkt als een klok. Zo herkenbaar. Wie weet zijn er veel mannen—en vrouwen—wakker geschud. Ach… na 45 jaar zijn wij er wel achter wat je beter wel en niet kunt zeggen in een relatie, maar dat hebben we ook moeten leren. We hebben wat afgelachen. De sex, een niet onbelangrijk onderdeel in een relatie, werd tot het laatste bewaard.
Wil je het weten… een man vergeleek hij met een dolfijn die je af en toe een visje moest voeren….o en de opwarmtijd was wel wat sneller dan de oven waarmee hij de vrouw vergeleek. Er waren leuke tips bij om je relatie spannend te houden… beetje afwisseling….ha! Wil je zelf wat tips…? Er zijn vast nog hier en daar wat plaatsen te bemachtigen. Je krijgt gegarandeerd waar voor je geld.



619418-1e5c5ffff04d19b2e15a5b6112facd58.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Oude liefde....

Tijdens onze eerste gezamenlijke vakantie in Auvergne.

Altijd fijn om je oude vrienden te ontmoeten. Dick en Anda kwamen bij ons aan vandaag. Ze hadden hun tante Dien in Schoonebeek opgezocht en kwamen daarna bij ons. Hun vakantie naar Egypte was onverwacht afgebroken. Schoonzus Gerda die met Johan Lettink die op 't oldershuus in Linde woonde, was toch nog onverwacht overleden. Een paar uur voor Dick en Anda vanuit Cairo met de trein naar Assoean zouden vertrekken, belde broer Johan op met dit verdrietige nieuws, zodat ze net voor de 14 uur durende treinreis zou beginnen naar het vliegveld gebracht werden om naar huis te vliegen.
Anders waren ze morgen pas terug gekomen. Nu hadden ze tijd over om onverwachte dingen te doen.
Dick ken ik al sinds we op De Boomgaard gingen wonen in 1950. Hij is 2 dagen jonger dan ik. Als buurkinderen trokken we best veel met elkaar op. We hebben zelfs wel eens een robbertje gevochten. Ik deed gemeen want ik had in het vuur van het gevecht geknepen. Hij weet het nog. Later ging ik met vriendin Joke als kookster mee wanneer Dick en vriend Wim Enzerink met de jongensclub van Hengelo Gld gingen kamperen.
Nadat Dick met Anda was getrouwd stond Anda op een keer onverwacht in Hengelo bij me op de stoep. Dick werkte nu ook in Hengelo net als Wim en ze woonden nog geen 100 m. bij ons vandaan.
Hun Ernst werd twee dagen vóór Mark geboren. En zo is het gekomen... het begin van een levenslange vriendschap.
Net vanmiddag moest ik voor na-controle naar de chirurg. Anda ging gezellig mee. Dokter van de Berg feliciteerde mij met het snelle herstel en de goede uitslag van het onderzoek. De verwijderde galblaas was opgestuurd en goed bevonden.
Over een maandje gaan Dick en Anda al weer naar hun huis in Les Issambres. “Komen jullie nog?”, was de vraag. Nou dat hoef je Wim geen twee keer te vragen. We gaan dus maar gauw eens kijken of er een geschikte vlucht naar Nice te vinden is ergens begin juni.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten