Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Rick

Alweer zo’n typerende foto van Wim Harwig. Ik merkte laatst op dat ik eigenlijk had verwacht dat hij nog eens beroepsfotograaf zou worden. Hij maakte al heel jong zulke prachtige foto’s. Maar ja… hij heeft geen zin om portretten op verzoek te maken. Hij voelt meer voor documentaires waarbij je de hele wereld over moet reizen om een serie te krijgen met een boodschap. Nee… op commando… nou ja verzoek dan, daar wil hij niet aan in de fotografie.
In Vorden heb je fotografe Willemien. Die maakt zulke prachtige foto’s maakt die er qua gevoel echt uitspringen. Die weet ook precies dat weer te geven dat karakteristiek is voor een stel mensen, anders dan de meeste fotografen met standaard foto’s. Bekijk de etalage maar eens in het centrum van Vorden. Ze vertelde ons afgelopen zomer dat ze toch vaak nog analoog fotografeert. Rick begon daar afgelopen september zijn vakantie door er een driepoot te kopen om zijn fototoestel vast op te zetten. Die roept me nu toe als ik een foto maak: “Dichterbij halen”.
Neef Wim leeft zich nu uit als een verdienstelijk hobbyfotograaf en zeg nou zelf wanneer je de serie foto’s ziet op zijn wordpress blog… het is bijzonder om precies dat goede moment, die goede pose te pakken of de afstand of belichting goed te krijgen.



600948-78da10945b752b7fb0686b5e0779b4f8.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Hoezo... kwijt?

Het is weer zover. Hebben we de hanenschaar opgeruimd en is er slechts één jonge haan en 4 kippetjes over…. zijn we alweer een kip kwijt. Hoezo kwijt…? Ze kan natuurlijk gepakt zijn door een vos, maar ik acht die kans klein. En een gezonde jonge kip ligt ook niet van de een op de andere dag dood in een hoekje. Nee… ik vermoed dat madammeke weer ergens zit te broeden. Die kippetjes van ons, van het multiculturele soort zal ik ze maar noemen, zijn oermoeders.
De haan was niet om aan te horen, meldde Marjan afgelopen weekend nog. Die sliepen in hun camper vlak bij de kippen die ’s morgens vroeg uit de veren zijn. Ik had het schorre gekraai ook al wel op afstand gehoord, maar ja… het is nog een jong haantje. Hij zal de baard nog wel in de keel hebben. Verder is het geen puber meer, maar gedraagt zich als een echte sultan in zijn harem.
Wim mopperde natuurlijk al. “Laote wi-j dit hele spul toch oprumen. Dan hale wi-j een paar kippen bi-j een legbatterieë. Hebbe wi-j ok ’s winters eier net als Susan en Frans.
Susan heeft haar drie kippen inderdaad bij een legbatterij in de buurt van Haaksbergen gescoord en heeft ook deze winter drie eitjes per dag van Wendy, Barney en Tilly. Nee… geen extra verlichting in hun hok, gewoon zonder mankeren drie eieren per dag. Toen die van ons het lieten afweten in november duurde het tot eind februari voor er weer eitjes geproduceerd werden. Maar ja… Susan vertroetelt het spul wel met gekookte spaghetti in olijfolie. Wanneer ze hun rondje door de tuin hebben gehad lokt ze ze hiermee weer in de ren. Als ze de kippen roept komen ze er alledrie klapwiekend aanrennen.
Ach Wim hef groot geliek. Maar ik hou toch wel van ons stelletje dat zo puur natuur hier op ons erf rondscharrelt. Stiekem hoop ik dat de verdwenen kip straks met een paar kuikens aan komt zetten. In gedachten hoor ik Wim al foeteren:”Dat zölt wel weer allemaole hanen wean.”

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Nog even nagenieten....

Agnes speelt met de honden. Wim en ik staan allebei klaar om het vast te leggen.
Op http://wimharwig.com kun je mee genieten van een impressie van Wim en Marjan van dit afgelopen weekend. Er zijn een paar bijzondere foto's van Rick bij en ook Amber en Hector spelen een hoofdrol. Leuk om te zien. Bedankt Wim!



599425-755a06694374da1fe050ab01423656a9.jpg
foto: Hetty

599425-c2a2caba7b2c0f5379bc7f08ef42b5ee.jpg

Het resultaat van het vorige plaatje waarvoor Wim zelfs door de knieën ging.

foto: Wim Harwig

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Nou Ja... alleen...?

Neef Wim met Mo.

En dan zijn we weer alleen… nou ja alleen? Wim en Marjan zijn weer vertrokken met hun camper èn met Mo. Ze moeten het hele land van Noordoost naar Zuidwest doorkruisen. Ze zullen het waarschijnlijk net redden tussen de spitsuren door.
De katten Suze en Loedertje komen weer tevoorschijn. Omzichtig kijken ze om zich heen om er zeker van te zijn dat die indringer op hun terrein weg is en staan dan ongeduldig in de keuken te wachten tot hun kuipje zalm opengemaakt wordt.
Wat kun je veel beleven in één weekend. Eva was jarig en Agnes was er weer. We hadden de reünie van ons reisje naar Polen in mei vorig jaar. En als een rode draad liepen de gesprekken met Wim en Marjan door het hele weekend heen. Sinds lange tijd zijn we weer eens om twee uur 's nachts naar bed gegaan. Dat zegt wel wat!
We zijn samen bij Rick op bezoek geweest. Die bleek daar zeer verguld mee te zijn en helemaal toen hij gevraagd werd om ’s avonds mee te gaan naar Athina, de Griek.
Het is weer even wennen en we zijn eerst maar eens met een slagroomstam naar buurman Jans gegaan. Zo’n buurman moet je in ere houden… toch?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Over Mo, de katten en een camper....

Dit lukt dus niet.

Katten passen zich snel aan aan vernieuwde omstandigheden. Vanmorgen zitten beide katten ineens bij ons op de slaapkamer. Loedertje hangt uit het dakraam en loert richting wei. Dan weet je het wel. Ze is op haar hoede….. Mo is in de buurt. Neef Wim vertelde al dat vorige zomer hier op ons erf Mo ineens een kat in de bek had. Die kon hij op tijd redden. Ons Loedertje en Suze zijn niet gewend dat Tessa of Queeny ze te grazen neemt. Die lopen alleen rondjes om ze heen en daar lopen ze geen stap harder om. Nee Mo is een flinke herder…dat is andere koek. De katten nemen nu het zekere voor het onzekere en zitten hoog zowel binnen als buiten.
En mocht je denken dat er zo buitenaf niet veel te beleven is…. Dan zie je op deze foto dat het tegendeel waar is. Robin je hebt wat gemist.
Terwijl Wim en Marjan er even op uit willen met hun bijzondere camper blijkt de ondergrond van het stuk gras voor de wei wel erg zacht. Als hij wil keren zit hij binnen de korste keren muurvast en met het motorblok op de grond. Wat doen we dan? Buurman Jans bellen natuurlijk. De redder in nood sleepte de camper in de goede richting en kunnen ze hun plan verder uitvoeren.
Zo zie je maar weer…. Een goede buur….. is wel heel handig.
En verder? We hebben een geweldig weekend.



597576-9e4eeab76eae37c11d3c1a07951c8f92.jpg

597576-b4e1fccd50b78258d5ce6372026b8deb.jpg

597576-7ba28a6094196ef04252d58424aa4796.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:29 Reageer op dit bericht Stuur door

An de achterste titte....

Op de Boomgaard zat de wc op de deel en de afvoer ging regelrecht de gierkelder in. Met de mest en gier van de dieren ging alles over het land, Je leest nog wel eens over een huuske dat achter in de tuin stond. Ook lekker, moest je ’s nachts naar buiten indien nodig. Maar wij hebben zolang we getrouwd zijn gewoon een huis voorzien van een aansluiting op de riolering gehad. Hier aan het Schoolpad gingen we wat jaren terug. Wij hebben een put… een beerput zoals je wilt, ingegraven in de tuin met een dikke steen op het deksel. Het functioneert maar daar is ook alles mee gezegd. Wim heeft al een paar aanpassingen gedaan om minder verstoppingen te krijgen. En…. we halen Eparcyl uit Frankrijk. Piet en Marry gebruiken het daar ook in hun septic tank. Hiervan gaat er iedere week een zakje in het toilet. Het zou het verteringsproces bevorderen. En dat werkt.
Al jaren geleden moesten alle huizen in Europa op de riolering aangesloten zijn of een goedgekeurde septic tank hebben. En al jaren zijn ze bezig om te zeggen dat we binnenkort aan de beurt zijn. Vroeger toen Wim nog in de Pijpenbuigerij van Stork werkte klaagden de mensen dat ze daar blijkbaar an de achterste titte van het varken zaten, vergeleken met de Ketelmakerij. Zo was het met ons ook . Alle en Anja Timmer en wij blijken de laatsten te zijn die nog aangesloten moeten worden. Eindelijk is het zover. De slangen van de persleiding zijn gelegd wat een blubbertoestand veroorzaakte op het stuk Schoolpad bij Wielens. Pas nadat er een vrachtwagen geel zand opgebracht werd kon Jans weer bij huis komen met de auto. De krant en de post en de vuilniswagen kwamen niet meer. Na twee weken zijn ze weer te bereiken.
Gistermorgen is de put, die bij die persleiding hoort, geplaatst. Nu nog het kastje van de elektriciteit. En daarna krijgen we een half jaar om op ons erf de boel aan te sluiten. Lang leve de vooruitgang!



596771-7f7cb55d8815a062dab2b08260018f65.jpg

596771-64a9a058128e049d15680000658e9a3b.jpg

596771-05338f431e6c67cdbf7decdb403ab0ab.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 15:11 Reageer op dit bericht Stuur door

En now mo'w 't schaop nog scheren....

Jantje l. en Marijke.

“En noe mo’w ’t schaop nog scheren”, hoorde ik gisteren bij Ellen in haar atelier. Ja af en toe hoor ik hier tijdens het schilderen echt Drents of in elk geval de Drentse klanken. Ik had die uitdrukking nog nooit gehoord. “Dat jij dat niet weet”, kreeg ik te horen van Jantje uit Sleen. Het betekent zoiets als: Nu komt het moeilijkste deel aan de beurt. Eigenlijk wel logisch.
Ik ken wel: Noe he’j ’t schaop an ’t drieten. Betekent zoveel als: Nou gebeurt er wat!
Wim gebruikt nog wel eens als waarschuwing:”Dat vrus oe nog wel es op den emmer.( Dat krijg je nog spijt van)
Meestal beginnen we dinsdagsmorgens bij Ellen met koffie en ik had gisteren precies zicht op de weg en ik zie een camper voorrijden en de laatste twee cursisten komen er met levensgrote doeken uit. “Hé daar komen de jonkies”, meld ik. Het zijn de jongsten onder ons, werken alleen abstract, maar nu schilderen ze midden op die abstracte achtergrond hun kind.
Iemand is een prachtige gevulde jonge vrouw aan het schilderen. Wordt helemaal goed! Greet werkt een beetje in de stijl van Herman Brood, Liesbeth heel abstract met wat strakke vormen er in, Jannie maakt heel mooie portretten. Tiny werkt ook abstract, maar meestal zie ik er wel huizen of bomen in. En ik ben degene die meestal met dieren in de weer is. Als iemand een mooi plaatje tegenkomt brengen ze dat voor me mee ter inspiratie.
Marijke spant de kroon wat betreft fantasie. Die schildert bij ieder gedicht van vriendin Annie iets wat er bij hoort. Dit weekend wordt hun expositie geopend in Assen. Ik zal er dit keer niet bij zijn, maar wens ze veel succes en vooral veel plezier. Marijke zal het geheel beslist opluisteren met haar saxofoon. Nog even ter informatie: www.dedamessamen.nl

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Als er maar dieren in de buurt zijn....

Onze familie is een familie van dierenliefhebbers. In elk geval voelen ze zich prettig met dieren om zich heen.
Voor de familie van der Kolk geldt dat ze er niet mee opgegroeid zijn maar door hun aanhang is de dierenliefde opgebloeid. Ben en Niesje hielden het bij de kat Mur. Piet en Marry hebben nog steeds twee honden, een Schnautzer en een Schippertje. Henry en Tonny hebben na een Dalmatiër en een paar Boxers nu hun tweede Labrador Tonca. En dat terwijl de familie van der Kolk vroeger nog geen goudvis in huis had.
Ik zou het heel kaal vinden om in een huis te wonen zonder een hond aan m’n voeten of minstens een kat op de leuning. Ik zou het missen als die kleine miauwers ’s morgens niet meer om m’n benen strijken om hun kuipje vlees op te eisen. Want katten zijn kleine dwingelandjes.
Johan en Joke hebben steeds herders. Henk en Anneke Duitse Staandes en voor erbij een Jack Russell. Wij hebben Bordercollies en Ben en Diny hebben al heel wat Teckels versleten. Nu is Jippe er nog en hebben ze bordercollie Josca er bij. Josca is de omgetoverde Toska en niet alleen wat betreft de naam. Josca heeft haar thuis gevonden. Geen lastige moeder Tessa die haar eigenlijk niet meer wilde accepteren in haar buurt.
Nadat we haar opgehaald hadden vanuit Groningen waar ze niet functioneerde wilde ik haar er graag bij houden, maar ja… Tessa was er niet gelukkig mee.
Bij Ben en Diny luistert ze perfect. Ze is echt de hond van Ben en wijkt niet van z’n zijde. Ze heeft wat werk te doen en wel het in de gaten houden van het paard Vera. Ze is verder niet waaks, maar als Vera in beweging komt joelt ze iedereen wakker.
En wanneer ze ’s avonds in de kamer mag ligt ze samen met Jippe achter de kachel. Of.... zoals hier samen bij Ben. In de ene arm Jippe en onder handbereik Josca.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Met Dien op stap...

Diny en Dinie.

Na onze lunch in het Intratuincafé in Lochem gaat de auto vanzelf richting Hanzeweg waar ons favoriete shopje is. Kringloop Switch is wel niet zo mooi ingericht als het Goed in Emmen, maar wel overzichtelijk en de mensen zijn er bijzonder vriendelijk. Bovendien geniet ik ven de Achterhoekse tongval. Ook al spreken ze gewoon Nederlands, de klankkleur verraadt hun afkomst
En dan gaan we tante Jo opzoeken. Ons 86-jarige fragiele tantetje, bijna blind, heeft het geluk om bij dochter Erna in het voorhuis te wonen. Ze heeft jammer genoeg de gordijnen nog dicht voor haar middagslaapje en haar potje met narcissen hebben we maar voor de deur gezet met een briefje.
“Zö’w noe es kieken of Dinie van Anton thuus is. Dee hef nog wat foto’s veur ons in een album van tante Hanna”, stel ik voor. Dus op weg naar Harfsen. En….. ze is er. Wat is het leuk om elkaar na zo lange tijd eens weer terug te zien. Neef Anton Voortman is 1,5 jaar geleden overleden, maar Dinie slaat zich er flink doorheen en geniet van haar kinderen en kleinkinderen. We kijken opnieuw onze ogen uit. Veel van de foto’s van tante Hanna heeft neef Joop al gescand. Nu krijgen we het oude leren, met goud op snee, fotoalbum mee. Samen blikken we terug op het lang niet gemakkelijke leven dat tante Hanna had met haar Gerrit. Ik heb hem al eens genoemd als de Hoofdige boer. Toch herinner ik me ook zijn gezellige aanwezigheid op verjaardagen.
En wat blijkt de wereld toch klein. Dinie- van Anton- zag op weblog 2 - 4 maart- de familie Eggink op de Jaeger en vertelt dat een vriendin van haar jongste dochter nu verkering heeft met een kleinzoon van ome Hendrik en tante Bartje, een zoon van het jongste meisje, Fien, die daar zo knus met haar kleine handje in moeders hand staat.
De Kip Hawaii bij Ben en Diny smaakt wat later als vanouds verrukkelijk. Wouter zoekt even de tijden van de trein voor me op en ons dagje samen zit er dan al weer op. We gaan dit nog eens doen. Onze 100 jarige tante Heintje is er nog in de Borkeld. En tante Jo hopen we toch een volgende keer te zien.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Na meer dan 50 jaar....

Het kan zo maar gebeuren dat je na 50 jaar weer iets hoort van een jongetje dat zo’n mooie tijd bij je gehad heeft . Dat overkwam onze tante Jantje Eggink.
Ja … Diny en ik gingen weer een dagje samen op stap. We hebben nog drie tantes van de Egginkstak en we wilden nu eens naar tante Jantje die in een bejaardenwoning nog helemaal zelfstandig woont op haar 90e. Je gelooft het niet dat ze al 90 is als je haar ziet. Zeg nou zelf.
Ze liet ons een brief zien van een kleinzoon van van Mourik, de apotheker uit vroeger tijden in Vorden. Zijn vader had in oorlogstijd ondergedoken gezeten op de Wildenborch en omdat ze niet altijd op één plek konden zijn heeft hij ook een tijdje doorgebracht op de Boskamp. Het is hem daar blijkbaar zo goed bevallen dat hij een tijdje na de oorlog met vrouw en zoon terug kwam.
Deze jongen, Chrisbert, heeft na die tijd jarenlang, wel tot zijn 16e, iedere zomervakantie bij de Egginks op de Boskamp gelogeerd. Hij kwam er achter dat tante Jantje nog leefde, achterhaalde haar adres en schreef een lange brief om te vertellen dat hij het altijd zo fijn gevonden had bij hen. Hij vertelde over de vrijheid die hij er voelde en dat hij lang op mocht blijven tot tante Jantje zei:”Hup en noe tande poetsen en naor bedde.” Hij wil haar graag nog eens komen opzoeken.




594378-8e4a6f54d5e1908b56901aaab1aefaa2.jpg

594378-e389c0820bc2f0b7d4836c722357d96d.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten