Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Een echte Hofberg

“Wi-j hebt nog een mooi orgel in de anbieding.” De vorige keer dat we bij Johan en Joke waren hadden ze dit aanbod ook al gedaan. Het orgel van onze vader Hendrik Jan waar Diny en ik ooit op leerden spelen moet een nieuw plek hebben, maar zowel Diny als ik hebben er geen plaats voor. Misschien is het langzamerhand iets voor een Harmonium museum geworden. Hier heeft de familie Eggink en Bijenhof jarenlang bij gezongen met Hendrik Jan aan de toetsen. Neem Heer mijn beide handen was de favoriet van Hendrik Jan en ik heb zeker ook Daar ruist langs de wolken nog in mijn geheugen gegrift staan.
Maar nu is het zover. Wie heeft er belang bij dit familiestuk.
Het is een Hofberg, die geleverd is door Hoflieferant J. M. K. v Italien, gemaakt van mooi eikenhout gemaakt door G.A. Goldschmieding in Amsterdam en is jarenlang door mama en later door Joke in de was gezet. Vertroeteld dus!
Hij mag gratis en voor niks opgehaald worden bij Johan en Joke, het orgelbankje voor de boeken wordt er gratis bij geleverd.

Melden bij www.campingboomgaard.nl of bij mij.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Info Camping De Boomgaard

Er gaat heel wat veranderen op de Boomgaard. “Ik holle d’r niet zo van om dee kale boel op de foto te hebben”, zei Johan nog. Daarom bewaar ik die foto van het grote gat voor later wanneer hun nieuwe onderkomen klaar is, want mooi gaat het worden! We hebben de tekening al bewonderd en ze staan te popelen om te mogen beginnen.
De nieuwe Info bij Camping De Boomgaard is als eerste neergezet. Het ruikt er naar nieuw hout en is al voorzien van alle informatie om de gasten de weg te wijzen in Vorden en verre omgeving. De dikke plak hout met Boris en het opschrift: "Wat 'n geluk veur oe en veur ons da'j d'r bunt ".
Ze zijn in elk geval klaar om de gasten voor een nieuw camping seizoen op te vangen.
Het gaat een veelbewogen zomer worden.



593856-0c769f649b6852d58be9d7ac7eef21de.jpg

593856-bedf96d5efbc8cc17a00096dc9ddaac8.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Nu op dezelfde plek...

En nu is het lievelingsplekje van Queeny en Tessa voor de girls.
Ze zeggen wel eens als je vertelt dat je drie zonen hebt: :”Och de dochters komen later vanzelf.” In ons geval zijn er alvast twee. Judith en Jennifer, allebei lang en slank… Judith al meer 20 jaar in het leven van Gerhard en Jennifer zo’n 8 jaar samen met Mark.
Deze foto is van 3 maart. De eerste foto werd afgekeurd want de dames zaten nog niet klaar. Ik vind juist de foto’s die in een onbewaakt ogenblik genomen zijn meer te zeggen hebben, maar ja…. hier zitten ze er charmant bij… zeg nou zelf.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Wat doen we met deze twee...

“Wanneer gaan jullie precies op vakantie”, vroeg ik Mark. “Hoezo?” “Nou….in Les Issambres wordt niet verwacht dat je een hond meebrengt. Wat doe je met Queeny? Is het de bedoeling dat wij oppassen? Dan is er nog een klein probleempje.” Daar hadden ze nog niet over nagedacht.
Het is n.l zo dat wij op 12 juli op het Vrijthof in Maastricht zitten om te genieten van het André Rieu-spektakel. Daar hebben alle kinderen aan bijgedragen toen Wim 70 werd. Daar kunnen we niet met twee honden aankomen. En in de caravan laten? En aansluitend zouden we het leuk vinden om een weekje met de caravan te trekken.
Daar moet toch op tijd even over nagedacht worden. En dat nadenken is snel gebeurd. We vragen gewoon Ben en Niesje of ze zin hebben in een weekje of langer hier te zijn. Wim pakt ogenblikkelijk de telefoon. “O… prima “, zegt Niesje. “we komen wel op die twee passen.” Toch gemakkelijk zo’n oppas op afroep. Ik voeg er maar meteen aan toe:”De katten en de kippetjes en de pony’s krijg je er ook bij.” Nee daar zitten Ben en Niesje niet mee. Zolang er tenminste geen pups te verzorgen zijn hebben ze hier aan het Schoolpad een echt vakantiegevoel.
Wanneer ze hier oppasten kwam Mark wel eens tussen de middag even aan en soms vond hij ze nog in duster en pyjama in de grote stoelen bij het achterraam met de honden aan hun voeten. En als ze dan ’s middags op de fiets stappen voor een rondje Emmen en een cappuccino bij Resto Bertje komen ze helemaal tot rust.
Op deze foto zou je bijna denken dat deze poefs voor de honden zijn aangeschaft. Nee…ze hebben hun plekje zelf ontdekt omdat ze zo goed kunnen zien of hun baas er aan komt. Slimme dames die twee… ?En wat is er trouwer dan een hond? Kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een deel van ons leven in één oogopslag...

Veel momenten om op terug te kijken zie je op deze Emmer familie van der Kolk-collage.
Er is maar één oude foto bij van 45 jaar geleden. Die vind je in het midden. De rest is van veel recenter datum, vanaf 1990 tot nu. Familiefoto’s van Gerhard en Judiths huwelijk, de kleinkinderen met hondjes of pony of bij opa op de grasmaaier, Mark met Eva aan het vliegeren en Rick als oppas voor de pups. Ook ons gezamenlijke uitje per huifkar is aanwezig.
Nadat ik in 1994 afscheid heb genomen op school vinden ze dat er nog een vervolg op moet komen.
Als Wim en ik dan een keertje naar Assen willen, stopt hij onderweg spontaan even bij Rij Maar An bij Schoonoord. “Wi-j gaot toch naor Assen”, vraag ik. “Och laote wie-j hier maor efkes koffie gaon drinken”, vindt Wim dan. Ach het is mooi weer en we kunnen mooi buiten zitten. Ik zie op een gegeven moment wel net zo’n auto als die van Gerhard en Judith de parkeerplaats op schieten. Maar die werkt toch door de week.
Even later ...komen ze er met z’n allen bij zitten. Ik weet niet wat ik zie. Wim zit natuurlijk mee in het complot. We gaan daarna op pad met de huifkar en paardje ervoor mèt picknickmand.
Je krijgt bij Rij maar an gewoon paard en huifkar mee en het enige waar je voor moet zorgen is om de bochten wijd genoeg te sturen, want het paard kent de weg op z’n duimpje. Hij wil alleen de bochten wel eens te krap nemen. Ik kreeg alsnog een prachtige ketting van halfedelstenen als aandenken. En daarna gaan we met z’n allen aan de barbecue aan de Koraaldreef bij Mark en Jennifer met uitzicht op de Rietplas.
En Wim met z’n waxhoed uit Schotland, ons huis hier aan het Schoolpad en met een foto van ons beiden van de vakantie in Oostenrijk zijn ze helemaal bij de tijd.
Ik misse alleen één ding... D'r steet gien schaop op.



591821-2ff21a28150f6800c2b7374fafced23d.jpg

591821-0af0164b2ff37a24c35352287aac21ec.jpg
Judith en Jennifer
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Foetsj foetsj 2

Herinneringen aan Giethoorn

Mama en Pa vinden dat we er maar eens een paar dagen op uit moeten met z’n tweeën. Zij zullen wel op de jongens passen. Ze zijn dan 0, 2, en 4 jaar. Dat aanbod kun je toch niet afslaan!
We hebben ze net afgeleverd op “De Boomgaard” en zullen Piet en Marry op de camping bezoeken. Elke keer wil ik me omdraaien om wat te zeggen…o, nee…daar zit niks. De dag is gezellig en die avond brengen we door bij de verdere Hattemse familie en blijven daar ook slapen.
De volgende dag staat Giethoorn op het programma. Daar heb ik goede herinneringen aan door de jeugdkampen van Youth for Christ die ik daar meemaakte en dacht aan het zeilen op het Wiede. Wat een sfeertje was dat daar! Wim is al wat afwachtend. Enfin, we parkeren ergens, betaald natuurlijk. Daarna gaat het in de file over al die bruggetjes. Tja…hoogseizoen! “Wim, laten we een bootje huren”, zeg ik. ”Moet dat?” “Ja, joh, hartstikke leuk.” Wij huren een bootje. Wim al wat mieterig. Hij heeft z’n horloge af moeten geven als onderpand. Dat zint hem dus helemaal niet. Nou en nu…punteren maar. Wim aan de punterstok en ik aan het roer. Maar ik ben vergeten welke kant ik op moet duwen met die roerstok. Gevolg is dat ik steeds tegen andere boten aanstuur. Lach niet… ik kan wel janken. En Wim maar foeteren. Eindelijk zijn we op het Wiede en zal het gebeuren. Wim en ik hijsen het zeil. Hiervoor zijn we gekomen! Alleen dat zeilen wordt ook al een ramp, want er zit geen kiel onder de boot.
Na een paar vergeefse pogingen brengen we de boot weer terug. Ik weet nu in elk geval hoe ik sturen moet. Wij lopen stilzwijgend terug naar de auto opnieuw over al die bruggetjes in de file. Ik vergeet nooit dat beeld van die kwaaie billen van Wim voor me..foetsj foetsj foetsj…
Zwijgend rijden we Giethoorn uit. In de buurt van Zwolle begint het spraakwater weer op gang te komen.”Zu'w maor ergens koffie gaon drinken en iets veur de jonges kopen?”
Een paar dagen zonder de jongens…..is ook niet alles!
Dick en Anda gaan diezelfde zomer kamperen met baby Ernst. Die gaat soms zo te keer dat ze maar gaan autorijden om hem stil te krijgen.
Tja….zo is er altijd wat!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Foetsj foetsj....

Je kunt het natuurlijk voorspellen dat je respons krijgt wanneer je op je site vermeld dat je 45 jaar geleden in het huwelijksbootje stapte. Dat hebben we geweten. Erg leuke reacties van familie en vrienden. Ben en Niesje belden van te voren al op:”Zijn jullie woensdag thuis?” Waarop ik antwoordde:”Als jullie komen… wel!” Zo waren we weer een dagje samen en konden al wat overleggen over onze komende reis aan het eind van de zomer.
Na het werk kwamen Gerhard en Judith met Robin en Mark en Jennifer met Eva. Jennifer was even bij Rick langs geweest en zo kwam die ook mooi op tijd om samen te eten. Tot onze verrassing kregen we een grote collage met foto’s van vroeger en nu, een verzameling van hoogtepunten uit ons gezamenlijke leven. Mooier cadeau hadden ze niet kunnen bedenken. Het komt de onderlinge band ten goede want er was heel wat samenwerking nodig om de foto’s allemaal te zoeken en te rangschikken. Robin had in elk geval heel wat van de website gecopieerd, de slimmerik.
Verder hebben we plannen om deze zomer samen een dagje uit te gaan om deze dag nog eens dunnetjes over te doen. Als we een dagje naar Schiermonnikoog willen moeten we wel om 7 uur weg. “Wat…. 7 uur”, reageert Mark . Die moet je eigenlijk niet aan z’n vrije weekenden komen. Verder passeerden Giethoorn, Pieterburen, Hellendoorn en Ootmarsum de revue.
“Aan Giethoorn hebben mijn ouders geen beste herinneringen”, weet Mark nog te vertellen. –zie Foetsj … foetsj….2
Nou het trauma van Giethoorn van 38 jaar geleden is nu wel gezakt hoor. Waarschijnlijk wordt het dat. Wim en ik gaan van te voren even poolshoogte nemen en kijken of er misschien motorbootjes te huur zijn. Foetsj... foetsj...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

En de bruidegom dörft zien bruidje niet te kussen.....

Ik heb vroeger heel wat feestjes meegemaakt, soms van neven en nichtjes die trouwden, van ooms en tantes die 25 jaar getrouwd waren en later zelfs een aantal die de 40 jaar vol maakten. Met Wim heb ik heel wat rondjes op de dansvloer gezwierd.
Ik heb zelfs de trouwerij van tante Dine en ome Gert Kornegoor meegemaakt, toen we nog niet zo lang op De Boomgaard woonden. De buurt had van te voren de deur versierd met groen en reuskes van crepepapier. Dat mos natuurlijk nat emaakt wodden ( borreltje d'r bi-j) en bi-j et afbrekken nao de brukfte net zo. Het was nog een echte boerenbrulfte waorbi-j de luu ’s aovens an lange taofels aan weerskanten op de daele zatten. D'r was zelfs muziek en de vaste ceremonie van: Zij leven hoog zij leven hoog, terwijl de mansluu uut de buurte de bruud en bruudegom op hun stoel bi-j ieder Hoog extra hoge de luch in zwiepen, meistens was 't gegil van 't bruidje neet van de luch dee zich krampachtig vaste zat te hollen an de zitting van de stoel. D'r werd deur de rest van de jongeluu flink met serpentines egooid töt het bruudspaar an mekare vaste estrengeld was. Dan volgen d'r vaste: En de brudegom dörft zien bruidje niet te kussen… Falderalderiere, falderalderare. En natuurlijk volgen dan dè kus. En dan kwam 't: Lang zullen ze leven enz.
In later tijd werden de bruiloften in een zaal gehouden. Alleen bij oom Martin en tante Katrien werd er bij hun boerderij in de Wildenborch een grote tent in de wei gezet voor het feest.
Toen wij trouwden gebeurde dat in Hattem. Wim had me ’s morgens met de taxie opgehaald en samen met de chauffeur werd er eerst op De Boomgaard kip gegeten, waarbij Riek Antink en Annie Lettink uit de buurt assisteerden. Dan ging het richting Hattem voor de grote gebeurtenis. Bijzonder was ook dat oom Herman en tante Netty net in Nederland waren en er de hele dag bij konden zijn. In Hattem was het de gewoonte om ’s avonds zelf voor vermaak te zorgen. Dat gebeurde door allerlei hilarische toneeltjes, liedjes en opa Bijenhof droeg zijn Wat za’k mien Truuken schrieven voor. Oom Sjoerd was de ceremoniemeester en juffrouw van der Meulen hield de wacht in haar en ons gedeelte van het huis aan de Eierdijk 86. Er werden nog wel eens geintjes uitgehaald.
Wim had een maand verlof gekregen, drie weken voor de voorbereiding en verbouwing en een week na de bruiloft ging hij weer de zee op.
En dat alles was vorige week precies 45 jaar geleden.



590246-015db7cac03ae32809daa373299a9467.jpg
Bij het stadhuis stonden de kinderen met hun versierde bogen

590246-c256f4afd78a057e0d764904cc016fe5.jpg

Voordat we naar het stadhuis gaan worden er foto's gemaakt bij de voordeur van huize van der Kolk op Dorpsweg 4. Ben en Niesje staan hier al naast elkaar niet vermoedend dat iets mee dan 2 jaar later hun liefde begon op te bloeien.
Niesje kwam al jaren in vakantie vanuit Zoetermeer naar Hattem naar haar tante Siet en de jongens. Ze werd wel plagend het vaste meubelstuk genoemd.
En dan broer Johan in z'n eerste nette pak.
Oom Wim en tante Janna namen Diny en haar vriendin Gerrie Winkel mee in de auto. Diny wist nog te vertellen dat oom Wim bijzonder bang was dat hij z'n voorganger uit het oog zou verliezen en had steeds maar gezegd:"A'k ze maor neet kwietrake...a'k ze maor neet kwiet rake...!"




590246-9594d47a7f741918ec19020b74838b71.jpg
De beide opa's lezen samen de feestkrant
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Spiekers met kopp'n

Het was even bijpraten op de schildersochtend. Marijke en haar vriendin Annie zijn een duo die zich de Damessamen noemen. Annie schrijft gedichten en daar creëert Marijke een schilderij bij. Of… Marijke heeft een leuk schilderij gemaakt en Annie maakt er een grappig gedicht bij. Binnenkort exposeren ze bij Galerie Spieker in Assen onder de titel: Spiekers met Koppen. Zaterdag 13 maart is de opening en na afloop geven de Damessamen een optreden in muziekcafé Whispers. Daar draagt Annie haar gedichten voor en Marijke begeleidt haar op de saxofoon.
Die Marijke is een vrolijke Frans, ze beleeft altijd wat. Dit keer vertelde ze dat ze bij een stel vrienden was. Die hadden wat spullen uit een erfenis gekregen. Ze lieten een fraai groot schilderij zien met een enorm krullerige lijst, de lijst nog indrukwekkender dan het schilderij zelf. Het bleek een enorm natuurlandschap te zijn. Er stonden ook drie hazen op. “H酔, zei Marijke…. “Er zitten wel drie deuken in het doek.” Wat bleek? Toen de broer van de vriend het natuurlandschap had gezien had die in een flits aangelegd en Pief paf poef dwars door het doek op de drie hazen gemikt. Het werd nadien gerepareerd, maar ja…. een deukje op zo’n plek is niet te voorkomen.
Ik vraag me wel af of die broer een jachtakte heeft of… misschien moet hij eens naar de opticien.
 
Nieuwsgierig geworden? www.dedamessamen.nl

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Nog heel wat te beleven...

In het gezellige keukentje van buurvrouw Wolterdien.

Buurvrouw Wielens was gisteren jarig. 84 jaar is ze geworden en nog zo fit als een hoentje. Bijna al haar kinderen en kleinkinderen waren present. Het huis staat vol bloemen en allerlei fruit en meer lekkere dingen. Ze is vanmiddag in de stoel even in slaap gevallen na alle drukte. “Volgend jaor als ik het beleaven mag gao ik naor een gelegenheid waor iederene kan kommen.”, zei ze. Ze hef groot geliek.
Wij zijn vanmiddag even geweest om haar geluk te wensen.
Het wegenbouwbedrijf die er zo’n puinhoop van had gemaakt bij hen voor de deur heeft er een vrachtwagen geel zand opgebracht en nu kunnen ze in elk geval weer bij huis komen met de auto. Gisteren was het steeds afwachten hoe de visite er door kwam. "Ja ja... den is t'r deur... nee den zit vaste... effen gas geven... hè hè... "enz. Jans heeft opnieuw een paar keer moeten uitrukken met de trekker. Maar nu is buurman Jans weer gerustgesteld.
De opzichter is ook bij ons geweest om te bespreken hoe hij onze weg weer wil herstellen straks. Er komt nieuw puin op.
Buurman Alle die aan de Bargerweg woont gaat deze week zijn auto bij ons op het erf zetten, terwijl ze de persleiding daar gaan ingraven. Zo is er ook wanneer je in het buitengebied woont nog heel wat te beleven….

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten