Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

En zo is het gekomen...

Ik hou van onze krant op zaterdag, lekker dik en… met een apart gedeelte over Wonen. Er staan nogal wat huizen te koop, maar dit keer is er geen in Emmen bij. Wat er wel is? Een pagina over het Huis van je Hart. Dit keer van een jonge vrouw uit Emmen die dit huis in één middag gekocht had met haar man met de twee rechterhanden. Alles strak en modern, minimalistisch heet dat tegenwoordig.
Zo was er al eens een huis met een verzameling uit grootmoeders tijd. Een hele tegenstelling!
Maar als je je daar nou lekker bij voelt? Ieder keer wanneer ik die bladzijde weer zie op zaterdag denk ik: en ons droomhuis dan?
Precies 16 jaar geleden stond dit huis in de krant, maar omdat Wim het “op de borstrok” had zijn we niet verder gekomen. Hij moest zelfs zo erg hoesten dat zijn ribben hierdoor kneusden. En toen we even gingen zoeken konden we het niet eens vinden. Wij deden net als iedereen… Schoolpad op, de snelweg oversteken en doorrijden. Je hebt zo gauw niet in de gaten dat het dan ineens Bargerweg heet en dat het Schoolpad verder linksaf gaat. Daar bleef het dus bij.
Toen hetzelfde huis in februari weer in de krant te koop werd gemeld reden we er wel langs èn gingen we echt kijken. Toen ik het huis alleen al zag was ik al verkocht. Toen we binnenkwamen net zo. Het uitzicht was geweldig. Ik voelde me thuiskomen. Boven werd het wat krapper, twee slaapkamers in de punt. Een Middeleeuws deurtje bracht je bij de ouderslaapkamer die alleen een klein raampje had aan de voorkant. De andere slaapkamer was wel licht door een dakraam.
Maar die ruimte om huis. Het was meer een groot erf met daarachter een paar weilanden, een Drentse kapschuur en een gewone schuur met een klein appartementje. Ik zag meteen Rick er al wonen…. en schapen in de wei…
En zo is het gekomen!
Zal ik ons droomhuisje ook eens aanmelden?


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:53 Reageer op dit bericht Stuur door

Het wordt een rustig dagje...

De kortste weg naar Emmen is wanneer je verder langs het Schoolpad rijdt richting bos en net voor het bos linksaf gaat. Als het veel geregend heeft kom je er niet best door met de fiets en nemen we de weg de andere kant op.
Onze beide fietsen zijn nu echt wel aan een poetsbeurt toe. “Had e maor gien fietse mutten wodden”, helpt Wim dit keer niet.
En….. neem die weg vooral niet met de auto…. of je moet een jeep hebben. Onze huisarts had ooit zo’n ding maar kwam toen vast te zitten. Toen onze camperen- door- Nieuw Zeeland- vrienden Ben en Riet uit Luttenberg de eerste keer bij ons kwamen namen ze het Schoolpad vanaf de verkeerde kant. Het was januari en nat. Ze wisten niet wat ze overkwam door alle bulten en gaten. Dat ontlokte Riet al hotsend de opmerking:”O gutteguttegut… zee zult daor wel niet zo vake visite kriegen….!” Ik had Ben nog zo gewaarschuwd en de goede weg gewezen en voorgesteld om de ballonnen op te hangen, maar nee… hij wilde persé zijn Tom tom volgen. En die weet ook niet alles.
Vanmorgen naar het aqua-joggen wilde ik als gewoonlijk die weg nemen. Halverwege kon ik niet verder want er was een boom omgewaaid. Hij was ontworteld en lag daar in volle gloria. Ik heb nog geprobeerd de fiets er overheen te tillen, maar met al die uitsteeksels kwam ik niet verder.
Ik had gedacht dat Wim wel ogenblikkelijk met de kettingzaag in de weer zou gaan. Soms vergeet ik dat hij daar niet echt op zit te wachten. Gisteren heeft hij genoeg gesjouwd in de tuin om alle snoeihout af te voeren die Gerald had afgezaagd. Morgen is er weer zo’n werkdag want hij gaat mee om een koelcel voor de Voedselbank ergens af te breken om later hier in het nieuwe gebouw weer in elkaar te zetten.
Vandaag neemt hij er van… het wordt een rustig dagje.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De Loreley, Arromanches en Omaha Beach....

We kregen bij Ellen een opdrachtje om met kleine doekjes iets uit te proberen. We waren net terug uit Normandie en ons gezamenlijke reis met Rick was een succes. Rick had genoten en wij dus ook. Daarom maakte ik wat impressies. Bij alledrie gebruikte ik een stukje van een foto.
Toen Rick ze zag kwam er een big smile op z’n gezicht. Hij herkende de plekken nog beter dan ik. Ja… die linker waar we over het Rijndal uitkijken was duidelijk. Maar die andere twee…. Welk strand was dat nou ook al weer? Niet voor Rick.
“Ooo die is bij Arromanches… die foto heb ik zelf nog gemaakt”, zei Rick. "En die andere is bij de Omaha Beach!"Hij weet precies het moment nog dat hij die foto stond te maken. Hij heeft ze thuis alledrie een mooi plekje gegeven.
Gisteren kwam Inge bij hem. Dat is degene die hem begeleid. Ik weet zeker dat hij uitvoerig nog eens heeft verteld wat hij daar gezien heeft en wat dat met hem deed!
Rick heeft iets met data. Buurvrouw Wielens is steeds wat ontroerd wanneer Rick precies weet wanneer de sterfdatum is van de buurman en daar ook even aan denkt. Samen halen ze herinneringen op aan hem. Dat doet ze allebei goed.
Bovendien weet hij ogenblikkelijk hoe laat het nu in Canada is!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over een Trojan horse en een lachende hond....

Bonnie, de lachende hond....

Minstens een uur is Bareld, de webmaster, bezig geweest om met allerlei scanners de virussen te traceren en te verwijderen die op de laptop zaten. Ik had er zelf al drie verwijderd waaronder een Trojan horse, maar er bleven allerlei plaatjes te voorschijn komen waar ik niet om gevraagd had. Er bleken weer een stuk of 8 virussen op te zitten. Nu zijn ze er af. Bareld kan vanuit zijn huis op onze computer kijken en allerlei handelingen doen. Lekker makkelijk. Dus Mark…. Wanneer je nog eens naar Las Vegas wilt….neem je maar een andere laptop mee.!!
Dan ben ik nu de expositie in de Bibliotheek in Klazienaveen aan het voorbereiden. Morgen haal ik de schilderijen op die in De Opgang hangen, want in die Bieb is lekker veel ruimte. Vooral het gedeelte als je binnenkomt rechts is prachtig om wat grotere doeken neer te hangen. Prachtig licht is het! Op ’t ogenblik ben ik weer paarden aan het schilderen… van die lekkere werkpaarden. Die krijg ik wel niet op tijd af, maar ik heb genoeg voorraad. “Moet je Bonnie nog mee hebben”, vroeg Susan pas nog. Bonnie, de lachende hond wordt dat schilderijtje genoemd. Maar Bonnie hangt bij hen zo mooi. Die moet geen twee maanden ergens anders naar toe. Wanneer ik nog eens naar een kunstmarkt ga neem ik haar graag mee als voorbeeld.
De echte Bonnie ligt bij hen op een koninklijk bed in Burberry ruit. Voor een retriever is 14 jaar al heel oud, maar ze wordt door Susan met zorg en allerlei medicijnen in goede conditie gehouden.
Maandag 30 november is het zover. Dan gaan we er een mooie ruimte van maken daar in Klazienaveen.
Wie in de buurt komt….? Welkom! Onder Nieuws - zie www.hettysite.nl- staan de openingstijden.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:47 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Beledigd, teleurgesteld... of... gewoon jaloers?

Als een hond toch eens kon praten! Aan de kop van Tessa kan ik vaak zien wat ze denkt en dan vooral aan de blik in haar ogen. Ik zeg zo vaak dat ze de allerliefste is, maar ze gelooft me gewoon niet.
Sinds Scott niet meer onder ons is heeft ze het moeilijk. Scott was altijd haar grote voorbeeld en nu voelt ze zich op de een of andere manier verantwoordelijk voor de gang van zaken en een Queeny en eerder een Tosca moesten zich wel gedragen. Als je nu Queeny roept kijkt ze eerst naar Tessa of die het goed vindt. Zo was het ook met T(J) osca. Die was niet op te voeden met Tessa in de buurt.
Vandaag was Susan hier. Die heeft altijd hondenkoekjes bij zich. Beide honden zaten strak bij haar en werden verwend. Ineens draait Tessa zich om en wil haar zelfs niet meer aankijken. Ze leek diep beledigd of ….teleurgesteld… of gewoon jaloers…. Natuurlijk werd ze wel weer gelokt, maar het was ineens gebeurd met de liefde.
Dan zou ik graag willen dat ze wat zeggen kon. Of weet één van de hondenfluisteraars het?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:20 Reageer op dit bericht Stuur door

De volgende ronde....

22 november 2009. Een paar IJslandse papavers staan nog in volle bloei en....... weer oranje hè!

Hoera! Eva is door naar de volgende ronde voor het Beste Idee van Emmen. Ze hoort bij de laatste 10. Nu moet ze aan de bak met haar windmolentje op die super- milieuvriendelijke auto. Dat ding was wat groot uitgevallen en daar gaat ze nu een kleinere uitvoering van maken.
Zo mooi om te zien dat beiden, zowel Eva als Robin, een soort eindspurt maken in groep 8 van de Basisschool. Ze hebben er de leeftijd voor. Mark helpt Eva de puntjes op de i te zetten door allerlei rekenpuzzels te bedenken. Robin wordt door opa Jan onder handen genomen en warempel ….hij krijgt er steeds meer zin in om op school te presteren. Vooral met rekenen scoort hij hoog. Dat is zijn sterkste kant. Eva is wat creatieve taalvaardigheid betreft weer wat sterker.
Och.... laat ze nog maar even genieten van dit onbezorgde leventje.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Oranje boven....

En dit schilderij geinspireerd op Schotland in de zomer hangt boven de schouw.

Aan de laatste twee stukjes te zien heb ik wel iets met oranje. Ik ben wel degene die alles inkoopt op gebied van kleding en die de kleuren van het interieur voorstelt. Wim heeft wel invloed, maar hij zegt wel eens:”Ik ben de baas, maar wat mijn vrouw zegt moet gebeuren”.
Toen we in 1974 ons eerste eigen huis aan de Marnixstraat in Hengelo betrokken werd de woonkamer boven geheel in de kleuren van die tijd ingericht. Je raadt het al: één zacht-olijfgroene muur, twee crème muren èn een donkerbruine muur. De achterkant naar de tuin gericht kreeg gordijnen in natuurlijke kleuren groen, wit en crème, maar de voorkant op het noorden die geheel uit raam bestond kreeg knal oranje dunne wollen gordijnen. Ik heb ze lang mooi gevonden want ook aan de Kuifmees hebben ze gehangen zolang we er woonden… tot 1994. Hier aan het Schoolpad is die kleur aanvankelijk uitgebannen.
Maar… zoals de trouwe lezers misschien nog weten… zijn we in september samen met Rick naar Normandie geweest en hebben zo terloops ook een Brique Marché bezocht. En daar vond ik toch van die frisse dunne oranje kant en klare gordijnen en maar € 8 per stuk. Ik zag ze meteen al hangen in ons voorste gedeelte. Ik vond het daar wat saai worden de laatste tijd
En nu hangen ze aan weerskanten van het raam en leuk dat het staat! Bovendien hangt er het Schotse schilderij met felle kleuren boven de schoorsteenmantel. Daar word ik toch helemaal vrolijk van.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Je weet wel.... zo'n leef- trui!

Ken je dat…. zo’n trui waar je zo ongeveer in woont? Rick heeft er een paar van. De rest van de kast wordt niet aangeroerd en als hij toch wat nodig heeft kan hij het niet vinden.
Je kunt ook maar één ding tegelijk aan… toch?
Ooit kocht ik voor Wim een pranje trui, nou ja…. wat rustig oranje, meer zalm. Dat werd zijn lijftrui. Niet zozeer omdat hij ook oranjegezind is, maar dit werd een uniek kledingstuk. Het werd het eerste wat hij greep wanneer hij zich met een zucht uit de nette Stork-kleren geworsteld had. Leuk toch… zo’n fijne trui, hoor ik jullie denken.
Maar als je zo’n trui ook draagt als er geklust en geverfd wordt begint het mooie er na een paar jaar wel af te gaan. Zo ook met deze supertrui. "Gooit dat ding toch een keer weg”, zei ik dan. “Ie-j hebt zat andere truien. Mo-j zeen hoe -t- e d’r uut zut. Daor an de mouwe zit al greune verve. Daor ku-j zo de weg niet meer mee op”. Maar als je Wim een beetje kent… trekt die zich daar niets van aan. “As ze d’r last van hebt, dan kiekt ze d’r maor langs hen”, is meestal zijn vaste antwoord.
Toen heb ik een, in zijn ogen, grote fout begaan. Toen het echt niet langer kon, vond ik, heb ik het oude smerige oranje vod weggegooid. Toen hij er achter kwam …kwam er wat. Hij sprintte nog wel even naar de container, maar jammer dan voor hem…. die was al geleegd. Het is nu al 25 jaar geleden, maar af en toe….. moet ik het weer even horen. Hij heeft nooit weer zo’n fijne trui gehad.
Af en toe keurt Wim nu ook zelf z’n kleren en wordt er wat in een grote plastic zak gestopt. De meetlat ligt bij: draag ik het of ligt het er maar te liggen?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Ga je hier ècht een boek over schrijven?

In dit oranje t-shirt pakje viel Mark tenminste wel op.

De donderdag staat bij mij in het teken van het aquajoggen… en vooral ook van wat er na komt.
Misschien raad je het al…. Een rondje Kringloop Het Goed. Daar spreek ik af met Susan. Ons rondje begint meestal bij de boeken, daarna richting gordijnen en bedden en al lopend praten we bij. Dan zijn we bij de stoelen aanbeland. We proberen er heel wat uit en zitten ze gemakkelijk dan gaat onze conversatie daar verder. Een dankbaar onderwerp, naast onze jongens, is: onze mannen. Soms staan we na zoveel jaar nog steeds voor een raadsel en samen proberen we die te ontsluieren. We komen een heel eind en ik besluit met een zucht: “Daar kunnen we wel een boek over schrijven”. Op dat moment loopt een jonge man langs ons heen en begint mee te praten. Hij legt z’n ziele-roerselen bloot en zegt, knikkend naar een jong moedertje wat verderop:”Daar kan zij ook over mee praten”. Ze blijkt ook vier “mannen”om haar heen te hebben. De kleinste zet net een uniformpet op, struikelt over z’n wat afgezakte broek en wordt nog net op tijd gegrepen voor hij tegen de grond kwakt. “Ja met dit soort wil het nog prima”, zegt ze. “Die kun je nog een beetje sturen”. Even later passeert ze ons en vraagt:”Ga je hier echt een boek over schrijven”?
Aan tafel in het bijbehorende café gaan we aan de choco, cappuccino en een tosti en bespreken we ons oergevoel dat naar boven kwam toen ik Mark, 2 jaar oud, kwijtraakte in de Hema in Hengelo. De uitrukkende politieauto’s staan me nog scherp voor de geest en de opluchting toen hij een half uur later gewoon bij een mevrouw aan de hand weer de Hema binnenwandelde was groot. Susan was Willem op een zelfde manier kwijtgeraakt. Na lang zoeken bleek hij gewoon met de lift op en neer te gaan. Ondernemende typjes deze twee boys. Ik wens dan ook dit moedertje met haar man en drie zonen heel veel plezier èn sterkte. Maar je zal zien…. het is de tijd van je leven!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Van een super -auto en een coach- horloge

Daar gaan we dan. Op naar de presentatie van Eva’s “Beste Idee van Emmen”.
De ex-Barbie-auto heeft een dak van zonnepanelen, die samen met een soort kleine ventilator het water plus zwavelzuur verandert in knalgas waarmee de auto voortbewogen wordt en er geen slechte gassen vrijkomen.
Tussen de middag hebben we de generale al gehad. Robin nam het op met zijn mobieltje. Ging prima!
We worden op de Es van het Hondsrugcollege keurig door een leerling naar boven gebracht en ontvangen met een drankje. Eva krijgt als deelnemer een speciale Hondsrug-pen en alle kinderen een leuke meetlat-gaatjesprikker.
Robin gaat even later met Eva mee naar binnen om de presentatie bij te wonen en Wim moet natuurlijk in de gang door het raam meekijken hoe ze het er van afbrengt. Nou dat gaat perfect en ook Robin is vol lof.
Eind van de week hoort ze of ze tot de tien uitverkorenen behoort die een ronde verder zijn.
Een ander jongetje heeft ook een leuk idee. Hij heeft een coach-horloge bedacht. Een horloge dat je tijdens het sporten aanmoedigt. Er komen de hele middag door nog kinderen uit Emmen en omgeving naar het Hondsrugcollege. Goede promotie voor ze!
Iets minder is het dat dezelfde middag een jongetje bekneld raakt in een draaibank doordat hij bij het kijken naar de verrichtingen van een klasgenootje met z'n kleren ergens tussen komt. Een ander vriendje kan hem gelukkig gauw afzetten. Toch moet de brandweer er aan te pas komen om hem los te zagen. Gevolg: een gebroken arm.
En eenmaal weer thuis... wordt er gesjoeld. Dit keer volgens de officiële regels van de sjoelvereniging. Wim houdt zich er stipt aan. Wanneer ik toch de stenen op het latje wil leggen moeten ze er af en Robin merkt op:"Oma nou moet jij je er wel aan houden hoor". Zou die perfecte spelletjesgeest een generatie overgeslagen hebben? Gerhard en Mark hadden altijd hun eigen regeltjes, tenminste.... als pa niet meespeelde.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten