Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

En ... wie moeten er mee...?

En soms wordt er gewerkt. Robin aan huiswerk en Eva is hier een soort dagboekje in elkaar aan het knutselen.

Vandaag is het weer opa- en oma-dag. We halen tussen de middag Robin en Eva van school en ze blijven gezellig de hele middag. Robin is graag buiten bezig en Eva houdt van knutselen of wat oefenen en tuttelen met de pony’s. En meestal besluiten we de middag met een spelletje of samen op de bank met een dvd en een chipje.
Maar vanmiddag is anders, we moeten we mee. Laatst zag Wim in de krant een oproep voor de groepen 7 en 8 van de basisscholen om uitvindingen of ontdekkingen aan te melden bij Het Hondsrugcollege. Wim probeerde ze al enthousiast te maken. En Eva had meteen al een idee. Ze had op De Vlonder ook al succes gehad met nieuw soort wondersnoepje dat ze mat haar groepje bedacht had, als ik het me goed herinner. Nu heeft ze van een oude Barbie-auto een nieuw soort goed- voor- het- milieu-auto in elkaar gefabriekt Ze heeft de officiële uitnodiging om dat wonder te komen presenteren op Het Hondsrugcollege. Thuis heeft ze haar presentatie uitvoerig geoefend. Het is een auto met zonnecellen, speciale brandstof en er zit ergens een propellor. En wie moeten er mee? Juist….: wij! Robin vindt het ook vast leuk om mee te gaan.
Ik hou jullie op de hoogte!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Ze ging als een speer....

Tja... in Vlissingen heb je dit uitzicht.
foto: Wim Harwig

Ik kan het niet laten om iedere dag even op de site Too old to die young te kijken van onze neef Wim Harwig. Zéér afwisselend en verrassend. Vandaag ontdekte ik de video over een stel krakers en met name die ene Ruben. Zelfs zijn ouders willen wel even meedoen. Ik dacht eerst dat hij zelf in die krakerswereld ingedoken was, maar dat was toch niet zo, maar mooi om te zien. Volgens Wim kan deze artistieke jongen nog eens beroemd worden. Wie weet!
Zo ben ik al eens een paar keer met hem meegefietst vanaf z’n huis naar z’n werk bij Hoechst, 25 km vanaf hun huis. Ja… per videootje dan. Ha! (www.harwig.wordpress.com.  onder het kopje Walcheren en dan My commute 4-2-2007 aanklikken en Here comes the sun-18-2-2007). Deze laatste: de terugweg na de nachtshift vond ik een stuk mooier, prachtige opkomende zon, schapen, schorren en slikken met een eenzame mosselvisser. Zo mooi!
Drente is mooi, de Achterhoek is prachtig, maar dit Zeeuwse landschap met vooral de kustlijn heeft net zo goed iets unieks.
Als je zoiets ziet begint het weer te kriebelen om weer eens op ontdekkingsreis te gaan. En dat gaat gebeuren al is het niet meteen. Maar voorpret is ook vakantie…toch?
Straks in februari een weekje naar de sneeuw met Ben en Diny en Eb en Dirkje… nee voor ons geen wintersport, maar ik ga die dingen voor onder je schoenen vast opzoeken en Wim heeft z’n favoriete merk winterbanden al op de auto zitten. Maar Diny hè…. Die heeft vorig jaar voor het eerst zichzelf leren langlaufen. Ik heb het gezien op een filmpje van Ben. Ze ging als een speer..... Pa zei vrogger al:”Diny ….den is zo zwak in ’t kuntjen”!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:28 Reageer op dit bericht Stuur door

De krachtige waarheid van Al wat Is.

Waarom een kind faalangstig is of onzeker is voor ons niet altijd te achterhalen. Het scheelt wel wanneer je zelf bewust wordt waarom je onzeker of boos wordt of dichtklapt. Maar kom daar maar eens achter.
Gistermiddag ging ik met Susan naar een lezing van Fokke Slootstra. Ik ken Fokke al vanuit de tijd dat ik 11 jaar geleden behoorlijk overspannen was en geen idee had waar dat nou door kwam. Ik kwam bij hem terecht daar in Drouwenerveen en volgde 10 ochtenden een individuele psychotherapie. Daar kwamen de blokkades aan het licht en door er bewust van te worden waardoor dat ontstaan is werd het gemakkelijker. Ik schrijf nu al meer dan twee jaar op deze site en heb nog nooit beschreven wat ik daar meemaakte… te persoonlijk, maar zó mooi. Ik heb indertijd wel aantekeningen gemaakt en ga het binnenkort eens helemaal uitwerken. Het was zó bijzonder en de rest van mijn leven ziet er een stuk lichter uit. Ik kreeg een paar verdrietige herinneringen terug, maar ook een paar heel mooie.
Fokke vertelde gisteren opnieuw dat er in je onbewuste deel best veel trauma’s kunnen zitten die blokkades veroorzaken. Hij heeft er een boek over geschreven, helder en herkenbaar:
De krachtige waarheid van Al wat Is, over innerlijke vrijheid, juist nu!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Ik ben nooit meer op dat zoldertje geweest...

Een onderdeel van mijn taak was het begeleiden van faalangstige leerlingen, in groepjes, maar ook individueel. Behalve mijn interesse hiervoor was ik een aantal dagen naar het KPC in De Bosch (Katholiek Pedagogisch Centrum) geweest om me hier verder in te verdiepen. Op twee manieren of een combinatie er van kun je leerlingen trainen om er mee om te gaan. Ten eerste je leren ontspannen. Dan is er ook de RET methode, de Rationele Effectiviteits Therapie. Hierbij leer je door je negatieve gedachten over je functioneren langzaam om te buigen naar positieve. En het helpt. Niet zozeer dat het kind ineens alles aandurft, maar wel dat ze niet meer dichtklappen of zwetend of met hoofdpijn tegen proefwerken of spreekbeurten opzien. Het is zulk dankbaar werk.
Op dit moment doet Judith vergelijkbaar werk voor de studenten aan het Drenthe College.
Er is ook een methode om het handschrift te verbeteren van erg moeilijk leesbaar schrijvende leerlingen. En verder begeleidde ik kinderen die dyslectisch zijn. Mijn werkkamertje thuis puilde nadat ik gestopt was nog uit. Toen ik eens zuchtend tussen de puinhopen zat stelde Mark voor:”Doe alles in een paar dozen. Zet het hele zaakje op de schuurzolder en als je het na een jaar nog niet nodig hebt gehad, doe je het weg.”. Deze 5 jaar heb ik het niet nodig gehad, wat zeg ik….? Ik ben nooit meer op dat zoldertje geweest.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

D'r is een tied van kommen en een tied van gaon....

Ik heb er nog wat van. Ook bij Joke en Johan op de Boomgaard zijn ze te verkrijgen.

Het eerste jaar nadat ik gestopt was met het lesgeven op het Carmelcollege was een vreemd jaar. Nee ik verveelde me niet, maar ja ik miste toch wat. De omgang met collega’s bv, daarom ging ik nog wel eens even in de pauze een kop koffie halen. En natuurlijk was het leuk om de kinderen terug te zien die ik de laatste jaren van kennis voorzag. Een van de leukste complimenten die ik van een van de Havo leerlingen kreeg was:”U kunt het zo goed uitleggen”. Ze doelde op de Nederlandse Grammatica. Die is niet makkelijk, maar wel duidelijk als je de regels kent.
Wat ikzelf gemist heb vroeger is het mondeling taalgebruik… gewoon iets kunnen vertellen in de klas. Het was toen de bedoeling om je mond alleen open te doen wanneer je iets gevraagd werd. Spreekbeurten kenden we toen nog niet, alleen het maken van werkstukken in de 6e klas. Gelukkig wordt er nu op basisschool èn voortgezet onderwijs daar veel meer aandacht aan besteed.
In de brugklas begin je met de mondelinge taalvaardigheid door eerst twee aan twee elkaar wat te vertellen. Bij het volgende hoofdstuk zijn het groepjes van vier. En later gebeurt dat voor de klas: de spreekbeurt.
Voor het onderdeel luistervaardigheid had ik iets bedacht. Op maandagmorgen vertelt iedereen heel kort wat ze in het weekend hebben meegemaakt. Na die tijd geef ik dan 10 woorden of een kort zinnetje en de kinderen schrijven op wie dat heeft gebruikt in z’n verhaaltje.
Nee… koffiedrinken ga ik er niet meer. Ik mis de gezellige koffiepraat, maar d'r is een tied van kommen en een tied van gaon. Er is nu een nieuwe periode met familie, buurt, schilderen, schrijven, vakanties, een dagje met de trein, de website en vooral geen haast meer hebben. Af en toe kom ik nog eens iemand tegen in Emmen of wanneer ik met schilderijen en boekjes op een kunstmarkt sta. Is genoeg!
Iemand nog zin in een paar kinderboekjes voor kinderen, kleinkinderen, neefjes of nichtjes? Mail, bel of schrijf even en ik stuur ze graag op. Voor een klein bedrag heb je toch een aardig sint- of kerstcadeautje.
Meer informatie staat onder het kopje Kinderboekjes.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:01 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Wat ga je doen na.....

Het schaap Coba met een van de lammeren, nakomelingen van Bram.

Wat doe je toch wanneer je met de FPU of met pensioen gaat. Sommigen schijnen er tegen op te zien of als ze er zelf nog niet bij stil staan …. dan hun vrouw wel. Ik ken een vrouw die haar zelfstandigheid zo lief had dat ze zei:”Ik moet er niet aan denken straks. Dan wil ik even winkelen in Meppen en dan zit hij al in de auto: "Ja leuk… naar Meppen”. Nou vindt ze die man wel leuk en lief, maar ze wil ook voor zichzelf de dingen blijven doen als daarvoor. Deze ex-collega van mij had niet veel hobby’s.
Maar anderen hebben het drukker dan daarvoor met klussen, volkstuin, bestuurswerk of zoals Wim met het zingen. Vroeger wilde hij dat nooit, had geen zin in oefenen. Nu gaat hij een half uur vroeger om de muziekinstallatie te helpen opbouwen. Nee … Wim had snel zijn draai gevonden.
De eerste jaren hadden we ook nog veel dieren en daar ben je aardig druk mee. Op Wim z’n afscheid bij Holvrieka kreeg hij van zijn collega’s een dikke ram. Dat was Bram, Bram no 1, een blauwe Texelaar voor de kenners. Collega Richard had er voor gezorgd. Hij werd tijdens de rest van de afscheidsreceptie aan de verwarming vastgebonden. Tot grote hilariteit plaste die daar alles onder. Er leek geen eind aan te komen. Bram was een prachtige, lieve dekram die we een paar jaar gehouden hebben en voor flink nageslacht gezorgd heeft.
Wim ontdekte tot mijn groot genoegen dat hij koken ook leuk vindt en tot aan de dag van vandaag heb ik daar gemak van. Met de kookgroep is hij gestopt, maar thuis leeft hij zich nog steeds in de keuken uit. Aan de geluiden die nu vanuit de keuken komen hoor ik wat er straks aan komt: een versgeperst sapje en een cappuccino.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Hoonderpraötjen









Ik zage veur de winkelroeten
Van dee kukenbäkskes staon.
Ik dache, jong, wat bunt dee diers toch
in eur doon veuruut egaon.
Vrogger was et: gelieke antrèèn
Vretten uut 'n holten zomp,
en dat was zon deftig ding neet,
't Was een halven olden klomp.
Nee, noe geet et völle netter,
Neet zo onfatsoenlijk meer.
Ieder kuken hef zien gaetjen
Ze bunt noe juffer en meneer.
En zee kriegt gien earpelkrummels,
Nee biej börger en biej boer,
Wodt ze nao eur stand behandeld,
Kriegt ze "kuikenopfokvoer"!
Vrogger waen de hoonder 's nachens
Op de hilde boaven 'n stal.
En zee legt alleent maor dagens,
hier en daor en aoveral.
Maor noe hökke as kastelen!
As 't benauwd is raemkes lös.
En as 't duuster is, dan zit ze
biej 't elektrisch lich op 't nös.
En de kloeken dee nog zelve
moderplicht doot, bunt betuun.
Aj noew kukentjes wilt hemmen
Laot iej de machine bruun.
As vrogger een henne oe votleep
Dan kon 't ok een keer is wean,
Dat e oew verrassen en daor
met kleinen an kwam trean.
En noe mot et miej toch van 't hatte,
't Liekt miej völle mooier toe
Vriej de natuur te laoten warken,
As dat machinaal gedoe.
Vrogger keek iej of 't een haantjen
of toch een henneken was,
of iej praoten van "het bonte",
noe is 't allemaol zuver ras.
Wiejandotten, Witte Leghorns,
Rooie Ieslanders en zien maot.
En noe duch miej, daj wel zat zölt
Wean van al dee hoonderpraot.

Johanna op z'n Achterhoeks

Iele zeet wel... ik kan et neet laoten. In 't dikke boek van Johanna van Wim van tante Riek steet dit mooie gedichjen. Das noe helemaole waor ik zo van holle. Gewoon puur natuur. Mien Wim dech daor anders aover. De hoonder mot elke dag een ei leggen zommer en winter en ok netjes in et hok natuurlijk. Biej ons was et meer kukens as eier en dan waen ok meestal nog hanen. Och dee paar dee wie noew nog hebt meugt van Wim nog blieven lopen umdat ìk dat zo leuk vin.
Maor volgend veurjaor...... wil he d'r een paar van een legbatterieje ophaaln... van dee dikke legkipp'n.
Wiej zölt wel zeen.....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het was me het avondje wel....

Nee... Rick zal me nooit uitlachen...

Vanavond is het weer Passage-avond…. Je weet wel de Vrouwengroep Zuidbarge/ Rietlanden. Meestal is het een mooie avond en ik ontmoet weer eens vrouwen uit ons oude buurtje. Ik ben laat en ga maar snel binnendoor over het Schoolpad richting Zuidbarge.
Het is lastig rijden voor mij in het donker en ook nog met motregen. Ik heb een vorm van nachtblindheid. Maar ik heb gelukkig een speciale bril met gele glazen die de dingen iets duidelijker maken. Toch rijd ik ’s avonds bij voorkeur niet, alleen wanneer ik de weg goed ken. De vorige winter heeft het me al geld gekost omdat ik de rand niet zag tussen de rijbaan en het fietspad. De straat verlichting was net op die plek kapot en het ging ....bonk en …….was de plaat aan de onderkant van de auto kapot..
Wanneer ik bijna in Zuidbarge ben voel ik tot mijn schrik met mijn tong dat ik m’n ondergebitje thuis heb laten liggen. Verdorie! Ik heb er op dit moment zo’n last van dat ding van dat ik die thuis maar uit doe.
Ik draai meteen om en ga richting huis. Maar ik bedenk dat ik net zo goed even bij Rick kan gaan buurten. Met of zonder tanden maakt Rick niet uit. Die zal ook nooit iemand uitlachen. Bovendien zet hij goede koffie. Samen kijken we naar Flodder in Amerika..
Doordat het vandaag zo regende was hij vanmiddag al thuis. Denk maar niet dat hij zich verveelt. Hij googelt er wat af. Met google Earth in 3D zoekt hij alle bekende adressen af.
Als ik thuis kom ziet alles er ineens anders uit. Hè… ik heb die gele bril nog op en kan weer terug naar de auto om die om te wisselen en denk weer even aan opa met z’n lijfspreuk: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet z’n benen gebruiken. Of zoals de Achterhoekse Spreukenkalender meldt: Wa'j neet in de kop hebt, mo'j in de bene hemmen.
Het was me het avondje wel!



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:46 Reageer op dit bericht Stuur door

De Nimrodproef in Uffelte

“Het is vandaag wel erg koud. Het waait zelfs door m’n dikke Ierse trui heen”. Een sportief/ chique dame staat naast me. Onze aandacht is gericht op de verrichtingen van een jachthond en haar baasje. Het valt nog niet mee om de eend, de duif en het spoor van een gans te volgen en ze te apporteren. Dit is de jaarlijkse topwedstrijd voor jachthonden: de zogeheten Nimrodproef. De bestgetrainde honden uit het hele land zijn hiervoor uitgenodigd. Henk had ons ingeseind dat die dit keer in Uffelte plaats zou vinden.
Wij er heen en we voelden ons meteen als een paar vreemde eenden in de bijt. Iedereen is gekleed in alle schutkleuren donkergroen of bruin. De bruinen zijn wat chiquer, vaak met hoed. De groenen zijn de gewone jachthondenliefhebbers, meestal met muts of pet. Henk legt ons uit dat er verschillende jachthondenrassen zijn. Hijzelf is bij de Korthaar, waarbij ook Raiza en Kai horen. De dame naast ons gaat volgens mij voor het grote smalle soort. De retrievers vindt ze “niet om aan te zien” met hun bredere koppen. Ik zie een hond met een witte punt aan de staart en opper dat daar misschien wel bordercollie in kan zitten. Oei… helemaal fout. Dat is juist een heel speciaal soort.
Het is mooi om dit eens mee te maken. Henk had een dagje vrij genomen en zien we in actie als fotograaf met zo’n badge met press er op. Hij is er helemaal op gekleed en heeft een zakflesje met medicijn tegen de kou! Wim moet vanavond nog zingen en enigszins verkleumd rijden we richting Dwingeloo.
“Eerst een dikke cappuccino”, eis ik. Het is een mooie middag, we zijn uit… daar hoort een warme cappuccino bij. En.....die is bijna net zo lekker als in Apeldoorn.
Ik denk dat jullie op www.fotojacht.nl de foto’s van Henk al gauw kunnen bewonderen. De Nimrod in Uffelte staat onder Jachthonden 1.
Hier krijg je alvast een impressie van de fotografen en jury, die een hond een eend zien apporteren. De tweede van rechts met dat zwarte mutsje is broer Henk.


489213-5271c2644ced47c7f1a97524b0de5c42.jpg

489213-08191e9a50bf559ff67f0cfe3e269f82.jpg



489213-05ba2435aac4aac865ae879a6052602c.jpg

Een hond mag maar één keer in zijn leven aan deze Nimrodsproef meedoen. De man deed nu al voor de vijfde keer mee, met vijfde hond dus. Een èchte topper! De vrouw werd afgefloten omdat ze er mee stopte. Je kunt niet altijd in de prijzen vallen.



489213-b32cd57c29e65588ecfccc98ec8fa7cb.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Jonchien

Johanna F van Buren.

Wat leuk is het wanneer iemand reageert op een stukje op één van de weblogs. Al googelend komen ze soms bij mij terecht op zoek naar iets wat voor hen van belang is. Zo kwam Paulien terecht op de gedichten van Johanna van Buren op weblog 2.
Ooit had Johanna een gedichtje geschreven over haar moeder en oom, Anneke en Joop Kamperman, toen die als kinderen buiten speelden. Ze probeerde dit ergens te achterhalen en kwam al zoekend bij mij terecht. Ze dacht dat de titel van het gedichtje Breur en zussie zou zijn.
Ik heb het hele boek van Johanna van Buren, een erfenis van tante Riek voor neef Wim, doorgezocht en kwam bij het volgende gedichtje "Jonchien" uit. Het is zo mooi omschreven dat ik het gewoon voor me zie.

Jonchien

Een maechien en een jonchien,
Ik wete ’t neet zo net,
Mar ’t liekt miej èvenoalders,
Elk met een autoped,
Komt stief deur hier de weg langs,
Ik zee ze mennig keer,
Zee goat nog neet noa schole,
Zint duch miej, ’n joar of veer.
Het maechien kan gewödden
Op eren autoped,
Had lopen… en dan glieren
Nen helen, helen zet!
’t Is vlugge as nen ekert,
De rökkies wèèit der van.
Het jonchien, nöuw zoo vlugge,
Kump aait eets achteran.
As ’t maechien uut eglierd is
Op ere gummirae,
Kump tooverdan het jonchien,
Dan stoat ze biej mekae.
Ik heur’ ’t neet, mar ‘k kan noagoan,
Det ’t maechien teeg’n um zeg:
Hee mut een èèndtien wieder
Nog slieren langs de weg.
Schoorvotend gliert het jonchien
Dan nog een endtien deur,
Mar hee kump gauw weerumme,
Hee veult der neet völ’ veur.
En doalijk op ’t weerum’ rit
Is ’t maechien weer veuran!
Het jonchien tukkert nerig
Een èèndtien achteran.
Het maechien is de baas en
Deelt de lakens uut,
En toch wil ’t jonchien geerne
Biej eer wèèn, albesluut.
An kleine wichter zeej mangs
Wee laeter leiding gif,
En is ’t in huus neet vaeke
De vrouw’, dee de wetten schrif?

Johanna van Buren

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten