Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

De enorme giraf langs de A 37 bij Emmen

Een onderdeel van Emmen revisited is de aanleg van een mooie entree. Daar hoort een wegverdubbeling bij, maar ook dit kunstwerk. In het voorbijgaan knipte ik net op tijd, of eigenlijk te laat. Maar hierdoor kun je wel zien hoe enorm dit dier is.
In een plaatselijk blad stond het volgende artikel:

EMMEN/KLAZIENAVEEN - Woensdagmiddag 28 oktober was het dan zover en werd op het Bedrijvenpark A37, langs snelweg A37, de 17 meter hoge Giraf officieel onthuld door wethouder Evenhuis van de gemeente Emmen. De Giraf is ontworpen door kunstenaar Homme Veenema en moet bedrijven en passanten er op attent maken dat ze in de gemeente Emmen zijn.
De Giraf heeft een prominente plaats gekregen op het Bedrijvenpark A37. De plek is met zorg uitgekozen. De Giraf staat in de toekomst niet alleen langs de A37 maar ook langs vaarverbinding Erica / Ter-Apel en een fietspad dat langs de vaarverbinding wordt aangelegd. Zowel auto-, vaar- en fietsverkeer passeren in de toekomst de Giraf.

De Giraf is niet het enie werk van Homme Veenema dat je in de gemeente Emmen tegen kunt komen. Zo staat de grote houten dinosaurus Joppie op de kruising van de Ermerweg en de Hondsrugweg, de houten berenfamilie bij de kerk aan de Wilhelminastraat en de mammoet in het Veenpark. De Giraf is het grootste project uit de loopbaan van Homme.

De Giraf is 17 meter hoog, weegt 17 ton, bestaat uit 12 ton staal en 5 ton hout. Zijn poten zijn 6,50 meter hoog en de lengte van de nek en kop zijn samen 8 meter. Het hout waarmee de stalen constructie is bekleed is Western Red Cedar hout, dit is erg duurzaam en onderhoudsarm.

In 2007 schreef de gemeente Emmen een wedstrijd uit onder haar inwoners om een ontwerp in te leveren voor een specifiek bij de gemeente Emmen behorende landmark. Deze landmark staat nu langs de A37 te pronken. Zowel inwoners van de gemeente, als een jury, maakten een keuze uit zestien inzendingen. Het publiek koos voor de metershoge Giraf. Aan de hand van een 3D-animatie is bepaald dat de Giraf 17 meter hoog moest worden om een onuitwisbare indruk te maken op de passanten.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:13 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Mooi Potje....

Het pokerclubje "Mooi potje" uit Las Vegas heeft gereageerd. Ja Andres… nu weet ik het weer. Dat Andew klonk al zo vreemd.
Gisteren waren we in Apeldoorn bij Dick en Anda en toen we vertelden over onze pokerboys herinnerden ze zich met een glimlach de hele entourage daar. Hotels en eten goedkoop, maar op iedere hoek en gang en tafel in de hotels staan de gokapparaten. Ze hadden het over oude vrouwtjes met emmertjes munten. “Ik kan me voorstellen dat je hier verslaafd aan kunt raken”, meldde Anda. Jongens… jongens…. Hou elkaar maar in de gaten. Oei! Ik hou m’n hart vast.
Maar ja soms vergeet je als moeder dat je kinderen volwassen zijn met 39 jaar.
Apeldoorn op zaterdag had wel wat. Behalve bijpraten gingen we samen de markt op en dronken de lekkerste cappuccino van Apeldoorn en …denk ik… wijde omgeving.
De koelkastdeur in de keuken was volgeplakt met foto’s uit Canada, want hun camperreis van 4 weken trekken door de Rocky’s en Vancouver Island heeft diepe indruk gemaakt. Herkenbaar allemaal. Ik ben benieuwd of Ben en Niesje ook hun ogen uit zullen kijken. Wie weet zien we dan tòch ergens een beer. Anda was blij dat ze er geen tegen kwam. Ik kreeg het berenbelletje mee terug.
Dick moet dinsdag een kijkoperatie ondergaan aan z’n knie. Tja… als senior kom je er niet onderuit dat er af en toe wat slijtage bij komt kijken. In elk geval sterkte. We zullen aan je denken en hopen dat het euvel meteen opgelost kan worden.
Op weg over de snelweg vanaf Klazienaveen staat sinds een week het nieuwe kunstwerk, dat Emmen voorgoed op de kaart moet zetten, een enorme giraf. Mooi!



487550-5271c2644ced47c7f1a97524b0de5c42.jpg

487550-0aaed8ea03c2f477cc8e12a617deeb57.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Over dat ene koffertje en een pokerface....

De boys een paar jaar geleden bij het kampvuur aan het Schoolpad. Van l. naar r.: Andres, Mark, Paul en Hessel.

“Hebben jullie dat koffertje nog?” Mark had het druk aan het begin van deze week. Hij was al wat tijd aan het inhalen op z’n werk, want donderdag is het zover. Hij gaat met de boys naar Las Vegas. Wat hij daar doet? Tja… wat doe je in Las Vegas, de stad die bekend staat om z’n casino’s?
Het is nu 13 jaar geleden dat Mark èn zijn vrienden Hessel, Paul en Andrew afstudeerden aan de HEAO hier in Emmen. Ze maakten toen de afspraak om contact te houden. Dat deden ze door om de drie maanden een pokeravond te organiseren bij één van hen.
Op de afgesproken zaterdagavond beginnen ze met praten. Hoe gaat het met iedereen, privé en op het werk? Ze hebben allemaal al veel te vertellen gehad in verband met relaties en wisselingen van werk en verhuizingen. En tussendoor zijn er ook contacten om elkaar bij te staan.
Wanneer dat onderdeel afgehandeld is, … nou ja afgehandeld, gaan ze over op het volgende: pokeren. Er wordt een dikke sigaar aangestoken en dan begint het pokeren tot in de kleine uurtjes. Iedereen blijft die nacht slapen en de volgende morgen na een laat ontbijt, je kunt beter zeggen de lunch, gaan ze weer huns weegs.
Zo is iedereen eens per jaar aan de beurt.
Nu hebben ze al jaren het plan om eens met z’n vieren naar Las Vegas te gaan. Er kwam telkens wat tussen… verhuizingen… klussen. Nu is de kogel door de kerk. De boys hebben gewoon geboekt en gisteren zijn ze vertrokken.
Mark is nu op pad met het koffertje. "Niet veel kleren meenemen", was het advies van Hessel, "door de lage dollarkoers kun je nu heel voordelig je kledingkast aanvullen."

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:15 Reageer op dit bericht Stuur door

De bogen met bloemen ....

3-3-'65 De bogen met bloemen waren prachtig. Er waren twee klassen bij. De nieuwe klas was de klas van Hannie- groep 5 zouden we nu zeggen. En de oude klas 1 die ik net afgeleverd had wilde er natuurlijk ook bij zijn. Dat waren de kleinste bogen en het kostte wat moeite om daar onderdoor te komen. Maar we vonden alles prachtig

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Memories

Waar internet al niet goed voor is….Ik kreeg een mailtje van een oud- leerlinge uit mijn allereerste klas van de van Heemstraschool in Hattem. Ik zie haar nog voor me. Het was een heel lief rustig meisje die je met van die grote grijs-blauwe ogen vol verwachting aan kon kijken. Het was een heftig jaar. Ik was net 19 jaar, voor het eerst van huis en moest nog veel leren, maar heb ook veel plezier gehad met deze klas. Er was een band. Ik herinnerde me het potje met dikkopjes die iemand op verzoek voor me meebracht en een watersalamander die iemand anders weer mee had genomen. Ik meende dat zij was van die salamander. “Nee” vertelde ze, “ik bracht de dikkopjes mee. Die had ik, met gevaar voor eigen leven en de angst om gesnapt te worden, gevangen en het slootwater omgeruild voor schoon kraanwater”.
Mijn bedoeling was om de ontwikkeling van kikkervisje naar kikker samen met ze te kunnen volgen. Het was al bijna half vier toen één van de kinderen naar de glazen pot wees waar geen enkel kikkervisje meer in zat. Ik was ontzet door m’n eigen domheid. Die salamander had vast die dikkopjes verorberd. Ik schijn haar de indruk te hebben gegeven dat ze dood waren door het schone drinkwater. Het sneed toen blijkbaar door de kwetsbare kinderziel. Ze weet het nog! Ze moet nu 53 zijn, heeft een leuk gezin met man en drie volwassen dochters. Ik hoop haar binnenkort weer terug te zien. Dat zou ik geweldig vinden. Haar vader  heeft ooit een portret van me geschilderd, wel wat geflatteerd, maar het heeft nog steeds een mooi plekje. Vroeger hing het bij pa en mama thuis en nu bij onze werkplek.
En…. het boek van Pinkeltje dat ik als dank meebracht heeft ze nog steeds.

That’s where internet is for… I’ve got a mail from a pupil of my very very first class at the van Heemstra school in Hattem. I remember her as a very quit lovely girl with het beautiful grey/blue eyes who looked at me expectantly. It was a heavy year. I was 19, for the first time away from home, had to learn a lot. But also enjoyed it working with these children. It felt good with them.
I remember the bowl with polliwogs. I had asked for it to bring them to school to see what would happen the next days. But also one brought a common newt and I put him in it too. It was almost half past three when one of the children pointed to the bowl and said :”They are all gone... the polliwogs”. I was exhausted by my own stupidity and might have given her the idea it became by the clean water which was used when she had changed the water of the ditch for clear water. I must have hurt the little girl. The common newt must have eaten them. She ‘s 53 now, has a lovely family with husband and three grown up daughters.
I hope to meet her soon. I would love it!
Her father  made a nice portrait and I brought him afterwards a children’s book named Pinkeltje. That portrait has until now a place on the wall, at first at my parents home and now at our studio.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Ben ik hier wel goed...?

Vanmorgen meldde Het Dagblad van het Noorden dat er in België een vergissing is gemaakt bij de behandeling van twee patiënten. Bij de man die alleen een onderzoek onder narcose moest ondergaan werd door de uroloog iets operatief verwijderd. Wat dat was werd er niet bij verteld en degene die de operatie zou moeten ondergaan kreeg dat volkomen overbodig onderzoek.
Dat zal mij niet gebeuren dacht ik toen ik in 1976 voor een blaasonderzoek het Gerardus Majella ziekenhuis in Hengelo in ging. Mijn blaas is mijn zwakke plek en volgens onze huisarts Busschers moest er maar eens verder naar gekeken worden.
Het begon al bij de opname: “Kleedt u zich maar vast uit en u mag uw bedje in”. Ik was hogelijk verbaasd:”Nu al… ik hoef vanmiddag pas voor het onderzoek. Ik ben hier maar voor één nachtje”. “Dat maakt de dokter wel uit”, kreeg ik toen te horen.
Daarna volgden de gewone testjes en die middag werd ik in operatiekledij in zo’n bed naar de operatiekamer gereden. Ik kwam in de lift te staan met een ander vrouwtje, net als ik klaar voor de operatie met zo’n stom mutsje op. Gek dat je dan meteen gaat uitwisselen wat er gebeuren gaat. Zij moest aan een liesbreuk geholpen worden. Wij werden gelijk vanuit de lift naar een operatiekamer gebracht. Ik zag geen arts en ze wilden meteen al met de narcose beginnen. Bijna in paniek heb ik twee keer gevraagd of ik hier wel goed was en of die bepaalde specialist er was. Ik werd gerustgesteld. Helemaal goed, de dokter komt eraan. Pas toen ik het vertrouwde gezicht binnen zag komen gaf ik me over.
Ja…. het bleef bij één nachtje en de blaasspiegeling bracht geen enge dingen aan het licht.
Maar toen ik weer thuis was kreeg ik wel een rare donkerblauwe streep aan de binnenkant van m’n arm waar het infuus gezeten had. Ik kon meteen aan de antibiotica.
Nee… ziekenhuizen die moet je niet te vaak van binnen zien.

This morning I read the newspaper and read about a mistake in an hospital in Belgium. A man who only needed a cheque up with narcose has had an operation and a part was removed by an urologist, it was not to be said which part. And the other man who needed that operation had got that redundant medical examination.
That will not happen to me, I thought when I had to go to the hospital in 1976 for a look into my bladder. After the several tests they brought me by elevator to that operation room and together with me an other woman went too with the same stupid cap on. A bit strange perhaps but we had a quick conversation during that minute. She would have an operation for an inguinal rupture. Together we were brought to different surgery rooms. I didn’t see a doctor and when they want to start with the anaesthesia I asked at least two times for my doctor. The nurses tried to reassure me, but I had to see him by myself. Than it was ok for me.
Yes… it was for one night indeed and no special scary things were found.
No… hospitals… it’s much better not to be there too often.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Zo heb je een fiets....

"Er is een bende bezig hier in de Rietlanden!”. Gerhard belde gisteravond verontwaardigd op.
“Hoezo… een bende?”
“Overal zijn fietsen weggehaald… ook die van mij. Heeft Rick misschien nog een fiets over?”.
“Hebben jullie niks gehoord vannacht. Je hebt zo’n zware klink aan de schuur.” Die mooie ouderwetse deurklink is nog een erfstuk van Wims collega Jan Huisman. “En … je hebt toch een hond. Die hoort zoiets beslist.” ….Nou ja Ziva is een Friese stabij en er zit meer jacht- dan waakhond in.
Dan komt de aap uit de mouw. Z’n fiets stond vóór de schuur, hoewel verstopt achter de auto.”En… zo’n oude fiets neemt toch niemand mee….?" Ja dus!
Zo maak je het een dievenbende wel gemakkelijk.
Even later komt Gerhard hier voorrijden. Wij hebben immers de fiets van Wim nog staan van vóór de E-bike periode. Hij gebruikt hem alleen maar voor de markt vanwege de enorme fietstassen
Ik heb hem nog aangeschaft in mijn laatste schooljaar hier op het Carmelcollege, 6 jaar geleden. Ze hebben een regeling dat je van je salaris dat je voor de aankoop van een fiets gebruikt geen belasting hoefde te betalen. Daar kon ik ook voor een fiets voor Wim nog gebruik van maken.
Het lijkt erop dat Gerhard hier wel heel blij mee is. Even later.... daar gaat de Carmelfiets …. achterop de fietsdrager… de tassen wiebelend mee. Slechts één advies… thuis in de schuur!
Immers: Zo heb je een fiets..... Zo heb je niets!
Tegelijk neemt hij de tas met noten van de notenboom op De Boomgaard mee mèt de groeten van Johan en Joke. Kunnen ze al notendoppend nog even aan hun vakantie denken op camping De Boomgaard.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Over suikerbieten en mangels, vee en de Avebe

Zo werden de mangels vroeger van het land gehaald.
foto: uit de collectie van tante Jo Groot Nuelend.

Het is een drukke tijd voor de boeren in de omgeving. Vandaag zagen we de enorme bietenrooimachine aan het werk en de boer zelf reed met z’n tractor af en aan om de ladingen bieten weg te brengen. Er worden hier vooral suikerbieten verbouwd en geen voederbieten, de mangels zoals ze in de Achterhoek werden genoemd. De suikerbieten gaan allemaal naar de Fabriek Suikerunie in Groningen. Er worden in deze streek ook veel aardappelen verbouwd, meest fabrieksaardappelen die naar de Avebe in Ter Apelkanaal gebracht worden waar er van alles van gemaakt wordt wat met aardappelmeel te maken heeft. Buurman Jans heeft zijn aardappels afgeleverd. Vanmorgen om 6 uur werden ze gehaald. Je wordt van te voren uitgeloot of je aardappels vroeg of laat gehaald worden. Als je bij de late groep hoort moet je ze nog goed onderdekken ook, zodat je geen kans loopt dat de boel gaat bevriezen.
Nee melkvee zie je hier weinig. Ik meen dat er in Zuidbarge nog 2 melkveebedrijven zijn. De rest is allemaal akkerbouw. Vlakbij ons woont er nog een gepensioneerde hobbyboer Holties. Die had jarenlang één koe, een vleeskoe, een roodbonte blaarkop met zo’n witte streep op de rug. Die kreeg dan een kalf en aan het eind van het jaar ging dat kalf weg. Een paar jaar terug liet hij het kalf er bij lopen en dit jaar hebben beiden een kalf. Die zijn nu ook al net zo groot als de moeders. Mooi gezicht. Mark probeerde ons al over te halen om een kalf te kopen. Daar beginnen we maar niet aan.
Jennifer zag even wat in de pony van haar zus. Wat zeg ik… pony? Hij zou een schofthoogte hebben van 1m50. Ze zag hem hier al in de wei.
Met paarden hebben we slechte ervaringen.
Eén keer hebben we een paard in de wei gehad van iemand anders., een enorm paard. Die man had er geen weide voor en zat in nood. Hij zou ons als tegenprestatie carboleum voor de schuur meebrengen. Dat beest brak telkens uit. De ene keer vluchtten vrienden van ons, die met een tentje op de open plek bij de kota stonden, over de wal weg. De tweede keer kwam het ros rennend het terras op. Wim had het niet meer. Hij beval de eigenaar het paard meteen op te halen. Dat werd niet in dank afgenomen en ja… die carboleum hebben we dus ook nooit gezien. Zoals Diny steeds zegt:”Iele bunt gien mensen veur peerde”. Ach die Shetlandertjes wil nog wel. Ze zijn altijd blij als je even komt tuttelen met een stukje brood of een brokje.
Toch jammer dat de lammeren weer weg zijn…..

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:20 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ergens onder het dak huist een kerkuil

[b]De afwerking duurde even, maar toch…. is de boerderij van Alle en Anja klaar. Het is geen boerderij waar ze op chique gaan, je weet wel zoals je in tijdschriften wel eens ziet. Het is zo gebleven als ze het zelf prettig vinden met een ruime leefruimte voor de kinderen. Wanneer we langskomen worden we bij het hek al opgehaald door Frank die de sluiting even open doet. Dan lopen we achterom over de deel waar de paardenstallen zijn voor Anja’s oude paard en de twee Welsh pony’s. Ook de hooivoorraad is hier en de rest van de deelruimte wordt in beslag genomen door allerlei stoere tractors van de jongens en de quad van Frank. Ook de katten in allerlei kleuren hebben hier hun plek. Door een origineel deurtje kom je in de keuken. Deze winter heeft Alle eigenhandig een nieuwe kamer voor Frank getimmerd en je kunt zien dat hij gek is op dino’s, een echte stoere jongenskamer.
Ergens onder het dak huist een kerkuil en zelfs is een steenmarter gespot. Dat is wat minder, maar op een of andere manier is die verdwenen. Anja heeft bijna alle verjaardagen binnen 14 dagen te verwerken. Alle en Tim zijn al geweest. Morgen is ze zelf jarig en binnenkort wordt die kleine Daan al twee. Nee… zelf heeft ze er geen zin in. Precies een jaar geleden overleed haar moeder onverwacht. Ze heeft daarom morgen een dagje uit gepland met het gezin, naar de zee, de streek waar ze zelf in haar eerste jaren is opgegroeid. De kinderen zijn al helemaal enthousiast.
En... voor dit schilderij hebben ze een mooi plekje bewaard.[/b]
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zal de aanhouder winnen...?

Bernd Schulte l. en Wim bespreken de plannen voor de verdere aanleg van deze strook tuin.-±2000-
De kraan haalt de bodem los om de grond beter doorlaatbaar te maken. We hebben hier te maken met een keileemlaag in de bodem.

Onze vijver is zo’n 12 jaar geleden uitgegraven met een kraantje. Onze hofleverancier Bernd Schulte is een aantal jaren af en toe bij ons geweest voor adviezen en de aanleg van vijver met vlonder en het beplanten van de delen van de tuin met struiken aan de kant van de weg. Nu is alles mooi afgesloten.
Deze vijver met goudvissen, goudwindes en nu nog één dikke koi doet het sinds vorig jaar niet meer. Het water was donker grijs/bruin. Dit voorjaar zaten er zelfs geen waterplanten meer in. Je krijgt verschillende adviezen:
-- Het water is te zacht. Volgens tuincentrum Omvlee moesten we er een soort kalk in strooien…. Dat bracht geen verandering.
-- Die vissen en met name de koi produceren te veel afval., volgens Bernd Schulte “A-j ziet wat den naor binnen sloekt…. Dat kump d’r op een andere manier weer uut”. We hadden de koi al bijna verpatst, maar ja ’t is toch wel een prachtig gezicht wanneer hij met die grote brede bek over het water al dat voer in één keer naar binnen schuift.
-- Als de hardheid van het water weer op peil is moeten er waterplanten in. We kochten voor een paar tientjes bosjes waterplanten en een bakje eendekroos. “Bij ons is de vijver er in een mum mee overdekt”, sprak mevr. Omvlee. Na twee dagen was bij ons alles verdwenen.
-- Zelf denken wij nu dat het water uit de bron, die een paar jaar geleden is aangelegd, de boosdoener is. Daarmee hebben we vorig jaar de vijver een paar keer bijgevuld. Wanneer je met dit water de planten besproeit worden die eveneens lelijk
We begonnen al te denken aan het leegpompen van deze vrij grote vijver. Wim zuchtte al flink. Toen hoorden we dat Susan en Frans een heldere vijver boordevol waterplanten hadden die nodig uitgedund moest worden. "Neem maar gerust een paar emmers vol mee", ging het. Vijf emmers boordevol waterplanten gingen van hun naar onze vijver.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:03 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten