Archief

Met Twila en Luella - september 2010

Ik weet dat ik het niet zal winnen…maar ik geef de moed nog steeds niet op. Ik heb het over mijn gevecht met het zevenblad, de vijand van iedere tuinier. Dacht ik alles weggehaald te hebben op een stukje dat ik opnieuw wilde inplanten, ik liet het even rusten … en ja hoor… wel 10 plekken waar dat gehate spul weer boven kwam. Ik heb het opnieuw uitgegraven, heel voorzichtig om alle worteltjes mee te krijgen. Ben benieuwd hoe lang het nu gaat duren voor ik die groene haneklauwtjes weer boven de aarde zie uitkomen. Op de ruige stukken van het erf kan het me niet zoveel schelen maar vlak om ons huis hou ik de strijd nog  vol. In het vroege voorjaar pluk ik de bladeren wel om er samen met de brandneteltoppen een lekker voorjaarssoepje van te brouwen. Dus helemaal schadelijk is het niet. Het schijnt zelfs heel gezond te zijn.
Zo vond ik het recept van Luella terug van een zéér gezond ontbijtje. Ze had de ingrediënten voor ons klaar gelegd op de ochtend voor we naar de Black Hills zouden vertrekken. Zelf moest ze nog even naar de chiropractor. En lekker dat het was. Ik schreef het meteen op, kreeg zelfs zakjes mee om het in te doen maar tot mijn schande moet ik toegeven dat er nog niet van gekomen is. Maar nu gaat het gebeuren. Wil je het ook eens proberen?
Doe twee eieren, zonder de bast, stukjes champignon, gesnipperd uitje, geraspte kaas en stukjes tomaat ineen plastic zakje dat je af kunt sluiten. Dat masseer je even en doe het in een pan met water tegen de kook aan. Na 13 minuten is je ontbijtje klaar.

Het is een kunst om als alles tegen zit toch opgewekt en positief te blijven. Elke keer als we een bijeenkomst of zoals vorige week een uitje hebben met ‘Passage Zuidbarge Rietlanden’ wordt er even bij stil gestaan dat we een paar zieken in onze gelederen hebben. Roelie Drenthen is er een van en vanmiddag togen Coby en ik naar verpleeghuis De Horst waar Roelie op de Revalidatieafdeling op verder herstel wacht. Na een operatie aan haar knie gooiden een bacterie en een longembolie behoorlijk roet in het eten en wacht ze op verder herstel voor er een nieuwe knie gezet kan worden. De bacterie is ze gelukkig kwijt. Dat is al wàt.
Coby kwam op de fiets naar me toe en na het bewonderen van de lammerencrèche gingen we gezamenlijk dus op de Horst aan. Het was even zoeken, wat een groot en mooi gebouw en wat een vriendelijke verpleging. We waren niet de eersten want Albertje en haar man waren al een poosje bij haar. De bloemen uit onze tuin werden erg op prijs gesteld en ook één van de Passage potten met waxinelichtje die we meebrachten om te laten zien wat het ééndagsbestuur bedacht had. Natuurlijk vertelden we over ons uitje naar Orvelte. Nee, Roelie wist ook niet waar de uitdrukking ‘een blauwtje lopen’ vandaan kwam. Weet je het nog? - In dat Ottenshoes stonden in de pronkkamer een blauw servies op tafel en de gids vertelde over het ontstaan ervan. Als vroeger een jongen voor het eerst bij een meisje thuis kwam werd er natuurlijk ook koffie gedronken. Kreeg hij dat dan in een blauw kopje... dan wist hij dat hij niet terug hoefde te komen. Maar kreeg hij de koffie in een kopje met een andere kleur dan zat het wel goed.
Roelie was gisteren, op Moederdag, naar huis geweest om dat te vieren met de hele familie. En meteen werd de verjaardag van haar jongste zoon gevierd. Wat had ze een mooie dag gehad met haar kinderen en kleinkinderen èn de verjaarsvisite. En zo geniet ze van alle goede dingen die ze óók beleeft.  De tijd vloog voorbij… We wensten haar veel sterkte en tot een volgende keer. 

Al wonen we wat afgezonderd , er valt altijd wat te beleven met dieren om je heen. Onze haan, een prachtige donkere Barnevelder was een half jaar geleden gesneuveld, waarschijnlijk door een roofvogel of andere rover. Ik was in de veronderstelling dat er bij de kuikens  van afgelopen augustus een paar haantjes zouden zijn, maar nee dus. Gerald heeft ze bekeken en kwam al snel tot de conclusie: allemaal hennetjes! Intussen hebben we vorige week een haan gekregen van Rob. ‘Ik heb er ook nog wel een paar dezelfde hennetjes bij’, zei hij. En die bracht hij gisteren mee. Intussen was ons haantje al geacclimatiseerd en de enige bruine kip, naast de donkere Barnevelders die we hebben, had hem al voor zichzelf uitgekozen. Toen dus die beide nieuwelingen bij in de ren kwamen was het hek van de dam. Madam de Bruine vond het niks dat die er bij kwamen. De haan was namelijk nog geïnteresseerd in de nieuwe want die kende hij nog. In de ren bleek de bruine een kwaaie, zo jaloers als het maar kan en joeg de nieuwelingen alle kanten op. Vanmiddag ging de ren weer open na een anderhalve dag gewenning. Bruintje loopt bij de haan in zijn kielzog en zorgt dat de witte indringers op afstand blijven. Toch zag ik de haan eventjes bij de witte de baas spelen… je weet wel…  Tja, maar nu ben ik benieuwd wie straks de broek aan heeft, Bruintje of meneer de Haan.

Al wonen we wat afgezonderd , er valt altijd wat te beleven met dieren om je heen. Onze haan, een prachtige donkere Barnevelder was een half jaar geleden gesneuveld, waarschijnlijk door een roofvogel of andere rover. Ik was in de veronderstelling dat er bij de kuikens  van afgelopen augustus een paar haantjes zouden zijn, maar nee dus. Gerald heeft ze bekeken en kwam al snel tot de conclusie: allemaal hennetjes! Intussen hebben we vorige week een haan gekregen van Rob. ‘Ik heb er ook nog wel een paar dezelfde hennetjes bij’, zei hij. En die bracht hij gisteren mee. Intussen was ons haantje al geacclimatiseerd en de enige bruine kip, naast de donkere Barnevelders die we hebben, had hem al voor zichzelf uitgekozen. Toen dus die beide nieuwelingen bij in de ren kwamen was het hek van de dam. Madam de Bruine vond het niks dat die er bij kwamen. De haan was namelijk nog geïnteresseerd in de nieuwe want die kende hij nog. In de ren bleek de bruine een kwaaie, zo jaloers als het maar kan en joeg de nieuwelingen alle kanten op. Vanmiddag ging de ren weer open na een anderhalve dag gewenning. Bruintje loopt bij de haan in zijn kielzog en zorgt dat de witte indringers op afstand blijven. Toch zag ik de haan eventjes bij de witte de baas spelen… je weet wel…  Tja, maar nu ben ik benieuwd wie straks de broek aan heeft, Bruintje of meneer de Haan.

Ons drietal: Gerhard, Rick en Mark.

‘Is het je vorig jaar goed bevallen mee naar Schotland te gaan?’, vroeg ik Rick vorige week. ‘O.. jawel…’, was zijn standaard antwoord. ‘En heb je misschien zin om nog eens met caravan en tent mee te gaan naar een andere omgeving?’ ‘O… jawel’. 'Heb je misschien zelf al een plaats waar je graag heen zou gaan?’ Een paar jaar terug zijn we ook al eens samen naar Normandië geweest en op onze trektocht met camper door Canada was hij er ook bij. Dan komt het… ‘Ik wil naar Auschwitz.’ Het klinkt bloedje serieus. Hij heeft er al vaker over gepraat en nu wil hij het echt zien. Ik kijk hem wat onzeker aan. Zuid- Polen…!! ‘Ik weet niet of papa dat ook zo’n goed idee vindt om daar met de caravan helemaal heen te rijden.’ Wij zijn niet zo gecharmeerd van Oost Duitsland na een mindere ervaring toen de muur nog niet zolang gevallen was. ’Papa zegt anders dat hij me door heel Europa wel brengen wil’, is zijn volgende opmerking. Ik zeg al niks meer maar… de raderen draaien…!We hebben zelf Theresienstad bezocht toen we ons reisje met Ben en Diny en Curtis en Berdena naar Praag maakten en dat was al zo vreselijk dat ik besloot om geen andere  vernietigingskampen op te zoeken uit vrije wil. Ik denk aan een busreis samen, maar nog beter.... aan andere reisgenoten voor hem: Berend, Gerhard of misschien Mark. Ik begin op internet rond te struinen voor bus- of vliegreizen naar Krakow en Auschwitz. Gerhard is niet van het reizen en zeker niet vliegen, maar Mark is er meteen voor in.  En zo gaat het gebeuren, in augustus.  Rick blij, wij blij!

Toe nou baasje’, lijkt Storm te zeggen. Hij heeft voor de zoveelste keer zijn vosje voor me neergelegd. Het is een van de knuffeltjes die ik met regelmaat voor 25 cent voor hem koop bij Kringloop Het Goed. Er zit leven genoeg in, in die hond van ons. Het is heel apart. Als je hem aankijkt als hij z’n vosje komt brengen, trekt hij z’n speeltje terug, wil hem niet loslaten. Maar als je hem niet aankijkt, legt hij het ding zo op je knie. En voor zover een hond jaloers kan zijn… hij is het. Altijd bang dat je een andere hond voortrekt. Hij wurmt zich er gewoon tussen als je Queeny of een andere aanhaalt. Hij zal toch de kleuterfase wel voorbij zijn. Toen Rick net geboren was voedde ik die de eerste dagen vaak in bed. Toen Gerhard dat zag kwam die er ogenblikkelijk bij en wilde er tussenin. Of wat ik hoorde van een vriendin: ‘Wanneer gaat ie weer weg?’ toen er een nieuw babytje was geboren. Storm is nu 13 maand, moet die fase nu te boven zijn, toch? Hoewel… Queeny doet het ook nog… kan nog wel even duren dus.