Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Slot

Vandaag sloten we een paar fijne dagen af in de Achterhoek. We hebben het enige echte Hollandse weer meegemaakt op camping De Boomgaard: donder, bliksem, stortregen, maar ook prachtige zon. Lekker afwisselend. Het werd in de namiddag gevierd samen met Gerhard, Judith en Robin èn onze vrienden van het "oostblok" Ben en Riet uit Luttenberg. Samen met hen vormden we eind 2007 de camperequipes in Nieuw Zeeland die uit het oostelijk deel van Nederland kwamen. We houden steeds contact en delen sindsdien lief en leed.
Samen gingen we dus aan de pannenkoek bij Pannekoekenrestaurant De Heikamp in Ruurlo. Het moest wel niet te laat gebeuren want Robin wilde natuurlijk om zes uur weer paraat zijn in de melkstal.
En na de inpakkerij ging het in file naar Lochem waar nichtje Ivonne en haar Jorrit een avondje hadden georganiseerd voor de ooms en tantes van de Egginkstak. Samen met Joke en Diny hadden we een paar mooie kuipplanten op de kop getikt voor buiten, geschikt voor een modern jong stel. Ja we hebben ons ingeleefd! Ik meen dat dit soort plant kangaroepootje heet. Een mooi strak en modern huis met nog een zolder zonder bewaarspullen. Lekker om met een schone lei te beginnen. Een prachtige fotoschilderij van Istrië hangt daar boven de bank te pronken. Heel smaakvol gedaan allemaal. Nu maar hopen dat ze ook eens naar het noorden komen.
Monique kwam ook even langs als een soort wervelwind. Ook leuk.
Nu zijn we weer op honk, nog zonder hond, maar mèt Loedertje en Suze. Die stonden ons met opgeheven staarten op te wachten.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 10:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Het Pieterpad

De bekende Pieterpad wandelroute loopt dwars door Linde. Het begint bij Pieterburen in Noord- Groningen en loopt helemaal naar de St Pietersberg in Zuid-Limburg. Het is een prachtig deel van de route die ook door het Vordense bos loopt. Er zijn al heel wat wandelaars neergestreken op camping De Boomgaard om te overnachten en goed uit te rusten. Gistermiddag kwam er een stel op de camping aan met twee honden en de man had een papegaai op de schouder. De honden hadden wat weg van Mo van Wim en Marjan, alleen een slag kleiner. Het stel had twee tentjes bij zich en ze sliepen ieder met een hond in zo'n tentje. Ze hadden natuurlijk heel wat bekijks. Gisteren waren ze van omgeving Lochem naar hier gelopen en vandaag ging het met volle bepakking verder naar Zelhem. De honden droegen hun eigen eten en drinken. Ze proberen deze vakantie tot Venlo te komen. Boris keek het vertrekkende stel met Argusogen na. Hij vond geloof ik dat we wel erg veel belangstelling hadden voor deze indringers.
Ik hoor de melkmachine alweer en Robin is dè hulp voor Johan deze dagen. Gerhard en Judith mogen overdag van alles bedenken wanneer hij maar om zes uur z'n eten heeft gehad en naar de melkstal kan sprinten.



395664-640490ad4cbe38b6154597609247c8cc.jpg

395664-1a93d5b07d00a353926cb2f1caaeed1f.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:03 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ik durf het bijna niet te vragen...

Tante Jo en Erna met opoe's mandje.

"Ik durf het bijna niet te vragen…." Ik kom er net aan met m’n e-bike om naar tante Jantje en tante Jo te gaan. Johan wil dit wonder op wielen ook wel eens proberen. Ik zet hem in de hoogste stand en daar schiet hij er vandoor. Hij sjeest er vandoor tot aan de kruising en weer terug en meldt:”Noe snap ik dat Wim oe niet bi-j kan hollen”. Wim kan dat onderde hand ook met z’n eigen wonder.
Opnieuw een dag met de tantes. Tante Jo bezoeken we vanmorgen en vanmiddag ga ik nog even op en neer omdat tante Jantje bij haar komt om wat te puzzelen en gezelschap te houden. Heel gezellig. Erna is een kastje vol nostalgie aan het schoonmaken en weer inpakken. Er zijn drie knipmutsen bij waaronder die van opoe Eggink, een tasje van tante Dina, scheermes van opa, poëziealbum van tante Dina, een babybloesje van haar broer Wim dat in de oorlog uit parachutestof gemaakt werd.. Het mooiste is het mandje van opoe dat ze altijd bij zich had als ze op bezoek ging. Nu zitten er allerlei brieven en foto’s in. Een kostbaar geheel. Samen bewonderen we alles stuk voor stuk. Tot Erna’s schrik valt een vaasje van een koets op de grond… aan gruzelementen. Nee plakken is geen optie. Mooi zo laoten zegt oom Bram, volgens Erna. 
Ik mag opnieuw weer wat meenemen om te scannen of te fotograferen. Voorlopig ben ik er nog niet klaar mee


394983-4db6035c535db2ef95c56a5da259bcb4.jpg
Erna laat het mandje zien dat opoe altijd bij zich had als ze uit ging.

394983-4a42cc9b12e87b1f98e2e08928aff159.jpg
De knipmuts van opoe.

394983-e678f016067d1dd75736f449859ad297.jpg
Het kasje vol nostalgie.

394983-e6adcb79067dbfeda66bb21cd50701e9.jpg
De voorloper van het polshorloge. Een leren omhulsel om een zakhorloge in de doen en om de pols te kunnen dragen.

394983-c25651c62f4d163e6cbf461e15012889.jpg
Tante Dina's poeziealbum

394983-bd771181fdde776b632fce5fe74def8a.jpg
Opa's oude scheermes
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:53 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Twee Heintje's

Het is dinsdag. Zou Jozien bij haar moeder en onze tante Heintje zijn? Op weg naar De Boomgaard komen we langs Gorssel. Laten we maar eens gaan kijken of ze haar middagslaapje uit heeft. Diny reageert nog niet. Die zit waarschijnlijk nog met Ben in Sallanches of Stechelberg op hun nostalgische toer. 
Maar Wim gaat graag mee naar tante Heintje, mijn naamgenoot. Volgens mama was ik niet alleen naar opoe Bijenhof genoemd, maar vonden ze het leuk dat ook Hendrik Jans zus zo heette.
We kopen een vrolijke bos bloemen en even later vinden we tante Heintje, helaas zonder Jozien, op haar slaapstoel.
Niet te geloven dat deze 99 jarige zo helder in staat is om een mooi gesprek te voeren. We horen van alles over haar jeugd, haar werk op De Hut, haar leven met ome Koos op de boerderij en haar kinderen. Ze blijkt geinteresseerd te zijn in Wim z'n werk en jeugd. Een erg leuk bezoek. Het deed me goed dat ze vroeger veel met onze vader Hendrik Jan optrok. Tante Hanna liet haar vroeger wat links liggen. Die was meer samen met Dika. We hopen haar een volgende keer mèt Jozien aan te treffen. Die is nu druk met zoon Henk en kleinzoon Jake die over zijn uit Australie.
En dan.... op naar De Boomgaard. Gerhard en Judith hebben net de vouwwagen staan en zitten bij Johan en Joke aan de koffie.
Johan laat trots z'n dikke beukenschijf zien. Nou... daar kunnen we wel wat mee!

Today we planned to go to camping De Boomgaard and on our way we visited tante Heintje in home De Borkel in Gorssel. She is in good health and we had a nice talk with her about her youth in Barchem, how she had met ome Koos and about her children. Her grandson Henk (one from Jozien and Dolf) who is living in Australia had been there. He took his son Jake with him for a fortnight visit to his roots. Tante Heintje enjoyed it very much. It was also nice to hear that she and our dad Hendrik Jan have been very close in their youth. So we hope to vist her again and she will reach her 100e birthday in good health too. ( 22 september)
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 17:42 Reageer op dit bericht Stuur door

De Besselboys

Dit is geschilderd op de driehoek die uit de esdoorn voor het huis werd gezaagd toen die gekapt moest worden.

“Jao… da’s mooi”, zei Johan, “maor ik heb d’r net al ene ehaald bie-j de Besselboys. Een ronde beukenholten schijf van wel 10 cm dikte! Of is dat te dikke”?
De Besselboys zijn de ongetrouwde buurjongens Besselink bij Johan en Joke achter. Ze verrichten hand- en spandiensten bij hen èn zijn de leveranciers van openhaard hout voor Vorden en omstreken. Wij hebben daar ook al een paar keer een ponykar vol hout opgehaald. “Komt d’r maor efkes in …mien moe hef de koffie klaor. Wo-j d’r een kerst boom bie-j hemm’n”? En hup daar ging er ook nog een kerstboom bovenop het hout in de ponykar.
Ik had al bij m’n eigen voorraad aan stukken hout gekeken naar een geschikt stuk en eigenlijk was Wim er al één aan het schuren, maar zo’n dikke schijf van beukenhout is toch mooier.
Want wat is de bedoeling? Ze willen graag een leuke Achterhoekse spreuk naast de Info hebben op camping De Boomgaard.
Om me een beetje voor te kunnen bereiden vroeg ik Johan wat de doorsnede van de schijf wel is.
Hij mailde me op de volgende manier, telkens met een tijdje ertussen.

Hoi Hetty
De doorsnede kun je snel berekenen als je de omtrek weet en deze is 160 cm.
Johan

Even later… ik was al aan het rekenen. Meestal reken je andersom. Je weet de middellijn en wil de omtrek weten… toch? Hoe was het ook al weer…. 160 : 3,14….

Hoi Hetty,
Om je niet suf te laten rekenen hierbij de doorsnede
Het is 100 x2 :4
Johan

En tot slot

Hoi Hetty
Het is dus gewoon 50 cm
Johan

Ik maak me sterk dat hij gewoon de meetlat er langs gelegd heeft.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Tenminste... als je het wilt zien.....

Het mag in de krant: ik mocht, zij het met veel tegenpruttelen, een stukje van de voorkant van Rick z’n haar knippen. Nou ja wanneer hij z’n pet op heeft zie je nog geen verschil, maar hij heeft beloofd dat de kapper binnenkort de rest mag doen. We zullen zien. Hij is erg zuinig op z’n matje. Ja zo’n matje in de nek dat ze 30 jaar geleden ook wel hadden. Toen liepen alle jongelui er mee. Rick heeft er wat mee. Ik stelde al voor om zo’n mooie paardenstaart te kweken, maar daar was hij niet enthousiast over.
Wim is vandaag weer in het Veenpark om te zingen met de Shanty’s en daar ga ik ook maar even naar toe. Gerhard en Robin hebben zonet de vouwwagen opgehaald. Robin koppelde hem aan en controleerde de lampen. Het zal deze week gebeuren. Camping De Boomgaard wacht en Robin kan het niet gauw genoeg gaan om z’n rode overal weer aan te krijgen.
Dan is er één kippetje met een vreemde te lange kromme snavel die moeilijk het graan van de grond kan oppikken. Hij is al helemaal zwart om z’n snavel van alle zand waar hij in moet duiken. Ik voer hem nu apart met een diepe kom met graan. Hij is helemaal niet bang en volgt me op de voet. Wim had er een beetje genoeg van omdat hij z’n voer zelf al opzocht in het halletje en er al pikkend een puinhoop van maakte. Zelfs nu de plastic kan met voer in de wc staat weet hij hem te vinden. Wat een overlevingsdrang! Tessa helpt om het kipje op de plek te houden. Ach al wonen we wat op onszelf… er gebeurt iedere dag wel wat bijzonders… tenminste als je het wilt zien …..

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

......een gevecht moeten leveren...

Was het zoiets... Mark?

Er zijn door het warmere klimaat de afgelopen tien jaar vijf nieuwe soorten sprinkhanen naar Nederland gekomen zo meldde het Leidse museum Naturalis in ons lijfblad: het Dagblad van het Noorden. Het zijn de boomkrekel, het zuidelijk spitskopje, de sikkelsprinkhaan, de lichtgroene sabelsprinkhaan en de zuidelijke boomsprinkhaan. Och… je leest er zo overheen.
Toen kwamen Mark, Jennifer en Eva bruingebrand langs om hun Queeny weer op te halen. Ach het was geweldig geweest in le Petit Village aan de Cote d’Azur, gezwommen, geluierd, met de boot naar St Tropez. Wat kan een mens nog meer wensen. Het allermooiste was het huisje en hoe het gesitueerd is…. het uitzicht op de Middellandse Zee.
'Tja’, zei Mark, ’En...ik heb nog een gevecht moeten leveren’. We zagen al van die slimme Franse gosertjes, die je tasje weg willen pikken, aan het werk. Maar nee… het was een gevecht met een sprinkhaan. Mark wees een beest aan van 20 cm… misschien wat visserslatijn, maar laat het 10 of 15 zijn. Jennifer was eerst aan komen zetten met een kom om hem in te vangen tegen de muur... veel te klein natuurlijk! Dat was geen optie.
Het beest zag Mark aankomen met z’n tennisracket, draaide zich ogenblikkelijk naar hem toe en ging maar vast in de aanval. Volgens hen is het een heftige strijd geweest, maar de sprinkhaan heeft het onderspit gedolven.
Ik hoop maar niet dat dit één van die vijf soorten is die we nu hier kunnen verwachten.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Afgelopen

Buurvrouw Wolterdina met Brommertje Beer. Kleindochter Linda stuurde die op voor ze naar Canada vertrok voor stage/ vakantie.

Vanmiddag was het onze beurt om bij buurvrouw Wolterdina op bezoek te gaan in het Scheperziekenhuis. Jans houdt alles goed onder controle. Hij verdeelt het bezoek zo dat er niet teveel tegelijk komen. De buurvrouw moest een operatie ondergaan op haar 83e. Ze had tot nu toe nog nooit in een ziekenhuis gelegen. “Dan maak je dat ook eens mee”, had de huisarts gezegd. Gelukkig gaat het de goede kant op. Volgende week gaat ze nog een weekje logeren in een zorgcentrum.
We gingen op de fiets. Nu wil het dat Wim z’n eigen methode heeft van route bepalen. Wanneer hij terugkomt van de markt neemt hij ijskoud de weg door de Emmerdennen. “Rie-j maor veurop, ik komme wel achter oe an”, placht ik vroeger te zeggen. Nou dat heb ik geweten. Bult op en bult af, dwars door de wijk Angelslo, overal binnendoor, over de parkeervelden van FC Emmen. "Hier links aan houden, daar ga ik altijd even over de stoep”, ging het vaak. Vandaag heb ik dat weer ervaren. “Gewoon midden door die plas… dan heb je de minste last”. De spetters zitten me tot over m’n oren. Nu is het gebeurd…. Afgelopen! Weet je wat….? Ik rij in het vervolg voorop!



391070-5a18fd849bb0669b2772c84d694bf7da.jpg

391070-6d3b4b731f668108663a46c735c02899.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:59 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Eens moet er een eerste keer zijn.

Restaurant het Witte Huis heeft een metamorfose ondergaan. Niet alleen het eten is er goed, maar de entourage is prachtig geworden. Daar moet eerst wel wat voor gebeuren. Nee Herman de Blijker hadden ze niet ingehuurd.

Voor alles is een eerste keer, zegt men. Vandaag was de zitting in verband met onze uitgestelde lijfrentepolis die dus niet uitgesteld bleek te zijn. We zouden een flink bedrag aan belasting moeten betalen en daartegen gingen we in beroep.... tegen de Belastingdienst dus.
Eerst waren we al in het verkeerde gerechtsgebouw in Leeuwarden. Dat zag er zo mooi oud uit, maar was bedoeld voor de echte strafzaken. Ons gebouw was streng beveiligd. Schiphol is er niks bij. Binnen zag je allemaal advocaten in hun toga. Wat een verschil in houding. De één liep trots als een pauw. Die had waarschijnlijk net een proces gewonnen. Een ander zag er weer wat schlemielig uit. Een prachtige jonge vrouw met lang haar in toga wist dat ze er wezen mocht. De meesten zaten met hun clienten of collega's op bankjes te praten. Wij wachtten met onze hulp in bange dagen op onze beurt. We hadden het al zo'n beetje doorgepraat.
De rechter bleek een vriendelijk man, maar kon eerst weinig voor ons betekenen. Maar toch... onze tussenpersoon is blijkbaar op dit moment niet te ziek en kan opgeroepen worden. Wanneer hij zich onze afspraken toch nog kan herinneren gaat misschien de belastingdienst toch nog akkoord met een opnieuw aan te vragen lijfrente. Er is een opening, maar.... het is afwachten. De zitting werd geschorst en gaat in september of begin oktober verder.
We besluiten de middag met een drankje in het dichtstbijzijnde café.
Dan op de terugweg..... komen we langs Het Witte Huis in Donkerbroek. En daar komt Wim ècht niet voorbij zonder gebakken lever te bestellen. Niks mis mee.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:40 Reageer op dit bericht Stuur door

En Wim.... vond het allemaal best.

Frank kijkt hier nog wat sip...

Wanneer je bedenkt dat het bij ons al een beestenboel is dan ben je nog niet bij onze buren verderop geweest. Alle en Anja hebben behalve hun drie kleine knulletjes een oud paard waar Anja altijd op gereden heeft, maar die nu van z’n pensioen geniet. Verder hebben ze twee Welsh veulens gekocht, waarvan één Palomino.. Dan zijn er een hele zooi kippen, keurig in hokken… niet zulke vrijbuiters als bij ons. Er zijn een stel jonge pauwen die al het bekende pauwengeroep laten horen.
O… en dan heb ik het nog niet over de katten gehad. Er zijn een heel stel buitenkatten, zwart, grijs en lapjeskatten. Maar één kat is altijd binnen. Dat is een speciale,... crèmekleurig en met wat langer haar… ik ben de soortnaam vergeten, maar deze schijnt niet te krabben.
Een paar grote herdershonden bewaken de hele boel en dat doen ze met enthousiasme. Ze zitten gelukkig achter een stevig hek
Gisteren pasten we op de jongetjes. Anja moest voor een behandeling naar de tandarts. Daar moet je die jongens nog maar niet bij hebben. Ik had Wim gecharterd omdat Frank zo graag wil voetballen. Daar is hij helemaal weg van. Hij traint al bij SVBO, de club van Barger-Oosterveld.
Terwijl we even naar binnen waren gevlucht vanwege een regenbuitje..…Daan onder de arm, Tim in mijn kielzog en Frank die al sip keek omdat hij z’n voetbal niet door zag gaan, kwam Wim er net aan. Hij ging op de bank zitten en meteen nestelde Boyd zich in z’n nek en begon Wim steeds maar kopjes te geven. En Wim……. vond het allemaal best.
Even later was het droog en Frank stormde al naar buiten. Hij bleek heel wat actiever dan Wim. Hij was bijna niet te stoppen. “Nou gaan we eerst thee drinken”, riep Wim maar. Dat doen ze bij de voetbal ook in de pauze.
Maar even later ging hun wedstrijdje weer verder. Het werd 7-4 voor Frank.



390140-5a18fd849bb0669b2772c84d694bf7da.jpg

390140-c7c466623d2796f24b64324c3065c676.jpg

390140-0cd31f3af7ad1212f857988c499b9cdc.jpg

Frank kon zich helemaal uitleven. Hij bleek actiever dan Wim!

390140-50cb2ad22ae918b7da5f8380ac0243a8.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:50 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten