Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

D'r bunt net zoveule goeie bazen as rooie ganzen...

Hattem. Links de Achterstraat en rechts de Kerkstraat. Aan het eind van die Kerkstraat was de groentewinkel van Pik.

Ben is aan z’n laatste werkzame jaar begonnen bij zijn baas, maar het laatste voorstel om er eerder uit te gaan stond hem niet echt aan. De ene dag vertel je dat je een nieuwe heup nodig hebt. De volgende dag komen ze met een voorstel om er per 1 augustus uit te kunnen, maar dit voorstel leek nergens op. Het stond hem niet echt aan. Hij moet teveel inleveren. En dat na 43 jaar trouwe dienst.
“D’r bunt net zo veule goeie bazen as rooie ganzen”, zucht Ben.

Wanneer Ben en Niesje er zijn is het altijd iets van vroeger in de gesprekken.
Moeder van der Kolk was vaak onderweg. Soms om koffie en thee te verkopen op haar vaste adressen, om kranten te bezorgen of naar de kerk waarvan ze kosteres was. Dat beroep werd niet erg gewaardeerd. Ze verdiende er weinig aan. "Ie-j mag blie-j wean da-j in Gods huis mag werken", kreeg ze eens te horen. “Brek mien de bek niet lös”, zegt Ben als dit ter sprake komt. Soms was er zelfs iemand die onder de mat van de kerk keek of er wel goed stof gezogen was. De jongens werden vaak ingeschakeld voor de kranten, om koffie naar de kerkenraadsvergaderingen te brengen of de psalmborden in orde te maken. Wim heeft ’s winters heel wat sneeuw geveegd voor het begin van een kerkdienst.
Moeder had eens in een gesprekje met de vrouw van Gait Witkak gezegd:”Ik bun zo druk, bidden doe ik vaak op de fietse”.
Weer wat nieuws: “Hoezo Gait Witkak?” “Nou gewoon umdat e zon ieuwig bleek gezichte hef”, weet Ben. Zo kom je in Hattem aan een bijnaam. Je hoeft er helemaal niks voor te doen.
De mooie dochter van de ijsboer werd Lammie met de moccabenen. Om de Mulders uit elkaar te houden werd de ene de Zoere en de andere de Taoie genoemd.
De groentezaak van Pik komt ook weer eens langs. Heel beeldend omschrijft Ben hoe de jonge katjes daar over de kisten met prei, sla en wortels raceten. ’s Avonds werd het paard dwars door de groentewinkel naar de zich in het achterhuis bevindende stal gebracht. Dat waren nog eens tijden.
Op een keer onweerde het flink net toen Pik met z’n groentekar met paard er voor bij z’n winkel aankwam. Het ging zo te keer dat hij maar even naar binnen ging om te schuilen en z’n paard en groentekar buiten liet staan. Er kwam op een gegeven moment zo’n harde klap dat een stuk van de pui van zo’n oud huis naar buiten omviel boven op de tomaten en sla van Pik. “Hij kon verder met tomatenpuree”, besluit Wim.
Hangjongeren waren er toen ook al. Deze Pik ging zondags met z’n kar met paard naar camping de Leemkule om fruit en snoep te verkopen en bond daarbij het paard aan een boom een eindje verderop. Zo kon hij nog een centje bijverdienen. Wat opgeschoten jongens kwamen op een idee:”Hee Pik… oew peerd löp lös!” Pik er op af natuurlijk en intussen deden de jongens een graai naar de snoep. En… weg was de winst van zo’n dag. Vertel me nu niet dat vroeger alles beter was.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Soms slaat iets een generatie over...

Ben en Wim samen op de schommelbank bij de wei.

De taken zijn bij ons verdeeld. Ik snoei de hele santenkraam in de tuin. Er liggen al hele bulten. In mei en juni wil de boel best groeien. En Wim gaat er wat later met de kruiwagen en greep achteraan. Het verschil tussen onkruid en planten kent hij nog steeds niet.
Hij kent weer andere dingen. Over techniek hoef je hem niet veel meer te vertellen. En..... het koken gaat hem nog steeds goed af. Straks komen Ben en Niesje en bovendien ook Robin en Eva. We hebben net weer wat ingeslagen zodat hij aan de gang kan. Heerlijk vind ik dat! Als hij kookt ruikt het altijd veel lekkerder in de keuken of zou dat komen omdat ik er zelf in sta dat me dat bij mij nooit opvalt.
Er moet anders nog heel wat geklust worden. De sloten moeten nog schoon al zeg ik telkens dat je dat beter in het najaar kunt doen. En de schuur moet opnieuw geschilderd worden. Vader van der Kolk was schilder èn een goeie. Jammer dat ik hem nooit heb leren kennen. De interesse op schilder gebied heeft een generatie overgeslagen. Gerhard heeft er meer zin en kan het ook goed.
En na het werk is het goed rusten op onze schommelbank bij de schapenwei met een thermoskan koffie.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 13:58 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een huisje... of een tent?

Het is lang geleden dat Anda bij mij voor de deur stond met de woorden: “Heb je misschien nog een stukje behang over?” Dick, mijn vroegere buurjongen, en Anda waren vlak achter ons komen wonen in een hoge torenflat. We hebben een mooie tijd gehad. We kregen twee dagen na elkaar een zoon. Bij hen Ernst en bij ons Mark. Samen met de kinderwagens naar het hertenkamp vlakbij was een uitje voor ons. We delen vanaf die tijd lief en leed.
Zij kozen dat eerste jaar voor kamperen met een tent ergens in de buurt van Hardenberg. Het was met Ernst niet een groot succes. Ieder middag gingen ze met de auto een eindje rijden omdat Ernst anders niet in slaap kwam.
Later gingen we achter elkaar aan en soms een nachtje gelijktijdig naar Badenhard in de Hunsrück, naar de verbouwde jachthut van de familie Laborenz. Maar we wilden ook wel eens samen met hen en alle jongens, Dick en Anda hadden er intussen ook Stefan bij, op vakantie. Dus gingen we naar de Harz, het Zwarte Woud, Auvergne, Ventemiglia en Peschiera aan het Gardameer. Wanneer je onze jongens vraagt wat hun leukste vakantie was blijft Ventemiglia met stip aan de top. Ik had het na Peschiera niet zo erg met die hitte en de jaren daarop gingen wij de bergen in en zij hadden Italie als favoriet. Maar steeds werden er huisjes gehuurd.
Op dit moment hebben ze zelfs hun eigen onderkomen in Les Issambres met uitzicht op de Middellandse Zee. We hebben al een aantal keren bij hen gelogeerd. Mark en Jennifer gaan er zelfs in juli een paar weken naar toe.
En toch…….. die eerste tent hè. Hun huwelijksreis was met zo’n klein tentje heb ik me laten vertellen. Nu hebben ze toch weer een tent. Ze gaan nu vanuit hun vakantiestulpje telkens een paar dagen kamperen. Matjes gekocht en slaapzakken, een brandertje en pannetjes. De eerste berichten vanuit Toscane zijn positief.

Geïnteresseerd in hun vakantieonderkomen dat ook te huur is?
Klik op de titel!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Langs de lijn

Bij de F-jes nog geen probleem.

Op de Spreukenkalender kwam ik de volgende dialoog tegen, oorspronkelijk in het Liemers, maar nu dan vertaald in het Achterhoeks.
Met een man die zoveel mogelijk voetbal wedstrijden op tv volgt en een paar zonen èn kleinzoon die voetbalminded zijn spreekt zoiets altijd aan.... toch?:


Langs de lijn

Ah, bu-j d’r ok weer. Ik hebbe oe veleen wekke emist. Waor heb i-j ezetten?

Dat za’k oe vertell’n. Nao de wedstrijd van drie wekke elene, ha-k ’t efkes helemaole ehad.

Hoe ha-j dat dan? Ze heb nog wel ewonn’n. Dat moch ok wel onderhand.

Ik hebbe mien zitt’n verkniep’n oaver onze zogenaamde supporters. Dah lek toch nargens op.

Ie-j bedoelt dat ‘r een paar et veld op vloagen um de scheidsrechter efkes de oarne te wass’n?

Krek! Dat zol ik noe nooit doone. Wacht effen … hee scheids.. mo-j mien brille lenen?

Hee hef et toch good ezeen. Volgens mien spölde dat jong gewoon de bal, niks loos.

Niks loos? Bi-j oew is d’r nooit wat loos. Hee maeiden vampres òaver de balle.

Let maor op ’t spel. As ze zo blieft spöll’n völt ‘r drek een goal an de verkeerde kante.

Onze Piet hef de bal. Kiek ém gaon. Scheet’n Piet! Ze legt ém neer. Oewoehoe, pinantie!

Waor gao i-j dan hen? Drek legt ze oew nog plat.

Kan mien niks schealen. Ze mot van Piet afbliev’n.

Vijf minuten later.

Bu’j d’r al weer? Wat is t’r met oew gebeurd? Ik wisse neet dat ie-j met een blauw oge geboren waren.

Ik leep op ’n verkeerden af. Den werd lillek en sloog mien metene de döppe dichte.

Ik zag t’r ok al een paar van ’t bestuur bi-j loop’n. Wat hadden dee dan?

O, dee. Dee zoll’n ’t veurval besprekk’n. Ik mag twee jaor neet meer op ’t veld komm’n. Stelletje amateurs.

Geert Roelofs

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Heel stiekem hoopte ik vroeger toen ik zwanger was dat ik een dochter zou krijgen. Dat leek me nou zo leuk. Ik had al een naaimachine waarmee ik borduren kon en dan zou er op de jurkjes het één na het andere mooie borduurrandje verschijnen. Toen Gerhard werd geboren was ik dit al snel weer vergeten. Hij was gewoon het einde.
Toen ik echter voor de tweede keer zwanger werd begon de hoop weer te voorschijn te komen. Ook deze baby schopte al voor de geboorte zo onbenullig hard dat ik helemaal niet verbaasd was dat nummer twee ook een jongen was: Rick.
Maar ik werd weer zwanger…. en ja…. stel je toch voor dat….! Opnieuw wees alles er op dat voetballer nr drie ook een jongen zou zijn. En dat werd Mark!
Toen Mark zo’n 2,5 à3 jaar was dacht ik aan een eventuele nr vier. Je weet het maar nooit? Maar Wim was resoluut: Drie is genoeg….. en nam zijn maatregelen.
Ook goed: drie jongens… een mooi stel.
Ik kwam er al snel achter dat ik het beste winkelen kon zonder die jongens. Gerhard probeerde in een winkel op onderzoek uit te gaan. Wanneer ik bij C en A een rij jurkjes heen en weer zag fladderen dan wist ik waar hij was. Rick vond er niks aan en Mark ging als 3 jarige op eigen houtje eens de deur uit bij de Hema in Hengelo en pas toen de politie al uitgerukt was kwamen ze hem weer terugbrengen vanuit de stad. En ook nu…. Wanneer er iets gekocht moet worden kun je voor Gerhard het beste de benodigde trui of broek gewoon meebrengen. Rick wil alleen naar Schomaker en Mark….?? Die koopt z’n eigen kleren al is t ie ook blij met iets wat je voor hem meeneemt.
Maar dan een schoondochter…!!! Gisteren nam Jennifer me mee naar Meppen. We hebben heerlijk gewinkeld, koffie gedronken met iets lekkers, adviezen gekregen voor make up en niemand vroeg wanneer we eindelijk weer naar huis gingen. Erg leuk!
En dat is nou wat ik niet ken en toch erg leuk vind. Jongens zijn geweldig, maar een dochter…… ?? Hadden we toch voor die nr vier moeten gaan?
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 17:24 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Rasmus

Oud-Doetinchemer Henk Hagelstein woont al jaren in Denemarken. Hij en zijn vrouw Sonja hebben van alles meegemaakt met dieren. Henk doet er maandelijks verslag van op de Achterhoekse en Liemerse Spreukenkalender. Deze wil ik jullie niet onthouden.

We hebben altijd veel dieren gehad, vertelt Henk, maar het enige wat we nu nog hebben is een gecastreerde kater. Hij is van lieverlee huiskat geworden. Het beest is door en door verwend en heeft inmiddels de beste stoel in huis in beslag genomen.
Een poosje geleden belde de buurman met de mededeling dat er een dode rode kat aan de kant van de weg lag. Ik greep een plastic zak, sprong op de fiets en dat naar de plek des onheils. Bij voorbaat al met tranen in de ogen. En jawel hoor, daar lag onze Rasmus….
Ik nam hem mee naar huis en begon een gat te graven op onze huisdierenbegraafplaats. Sonja kwam er bij staan en zei:”Ik wist niet dat ie een witte achterpoot had.” Ik was echter zo zeker van mijn zaak. Opeens hoorde ik ”Miauw!”. Op de berg zand stond Rasmus belangstellend in het gat te kijken. Er bleken meer rode katten in de buurt te zijn.
Een buurman kwam ’s avonds met een fles wijn om me te bedanken voor de ter aarde bestelling van zijn kat. Samen hebben we geklonken op de wedergeboorte van onze Rasmus. Als de naam een voorteken is, had ik beter moeten weten. Rasmus betekent in het Deens namelijk “kwajongen”.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 19:58 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Een nudistenstrand...?

Verder dan dit gaat Rick r. niet. Wim wel!
Vorig jaar waren we op camping De Boomgaard samen met Gerhard, Judith en Robin.

"Het is hier overal een nudistenstrand aan het worden”, zegt Rick als hij vanmiddag bij ons op het terras aanschuift. Hij heeft altijd nogal moeite met omschakelen en heeft nog z’n wintertrui en –jas aan. Hij vindt het maar niks… al die blote armen en korte broeken. Maar het is 25 graden. Dan begint het toch op zomer te lijken.
"Van wie heb ik dat eigenlijk”, vraagt hij ook nog even tussen neus en lippen. “Zou je dat niet van jezelf kunnen hebben”, bedenk ik.
Dan schiet me te binnen dat Wim vroeger ook lang met een dikke jas aan naar z’n werk fietste en wanneer iemand er een opmerking over maakte zei hij:”Wat goed is tegen de kou is ook goed als het warm is.
De eerste zomer dat hij met de VUT bij huis was zou je dat anders niet zeggen. Hij liep veel in enkel een korte broek en was zo bruin als wat. Ikzelf ben niet gek op warm weer. Vroeger al wanneer het echt heet was heb ik wel eens verkoeling gezocht in de waterbak van de koeien. Het zwembad was immers 5 km verderop en een douche kregen we pas in 1962, net toen ik de deur uit ging.
Ik zal nooit onze eerste vakantie vergeten toen we hier aan het Schoolpad woonden. Ben en Niesje, onze vaste oppas, waren al gearriveerd en wij moesten alleen nog beslissen of we met de caravan naar de Franse Alpen zouden gaan of naar Normandie en Bretagne. De eerste stop werd Zuid Limburg, een mooie natuurcamping. Het was er zo heet, te heet om te fietsen of te wandelen en de hele dag draaiden we met de schaduw van dat ene boompje mee waaronder we wat verkoeling probeerden te zoeken. En dat terwijl we hier op ons erf minstens 40 bomen hebben staan. Het werd toen de westkust van Frankrijk vanwege de verkoelende zeewind waar we op hoopten. Wanneer we bij een camping kwamen zonder een plek bij een boom gingen we gewoon verder.
Het werd een mooie vakantie, ook al vanwege alle plekken die aan de Invasie en D-Day herinnerden. Zonet aan tafel vroeg ik Rick waar hij nog wel eens naar toe zou willen. “Normandie”, kwam er ogenblikkelijk bij hem uit. Gaan we nu misschien samen doen in september. Hij mag vast googlen om uit te vinden wat hij wil gaan zien.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Ha... opa Ben is jarig.

Paulijne en Isa op oma's verjaardag vorig jaar.

Ben, de jongste van de vier van der Kolken van Gerard en Siet is jarig. Ben met z’n zeven kleindochters van 1 t/m 6 jaar viert het voor het eerst in beperkte kring. D.w.z. met Niesje, kinderen, aanhang, de 7 kleindochters en waarschijnlijk ook “ aangenomen zoon” Mark, de vriend van Paul Sietse, met vrouw en óók 2 dochtertjes. En moeder van der Kolk is er vast ook. Ze zit er graag bij als er wat te vieren valt. Het is dus volle bak aan de Dorpsweg in Hattem.
Wim heeft al gebeld om onze felicitaties over te brengen, maar binnenkort komen Ben en Niesje een dagje naar Emmen en vieren we z’n verjaardag hier nog even dunnetjes over.
Dat kan nog net allemaal voor hij zijn nieuwe heup aangemeten krijgt.
Een paar jaar terug waren we bij hen om Niesjes verjaardag mee te vieren en was het meidenspul nog wat kleiner. Er waren twee tractortjes. Eén grotere en één iets kleiner. Isa en Paulijne , de oudste twee zaten er op. Isa keek verlekkerd naar Paulijne die op de grootste tractor zat. Opeens ging er wat mis, er ontstond paniek en Paulijne zette een keel op. “Bloed…ik heb bloed…”, riep ze. ” Kom maar gauw bij oma”, zei Niesje…” ik doe er wel een pleistertje op”. Ha….Terwijl Paulijne binnen haar pleister kreeg zat Isa meteen op de grootste tractor en trapte flink in het rond. Even later kwam Paulijne terug… nam de situatie met één blik in ogenschouw. Ze zag Isa op haar favoriete tractor en zei:”Kijk Isa…. bloed… jij moet ook een pleister”.
Jammer.... Isa trapte er niet in.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Een schoer deur de bene...

Dit is geen weer om achter de computer te kruipen, dacht ik een uurtje geleden. Ik zag Diny al prutsen in de tuin en Wim in Zeeland al op z’n fiets stappen om eens lekker uit te waaien want dat kun je daar. Ik klik toch eens even om te kijken en zie dat op het zelfde moment Zeelandnet in de lucht ging. Toeval of telepathie?
Ik had er gisteren zin in. De tuin schreeuwt om onderhoud. Pa zei altijd:”In mei mo-j proberen et onkruud de baas te blieven. Daor he-j et hele jaor dan gemak van”. Ik had net een buxusschaar gekocht bij de Welkoop en ging meteen de buxussen te lijf…. de een na de ander. Ik wilde eigenlijk al stoppen toen ik de heggetjes zag die om aandacht riepen. Tja…. Toen ging het mis. Dat was bukwerk. Een uurtje later kon ik bijna niet meer op of neer. Dat werd vanmorgen de chiropracter.
Ik biechtte op wat ik gedaan had en ook dat ik al een tijd geen oefeningen meer deed. De klachten waren toch over. Ik kreeg meteen, wel op een vriendelijke manier, “een schoer deur de bene”.
Ik had die uitdrukking blijkbaar nooit gebruikt waar de jongens bij waren, want Mark zei gisteren nog toen ik dit riep in verband met onze ondeugende haantjes:”Een schoer deur de bene… wat is dàt nou weer”? Nou weet hij het!
Nu wordt het dus weer masseren met olijfolie, rekoefeningen voor de rug, zitten op een kussentje en vooral blijven zwemmen. “Want wat u hebt is wel chronisch”, was de laatste opmerking van dokter Nimo. Dat weten we dan weer.



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 15:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Het leven gaat gewoon verder

“Hoe is het met je lammeren”, vroeg Judith gisteren. Mark en Rick hebben een paar dagen de honneurs waargenomen toen wij in Polen zaten. Nou… met de lammeren is het goed. Ze eten gras, lammerenbrok en ze hebben eindelijk door dat brood ook lekker smaakt. Telkens als ze me zien gaan die kopjes omhoog en wanneer Bram het op een lopen zet naar mij toe rent het hele groepje mee. Hij is de aanvoerder zoals het een goede ram betaamt.
Tessa heeft het goed gehad bij Mark en Jennifer en de pony’s zijn bijzonder opgewekt en vrolijk.
De katten doen overdag hun slaapje weer binnen. Maar die kippen van ons…. Daar heb je nou helemaal niks aan. Je verwacht toch van 5 kippen wel een paar eitjes per dag. De beide broedse kippen die 3 weken voor niks op een kalkei hebben zitten broeden hebben precies één week met de haan en kip rondgescharreld. Nu zitten ze weer op dezelfde plek in het hok opnieuw op een kalkei. Misschien ligt er nu nog eentje bij. De andere twee kippen met kuikens scharrelen rond op het erf. De een heeft twee kuikens verloren. Eentje lag dood, beschadigd. Ik weet geen oorzaak en het ander kuiken is gewoon weg. De andere kip heeft haar zes kuikens nog, maar blijft veel meer onder de struiken. Zou er toch een roofvogel loeren?
De beide broertjes haan beginnen wat ruzie te maken en belagen de kloeken met kuikens als die gevoerd worden. Ik heb ze al gedreigd met buurman Jans en Wim heeft al eens met het grote vijvernet een vangpoging gedaan. Mis. Ze moeten nog maar een paar maanden lekker vlees op de botten krijgen, in elk geval zijn ze nu gewaarschuwd!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten