Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

A Quote

Over films of animaties gesproken. In onze vriendenkring is een nog heel jongeman, Willem, die zich specialiseert in die richting, vooral in het regisseren er van. Hij heeft al diverse leuke animaties en films op z’n conto staan. Het is de moeite waard om eens te kijken. Hij heeft in elk geval een speciale humor en gevoel voor timing. Hij is tweetalig opgegroeid en het is altijd gemakkelijk dat je je zo goed in het engels kunt uitdrukken in dit vak. Kijk, geniet èn huiver.

www.youtube.com/willemworks
 

A QUOTE is een film die opgestuurd is naar Amerika voor een beoordeling en wie weet rolt er nog iets voor hem uit. Wil je meer over Willemsworks weten… www.willemworks.tk en daarna op het kopje Willemworks Channel. Dan zie je ook dit filmpje: A QUOTE met als ondertitel:
You can never run away from your Conscience— oftewel:
Je kunt nooit wegrennen voor je geweten.

Broer Patrick heeft ook een flink aandeel in het toneelspel.
Ik vond dit filmpje in elk geval echt goed!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:19 Reageer op dit bericht Stuur door

Verrassing

woensdag--Vanmorgen las ik het ook al in de krant. Susan Boyle is dè verrassing van de Engelse X Factor: Britains Got Talent 2009.
Ondanks het gemoster van Wim mag ik zelf graag naar de Nederlandse versie kijken.
Gisteravond kregen we een mailtje van Mark met het youtubeadres van het optreden van deze Susan Boyle. Je moet vooral eens op de reacties van te voren letten van jury en publiek. Het kon niet anders of het zou een complete afgang worden voor dit 47 jarige vrouwtje van het platteland in haar antieke uitmonstering, een vrijgezel die alleen met haar kat Pebbles in een dorpje in de buurt van Edinborough woont. Ze had haar moeder op haar sterfbed beloofd dat ze iets met haar zangtalent zou gaan doen en deed daarom mee met deze afvalrace in Britains Got Talent.
De ogen en uitdrukkingen op de gezichten van de jury èn publiek, nadat ze een lied uit Les Misérables begon te zingen, spreken boekdelen. Ik zou zeggen: klik eens op http://www.youtube.com/watch?v=luRmM1J1sfg&feature=related
en geniet. Wij hebben het drie keer achter elkaar bekeken en blijkbaar velen mèt ons.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:47 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Waar is jouw oog?

Ellen schildert regelmatig in opdracht en haar schilderijen van kinderen hebben altijd iets bijzonders...helemaal niet standaard. Mooi hè? Dit is Lotte.
Wil je meer werk van haar en haar man Dick Lubbersen zien? Kijk dan op www.helderrood.nl

Ellen en Dick hebben hun huis verkocht. Dat is een hele opluchting. Ze wonen al een paar maanden op hun nieuwe plek mèt atelier aan het Waanderveld en nu is het gelukt om na een jaar hun oude huis aan het water te vèrkopen. Een stel mensen die een nieuwe start gaan maken en niet eerst zelf iets moeten verkopen zijn er helemaal voor gevallen. Dat moet je net hebben.
“Waar is jouw oog”, vraagt Jantje vanmorgen als we beginnen met koffie op onze vaste schilderochtend. Er zitten er heel wat met uitvergrote ogen van kinderen of kleinkinderen voor zich. We gaan oefenen om een oog goed op doek te krijgen. Met aandacht voor de bolling en licht en donker. Ik bedacht me dat natuurlijk vanmorgen pas toen ik na de ochtendceremonie met de lammeren onder de douche stond.
“Hier… heb je er een paar van mij”, biedt Jantje hartelijk aan. Sleen hè! Sinds ze weet dat Mark en Jennifer er ook wonen wordt ze bijna familie.
Ik ben zo bezig geweest met het overleven van onze lammeren dat de rest er een beetje bij in schoot. Ook het kleine verstoten lam is nu aan de antibiotica, maar toch heb ik hoop op een goede afloop. Ze zijn lekker hongerig en we hebben geluk met het weer zodat ze lekker lang buiten kunnen zijn. Wanneer ze weer naar binnen gaan schieten de kleintjes meteen onder de rode lamp. Ze zijn allemaal verschillend, net als kinderen. Bram is de vrolijkste, Beertje doet me aan dat andere beertje denken van twee jaar geleden. Die gaat je steeds liggen aankijken. Het kleine zwartje is het meest aandoenlijk en de witte twee van de drieling volgen Bram op de voet. De rimpels in hun vacht zijn nu glad getrokken. Ze groeien in elk geval. Ze snuffelen overal rond, beginnen al wat aan het gras te knabbelen, de lammerenkorrels en aan de bramenbladeren. Vandaag ontdekten ze ook de emmer met fris water. Eentje raakte het met z’n kleine bekje aan, schrok… en schoot er met een vaart vandoor. Ja.. we zien het gebeuren als je lekker bij de wei zit. Wat een weelde met zulk mooi weer!
O.. ja! Ik dacht dat ik zo’n oog zo neer kon zetten, maar in het groot—30x 40 cm —is het toch even anders. Ik had een oog van Bram mee moeten nemen. Ik kan alleen iets maken waar ik een gevoel bij heb. Maar…. oefening baart kunst… toch?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Goeiemorgen....

Zeg… kennen wij elkaar al”? Ik kijk de vriendelijke dame aan die naast me is komen zitten op het terras bij het Veenpark. De Eemslander Shanty’s doen daar hun best op een aantal mooie liederen. Wim en Leen zingen samen de solo in La Bella Lola.
“Ik denk haast van de Shanty’s”, moet ik wel antwoorden. Ik kijk nog eens goed en dan weet ik het weer. Diny heet ze, net als mijn zus. Haar man, voormalig boer in Schoonebeek zingt ook bij de Shanty’s en maakt verder hele mooie dingen op z’n houtdraaibank. We hebben een paar prachtige kaarsenstandaards van hem staan.
Even later moet ik inwendig vreselijk lachen. Het verhaal moet er gewoon even uit…. Ik kan het niet laten. Nee,....ik zal geen namen noemen.
We hebben nl de badkamer beneden op de plek waar vroeger waarschijnlijk de geitenstal was. Daar zit verder geen slot op. Dat missen we ook niet en nooit heeft één van onze logé’s daarover geklaagd. Ook de buitendeur zit bijna nooit op slot. Alleen als het donker is en ik alleen thuis ben.
Nu hebben wij zomers een paar geweldige oppassers die huis en have goed verzorgen en er tevens hun gemak van nemen. Die heb ik ook nooit horen zeggen dat het vervelend zou zijn zonder slot op de badkamerdeur. Sterker nog… ze laten die deur vaak open tijdens het ochtendritueel.
Tot op een morgen de kamerdeur opengaat en met een “Goeiemorgen” deze geweldige shantyzanger/ houtbewerker in de kamer staat. Eén van de oppassers staat zich in de badkamer net af te drogen na het douchen en duikt verschrikt in Eva’s kostuum weg in het uiterste hoekje van de badkamer. De ander staat in de keuken en nodigt de hobbyist verder naar binnen terwijl hij handig de badkamerdeur een zetje geeft terwijl hij zijn ineengedoken eega in geknielde houding in dat hoekje ziet zitten.
Ik weet niet of het verhaal wat opgeleukt is maar we hebben er met z’n vieren hartelijk om gelachen toen we van vakantie thuiskwamen.
Zouden die honden nou echt niet geblaft hebben, denk ik dan?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 14:31 Reageer op dit bericht Stuur door

If life gives you lemons.....

Eén van die ergernissen in Roemenie. De paarden van de buren- de zigeuners- die ongevraagd op jouw land komen bunkeren."Ach", zo zegt Michel, "als ik moest kiezen als paard tussen de harde strostoppels en de malse luzerne van de buren wist ik het ook wel"!

Westhoekse Ani kwam met het gezegde van iemand dat wanneer je gelukkig bent je fantasie levendiger wordt en wanneer je meer in een dip belandt de herinneringen de boventoon gaan voeren. Ze was het er niet helemaal mee eens, want ze vond dat herinneringen je ook gelukkig kunnen maken.
En Miranda Noordman, de boerin uit Roemenie, kwam met de kreet: If life gives you lemons… then make lemonade of them---Als je limoenen(citroenen) krijgt moet je er maar limonade van maken. Ze gaf het als voorbeeld op een dag waarop ze allerlei leeuwen en beren op zich af zag komen—fig. dan—dat ze de kleine prettige dingen van die dag ging waarderen en dat je dag er dan meteen anders gaat uitzien. Ik volg haar wekelijkse weblog en bewonder haar omgang met hun dieren en haar energie om uit het leven te halen wat er in zit en te leren relativeren als er tegenslagen zijn. Daar is haar man Michel nog beter in.
Soms kun je ogenschijnlijk zonder aanleiding in een dip raken… dan ga ik maar aan Miranda of Ani denken. Wanneer ik even bij de wei ga zitten en de lammeren of alleen Tessa maar zie ronddalven gaat het snel over en krijg vanzelf energie om een stukje tuin te doen of even te schilderen. Wat bij mij ook goed werkt is de tuin ingaan om takken en bloemen voor een bloemstuk te zoeken. Iedere keer ben ik weer verbaasd als ik mezelf zachtjes hoor zingen. Ik hoor het Robin ook doen. Zo leuk.
Zus Diny heeft weer iets anders. Die fluit wanneer ze het naar de zin heeft. Dat kan een gezellige boel worden als we Parijs onveilig gaan maken in mei. Ja … het is weer zover… de zusjes gaan stappen, nu zelfs vier dagen helemaal naar Parijs. Diny is er al vaker geweest en weet al ongeveer wat we gaan doen. We gaan met de bus en hebben een hotel vlakbij de metro.
Wanneer ik weer even zo’n dipje krijg ga ik daar aan denken!

Ook nieuwsgierig naar het leven van Michel en Miranda in Roemenie?
www.menm-in-roemenie.nl

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 15:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Pasen 2009

De warmste Pasen sinds 25 jaar hoorde ik net op het journaal. Je kon de hele dag gewoon buiten zijn. De lammeren dartelen vrolijk ook al hebben ze diarree. Extra vocht en warmte, antibiotica en een pepmiddel moet ze in de benen houden en nu zitten ze lekker warm in de stal onder de rode lamp. Ik hoop er het beste van, maar lammeren van verschillende bedrijven gaan we niet weer aan de fles nemen. Waarschijnlijk helemaal geen lammeren meer.
Ondanks al Wims waarschuwingen moet ik zeggen dat ik nu geen opmerkingen hoor van:” Zie je wel” …. of “ik heb nog zo gezegd….”. Nee hij staat klaar om de stal van stro te voorzien, rijdt mee naar dokter Harrie of gaat mee naar de stal met de lammerenbar, waar drie lammeren tegelijk op aan kunnen vallen. En dat doen ze gelukkig nog.
Jammer alleen dat ik niet naar de verjaardag van Diny kon. Ik dacht eigenlijk wel dat ik de wind van voren zou krijgen, maar toen ik belde viel dat nog mee. Ze had de hele dag door visite gehad en met het mooie weer erbij kon de dag voor haar niet meer stuk.
Eerste Paasdag begon voor ons in het Scheperziekenhuis waar we een extra feestelijke Paasdienst hadden met koffie en paasgebak na. Voor me zat een bekende uit de Rietlanden, dhr Kalteren, je weet wel van die boerderij bij het bruggetje in Zuidbarge, die bij werkzaamheden aan het dak van de ladder gevallen was. Nu zat hij bont en blauw in een rolstoel, maar kon de oecumenische kerkdienst al weer meemaken. Gelukkig hoeft hij maar een paar dagen te blijven.
Ds Wim de Groot gebruikte lichtbeelden bij zijn overdenking die hij voor de medeluisteraars in het ziekenhuis helemaal beschreef. We hadden allemaal een kaars gekregen. De dominee haalde een nieuwe paaskaars op en stak die aan en gaf het licht door, waarna je het lichtje weer doorgaf aan degene die naast je zat.
We zijn als groep beddenrijders eigenlijk wat triestig nu Jannie, één van onze mede-beddenrijders na een kort ziekbed overleden is, 63 jaar oud. Meestal hoor je dat mannen eerder overlijden dan vrouwen, maar in twee jaar tijd is dit de derde vrouw van onze groep die overleden is.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Ik ga eerst mijn gordijnen eens optrekken....

Gelukkig is het voorjaar in de tuin ook goed te zien en de stermagnolia, die we van pa kregen, staat nu prachtig in bloei!

Gisteren had Rick een vrije dag en afgelopen week had hij geopperd dat hij een nieuw bed wilde. Hij vond dat hij er aan toe was. Bij ons slaapt hij wel op ons oude bed die nu als logeerbed in de studio staat… een boxspring… en die wil hij nu ook. In de krant zag ik dat Bosma bedden gaat verhuizen en dat de hele voorraad tegen half geld verkocht mag worden.
Ik bel Rick niet al te vroeg, het is immers z’n vrije dag en meld de aanbieding van Bosma en vraag of hij even mee gaat kijken. Hij zegt alleen zoiets als:”Ik ga eerst mijn gordijnen eens optrekken”. “Ben je nog niet helemaal goed wakker dan”? “Jawel… ,maar ik ga eerst naar de kapper”. Hij gebruikt wel vaker van die cryptische omschrijvingen. De mooiste tot nu toe dan was die van:"Morgen ben ik Fred Flintstone", toen 'hij geen schone sokken meer had.
Die kapper... dat werd ook tijd, zelfs buurvrouw Wielens maakte er al een opmerking over.
Vandaag gingen we dus kijken bij Bosma en Rick komt aanfietsen. Met de pet op zie ik nog geen verschil. Maar éénmaal de pet af zie ik dat kapster Chantal z’n pruik van boven aardig gefatsoeneerd heeft, maar Rick wil toch dat matje in de nek houden. En bij Chantal is de klant koning!
We vinden een mooie boxspring met een nieuwe matras en een latex topping.
Wat zal hij straks slapen!
Verder is het vandaag afzien. Het kleinste zieke lam die ik dagenlang warm heb gehouden, zelfs ’s nachts, wilde niet meer zuigen. Hij was te zeer verslapt en ziek. Drie keer heb ik nog wat naar binnen geperst, want slikken ging nog, maar het was te weinig. Vandaag hebben we hem rustig laten liggen en vanavond was hij dood. Wim heeft hem begraven en Rick ruimde het nest op dat toch een paar weken dienst heeft gedaan… eerst voor de kleintjes en nu dan als ziekenboeg. Het zij zo. De andere patiënten zijn gelukkig nog aardig levendig en drinken nog goed. Bram is de grote aanvoerder en als hij voorop gaat volgt de rest vanzelf. Zo leuk om te zien.
Hopelijk blijft het morgen zo doorgaan en doet de antibiotica zijn werk.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:18 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De ziekenboeg

Eva, geflankeerd door Queeny en Tessa kijken in het nest met Smiley.

Het begint hier op een ziekenboeg te lijken. Nee… ons mankeert niks, maar het kleinste lam van de drieling is aan de diarree. Tja… wat nu. Het ging niet over en toen het drinken minder werd belde ik onze dokter Harrie maar weer. Hup er naar toe.. spuitje met pepmiddel, tabletjes met antibiotica en € 5 lichter gaan we weer op huis aan. “Je moet hem wel warm houden, zo’n 30º ”, kwam het advies van dokter Harrie. “En verdun de melk maar met water. Er mag ook een beetje suiker bij”.
Deze kleine hebben we dus weer in de keuken, in het nest en onder een dekentje. De pittenzak warmen we op in de magnetron, plastic zak er omheen en een handdoek en daar ligt de kleinste lekker warm onder dat dekentje.
Ja, wanneer je er een keer aan begint moet je er ook verder mee. De rest van de lammeren dartelt in de wei en het is een genot om er naar te kijken.
Maar al dartelend zien we er nog een paar met diarree en voor die verder toeslaat zijn die ook aan de antibiotica plus pepmiddel. De wasmachine draait op volle toeren. We hoeven ons met Pasen niet te vervelen.
We gaan zondag eerst beddenrijden in het Scheperziekenhuis, de bedden met patiënten die graag de kerkdienst willen bijwonen. Daarna gaat Wim met de Shanty’s naar het Veenpark om te zingen en ik…? In plaats van naar Diny’s verjaardag ga ik hier in de verpleging, want dit kan Wim in z’n eentje ook niet verhapstukken na z’n zang.
Sorry Diny! We halen het wel in!
Hoe heet dat ook al weer na je 65e? O… van je oude dag genieten! Doen we toch!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 21:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Hoe bedoel je...... veranderd?

Eva met Smiley.

“Er is hier heel wat veranderd sinds je me twee jaar geleden vroeg om het raam open te zetten”. Ik ben bezig om het seniorennet bij te werken en ik zet er vlug ook nog een fotootje bij op. Gerhard bekijkt het zich en komt dan met zo’n opmerking.
“Hoe bedoel je…. veranderd”?
“Nou … twee jaar geleden vroeg je me nog om het raam open te zetten zodat je de computer en alles wat er bij hoorde naar buiten kon mikken. Dat ding doet nooit wat ik wil… zei je nog.”
Hij heeft gelijk. Op school had ik nog moeite om de cijfers fatsoenlijk ingevoerd te krijgen. Steeds was m’n wachtwoord verlopen omdat ik de pest aan die computer had. Sinds ik een eigen website heb, zit ik met plezier m’n dagelijkse beslommeringen weer te geven en herinneringen op te halen. En geniet er van wanneer er onverwachte reacties komen.
De eerste week was Mark elke middag in z’n pauze bezig om de onduidelijkheden voor me uit te leggen. Sinds die tijd gaat het steeds gemakkelijker. De tijd is voorbij dat Gerhard bij het MSM- en zei: Ik zie aan de snelheid van het typen- hij bedoelde de traagheid- dat mama achter de computer zit. Nu kan ik een behoorlijke snelheid ontwikkelen al is blind typen nog niet aan de orde.
Gisteren hadden we Mark, Jennifer en Eva aan de eettafel samen met Henry en Tonny. Vandaag waren het Gerhard en Robin. Judith had n.l. een gezellige kookavond met collega’s. En in het weekend is Rick weer aan de beurt. Wat een weelde!
Ik heb een heel aantal vaste lezers waaronder Sientje. Ze had natuurlijk gelezen en gezien dat er lammeren waren. Vanmiddag kwam ze kijken met man en kleinzoon. Mees keek z’n ogen uit. Hij is gek op dieren en mocht een paar lammeren de fles geven en de vissen voeren, de pony’s kijken en met Tessa spelen. Robin liet hem alles zien. Die komt nog wel eens weer!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 21:55 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ja...Henry en Tonny zijn er...

“Zullen we die lammerenbar nog eens proberen”, stel ik Wim vanmorgen voor. Die Bram gaat maar steeds in de aanval wanneer ik de anderen de fles geef en met die emmer met spenen kunnen er meer tegelijk drinken. Wim gaat hup naar de Welkoop voor nieuwe spenen en we gaan het proberen. Eva en Robin geven de kleintjes de fles en ik probeer met de grote druktemakers de lammerenbar. Dat gaat heel wat beter dan alles twee aan twee. En de kinderen beleven er veel plezier aan dat ze zo mee kunnen helpen. Aan het eind van de middag helpt Tonny me mee. Opnieuw een sukses.
Tonny…?? Ja Henry en Tonny zijn er. Die zijn voor een maand terug in Nederland. Ik heb al gauw in de gaten dat hun verblijf daar in Canada zeker een vervolg krijgt. Tonca, de jonge retriever logeert nu 5 weken bij Gera. Die zit er niet mee een hond meer of minder.
Het is net of ze niet weggeweest zijn. We horen de verhalen over bridgen en golfen, de lange winter en Gera en Fred en de kinderen. Leuk.
Vanavond zijn we samen naar Mark en Jennifer geweest. Ze waren benieuwd hoe hun huis er na de verbouwing uitziet. We zitten opnieuw samen in de gezellige woonkeuken bij de snorrende houtkachel. Jennifer laat de keuken met alle snufjes zien en Mark showt het garagedak dat zo vreselijk veel zweetdruppels heeft gekost. De polsdikke stammen van de klimop waren bijna niet uit het dak te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. We proosten op het eind van de verbouwing èn op ons weerzien.
We zullen elkaar beslist nog weer zien voor ze weer terug vliegen naar hun nieuwe plek

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 19:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten