Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

IK ga op reis en neem mee.....

De Nintendo rechts boven en de vouwwagen rechtsonder konden er niet helemaal op.

Robin wil zondagmorgen best mee naar de Schepershof. Onze schilderijen zullen voor het eerst bewonderd worden. Er worden heel wat [i]gelukkig nieuwjaar, heil en zegen en beste wensen [/i]uitgesproken. Het is even een klein clubje dat naar de kindernevendienst gaat, maar Robin komt terug met een tekening met alle attributen die je nodig hebt als je op reis gaat. De kleinere kinderen hebben voornamelijk hun lievelingsspeelgoed getekend, maar Robin heeft de hele kampeeruitrusting van vouwwagen, paspoort, geld, pinpas, vliegenmepper, zonnebrandcrème en toiletartikelen op papier gezet, dit n.a.v het verhaal over de reis van Mozes door de woestijn.
Daarna halen we Tessa bij Mark en Jennifer op. De schoorsteen van de keukenkachel rookt daar al en even later zitten we gezellig aan de keukentafel achter een bakje koffie.
"Zullen we een filmpje kijken ", vraagt Robin wat later bij ons thuis en hij zoekt alvast Herbie uit. Rick zal de Titanic meebrengen. Ook nooit weg. Terwijl wij de Finse Kota klaar maken voor gebruik zit oom Rick met neefje Robin naar de Titanic te kijken en legt het één en ander uit. Frans en Susan komen gezellig  bijpraten en de mannen hebben elkaar al gauw gevonden met hun wederzijdse ervaringen met varen op zee en allerhande mislukkingen bij de grote bedrijven. Wim z'n nassi vindt gretig aftrek bij groot en klein. Dan brengen we Robin weer naar huis, want morgen is het weer vroeg dag. De school begint weer!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Een dag met emotie

Vlakbij Huize het Zelle staat de boerderij van de fam. Haaring, waar Joke opgegroeid is.

Dit was een dag met emotie. Joke’s vader, vader Haaring, werd begraven. In de oude NH Remigiuskerk in Hengelo G. waren we om de herdenkingsdienst bij te wonen te midden van een volle kerk met nog oude heel mooie fresco's op de muren. En dan te bedenken dat hijzelf enigst kind was. Het leek een beetje of we in onze eigen vertrouwde kerk in Vorden zaten. Het waren net zulke krappe bankjes, duidelijk gemaakt in een tijd toen de mensen kleiner waren.
Vader Haaring is 85 jaar geworden en hij was op. Gelukkig kon hij in huis sterven. Nadat moeder Haaring overleden was had het leven voor hem z’n glans verloren. Toch wil je ze niet missen al zijn ze nog zo oud, maar je kunt het wel accepteren. Joke droeg een mooi gedichtje voor van Toon Hermans: Vader. Schoonzus Jannie droeg ook een paar gedichten voor, waarbij Ademloos me het meest bijgebleven is. Dat sloeg helemaal op vader. Daarna ging het onder klokgelui lopend in een lange stoet naar het kerkhof. De auto’s en fietsen stopten zoals het hoort. Daar hoef je in grotere plaatsen niet meer aan te denken.
Na de begrafenis was er een complete broodmaaltijd en konden we condoleren.Wat zag ik weer veel oude bekenden , die net als ik ook beduidend ouder zijn geworden.
Natuurlijk gingen we niet naar huis zonder een tussenstop bij Ben en Diny. We zijn weer helemaal bijgepraat. "Dat was een snelle dominee”, zei Wim. Hoezo?,dacht ik. Ben snapte het meteen. “Ja….haar man hè”. Haar naam is nl Ferrari.
We komen thuis en dan er ligt een rouwbrief van Dina. Ach we wisten dat ze ziek was, maar toch…. A.s woensdag  een crematie in Nijemirdum.
Toch besluiten we de dag met de verjaardag van Judiths vader, Jan Veen. Hij is nu 77.  “Zo nu ben je eindelijk net als ik weer in evenwicht”, sprak een vriend, die net 66 geworden is.
Nu zijn we weer thuis. Robin zit gezellig met Wim op de bank naar de Titanic te kijken, de kat tussen hen in. Gezellig zo’n kleinzoon!

Natuurlijk heb ik het gedichtje van Joke proberen te vinden van Toon Hermans, maar nee... ik vond wel een andere van Toon.

VADER

Als 't rouwrumoer
rondom jou is verstomd
de stoet voorbij is
van de schuifelende voeten
dan voelen wij
dat er een diepe stilte komt
en in die stilte
zullen wij
jou dan opnieuw ontmoeten
of in gedachten tegenkomen
Het is alleen het lichaam
dat is weggenomen
niet wie je was
en ook niet wat je zei
We zullen altijd nog
in stilte met je praten
waar we ook zijn
of waar we gaan
Nu j' onze handen
niet meer aan kunt raken
raak j' onze harten
nu nog duidelijker aan.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:52 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Expo Schepershof

Het nieuwe jaar begint goed. Jan Koster die zou exposeren in de Schepershof moest voor die tijd het ziekenhuis in en kon  z’n spullen voor de expositie niet op tijd klaar hebben. Co Manrho kwam toen op het idee om als groep zelf maar wat van onze eigen kunstwerken mee te brengen. Ik had [i]de Takkenvlechter[/i] nog achter gehouden na het ophangen van de overige schilderijen in de Bibliotheek van Emmer compascuum.
Wim ging mee. Allemaal hadden ze mooie dingen  meegebracht, maar dacht je dat het even snel opgehangen kon worden? Er was zoveel bij te praten. Toen Co met Wim al drie werken hadden hangen keken wij pas. Nee zo werd het niks…. veel te dicht op elkaar. Dan maar  opnieuw sorteren en toch de beide ruimtes boven de ramen ook gebruiken.
Het steekt zo nauw. Aan de onderkant wilden we alles gelijk hebben hangen, maar er kwamen nog wel buddies aan te pas om de boel recht te krijgen.
Wij vrouwen stonden aanwijzigingen te geven: een beetje naar links… iets hoger… nu iets naar rechts… het hangt toch nog iets scheef… moet je een buddie? Na veel moeite hadden Wim en Co de boel recht hangen. Jan Bronda had al gezien dat zijn hulp niet nodig was bij het ophangen en verleende eerste hulp bij het oplossen van de jaarlijkse kerstpuzzel in het Nieuwsblad van het Noorden: Dr Denker. Wat was die weer lastig. Wanneer ik die €250 win krijgt Jan de helft mee.
Eindelijk hing het allemaal recht, maar hing die middelste groep nou niet net iets te laag? “Durf jij het te zeggen”, zeiden we tegen elkaar. “Nee… dat kunnen we de mannen nu echt niet meer aandoen. Ach… zo is het ook al mooi!”
Kijken of er nog commentaar op komt. Beter commentaar dan dat niemand er iets van ziet.
Ja toch?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Oudjaar 2008.... Nieuwjaar 2009

Wim had gelijk. Moeder Kloek loopt er nog met alle vier kuikens zelfs na twee nachten met vorst. Onbegrijpelijk maar ik ben er wel blij om.... ach misschien zijn het dit keer wel allemaal hennetjes.
Dit was een gezellige oudejaarsavond. Eerst hebben we ons in het gewoel gestort bij Mark en Jennfer. Opnieuw werd de gezellige woonkeuken ingewijd. Ik kan niet anders zeggen dat ze leuke vrienden hebben. René en Uulkje, Gina en Ronald, Siert en Ilona. Ik kreeg in hen ook meeliggers om mijn boekjes te promoten. Leuk hoor! Peter hield met Mark de vuurkorf in de tuin in de gaten, want gestookt moest er worden. Hij kon gelijk z'n hart luchten over de nieuwe liefde in z'n leven. Ik gun het hem zo!
Dan gaan we op weg naar Gerhard en Judith. Rick vertrekt per fiets, want dan kan hij na 12 uur net doen wat hij wil. Het is vaste prik dat hij bij Ger en Lies beland. Hij heeft een paar geweldige dagen gehad bij Berend. Hij vertelt in etappes wat hij beleefd heeft.
Daar zitten we dan met Robin op een grote zitzak midden tussen ons in. Af en toe dut hij bijna in. Maar tegen 12 uur is hij klaar wakker, schiet vlug met Gerhard de trap op en komt beladen met vuurwerk beneden. Ze zijn er klaar voor! Robin heeft zelfs een speciale bril. Mocht je soms denken dat die rode hoek bij hen voor het huis alle vuurwerk van de dag is....? Dat was pas het kinderuurtje. Nu komt het grote werk. De hemel is een bewegend kunstwerk tussen 12 uur en half 1
Dan taaien wij af, drinken er thuis nog één op het nieuwe jaar, kijken een stukje Karin Bloemen en duiken ons bed in.

Voor iedereen: Völle heil en zegen!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ach domme kloek

Wat een rare vogelgeluiden hoor ik wanneer ik thuiskom van buurvrouw Wielens. Het is een gesjilp van belang. Gesjilp? Nee het is meer piepen. Dan hoor ik tot m’n verbijstering een kloekgeluid. Dat kan toch niet waar zijn midden in die stijf bevroren witte omgeving. Ik loop snel naar de vijver waar het geluid vandaan kom en zie moeder kriel met … ja opnieuw vier kleine donsballetjes onder de heg vandaan komen. Ach stumper. Heet dit ook puur natuur? We zitten echt niet meer te wachten op meer hanen. Toch ben ik even later in de weer met een bakje water en voer om dat in de buurt neer te zetten, want een kip die zo lang heeft zitten broeden is aan het eind uitgehongerd. Daar maakt de kriel dankbaar gebruik van. Even later zit moeder kriel  breed uitgezakt met  de vier onder zich . Dit herhaalt zich de rest van de dag. Even een eindje lopen en eten en dan weer een kwartier onder moeders vleugels. Ach arme stumpers. “Dat overleven ze nooit”, zeg ik tegen Wim. “Deze wel”, gromt Wim terug. “Laat de natuur nou z’n gang maar gaan”, beslis ik. We herinneren ons de oudejaarsnacht in 1979 toen het konijn in het hok buiten 10 jongen kreeg bij -10 en die allemaal in leven bleven.
We kunnen ze niet meer de baas… al die hanen en een paar hennetjes. Overal zitten ze ’s nachts. Een aantal in het hokje, vader haan met één hennetje in de grote berkenboom. De rest gaat in de schemering richting  de sloot en vliegt daar in de struiken. O wee als je er aan komt met het vijvernet. Dan zijn ze ogenblikkelijk in paniek en … weg zijn ze. Nadat Gerald er één op die manier gevangen heeft hebben ze dat aan elkaar doorverteld. Toch moeten we nog steeds iets anders bedenken om van die hanen af te komen. Het begint ‘s morgens al een enorm gekraai te worden.
Met lood in de schoenen ga ik straks naar buiten om te zien waar moeder kriel zit te treuren, want deze nacht met strenge vorst--- in Twente -17---, zullen ze niet overleefd hebben.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:34 Reageer op dit bericht Stuur door

Leidens ontzet

Leidens ontzet! Inderdaad... voor jongens van 10-14 een aardig boek, zeker voor die tijd. De illustraties zijn van Willem Hardenberg.
Na zoeken vind ik op internet ook nog het Beleg van Alkmaar van deze P.Visser, een 2e druk uit 1911 evenals Heemskerck op Nova Zembla. Hierin staat zelfs nog voorin geschreven: Voor je vlijtig werken Jongen van je Moeder. Waarschijnlijk is Leidens ontzet ook uit die tijd of nog eerder.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Ouderwets gezellig...

Het is weer ouderwets gezellig met Ben en Niesje. Samen gaan we naar Mark en Jennifer. Ze hadden hun huis alleen in het begin van het jaar gezien en nu zien ze het terwijl het bijna klaar is. Ze mogen gerust trots zijn op hun huis zoals het geworden is. Alle mooie originele dingen zijn bewaard, maar het huis is in de loop van het jaar prachtig opgeknapt. Het allermooiste van het huis vind ik nog steeds de bibliotheek met dat laddertje om ook bij de bovenste boeken te komen. Er zijn nog heel wat boeken bij van de oude dokter Pauw. Medische boeken, maar bv ook een oud jongensboek uit de tijd dat er eindelijk aandacht aan jeugdboeken besteed ging worden: Leidens Ontzet. Het is nog geschreven in de oude spelling en het hoort bij de jongensboeken van 10- 14 jaar. Ik schat het boek uit de jaren 20 van de vorige eeuw, maar kan best ouder zijn.
Ben en Niesje blijven hier lekker slapen en  we gaan maar eens Emmen in. Wim laat ons er aan het begin van Emmen  uit. “Dan missen wij het eerste rondje tenminste”, zegt hij. Een uurtje later vinden wij onze twee mannen terug in het overdekte gedeelte op een bankje. Daar zitten vaak de mannen die wachten tot hun vrouwen uitgewinkeld zijn. Het tweede rondje gaan ze met ons mee. De ANWB krijgt nog een aardige klant aan ons. Ben krijgt een nieuw vest met overhemd en wij zien een paar mooie winterpetten voor Rick. Tot slot komen we vanzelf  bij Mickey terecht voor  chocolademelk en een broodje.
Nu is alles weer bij het oude. Ben en Nies zijn weer naar huis en Rick gaat vandaag naar Berend.
We gaan ons maar eens voorbereiden op het bedenken wat er morgen allemaal mee moet naar de expositie in de bibliotheek in Emmer Compas. Welke schilderijen passen daar? Ze moeten ook nog goed uitkomen op de wanden. Er is gelukkig - behalve Wim- nog een actieve meneer die helpt met ophangen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

De berenmuts

“Nou …ik ga hoor.” Ik kijk om en zie Rick klaar staan bij de deur om naar huis te gaan. Dat wordt nu 8 km fietsen door de kou. Hij heeft z’n jas goed dicht en z’n nieuwe pet op, maar z’n oren steken daar wel erg bloot onder vandaan.En....hij heeft gauw last van oorontsteking.
“Zo kun je die vrieskou niet in”, roep ik. “Alles kan”,  doet hij mopperig terug. Het is de eerste keer dat het toch wel erg koud is en dat blijft volgens de berichten zo. Ik begin van alles aan te slepen… een bivakmts, een witte van mij, een band om over de oren te dragen, oranje. Geen denken aan dat Rick zich hierin vertoont. Hij blijft een poosje buiten bij de fiets die al in startstand staat.
“Zo heb je zondag een oorontsteking”, begin ik opnieuw de aanval, "én kun je niet naar Berend." Ik geef het op.
Wim begint zich er ook al mee te bemoeien . Ben en Niesje kijken het aan.Die kennen Rick ook wel een beetje. Dan komt  Wim met z’n Finse berenmuts, zoals we die steeds noemen, aanzetten. Ooit bracht hij die mee toen hij met Wagenborg op Finland voer. We horen even niets… maar dan….!
Warempel, even later staat Rick voor ons met bontmuts en al. “Maak nu dan ook maar een foto”, stelt hij voor. “Dan kun je die op je site zetten” Zo is alles weer opgelost.
Gek dat je als moeder je toch met van alles blijft bemoeien. Of ben ik de enige?
Zal ik niet meer doen, Rick!
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 18:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Niemand hoeft mij op te halen...

Ja... heel ontspannen.

En het werd een heel ontspannen kerstmiddag en avond bij Mark en Jennifer. De nieuwe keuken is ingewijd. De grote tafel maakte er een gezellige leefplek van. Drie honden maakten het eerste half uur huis en tuin onveilig. Wij hadden Tessa meegenomen en Siva kwam met Gerhard en Judith mee. Eindelijk was de rust weergekeerd. We hebben gegeten, gepraat, in het donker gewandeld door oud-Sleen, naar muziek geluisterd, spelletjes gedaan…een fijne dag. Judith heeft met Jennifer hun eigen verbouwing al doorgepraat. Gerhard is echter tevreden met hun huis zoals het is. Ik ben benieuwd.
Gezamenlijk werd er stap voor stap aan het eten gewerkt en  toen opgepeuzeld. Jennifer had alles goed voorbereid.

De eerste keer dat we bij de net op zichzelf wonende Gerhard op bezoek gingen zal ik nooit vergeten. Hij woonde niet ver bij ons vandaan aan het Vinkenveld en was jarig. Iedereen was er, Judiths ouders en zelfs opa en tante Gerritje. Toen we eindelijk maar weer eens op huis aan gingen waren we nog geen 20 meter weg of er ging een groot gejuich op in huize GW van der Kolk. Hij had z’n eerste verjaardag in eigen huis  met glans overleefd.

“Nee… niemand hoeft me op te halen”, meldde Rick. Hij kwam op de fiets en ontdekte de kortste weg over Diphoorn. Het was nu nog goed te doen, maar volgens de berichten komt de elfstedentocht-winter er aan. We zullen zien….
Morgen komen Ben en Niesje. Die hebben vandaag alle kinderen over de vloer gehad…met waarschijnlijk alle 7 kleindochters…. van 0 t/m 6 jaar.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Kerst 2008

Kerst 2008. We wensen jullie allemaal goede dagen! Een beetje dubbel is het wanneer je dat zo neerschrijft. Ogenblikkelijk denk ik aan diegenen die voor de eerste keer zonder hun geliefde partner, vader, moeder, opa of oma deze kerst gaan vieren.
Soms besef je niet altijd hoe gelukkig je bent, maar wanneer het even anders gaat weet je het weer. Tante Gerritje schreef in het familieboek dat samengesteld is bij ons 25-jarig huwelijk:
[i]In ieders laeven bunt hoogte- en dieptepunten, dat zal ok bi-j oele zo waen,
Maor deur 't ene zie'j 't andere.[/i]
Gisteravond waren we dan met onze voltallige familie bij de Kerstnachtdienst. De kinderen vonden het geloof ik wel bijzonder, vooral toen we na de overdenking kaarsjes aan mochten steken voor degene die het moeilijk hebben of waar we op dat moment aan moesten denken. Ogenblikkelijk wilde Eva ook naar voren. Ze moest even nadenken voor wie ze dat ging doen. Toen wist ze iemand! Ze nam geen genoegen met het aansteken van haar kaarsje aan een ander. Nee... net als de dominee ging zij die aan de grote paaskaars aansteken. Robin wist ook iemand en Gerhard ging met hem naar voren.
Zelf schoten me natuurlijk Jannie en Sanny met hun familie te binnen die beiden dit jaar alleen verder moeten. En dacht ik aan Anja wiens moeder pas heel onverwacht overleed. Toen ik Wim vroeg waar hij aan dacht was het z'n vader Gerard en Willem Seldenthuis. De laatste ligt na een zware longoperatie in het UMCG in Groningen.
Al met al was het een bijzondere avond.
Vanmorgen stond 1e Kerst dag behalve de Geboorte van Christus in het teken van het afscheid van het Voorhofkoor. Ze zongen prachtig, maar de dirigent vertrekt en er zijn niet genoeg tenoren meer...
De schikking was nu ook helemaal klaar voor kerst. In al z'n eenvoud stond de kaars met het Licht centraal met de stenen ( gemeente) er om heen
Straks gaan we naar Sleen naar Mark en Jennifer. We nemen allemaal wat mee zodat het voor iedereen een ontspannen 1e kerstdag gaat worden.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten