Archief

En dan zijn we er weer, terug van Lanzarote.

 Reizen blijft een vermoeiende bezigheid, maar heel tevreden zijn we met zo'n mooie vakantie met Johan en Joke. Want zo'n ontspannen vakantie samen is ook heel gezellig. Zo vaak zien we elkaar niet en op deze manier kom je weer dichter bij elkaar.
Het vliegen blijft voor mij wat lastig maar Wim èn Johan en Joke genoten van de vlucht. Vooral bij het stijgen op Arrecife toen de zon net onder wilde gaan en bij de landing op Schiphol toen we de lichtjes allemaal dichterbij zagen komen, verdrongen Johan en Joke zich voor het raampje om maar niets te missen.
Nu zijn we weer thuis. De kippen, op één na, doen het goed. Storm komt vanmiddag weer deze kant op en de koffers zijn uitgepakt.
Deze foto is van de laatste ochtend. Na de koffie wilde Joke ons op ons balkon fotograferen, maar de Noorse familie die beneden het appartement huurden, vonden dat ze er zelf bij op moest. Dus... met dank aan de Noren, die hier overwinteren en de kou zo zes weken lang ontvluchten.

Wie nieuwsgierig is kan vast op www.hettysite.nl klikken ... weblog 1

‘Ach ja… als ik de een zie… zie ik de ander.’ Ik sta zoals vaak op donderdag met Susan tussen de boeken bij Het Goed te snuffelen. ‘Doen jullie alles samen? Of gaan jullie ook samen op vakantie?’ We moeten hem teleurstellen. Maar dit is wel ons vaste moment in de week dat we ons rondje doen. Eerst even langs de prullaria… je weet maar nooit, dan langs de kleding… waren we vandaag snel klaar mee… dan langs de boeken en daar worden we nu betrapt door de man die hier alles op orde houdt. Keurig is alles gesorteerd, romans, spanning, vreemde talen, kinderboeken, reizen, natuur, een uitgebreide tafel met stapels tijdschriften. Op de grote tafel midden in de bibliotheek, zo zal ik deze plek maar noemen, liggen allerlei interessante boeken om in te kijken, net als langs één muur. We nemen meestal een paar tijdschriften mee voor bij de koffie en soms een paar boeken om daar te beslissen om er een wel of toch maar niet mee te nemen. Daarna gaan we verder langs de meubels, kleden en de aparte hoek met kinderspullen, gordijnen en ander textiel, de bedden, de lampen, de onderdelen, kantoormeubelen en tuinspullen. Vlakbij de koffiecorner pak ik vaak nog een knuffel mee voor Storm. Dit keer een aapje met lange poten en een staart. Daar is hij vast een poosje zoet mee. En dan is het tijd voor een kopje cappuccino en thee mèt een tosti Hawai. Lekker hoor! En ook: waar kun je tegenwoordig nog lunchen met z’n tweeën voor €6,45.

Aan de grote tafel hebben we meteen contact met een echtpaar van de vorige week die hier ook vaste klant zijn en meteen komt het gesprek op onze honden, altijd een dankbaar onderwerp. De vrouw vertelt beeldend hoe haar kleine Spaanse hondje thuis de dienst uitmaakt. Met haar ogen dwingt ze zelfs de grote Rhodesian Ridgeback waar die moet gaan liggen: vrouwtje hè, besluit ze.

Op weg naar de uitgang zien we het klapstoeltje waar Susan de opdracht voor had meegekregen, knalrood en helemaal goed. Tevreden nemen we afscheid.

Waar blijven ze nou? foto: Christa van Mourik

Hebben jullie ook meegedaan? Het was vogeltellingweekend. De bedoeling was om een half uur lang de vogels in je tuin te tellen en dan door te geven op de site van de Vogelbescherming. Zo houden ze bij wat de meest voorkomende vogels zijn en of daar verschuivingen bij zijn. Dus ik zette mij zaterdag tegen 1 uur in de stoel bij het grote achterraam en bewoog me niet. Natuurlijk had ik wel gezorgd dat er genoeg vogelvoer hing. Het is raar dat je als je bewust gaat kijken er een soort toneeltje ontstaat. Ik kan je vertellen dat de koolmezen duidelijk de baas zijn. Zij waren de sterkste en de pimpelmeesjes moesten hun best doen om hier en daar een graantje mee te pikken. Later kwamen de mussen voorbij. Die scharrelden op de grond, net als de merels die in de struiken heen en weer schoten. Niets anders dan anders eigenlijk. De geelgorsjes lieten zich niet zien, ook de staartmeesjes niet. Die zijn er wel en dan met een hele groep tegelijk. Net toen ik dacht dat er niet veel bijzonders meer kwam, verscheen hij. Een prachtig gouden donsballetje, donkere vleugels en een streepje op z’n kopje. Hij bleef wel een kwartier zitten, het goudhaantje. Als ik niet bewust was gaan zitten had ik hem vast gemist. Ik heb het voor alle zekerheid nog even opgezocht. Ooit was het vuurgoudhaantje hier ook, spinnetjes vangend onder de rieten kap, een knaloranje streepje op de kop. Dit was het gewone goudhaantje. Hij was prachtig. Toen het half uur bijna om was liep ik nog even een rondje op het erf en spotte de grote bonte specht, onze dagelijkse gast. Ik weet dat de nijlganzen nog steeds in de buurt zijn maar die zag ik even niet. Net als de buizerds en de grotere kiekendief. Die laatste komt altijd onverwacht. Als ik de kippen onder de struiken zie sprinten dan weet ik dat er gevaar dreigt en zie ik hem wel eens, maar nu even niet. Uiteindelijk kon ik het lijstje invullen. Ik besef dat ik bevoorrecht ben om zo midden in de natuur te wonen, een goudhaantje...

Koolmezen 6

Pimpelmezen 4

Huismus 4

Heggenmus 3

Goudhaantje 1

Roodborstje 1

Boomkruipertje 1

Merel 3

Grote bonte specht 1

Zwarte kraai 4

Houtduif 4

Vorden, lang geleden.

Nee.. ik ben niet de enige die het leuk vindt om foto’s uit het verleden te zien en herinneringen op te halen. Op FB is een nieuwe groep ontstaan. Tot mijn verbazing draagt die de naam: Je bent een Vordenaar als…. Ik kon het niet laten en meldde me aan als lid en begon mee te doen met de foto’s en herinneringen. En wat blijkt? Behalve de Harwigs uit mijn familie, zijn de meeste van de leden allemaal minstens 10 à 15 jaar jonger dan ik. Een enorme hoeveelheid aan foto’s en krantenknipsels komt te voorschijn. Mensen gaan aan het snuffelen in de vergeten schoenendoos met oude foto’s en plakboeken van hun ouders. Heel oude ansichten uit de tijd dat er nog een tram reed komen voorbij. Dat is al lang voor mijn tijd. Wat was Vorden toch een origineel mooi oud dorp. Veel is veranderd. Er is geen gemeentehuis meer. Daarvoor moet je naar Hengelo waar nu het gemeentehuis van Bronckhorst gevestigd is, waar ook Vorden onder hoort.

Ook de vraag die ons vroeger wel gesteld werd:’Waor bu’j der ene van’, kreeg heel wat reacties. Meestal zei ik dan: 'Ik bun van Eggink uut Linde', waarop dan meestal het weerwoord kwam:'O... dan bu'j der ene van Hein en Coba van de Boomgaard.'

Ik weet nu ook dat wij niet de enigen waren die behalve je eigen ooms en tantes, ook buren en bekenden oom en tante noemden. En alle ouderen in de buurt waren voor ons als kinderen ook opa en opoe. Oma’s is van later tijd.

Alleen mijn buurvrouw is voor haar achterkleinkinderen weer opoe. Verschil moet er zijn.

Wat een ervaring! Ik was al bijna vergeten hoe groot het scherm in Utopolis was en hoe aangenaam de stoelen waren. ’t Zal eers wel allemaole reclame wean’, zei Wim nog. Die was nog wat voorzichtig in z’n uitlatingen toen we gisteravond zaal 5 betraden van deze moderne bioscoop. Ach… maar ook de reclame en de voorfilmpjes waren leuk. En Soof…?? We hebben ons beiden enorm vermaakt. Een heerlijke film die je laat verlangen naar meer… Wim z’n belangstelling gaat meer uit naar spektakelfilms maar deze kon hij ook waarderen. Wouter had gelijk.

‘Moeten we vaker doen’, besloten we toen we in de miezerige regen naar huis reden en ons voor de tv zetten voor een oudere aflevering van Midsummer Murders.

Vanmorgen na het zwemmen vertelde ik over Soof en hoorde over het Filmhuis waar je speciaal uitgezochte films kunt kijken op maandag en woensdagavond, ook in Utopolis. Lijkt me wel wat. Joke vertelde over haar zorgen in haar familie, Grietje vertelde over haar verzameling suikerzakjes en Ria zette de boel op stelten met de mededeling dat ze hun kerstboom plus kerststal nog had staan en dat in de derde week van januari. Zij en haar Jan hadden iets bedacht. Hun kinderen die nu wegens stage en vakantie wat verder weg zitten wilden ze twee foto’s sturen van Jan bij de kerstboom. De ene foto met z’n oude bril en de andere met de nieuwe. En zien of de kinderen iets opvalt. Maar ja… de nieuwe bril was in december al wel uitgezocht, maar is er nog niet. Nu het zo ver is besloot Ria: ‘En nu laten we hem staan ook.’ ‘Die kinderen zien het verschil echt niet’, vond Nel. ’Daar hoef je de boel niet voor te laten staan. Maar later als jullie zijn gaan hemelen, zullen ze zich hun malle ouders nog wèl herinneren.’

Het gaat eindelijk weer eens gebeuren, samen naar de bioscoop. Na de Bruidsvlucht, alweer een jaar of 6 geleden hielden we het bij de tv. Maar nu kregen we kaartjes aangeboden van de Postcodeloterij. De film Soof zou het zijn en die draait ook hier in Emmen in Utopia. Toen we zondag op Wim z’n verjaardagsfeestje het onderwerp aansneden, had ik mijn twijfels en ik vroeg me af of het wel iets voor Wim zou zijn. Bij hem is het helemaal geweldig als er maar oorlog of boksen in voorkomt. Toen ik het ter sprake bracht bleek Joke er al met Joanne naar toe te zijn geweest en die waren lovend. Maar Soof… wat een naam en de inhoud… leek mij wel wat, maar zou Wim ook….? ‘Daor ku’j geröst met Wim hengaon’, meldde Diny, ‘Wouter is der ok hen ‘ewes met Maaike en die von em de muuite weerd.’ Dat gaf de doorslag.

Dus… vanavond wordt het Soof avond. Nou ja… niet helemaal. ‘Ik wil der wel op tied weer wean’, zei Wim, ‘ want um half 10 begint Midsummer Murders.’