Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Hij komt..... hij komt....

Queenstown 5- 12- 2007

Zou de goede Sint wel komen
Nu hij ’t weer zo lelijk vindt…..

Ik ben in afwachting van wat komen gaat. Zo meteen komt de stoet kinderen, aanhang, Robin en Eva en natuurlijk ook  Opa Jan en oma Edith. We doen dat al jaren… dat gezamenlijk sinterklaas vieren. Dat heb je wanneer je één gezamenlijk kleinkind hebt!
Alleen vorig jaar niet. Toen vierden we het wel, maar dan in Queenstown in Nieuw Zeeland. Ook heel leuk! Met onze eigenste wegenwachter Fred als zwarte Piet.
Maar nu….we hebben gekookt, gepoetst, tussendoor aan Gerhard gedacht die examen voor een belangrijk certificaat moest doen en natuurlijk nog een paar boodschappen, want we waren gisteren weer van alles vergeten. Vanmorgen heb ik nog wel samen met Susan lekker rondgestruind bij het Goed. Toen ik vertelde van de sint die vanavond zou komen zei ze nog:”Je zit er anders nog heel ontspannen bij”! “Ja nu wel”, zei ik nog. “Moet je me vanmiddag zien”!
Maar nu… zijn we er klaar voor. Gerhard is geslaagd!! De meute kan komen en de sint ook!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 18:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Over DZOH en Valerius

Nog steeds geen telefoon. Lastig hoor. We bellen niet eens veel en in een paar dagen hebben we toch voor €25 mobiel gebeld. Normaal heb ik de mobiele niet eens aan. Alleen wanneer er iets bijzonders is of onderweg ben heb ik dat ding bij me, maar nu loop ik er de hele dag mee te slepen. Ik begin al op Mark te lijken Ha!
Zaterdagmiddag hebben we maar weer eens gewinkeld. Rick zou zich ook melden bij ons vertrouwde adresje Mickey. We beginnen altijd met koffie en dit keer met appelgebak. Ik had iets gezien voor sint Rick om z’n neefje en nichtje te verrassen. Nee dat was het niet. Sint Rick pakte flink uit. Het is bij hem alles of niets. Hij besloot met een bezoekje aan z'n geliefde shop Expert en tracteerde zichzelf op een paar magnifieke Bose boxen. Wim mocht even meekijken en ze vandaag voor hem ophalen en brengen!
Gisteravond zou Wim met z’n Mannenkoor Valerius weer in actie komen. Er was een evangeliesatiedienst in Hoogeveen. In twee etappes giingen we er heen. Wim met de boys eerst, want die moeten van Daniel eerst goed inzingen. Ik was daarom eerst een gezellig uurtje bij Judith. Gerhard en Robin hadden hun jaarlijkse uitje naar de FC Emmen met een hele club van DZOH. Een heel geel DZOH veld zat naast de supprters van Go Ahead Eagles. Het werd 2-2 na een voorsprong voor Emmen van 2-0. Toch kwamen ze opgewekt thuis. Wim is normaal een vaste supporter, maar komt steeds thuis met de opmerking: “Waardeloos. Ik weet niet of ik volgend jaar nog weer een kaart neem”. Maar dat neemt ie wel. Hij vindt het ook nog wel gezellig om met de Holvrieka groep samen te kijken.
Tegen zes uur ging ik naar Sjoukje Kramer om richting Hoogeveen te gaan. Gezellig om samen te gaan.
Leven als de Bomen werd ook weer gezongen. Ieder keer wordt het iets beter. Deze mannen zingen de sterren van de hemel wanneer ze er helemaal voor gaan, maar als ze onzeker worden of het is te warm, zoals Daniel gisteravond opmerkte, hoor je het meteen. De eerste liederen-oa Abide with me- en de paar laatste- bv With a voice of singing- vond ik het allermooist. Ja… inderdaad…. Dan krijg ik rillingen over de rug… een teken dat ik het ècht heel mooi vind.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over hutspot... en een hele grote schnitzel!

Wanneer pa met tante Gerritje trouwt is de voltallige familie aanwezig op het gemeentehuis dat toen in 1980 in het Kasteel Vorden was.

“Heb je soms uien gegeten”, vroeg Roelie aan Jannie tijdens het opzetten van de nieuwe Liturgische schikking voor Advent in de Schepershof. “Ik denk dat je mijn hutspot nog ruikt”, kwam ik er tussen. We wilden ouderwets een pan hutspot maken met klapstuk. De slager had dat niet, maar wel  magere runderlap. Het heeft lekker lang gesudderd met elkaar en smaakte prima. Maar ondanks de afzuigkap ruik je het wel. Ik waande me weer thuis op de Boomgaard. Nu Mark en Jennifer zich moeten behelpen zonder keuken maak ik een paar keer per week allerlei  makkelijke stamppotten. Met z’n tweeën doe je dat niet zo gauw. Ik heb de laatste tijd al boerenkool, zuurkool, andijviestamppot, hachee en nu dan hutspot gemaakt. Jennifer zelf is een kei in allerlei Italiaanse pastagerechten.
“Wat willen jullie de volgende keer”?, vroeg ik ze. “Ooo…, doe maar weer zo’n lekkere stamppot”, vond Jennifer.
“Weet je waar ìk nu zo’n zin heb”, zei Mark. “Gewoon een hele grote schnitzel, met gebakken aardappeltjes, sla èn appelmoes”. Ha! We zullen zien.
Toen pa indertijd zich ging verloven in 1980 en alle kinderen en kleinkinderen van tante Gerritje en van pa  voor het eerst bij elkaar waren, bij ik meen Hotel Bakker in Vorden, kregen we ook schnitzel.  Het waren kanjers. Het mooie voor de jongens was dat er gewoon nog extra porties geserveerd werden voor de liefhebbers en dat waren weer van die grote. En dat zijn ze nog steeds niet vergeten! Er volgden nog heel wat van die etentjes bij de gezamenlijke verjaardagen, maar die keer met die schnitzels spande bij onze jongens de kroon!
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Pech

De handige monteur van de KPN.

Ineens hield de telefoon er gisteren mee op! Zes uur later was er ook geen internetverbinding meer.
Toen ik de nieuwe voorraad kattenbelletjes op ging halen kon er niet gepind worden en heb ik via internet bij de receptie het bedrag overgemaakt.
Ik kom thuis met vier pakjes belletjes ipv acht.
Suze ontsnapte keer op keer naar buiten en is ook vannacht buiten gebleven.
Genoeg voor één dag toch. dacht ik.
Ik ontdek net dat ik een afspraak vergeten ben gistermiddag  om een raam in De Voorhof te helpen beschilderen voor de Advent en Kerst. Erg!! En voor de Liturgische schikking voor Advent heb ik gewone blauwe viooltjes gekocht ipv de kleinbloemige.
Vandaag heb ik de rest van de belletjes opgehaald met veel excuses.
Suus is er weer en lijkt gezond.
We genieten van de vogels die de vetbolletjes ontdekt hebben. Zelfs de grote bonte specht is van de partij en hangt ook af en toe aan de streng met pinda's.
De monteur van KPN heeft in elk geval de internetverbinding weer kunnen herstellen. Voor de telefoon moet "de ondergrondse" ingeschakeld worden en dat zal wel na het weekend worden.
Dus.... wie ons bereiken wil... alleen mobiel of mail!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Bezoek

Dit maakt onze dag helemaal goed. We zitten een tijdlang te kijken naar de vogels en speciaal naar de bonte specht die vaak bij ons op bezoek komt. Wat een sterke snavel heeft-ie. Meestal beklopt hij de eikeboom bij de vijver om dan met zijn lange kleverige roltong de insecten en larven naar binnen te halen. Maar... hij is ook een zaadeter. Nu maakt hij het zich maar eens gemakkelijk!
Aan de rand van het Oeverse bos ontdekten we z'n nest in een holte in een dode boom. Daar zagen we hem ooit z'n jongen voeren. Het was ons anders niet opgevallen, maar de jongen maakten zo'n kabaal, terwijl wij er langs liepen. We hebben op een afstandje gewacht en zagen moeder of vader met de bek vol aan komen vliegen. Toen werd het weer rustig in de tent.... eh... nestholte. Maar misschien was dat de oma wel van déze specht.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Leiden in de motregen

Het is de Zwitserse fotograaf Georg Gerstner die al ruim 50 jaar de wereld vanuit vliegtuigen, helicopters en ballonnen fotografeert.
Hier bij Iran in Vogelvlucht laat hij een combinatie van  artistieke composities, befaamde archeologische  vindplaatsen,  monumenten en de grote verscheidenheid van het Iraanse landschap. Heel mooi!

De brug van de 33 bogen in Isfahan heet eigenlijk de Allah Verdi Khan brug.
Het kan niet anders of de naam Isfahan doet me denken aan de Nederlandse literatuur. Het volgende gedicht  heeft me altijd geboeid en velen blijkbaar met mij, want toen ik ging googlen vond ik er heel wat.

De tuinman en de dood

EEN PERZISCH EDELMAN
Vanmorgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs d' andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan.
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Vanmiddag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vroeg ik, want hij wacht en zwijgt,
'Hebt gij vanmorgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

P.N. Eyck



185424-578effd47cbafc46ee0d8e14cdc72414.jpg
Leiden in de motregen

185424-0262c02127f64dae4f7f7013139d9653.jpg
Wateropslag in Gerash

185424-75baca0285e12e166256d8c9a9206f18.jpg
De brug met de 33 bogen in Isfahan
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 19:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Driemaal is scheepsrecht


We doen nog maar eens een poging. Dat Museum van Oudheden zit maar steeds in m'n hoofd. Vandaag gaan we echt naar Leiden. Het is zo jammer dat het zo'n eind reizen is. Drie uur heen en 's avonds drie uur terug.
Beide musea die we gepland hebben liggen op loopafstand van het station. Zo happen we ook nog wat frisse lucht. De eerste die we tegen komen is het Museum van Volkenkunde. We zwerven hier meer dan twee uur de hele aardbol rond. Leuk dat we hier ook weer Maorie- cultuur tegen komen. Oceanië, West- Papua, de Indianen en de Inuits boeien me het meest. We herinneren ons het prachtige Te Papa Museum in Wellington vorig jaar omstreeks deze tijd.
We moeten ons nog haasten om tijd genoeg over te hebben voor het Museum van Oudheden, want ik ging eigenlijk vooral voor de Egyptische cultuur. Het was er geweldig, al die oude culturen. Wat ook bijzonder was? Een aparte tentoonstelling: Iran in Vogelvlucht. Allemaal grote foto's genomen vanuit een vliegtuig of helicopter van speciale plekken in Iran, allemaal kunstwerkjes op zich. Ik denk dat Henry en Tonny dat ook zouden waarderen. Tonny heeft er jaren gewoond met haar ouders.
En verder... Leiden in de motregen is niet veel aan, wel mooie grachten en oude panden. We doen het bij mooi weer nog eens over.
Na de gebruikelijke afsluiting bij de Chinees in de buurt van het station dachten we om 7 uur de spits toch wel te zijn ontlopen.
Nou....! Je hebt nog nooit zoveel rondrennende mensen gezien.
Dan reist eerste klas toch wel lekker! Het eerste stuk terug tot aan Amersfoort deden onze medereizigers geen bek los, helemaal met zichzelf, de telefoon of werk bezig. Vanaf Amersfoort veranderde het en werd er teruggegroet en kwam het zelfs tot een leuk gesprek.
Nee... helemaal niet zo gek om wat verder naar het oosten te wonen!
Tja dan kom je thuis.... heeft Suus de hele hondedeken ondergepoept. Die stumper is de kattenbak niet meer gewend en moet toch verplicht een paar dagen binnenblijven van dokter Harrie. Gelukkig had Mark de boel al naar buiten gegooid. Dank je wel!



184588-b23999251cc0a832afd1f244671f1d00.jpg
Maya en Merit. Het grafmonument van de Schatbewaarder Maya uit de tijd van Toetanchamon

184588-23a2c93167bdf53a79cbf55eac0a1415.jpg

Egypte.--Op de voorgrond de mummie, die in de kist er achter hoort.




184588-41b0d1acdd47fadbdb2b169157c8ba48.jpg
Uit de cultuur van West Papua
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:37 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Suus, Chagall en ....een leuke bestelling

Onderdeel van een schets van De val van de engel van Marc Chagall, geschilderd in de jaren net voor de 2eWO toen de Jodenvervolging al begon.

Onze Suus, één van onze poezen, heeft blaasontsteking. Ik heb al twee keer in korte tijd de deken moeten wassen waar ze altijd overdag haar dutje doet, maar vanmorgen was ze amper binnen of ik zag meteen een klein donker plekje. Toen ik het schoonmaakte zag ik dat ze bloed in de urine had. Wim ging met haar naar onze dokter Harrie, ze kreeg een spuit, tabletjes mee en nu ligt de oude dame op haar plekje en laat zich vertroetelen. Drie dagen moet ze binnen blijven.
Een poosje terug vroeg Sjoukje Kramer me of ik geen zin had om mee te gaan naar een avond van de Passage, een vrouwengroep in Zuidbarge waar ik vroeger ook wel heen ging. Alleen heette het toen Plattelandsvrouwen of was het nou de NCVB? Dat is toen goed bevallen.
Vandaag was er een Kunst en Cultuurmorgen, ook van de Passage, in Beilen. We kregen een geweldige lezing over Chagall en Rembrandt. Beiden schilderden veel Bijbelse taferelen. Maar wat mevr Hoekveld, die helemaal thuis is in de sociale geografie en theologie, ons allemaal vertelde over wat er precies geschilderd werd en waarom….  deed ons met de ogen knipperen en met de oren klapperen. Wat kon zij vertellen over de achtergronden! Alles in zo’n ets of schilderij heeft een betekenis. Chagall deed soms jaren over een schilderij. De mensen kwamen er niet best af met alle moord en doodslag, vaak in naam van God.
We zagen een ets van Rembrand over de Barmhartige Samaritaan met een schijtende hond bij de muilezel. Rembrand wilde hiermee afrekenen met zgn reinheidswetten van de Joden die wanneer ze bloed of een dode zouden hebben aangeraakt onrein zouden zijn.
En… toen ik weer thuis kwam was er een leuke bestelling binnen. Er werden 100 boekjes besteld bestemd voor verschillende groepen kinderen die een extraatje kunnen gebruiken. Dus ook weer € 100 voor de Papoeajeugd.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:14 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Een rijmpje en een goede buur...

Het was even zoeken. Hier nog een foto uit ong. 1997 met van l. naar r. Scott, Kim en Sacha. Ze wachten op de stok die Wim gaat gooien.
In elk geval zal het in een winter zijn dat Henry en Tonny in Canada waren met de kerst en oud en nieuw.

Wie gaat naar Zwartemeer uit vrijen 
Neemt mee een mes om mee te snijen
Daarbij nog een grote knots
Als ‘t moet sla je d'r mee op los.

In dit zelfde gedichtje kan voor Zwartemeer ook Schoonoord ingevuld worden of ieder ander dorp dat  z’n meisjes niet aan een jongen uit een ander dorp gunde in vroeger dagen.
Vanmorgen kwam ik bij de buurvrouw en zie daar een hip rood- met- wit fietsje bij het hek staan. Ik dacht even aan een grapje van Jans, maar nee…. Er zat een jongen binnen die terug was komen fietsen van de Emco omdat het geen weer was om te werken volgens hem. Op het hoofdkantoor hadden ze hem met verlof naar huis gestuurd maar ter hoogte van de buren was hij niet goed geworden en klopte bij de overbuurman aan om een stukje chocola of suiker vanwege zijn suikerziekte. De drie oudjes vertrouwden het waarschijnlijk niet of hadden er geen zin in en zeiden dat ze niets voor hem konden doen!
Maar bij deze buurvrouw kreeg hij gelijk hulp… een reepje chocola en koffie. Hij hield zich al vast aan de deurpost en had een heel rood hoofd. Het was precies op tijd. Toen ik er was ging het al wat beter met deze jonge knul. De jongen kwam uit Zwartemeer. Toen Jans er even later ook koffie kwam drinken wist hij precies waar hij vandaan kwam. Z’n vriendin komt zelfs hier uit Barger- Oosterveld. Wie kent Jans nou niet in deze streek?
De buurvrouw wist dit rijmpje nog van vroeger. Buurman Harm kende heel wat gedichtjes uit z’n hoofd waaronder deze, maar ook verscheidene andere over rovers en politieagenten. Hij heeft ze vaak voorgedragen bij de koffie. Toen we hier nog niet zo lang woonden kwam buurman Harm vaak op zaterdagmorgen een zak boontjes of aardbeien brengen. Hij hield er van om even een praatje te komen maken. Ik zie hem er voor aan dat hij van te voren z’n schoenen nog poetste, want Harm hield van netjes. Hij was gek op onze honden hoewel hij Sacha van Henry en Tonny, die in de zomer vaak bij ons logeerde, de mooiste vond. Scott bracht hem steeds een stok en Harm gooide die dan weer weg. Ja… dan blijf je wel bezig. Wanneer hij wegging en bij het hek was… gooide hij dan gauw nog een laatste keer en dan was hij vlug het hek uit.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Die laatste zondag.....

De Bethel-kerk in Hengelo is begin 70-er jaren gebouwd en is van binnen aanzienlijk mooier dan aan de buitenkant, een beetje in de stijl van De Voorhof.

Gisteren was het de laatste zondag van het kerkelijk jaar. De zondag waarop we diegenen herdenken die het afgelopen jaar gestorven zijn, maar ook die we verder willen gedenken. Ik sta altijd stil bij mama en pa, maar ook papa Hendrik Jan , de opa’s en opoes, sommige ooms en tantes waar ik zoveel goede herinneringen aan heb. Wim denkt altijd aan vader Gerard en zijn familie.
Dit jaar denken we in ’t bijzonder aan onze vriend Klaas waarvan  we vorige maand afscheid hebben moeten nemen. En onze bordercollie- en schapenvriend Siebrand Knol die in mei overleden is.
Iedereen die in de kerk binnen kwam en iemand wilde gedenken mocht een waxinelichtje pakken, aansteken aan de Paaskaars en om de Liturgische schikking zetten. Voor Siebrand en Klaas maar ook voor onze voorouders staken wij dat lichtje aan. Er werden mooie gedichten gelezen en voor de 19 overledenen in onze wijk werden 19 kaarsjes aangestoken en hun namen genoemd.
Ik weet dat de familie Knol in die mooie oude kerk in Uithuizermeeden ook zo’n dienst meemaakt en dat kleinzoon Sieko de kaars voor zijn opa aan mocht steken. Een heel mooi gebaar.
Ook Sanny  en verdere familie van der Deen zullen beslist in de Bethel kerk in Hengelo deze dienst meemaken, de kerk waar we heel wat jaren zo dichtbij woonden, waar de jongens de kindernevendienst bezochten, ik meedeed aan het leiden er van en Wim een tijdlang ouderling was.
Ook één van onze mede- beddenrijders voor de kerkdiensten in het Scheperziekenhuis hier in Emmen, Betsy Eisinga, is dit voorjaar onverwacht ziek geworden en overleden. Bij het koffiedrinken na de kerkdienst waren daardoor veel gasten, familie van alle mensen die op deze manier herdacht zijn.
Nu gaan we verder. Volgende week is de eerste zondag van de Advent. Dan gaan we met een groepje de Liturgische schikkingen verzorgen tot en met kerst.
Het leven gaat door en in gedachten gaan de mooie herinneringen mee.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten