Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Ik heb respect voor grijze haren

“Ik heb respect voor grijze haren”, zegt Wim als hij galant een paar inderdaad grijze dames voor laat gaan bij de C1000. Ze kijken hem stomverbaasd aan. Dan antwoordt de ene gevat:”En ik heb respect voor een grijze snor”. Lachen..!
We doen samen nog even de laatste boodschappen, want Jennifer en Mark komen straks zo uit hun werk vandaan bij ons eten. Wim heeft de schort al voor en werpt zich op een recept van Dick.
Het begint wel lastig te worden om bij hen te koken. De keuken is immers gesloopt. Mark heeft hier al een paar plastic bakken vandaan gehaald en een tuintafel om tijdelijk fatsoenlijk te kunnen afwassen. Ik zei al tegen Jennifer:”Als het je even teveel wordt ga maar even met je ogen dicht op de bank zitten en stel je je nieuwe keuken voor. “Ooo… “, zei ze lachend, “dat doe ik de hele tijd al. Ik stel me gewoon in op een aantal weken kamperen”. Nee, Jennifer zit er niet mee. Het wordt vast heel mooi! Alle puin is al weg en nu de ruimte overzichtelijk is geworden kunnen ze de nieuwe inrichting gaan plannen.
Gisteren waren we even bij hen. Arno de stukadoor was net  het afdak boven de voordeur aan het renoveren. “Ha.. juffr. van der Kolk”, zei hij. Ik moest even goed nadenken, maar toen had ik hem èn zijn broer Patrick weer voor de geest. We hebben zelfs ooit een jong poesje van hen gekregen toen we 14 jaar geleden hier aan het Schoolpad kwamen wonen. “Je kwam hem zelf met de brommer brengen. Je had hem gewoon achter de jas zitten.” “Dan moet het Patrick geweest zijn… ik ben al 34”. Inderdaad Patrick had net zo’n blonde krullebol.
En zo kom ik regelmatig oud- leerlingen tegen, die van pubers  nu bijna allemaal tot brave huisvaders hebben ontwikkeld.  Arno was een leerling metaal op de LTS, maar is uiteindelijk een eigen stukadoors- bedrijf begonnen. Altijd leuk om te zien wat er van hen geworden is!


152320-6975033d28c4a584e5fc1a3fc56df766.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Klaas

Onze eerste gezamenlijke vakantie in Kirschenteuer in1982.
Van links naar rechts: Klaas, Sanny, Wim, Hetty, Renny, Rick, Mark, Ipe en Gerhard.

Het kwam niet echt onverwacht. Klaas van der Deen is overleden. In januari belde hij Wim nog voor z’n verjaardag en vertelde dat het hen goed ging. Toch had hij toen al een afspraak bij een arts voor z’n klachten. Het bleek een niet operabele alvleesklierkanker te zijn en we hebben meegeleefd terwijl hij langzaam minder werd. Het was zo moeilijk te accepteren dat zijn lichaam hem in de steek liet.
Vanmorgen werden we gebeld door de TNT Post. De rouwbrief was onderweg verloren gegaan en een mevrouw las ons voor wanneer de rouwdienst en de begrafenis zou zijn. Zaterdag zullen we naar Hengelo gaan om een trouwe vriend de laatste eer te bewijzen. Sanny en Klaas waren een eenheid. We zijn meerdere keren samen met hun en onze kinderen afgereisd naar de bergen.
Nadat we een keer de hitte van Peschiera, de warmste plek aan het Gardameer, meegemaakt hadden, besloten we dat we maar eens voor de bergen te kiezen. Waarom ga je niet samen met ons mee, zei de familie van der Deen. Gerhard en Ipe waren klasgenoten en vrienden. Verscheidene keren hebben we een geweldige vakantie gevierd samen met de van der Deentjes. Rick kreeg steeds extra aandacht. Klaas wist precies de goede toon te zetten bij Rick. Wanneer wij onze dagvoorraad aan broodjes voor onderweg vergeten waren, deelden ze hun voorraad met ons. Op de eerste reis naar Karinthie lieten ze ons kennismaken met de Gross Glockner en de eeuwige sneeuw. We hebben samen heel wat bergwandelingen gemaakt.
Toen we verhuisden naar Emmen waren het Klaas en Sanny die meegingen om van een uitgewoond huis met de verfkwast nog iets te maken. Zo stonden ze altijd klaar voor wie het nodig had.
Ze hebben ons nog een paar keer opgezocht hier aan het Schoolpad, zelfs nog met de caravan, want na al het huren van huisjes en caravans wilden ze toch ook wat meer gaan trekken. En… dat hebben ze gedaan.
Zaterdag zullen we afscheid nemen van een man die, weliswaar niet in lengte, groot was in zijn omgang met mensen. Sanny, de kinderen en een kring van vrienden hebben hem bijgestaan in deze laatste moeilijke tijd



151607-03b5ffe3500502b8b42005b1192531be.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Herfst

Je had ze moeten zien zitten die twee…. Opa Wim met Robin. Op hun gemak op de bank…de benen uitgestrekt voor zich op tafel, een kop thee onder handbereik. Beiden hebben een zakje chips om lekker te snoepen. Ze zien er uit of ze het verdiend hebben.  Het werk zit er op!  Er is voor de laatste keer dit jaar gemaaid en er is blad geruimd. “Zullen we nu een dvd-tje gaan kijken”, stelde Robin voor. En nu zitten we dan voor : De twee helden van de Kameleon deel 2. De logeerpartij zit er al weer bijna op. Vanmorgen heb ik met Robin en Tessa een rondje bos gedaan. Tessa hield niet op met stokken sjouwen en Robin met stokken gooien. Het bos is mooi in de herfst. We komen langs de open plek waar we een paar jaar geleden nog een ree gespot hebben. Het Oeverse Bos is een prachtig stukje natuur. De buurvrouw herinnert zich dat ze als kind er dwars doorheen fietste naar de winkel in Barger -Oosterveld. Nu kun je amper een paadje meer vinden. Je kunt merken dat we deze zomer minder rondjes gelopen hebben. Als we niet vaker gaan, groeit “ons” bos helemaal dicht. Overal liggen omgewaaide bomen.  Robin ontdekt een heel stel bomen met geverfde stippen en cirkels er op. Moeten die gekapt worden?
Wim brengt hem op dit moment naar huis. Tessa zal hem zeker missen…. en wij ook!
[/
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Eén koperen haakje als souvenir....

't Zou toch jammer zijn wanneer de nieuwe weg over ons huis gepland zou zijn. Voor niets laten rietdekken?

Ja Rick…. We hebben een nieuwe telefoon. Wat zeg ik? Drie telefoons. Wanneer je vernieuwt moet je het gelijk maar goed doen.
Eén van de oude telefoons was… lach niet… in de wc pot gevallen. Rick zag tijdens onze vakantie belangrijke binnengekomen post. De gemeente had bericht gestuurd over de geplande wegverdubbeling in 2016. Ze willen in elk geval  rekening houden met de aanwezigheid van ons huis en de verdubbeling wordt aan de westkant gepland, aan de overkant dus! Bovendien staat er een geluidsscherm op het programma en denken ze aan een aan- en afvoerweg.
Rick ging ons toen gelijk bellen, maar moest ook even naar het toilet…. En zo is’t gekomen.
Fixet had brievenbussen en telefoons in de reclame. Beiden leek ons wel wat. Er komt nu een blauwe brievenbus èn hebben we die nieuwe telefoons. Mag toch wel na 10 jaar!
Robin heeft ze al geïnstalleerd. Hij had dat thuis ook al eens gedaan.
Mark en Jennifer zijn heel blij met ons, vooral ook met onze auto met trekhaak. Vandaag hebben we twee aanhangwagens vol afgevoerd. Robin , heel stoer met de werkhandschoenen aan,  heeft ook daar flink gesjouwd. De oude keuken ligt nu bij  het stortbordes in Zweelo in honderdduzend stukjes. Ik heb nog één koperen haakje gered….. als souvenir.



150297-503a096258dfcff2aaa01edb96399eb9.jpg

150297-9e51a4663ff528211e5ac6478f0c91d2.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vakantie

Tessa had gisteren wat moeite met Tessa jr en Robbie om zich heen. Maar toch ging het later goed. Kun je zien wat moeder en dochter is? Mary Anne krijgt ze toch tevreden bij elkaar. Vandaag had Tessa weer het rijk alleen. Ze kreeg alle aandacht bij Robin.

Ik hoor vanaf hier het geluid van de bladblazer. Robin heeft vakantie en is een paar dagen bij ons. Ik heb wel eens gelezen: wanneer een kind 10 jaar is dan belooft het al wat voor de toekomst. Het is wel duidelijk dat Robin graag bezig is, maar ook dat hij belangstelling heeft voor techniek. Z’n interesse in het weer en andere natuurkundige zaken is leuk. Hij is al een heel tijdje zoet geweest met een boekje over het weer waar ook een cd-rom bij is.
Vanmorgen hoorde ik hem thuis piano spelen. Gerhard was vroeger niet naar de Muziekschool te krijgen, maar Judith heeft blijkbaar meer argumenten of misschien was dat ook niet eens nodig. Hij vindt het gewoon leuk!In ¾ jaar heeft hij al aardig leren spelen.
We zijn net terug uit het bos. Heerlijk is het om daar die lekkere herfstlucht op te snuiven. Tessa was helemaal in de ban van Robin èn de stokken. Bovendien hebben we weer een voorraadje lariksappeltjes. Die gebruiken we om de houtkachel mee aan te maken. Dat ruikt ook weer zo lekker.
Vanavond hebben we het rijk alleen, Robin en ik. Wim is naar de Shanty’s. Met drinken en een zakje chips zitten we voor de buis. Discovery is favoriet! Samen kijken we naar Dirty Jobs. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is erg interessant. We zien hoe zeep gemaakt wordt met geitenmelk en kunstriffen als huis voor de krabben, kreeften, vissen en alle zeedieren die er belang bij hebben. Het is natuurlijk allemaal vreselijk vies werk. Dat is lachen natuurlijk! 



149508-2e54b5f9e95477607a60d23caf404ae0.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De Shadows

“Kun je ook wel motoren schilderen”, vroeg Mary Anne deze zomer toen we hen opzochten in hun stacaravan in Holten. “Mijn broer wordt 50 en dat zou toch een leuk cadeau zijn. Ze rijden beiden motor, Henk en Mia. Maar dan moet de naam Shadow er ook bij.”
Het contact tussen  ons is steeds gebleven nadat ze twee jaar geleden Tessa jr bij ons uitzochten uit het eerste nestje van Tessa en Scott.
Ze wilden zelf graag een houten handwijzer voor op de camping met hun nummer en Tessa en Robbie er bij. Ik ging meteen aan de slag en had ze voor onze vakantie naar Frankrijk al af.
Vanmiddag kwamen Mary-Anne en Pieter met Tessa jr en Robbie de borden ophalen. Tessa vond het eerst maar zo zo …. die andere honden die ook aandacht wilden. Maar in de loop van de middag ging het beter en we kregen ze zelfs samen op de foto. De bordercollie-kalender krijgt beslist een mooi plekje. Dank je wel!
“Ik weet niet of ik het wel zolang stil kan houden hoor”, hoor ik Mary-Anne tegen Pieter zeggen. “Wanneer is die verjaardag van je broer dan?”, vraag ik. “Oh… dat is pas volgend jaar!”
Vanavond kwam er al een reactie uit Rotterdam van Henk en Mia. Ze vonden het prachtig! Ze moeten wel meteen doorgereden zijn hiervandaan om het te kunnen brengen.


149230-bf0a09a7da59681202391d55294cd1a1.jpg
Mia en Henk op hun Shadow

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Nog meer "spektakel".

Daar zitten we dan in de luxe luie bioscoopstoelen en laten alle reclame eerst over ons heen komen. Er zit een stel vriendinnen schuin achter ons en ja hoor… die kwetteren er wat af. Wim kijkt al verstoord naar achter, maar dat helpt niet echt. Wanneer de film eenmaal begint is dat ook over.
Dan overvalt Nieuw Zeeland ons weer helemaal. Het verhaal van drie bruiden die omstreeks 1950 hun bruidegoms achterna vliegen. Maar het begint eigenlijk met het bijna einde wanneer de hoofdpersoon, Rutger Hauer, overlijdt nadat hij de wijn van zijn plantage Druivenbloed getest heeft en daarna waarschijnlijk door een hartaanval van de weg raakt en midden tussen z’n wijnranken overlijdt. Daarna volgt het hele verhaal van zijn en het leven van deze drie bruiden dat zo nauw met elkaar verweven blijken te zijn.
De rol van Rutger Hauer is dus eigenlijk maar  klein. De jongere hoofdpersoon neemt in alle flash backs die rol op zich.
Ik vond het een prachtige film die in die geweldige entourage van Nw Zeeland opgenomen is. Veel plekken herkenden we. De Chief die vorig jaar bij de Hangi in Rotorua de leiding had speelde volgens mij ook mee als de oudere Maori-vriend en wijnmaker van de hoofdpersoon: Mosi.
Ik vond er meer dan voldoende spanning in zitten. Wim had eigenlijk meer “spektakel” verwacht…. er zat maar één knokpartij in.

Wanneer we wat later weer thuis wachten op Ivo Niehe ziet Wim nog kans om een stukje knokken te zien op een andere zender. Bij iedere klap die er uitgedeeld wordt beweegt hij zijn hoofd mee. Ik heb nooit kunnen begrijpen dat iemand zoiets mooi of boeiend kan vinden.
"Je weet toch dat het niet echt is", is Wims enige commentaar daarop.



148489-9d944725d502a1152774faca01f703c9.jpg
De Chief die ons veel vertelde over de cultuur van de Maories en de leiding had over de hele avond.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

The Bride Flight

De meest rechtse Maori dame was tevens onze koffiejuf.


Vanavond is het zover. De langverwachte film The Bride Flight draait in Utopolis hier in Emmen. Toen we bijna een jaar geleden in Queenstown waren gingen we met een stel naar een Bird Centre dat vlakbij de camping was. We kregen behalve de uitleg over de vogels in Nieuw Zeeland ook een optreden van een groep Maories met zang en dans. We hadden in Rotorua al een echte Hangi- avond meegemaakt en al veel over de Maorie cultuur gehoord en gezien.
Toen we aan het eind van het bezoek nog even samen koffie dronken in het eenvoudige restaurantje van het Centre bediende ons één van de vrouwen die ook meezong en danste bij de voorstelling. Ze had al gauw in de gaten dat we een voor haar enigszins bekende taal spraken. Ze vertelde dat ze de week ervoor met de Nederlandse crew voor de opnames voor de film The Bride Flight had opgetrokken. Daarom had ze al door dat we uit Nederland kwamen. Rutger Hauer schijnt een hoofdpersoon te zijn. Bij diens begrafenis… in de film dan, had zij met een groep Maories mogen optreden. De oudere vrouwelijke hoofdpersonen wist ze niet goed meer, maar we raadden naar haar beschrijving Willeke van Ammelrooy. . Ze speelt inderdaad mee De jongere konden we niet raden. We zullen het vanavond zien. De film zou afgelopen zomer klaar zijn vertelde ze. Nou… ze zat er niet ver naast. Wim zag de aankondiging in de krant staan.
Vanavond is het zover. Nieuw Zeeland gaat opnieuw voor ons leven.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het Openlucht Museum bij Cardiff was een paar jaar terug ook echt de moeite waard.

We hadden nog een dag vrij reizen met de NS. Dat zou vandaag gebeuren. Het was wel de laatste dag dat we hem konden opnemen. Vanmorgen werd ik wakker met een gevoel van : nee hè...weer weg? "Als we weg willen moeten we nu...", zei Wim. Ik had vannacht lang wakker gelegen voor ik in slaap viel door alle wederwaardigheden gisteravond. Nee, we moeten toch niks. We gaan een volgende keer wel naar Leiden.
Het Oudheidkundig Museum daar is altijd een bezoekje waard. De laatste keer dat ik er was is meer dan 40 jaar geleden toen ik met de eindexamenklas van de Kweekschool op werkweek was in Oegstgeest. Wim is er nog nooit geweest. Je bent nooit te oud om cultuur te snuiven... toch?
In plaats van de trein te pakken ging ik na de koffie aan het opruimen boven. Vanmiddag zouden we die vier zakken met kleren bij Het Goed afleveren.
Wim start de auto en zegt:"Wat is dat voor getril en ik hoor ook meer lawaai." Dat werd dus eerst de garage. Er werd een proefritje gemaakt en de auto ging op de brug. Tja... er was toch wel het één en ander geraakt. Achteraf geen fatale onderdelen, maar een paar honderd euro gaat dat grapje wel kosten. Er werd tijdelijk wat recht gebogen en volgende week wordt er wat vernieuwd.
Duur avondje schilderen was dat!
We kregen wel een paar bonnen voor gratis koffie bij Het Goed.
Wie het kleine niet eert....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:54 Reageer op dit bericht Stuur door

O gutte..gutte.gut

Opoe en opa Bijenhof, die de eerste 14 jaar van m'n leven zo'n grote rol hebben gespeeld.

De lessen bij Ellen die ik door onze vakantie gemist heb, mag ik inhalen op een ander tijdstip. Zo kwam ik vanavond weer bij m’n oude groep terug. Gek! Ik heb ze zo gemist! Janny, Angelique, Carolien, Sylvia. We hadden geloof ik wel een bijzondere groep op woensdagavond. Als enige groep begonnen we met koffie  en een praatje. Het hoefde niet eens lang te duren. Nu hebben we weer kunnen bijpraten. De andere groepen beginnen gewoon te werken.
‘s Avonds les heeft natuurlijk ook een nadeel. In het donker moet je de weg vinden. Vanavond waren er minder lantaarnpalen verlicht en het regende flink. Ik kon niet eens de afslag naar  de achteringang bij Flier vinden en moest iets verderop weer draaien. Terwijl ik de weg op reed bonkte er wat onder de auto… ik reed op de betonnen rand tussen fietspad en rijweg. Ik weet nu wat ik in panieksituaties zeg: O gutteguttegut… o gutteguttegut. Net opoe vroeger!
Wim heeft net de auto geïnspecteerd, voor zover dat met de verlichting van de kapschuur kan en heeft niets kunnen ontdekken. Als morgenvroeg de benzinetank niet leeg is dan is het allemaal nog meegevallen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 01:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten