Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Een barbecue en een verjaardagscadeau.

“Ach als we vandaag zo lekker gefietst hebben, kunnen we morgen ook wel op de fiets naar Bronckhorst”, zei een van ons. Afgesproken. Riet en ik doen eerst maar even inkopen voor de barbecue… gezellig even winkelen en natuurlijk vindt ze ook nog wat voor de wichter… een digitaal springtouw. Nooit van gehoord.. kun je calorieën tellen na het touwtje springen.
Op de terugweg laat ik haar Kasteel Kiefskamp zien, het kasteel dat het dichtst bij ons in Linde staat. Ons derde kasteel pas vandaag. De rest van de acht laten we maar zitten. Er staan een paar stoeltjes en een tafel met een blikken trommel met boeken in een plastic zak. [i]Stilte gonst van leven [/i]is een indrukwekkend fotoboek over De Kiefskamp en de bossen er omheen èn een cd met geluiden uit het bos daar. Als ondertitel heeft het: Ruimte, Ritme en Vergankelijkheid op een Gelders Landgoed.
Ik kan het nu niet laten en vind het een hééél geschikt verjaardagscadeau voor mijn verjaardag. Is Wim gelijk klaar! Rob Stoeckart heeft prachtige foto’s gemaakt en haiku’s geschreven en heeft op De Kiefskamp gewoond. Een paar van de haiku's:
In het echolicht
is een regenboog zichtbaar,
stille kwaliteit.

Paardenbloempluisjes
wachtend in hun grijze bol,
straks de wereld in.

Sierloos in gelid,
het hectarevretend mais,
Achterhoekse plaag

Landbouwmachines
pletten de lege ruimte,
geen sijs te horen.

Nee.. hij is geen familie van de baron. Huize De Kiefskamp is verkocht aan Het Gelders Landschap en ik denk dat het steeds verhuurd wordt. Er komen meer mensen kijken en ik vertel hen het verhaal van pa en de baron van de Wall Bake die aan elkaar gewaagd waren-- wordt vervolgd
Deze avond wordt opnieuw heel gezellig!… barbecue met een wijntje na bij ons in de caravan.

 

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 19:36 Reageer op dit bericht Stuur door

De Baron

Eén van de oude beukebomen naast de oprijlaan naar Kasteel Kiefskamp.
Er zijn nog maar 4 van de 8 kastelen bewoond door de oorspronkrlijke families.




Een deel van de buurtschap Linde hoorde bij het Kasteel De Kieftskamp en daar woonden vroeger de baron en barones van de Wall Bake. De boerderijen die bij De Kieftskamp horen zijn te herkennen aan hun rood/wit/groene luiken. De baron hield niet van vreemden op zijn terrein. Hoe minder mensen hoe liever het hem was.

Maar het eerste stuk van de Lieferinkweg vanaf de Lindeseweg is er in de 40-er jaren zo slecht aan toe dat er onder de aanwonenden en belanghebbenden een inzameling wordt gehouden om dat stuk van een harde ondergrond te voorzien. Zo komt pa bij de baron aan de deur en vraagt beleefd om een bijdrage. Hij heeft er toch ook belang bij! Maar pa wordt boos en hooghartig door de baron met zijn hoge hese stemmetje weggestuurd. Hij zei zelf: ”Ik bun as een hond weg ‘ejag”.

Niet lang daarna rijdt pa op zijn fiets op het fietspad naast die blubberboel, het enige stukje dat te berijden is. Maar daar komt hij de baron tegen op zijn paard. Het paard met z’n vier mooie witte beentjes loopt ook op het fietspad. Ze komen elkaar halverwege tegen. Beiden stoppen en de baron verwacht dat pa de modder in zal gaan. Dan zegt pa en ik hoor het hem zeggen:”Daor heur i’j met oew peerdjen”, en wijst op de blubber. Zonder iets te zeggen stapt de baron met z’n paard  de modderpoel in. Het wit van de paardebeentjes is snel niet meer te zien.

De volgende dag komt de baron persoonlijk bij pa aan de deur en overhandigt hem ƒ100.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over fietsen èn fietsmaatjes

Onze eerste stop is bij Kasteel Hackfort.



Wat een stralende dag! We zouden een fietsroute van Riet volgen, gratis gekregen bij de "Stentor". Komen we door Delden en slaan we volgens de route Kasteel Hackfort over. Dat kan toch niet! Die hebben we er maar bij in gelast. Dan gaan we eerst maar Vorden in. Een cappucinootje bij de "Rotonde"gaat er al wel in. Terwijl de mannen bestellen duiken Riet en ik De Wereldwinkel in en ik zie daar nichtje Henny. Leuk! Zo zie je elkaar een hele tijd niet  en dan twee keer in de week.
Riet heeft onderweg al eens een aanplakbiljet van een Boedeldag gezien en ik herinner mij opeens dat die bij Diny van "De Bonenkamp" wordt gehouden en dat is alweer ergens in Linde.
Kasteel Vorden hebben we daarna nog wel gezien, maar toen ging het ècht de Schuttestraat af richting Boeldag. Met twee vrouwen sta je wat sterker hè! Onze mannen mopperden wat: "Wat mo'j toch met al die olde pruttel"? Ja... dat weten wij ook niet altijd, maar dat zou je toch leuk en gezellig kunnen vinden ....zo'n dag?
Meestal kom ik al gauw bij de boeken terecht. Regelmatig dun ik onze boekenkast uit, maar op deze manier komt er vanzelf weer wat in...ha!
Er staat iemand bij de boeken met een grote zonnehoed op en verdraaid:  Dat is toch wel een héle goeie oude bekende.... Henny Reindsen... goede vriend, ondeugd èn fietsmaatje in mijn Kweekschooljaren. Wat hebben we onderweg en op school altijd veel plezier gehad. Hij werd later directeur van m'n eigen lagere school hier in Vorden. Na de reunie van de Kweekschool 20 jaar geleden hadden we elkaar niet weer gezien, maar ja dan valt de tijd zo maar weer weg. Even later staat m'n fietsmaatje van het Baudartius ook voor me: Wim Ruiterkamp.. van de timmerman iej wet wel... die vijf jaar lang trouw aan de Lindeseweg op me wachtte, want eerlijk is eerlijk... hij was altijd op tijd en ik... nou ja!
Een heel leuk weerzien met beiden. Onze mannen hadden zich al verschanst achter koffie en een broodje. De koffie was nog net niet koud toen ik weer bij " de groep" kwam. Er zat een grapjas bij ons aan het tafeltje die de ene mop na de andere vertelde. Meer bekenden waren er. Gerda Lettink zat achter de campingspullen en Lydia Ruiterkamp... ,ja inderdaad Wims vrouw, achter de bloempotten. Na het afscheid van de Boeldag en alle herinneringen moeten Riet en ik op de pedalen, want Ben en Wim zijn al aardig op weg door de Lindese Enk.


88301-e0c14c2bb8e356a81773dcfae3f85e8b.jpg
Bij Kasteel Vorden

88301-c2cbad32ca6f31d0616eaf94c0390c1f.jpg
Vandaag komt er van alles langs bij de camping... gelukkig het meest van dit soort verkeer.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

De Acht Kastelenroute en Beieren

Bij kasteel Hackfort.



Je raadt nooit wie er iets verderop ook op camping De Boomgaard staan...Nee niet door mijn reclame dit keer?  Mensen uit het centrum van Emmen. Ze wonen in een appartementencomplex in het Centrum. Nee geen tuin meer...leuk balconnetje hoor! De avond er voor had ik een wat bozige Rick aan de telefoon. Jullie kunnen je huis beter verkopen!! Hij vindt dat getrek van ons op het ogenblik helemaal niks. We zijn er dan het weekend niet... en de hond is ook al bij Mark. Ik was er wat van geschrokken en mailde even later maar eens. Ja dan belt hij even later op en is alles weer rustig daar. Hij gaat er morgen wel kijken en een lekkere pizza uit de vriezer trekken en daarna.... naar Jans en Geesje. Bedankt Rick!
Verder neemt Mark de honneurs waar. De krokodil in de vijver was een grap van Mark...had ik ook kunnen bedenken. En vandaag....? We gaan voor het eerst van ons leven de acht kastelenroute fietsen mèt Ben en Riet. Het was een latertje gisteravond . Er was zoveel te vertellen   de wichter,,, de reis van hen naar Zuid Itakie... onze plannen.
Johan en Joke kwamen ook nog even een glaasje drinken. Die zijn op dit moment onderweg naar Beieren voor een vakantie All Inclusive. Het was niet Johans idee, maar Joke had er gewoon zin in... en Johan ging overstag...zoals het hoort..Ha!  Veel plezier. Jos en Joanne nemen hier zolang de taken over.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het olifantsjong

Er is een sprookje van Hans Andreus waarin hij vertelt hoe een olifant aan zo’n mooie lange neus komt. Ik heb het vaak verteld aan een klas in het laatste kwartier van een middag en zie al die luisterende kinderkopjes weer voor me. Ook nieuwsgierig?

Vroeger hadden de olifanten helemaal geen slurf. Wist je dat? Alleen maar een soort stompe neus.
Midden in Afrika woonden toen veel dieren bij elkaar. Ook de familie Olifant. De kleinste… het olifantsjong was vreselijk nieuwsgierig. Hij vroeg hele domme dingen bv Waarom tante Nijlpaard zo dik is. Dan kreeg hij er toch van langs met die stevige hoeven van tante. Of vroeg hij waarom oom Baviaan zo’n lelijke kop heeft. Daarop kreeg hij een flink pak slaag. Maar toen hij zijn vader vroeg:" Van wat voor soort eten houdt een krokodil eigenlijk",was bij vader de maat vol en gaf hem een dubbele portie slaag en joeg hem weg. Het olifantsjong zat verdrietig onder een boom. Daar zat de kolokolo-vogel en vroeg hem : “Waarom zit je daar zo sip te kijken”? Het olifantsjong vertelde dat hij alleen maar had gevraagd naar het eten van een krokodil en dat hij toen slaag kreeg. “Ooooh”, zei de kolokolo-vogel…. “Weet je dat niet? Ga naar het zuiden naar de Limpoporivier die grijsgroen en modderig is en daar vind je het antwoord vanzelf. Dus ging ons olifantsjong naar het zuiden. Af en toe moest hij heel hard tegen een bananenboom duwen om bananen naar beneden te krijgen tegen de honger. Hij liep drie dagen. Toen zag hij de rotspython- in- drie-kleuren lekker opgerold in het zonnetje liggen en hij zei:”Vrekskuseer meneer… kunt u mij vertellen van wat voor soort eten een krokodil eigenlijk houdt”? De slang deed één oog open en zei:”Nog een klein eindje en dan ben je bij de Limpoporivier die grijsgroen en modderig is. Daar kom je aan de oever een dier tegen en die vertelt het je wel”.
Het olifantsjong kwam bij de Limpoporivier en zag een dier aan de kant liggen en vroeg netjes:”Vrekskuseer meneer, maar kunt u mij misschien vertellen van wat voor eten een krokodil eigenlijk houdt”?
“Dat is niet zo’n moeilijke vraag”, zei het dier. “Kom maar even heel dicht bij… dan zal ik het in je oor fluisteren”. Het olifantsjong kwam heel dichtbij en hield z’n flapoor vlak bij de grote bek van… je vat hem al….. de krokodil, die met één hap het olifantsjong bij de neus pakte en hem naar het water begon te trekken. Maar het olifantsjong plantte alle vier z’n poten stevig in het zand van de oever. De krokodil bleef trekken en trekken… en trekken. Het olifantsjong gaf niet op en hield zich sterk. En de neus begon te rekken …. en te rekken en te rekken… tot met een plop ..dat over de hele rivier te horen was de krokodil losliet en het olifantsjong met een rare lange neus achtergebleven was. Hij bleef nog drie dagen zitten en hield z’n branderige lange neus steeds even in het water. Toen was het nog steeds niet gekrompen en het olifantsjong begon aan de lange weg terug.
Hij kwam langs een modderpoel met koel water en voor hij het wist had hij z’n nieuwe slurf al in het modderwater en gaf zichzelf een lekker moddermutsje. Hmmm heerlijk was dat!. Hij liep verder en hoefde niet meer hevig te schudden aan een bananenboom om lekkere bananen te krijgen. Met z’n nieuwe slurf pakte hij ze zo uit de boom.
Toen hij bij z’n dorp aankwam zat oom Baviaan al boven in een boom op de uitkijk en kwam er al aan om hem alvast een pak slaag te geven. Voor hij er erg in had kreeg hij met de slurf van het olifantsjong om de oren en jankend vloog hij de boom weer in. Ook tante Nijlpaard maakte kennis met de prachtige lange neus die we tegenwoordig slurf noemen. Toen vader olifant hier ook kennis mee maakte fluisterde die tegen het olifantsjong:”Hoe kom je hier aan… aan zo’n handige slurf”? En het olifantsjong zei:”O… dat is heel eenvoudig…. Je gaat naar het zuiden naar de Limpoporivier die grijsgroen en modderig is. Daar vind je een dier op de oever en die vraag je van wat voor soort eten een krokodil houdt… En die geeft je dan die lange neus”.---Hier beginnen de ogen van de kinderen al te glinsteren---
Zo gingen alle olifanten de een na de ander naar het zuiden en kwamen terug met zo’n lange neus. Zo komt het dat alle olifanten tegenwoordig zo’n mooie lange slurf hebben!

Meestal komt dan de vraag:”Juf…is het echt waar”? Als ik dan zeg dat het een sprookje is vinden ze het bijna jammer.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:34 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Weer thuis

Zoekplaatje: Vind de krokodil.

Ja ja .. We zijn weer geacclimatiseerd. Een rondblik om het huis leert je opnieuw naar ons mooie plekje kijken dat zo goed verzorgd werd door onze oppas/vakantievierders Ben en Niesje.
De witte rozen bloeien nog steeds uitbundig. De kuikens die net een staartje begonnen te krijgen toen we weggingen, zijn nu echte kippen geworden. Ik kan alleen nog niet zeker zeggen hoeveel haantjes en hennetjes het zijn. Natuurlijk ging ik op zoek naar de broedse kip die op één echt ei en twee kunsteieren zat. Waarempel die loopt trots te wezen met haar ene kuiken. De haan past zich gelijk aan de omstandigheden aan. Hij loopt te kraaien bij het nieuwe moedertje. En de andere kip…..? Tja… die zijn we weer kwijt. Die zal toch niet weer ergens op eieren zitten? Wat moeten we straks met al die haantjes?
De vijver zat nogal vol. Met groen dan…. Daar heeft Wim alweer wat uit moeten halen. Hij keek wel even raar toen hij een krokodil in de vijver ontwaarde. Ha!  Grapje van opa Ben zeker.
Verder was er zoveel fourage van de oppas achtergebleven dat we nog niet weer ingeslagen hebben. En er staan planten in en om het huis die ik nog niet kende. Bedankt ... Ben en Niesje!! Had niet gehoeven, zeg je dan. Maar het was wel leuk thuiskomen.
Vanmorgen ben ik lekker weer aan het aquajoggen geslagen. Wim die nog steeds last van z’n spieren heeft gaat volgende week ook een proeflesje meedraaien. Wie weet!?
Hij is ook al weer naar de Voedselbank geweest om pakketten klaar te maken voor de "kleine uitgifte" vanmiddag. Aan het eind van de maand worden de grote pakketten klaargemaakt. De voedselbank in Emmen voorziet zeker in een behoefte. Alleen de aller-mini-minima komt in aanmerking voor een pakket. Ongeveer een 150 pakketten worden er iedere maand klaargemaakt. Alles wordt beschikbaar gesteld door bedrijven. Wim is een doe mens. Hij gaat er met plezier naar toe. Niks mis mee!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Samenwerking

Boris is pas één jaar en is druk aan het spelen met z'n etensbak.




Er werd regen verwacht. Wim ging gisteravond met Johan en Joke mee om strobalen op te halen bij Haaring, Joke's "oldershuus". Er werd met man en macht gewerkt om alle balen van het land te krijgen. Maar het is gelukt!
Ondertussen ging ik even buurten bij Riek en haar broers Henk en Goos Antink. Van m'n zesde tot m'n veertiende was Riek bij ons het meisje voor dag en nacht en hebben we veel met elkaar opgetrokken. Samen met mama naaide ze jurkjes voor ons en hielp mee in voor- en achterhuis. Ze kon melken als de beste. Riek is nu 76 en verzorgt de huishouding voor haar broers. Ze is vast van plan om nog eens naar Emmen te komen. Goos haalde een paar jaar lang Diny en mij steeds op om naar school te gaan, zoals wij later weer Hans Breukink en Dinie Bolderdijk meenamen.
Vanmorgen werden de balen gelost en kregen ze een plek boven in de hilde op de deel èn in de schuur. Joke sprong vlug in de overal en pakte de balen boven aan. In de schuur loste Wim haar weer af.
Samenwerking hè!


85983-c00426af202cb81fdcdc7e93ad3a9ba0.jpg
Johan steekt op en Joke pakt ze aan.

85983-3d63b80b0ac7a4b43a631c03a00ff62d.jpg
De rest pakt Wim aan.

85983-acd9d6a34efd549d81d9d0785d02169a.jpg
De nieuwste aanwinst. Dit stiertje liep gewoon 's morgens bij de moeder. Zonder hulp geboren.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 17:04 Reageer op dit bericht Stuur door

Plenter en Pepping

We zijn weer terug op honk. We hebben het goed gehad.
Toen Jan en Edith ons op camping De Boomgaard kwamen opzoeken hoorde ik al dat Théa Plenter was overleden. Théa wist dat ze niet meer kon genezen toen ze in oktober 2006 begon om twee maal in de week te e-mailen met Anita Pepping, journaliste van het Dagblad van het Noorden. Ze hadden elkaar bij een voetbelwedstrijd van FC Groningen ontmoet en het klikte meteen tussen die twee. Langer dan verwacht hielden de twee veertigers een grote schare lezers op de hoogte van hun wel en wee onder het kopje Plenter en Pepping. Ze hoopte hiermee anderen een steuntje in de rug te geven. Toen ze begon had ze al een jaar strijd tegen kanker achter de rug. Ze bleef vast besloten om de tijd die ze nog had zo goed mogelijk te gebruiken. Het werd een langlopende briefwisseling met veel hoogte- en dieptepunten.
Hoogtepunten waren er zoals de "Ride for the Roses", de fietstocht voor het goede doel die vorig jaar duizenden deelnemers trok en in Groningen een recordbedrag opleverde voor kankerpatienten. Ook wisselden Plenter en Pepping serieuze dedachten uit over ziekte en dood, maar ook de dagelijkse gebeurtenissen in een jong gezin. Het ging over vakanties, maar ook over kaalheid, ziekenhuisopnames en vermoeidheid. Ze toonde een openhartigheid en een vechtlust en een positieve levensinstelling. Net als veel anderen leefde ik mee en het was het eerste wat ik woensdags en zaterdags in de krant las.
Vorige week overleed ze nadat ze vanuit haar vakantieplek op Ameland overgebracht was naar het ziekenhuis in Groningen. Een dijk van een meid.


86278-fbfa5b4f62d44c6ee2f762945e4ccd8b.jpg

86278-b4fa061573ccdf74cd94bf62acbc04c5.JPG
Deze foto ging zo'n beetje de hele wereld over. Théa -met bril- en Anita reden samen op de tandem. Kort erop was er een verkiezing  in de Stad Groningen voor  "Stadjer van het jaar". Théa werd met meer dan 60% van alle stemmen gekozen.
Natuurlijk moest ik ook wel even aan de prestatie van Gera denken met haar team uit Spruce View. Allemaal hadden ze op de een of andere manier met kanker te maken (gehad). Met hun groep de Spruce View Step in sisters hebben ze toch maar 26000 dollar bij elkaar gelopen voor het goede doel: to End Breastcancer in Calgary.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het klassieke gedeelte

Wat leek die achterdeur vroeger groot wanneer ik er als kind rondliep op De Boomgaard. Toen ik vanmorgen even kwam kijken naar het afladen van de strobalen stond die enorme Fendt ervoor. Toen leek die achterdeur.....  maar een gewoon deurtje.

85493-31ea85b1c7cb136df5be049a4e4a8766.jpg

85493-63d92bdfc830d78d6cf257628aadcffe.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:25 Reageer op dit bericht Stuur door

't Is kold.... Willem hef de lange bokse an.

Op een camping kun je verschillende soorten mensen tegenkomen. Op dit moment staan er veel oudere echtparen…  nou ja… van onze leeftijd dan! Je wilt er niet aan dat je daar ook bij gaat horen. Er heerst een leuke sfeer. Wim ging vanmorgen even bij de caravan langs waar de Tukkers  bivakkeren. Bertus zei: “Wie’j zeien al tegen mekare… ’t Is kold.. Willem hef de lange bokse an”. Meestal zien ze hem in korte broek en gebruinde bast.
Pas kwam er een jong stel op de fiets en met een klein tentje. Zij is Amerikaanse en haar Nederlandse vriend wil haar het oosten van Nederland laten zien. Maar waar die Nederlandse jongen opgegroeid is? Geen idee! Hij liep even met Johan mee achter het huis en keek naar het achterhuus zoals we dat zeggen. De knul vroeg Johan:”Is dit nu het klassieke gedeelte?”
Ze hadden hun fietsen bij hun tentje staan en Wim wees ze de droge schuur waar ze hun fietsen neer konden zetten. “Dank u… dat zullen we in overweging nemen”, was zijn antwoord.
De opa en oma met hun kleindochters zijn ook weer naar huis. Ze waren er maar druk mee. De meiden hebben alles bewonderd.. de koeien, de melkstal en de kalfjes en… Boris. Ik kon horen wanneer ze er waren, want dan ging Boris op een toch vriendelijke manier te keer. Het klonk als:”Baas… ze zijn er weer”!
We wilden naar Holten waar Marian en Pieter met hun hele menagerie vakantie houden in hun stacaravan. Tessa jr is nu twee jaar en samen met Robbie is het een mooi span. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar. Beiden zijn ziek geweest, maar nu ziet het er allemaal heel wat florissanter uit. Marian heeft veel steun en afleiding aan haar honden gehad. Ze vertelde dat Tessa haar op de voet volgde als ze de trap op ging en halverwege moest uitrusten. Tessa is helemaal een hond die bij haar past. Op de foto roept ze beiden en zie eens hoe ze naar haar kijken!
En…. ik heb aan deze dag een paar opdrachten om  nummerborden te schilderen aan overgehouden. Eentje met de beide honden en hun namen en het nummer van hun campingplek en één met een motor er op.
Ook leuk!


85037-3d63b80b0ac7a4b43a631c03a00ff62d.jpg

85037-e0c14c2bb8e356a81773dcfae3f85e8b.jpg

85037-02891b2d9acb8b86cc4b6f54b62a0bb5.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 18:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten