Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Wet iej wel wie d'r vandage jeurig is?

Wat wil je hebben voor je verjaardag… klinkt het ieder jaar zo’n twee weken voor die tijd. In de loop van het jaar ben ik al zoveel dingen tegengekomen die ik leuk zou vinden, maar die je voor jezelf niet zo gauw koopt. Maar… echt waar… tegen de tijd dat die verjaardag er weer aan komt overvallen ze me weer en weet ik het gewoon niet meer. Je kunt wel raden wat ze dan zeggen: “Schrijf het dan een keer op!”
Maar dit jaar schoot het me toch te binnen. Ik ben nu 65 jaar geworden en nooit van m’n leven ben ik bij een schoonheidsspecialiste binnen geweest. Dat lijkt me toch een fijne ervaring. Dus dat gaat nu gebeuren.
Gisteren was de heuglijke dag en hebben we het in kleine kring gevierd. Dat geluk heb je als alle drie de kinderen in de buurt van Emmen zijn blijven wonen. Wim  maakte de beroemde van der Kolk-nassi met zorg klaar met die speciale pindasaus waarvan het recept nog van Tonny’s moeder komt. Zondag gaan we het nog eens dunnetjes overdoen met de broers en zussen..
Het zijn de onverwachte dingen die zo’n dag tot verrassingsdag maken. Ben en Diny belden vanuit de bergen boven het Gardameer. Dick en Anda reden door de Povlakte op weg naar hun vakantiehuis toen ze belden. Buurvrouw Wielens en Susan kwamen op de koffie.
Neef Gerrit was net weer gearriveerd op camping De Boomgaard en meldde dat hij de volgende dag jarig zou zijn. “Maor wet iej wie d’r vandage jeurig is”, vroeg Joke hem. “Hetty”. Dus Gerrit kreeg ik ook aan de lijn.
En zo ging het door. M’n nichtjes uit mijn schooljaar Gerrie en Gerke, ook 65 geworden, lieten van zich horen, prachtige zelfgemaakte kaartjes van Geesje en Willy, van Riek. En uit Uithuizen van Jannie, Gerko en Amanda ook een mooie kaart. Van Corrie en gezin een e-mail kaart- leuk hoor! Zelfs van onze Eggink-sister uit Minnesota, Berdena, een mooie kaart èn precies op de dag! Felicitaties van West Vlaamse blogvriendin Ani via de mail.
Naast alle familietelefoontjes uit Nederland, belden ook Marijke en Piet uit Frankrijk èn Marijke uit Hengelo, in die tijd mijn steun en toeverlaat. En dat was wederzijds. We zijn al 25 jaar uit Hengelo weg, maar we zullen altijd vriendinnen blijven. Op zo’n dag als gisteren besef ik dat ik een rijk mens ben!

De familie Bijenhof 1944 met Gerrie- r. bij tante Janna op schoot. Daarnaast zit ik- ja met die duim- bij mama. En Gerke zit tweede kind van l. bij tante Hermien ... alle drie 65.



97553-24796bda58a89301161149535dd570b8.jpg

97553-5f5996a78bd29b3a01f48dd8c6d80606.JPG
Hier  ben ik 3 maanden.. op een konijnenvelletje. Samen met m'n nichtjes Gerrie en Gerke ben ik 65 jaar en krijg ik ook AOW. Opa Bijenhof zou zeggen: "Jullie trekt van Drees." Hij was in het begin 50er jaren zó blij met het AOWpensioen dat hij daarna altijd op de PVDA gestemd heeft omdat minister Drees sr van deze partij heeft meegeholpen met deze wet.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:48 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over inbrekers.... en honden!

De pups in de buitenren.

Gistermorgen sprak ik een buurman die wat verderop woont. Die woont ook vrij geïsoleerd net als wij. Hij vertelde dat er zaterdagmorgen een oud fietsje voor de schuur had gelegen en de fiets van zijn vrouw was met kinderzitje en al gestolen. Ach die schuur hadden ze nooit op slot. En dat niet alleen. Ook de vriezer in de schuur was geplunderd. Ze hebben wel een hond, maar dat is een jachthond. Die had niks gemeld. Dat is er zo één.... die helpt de dieven nog inpakken!
Ik dacht gelijk…. Zaterdagmorgen..? De nacht van vrijdag op zaterdag was Queeny bij ons. Mark en Jennifer hadden een bruiloft helemaal in Noord- Brabant en bleef Queeny een nachtje logeren. Die nacht begon ze immers om half drie ’s nachts samen met Tessa vreselijk te blaffen. Wim had nog uit het raam gehangen en de lampen aan gedaan. Het zit er dik in dat ons een dergelijke inbraak bespaard is door onze beide geweldige honden. Normaal doen ze geen vlieg kwaad, maar als iemand die ze niet kennen aan het hek komt dan ken je ze niet weer. Je hoort aan het soort blafje wat er langs komt.
Zondagmorgen ging Tessa te keer, zoals ik nog nooit van haar gehoord heb. Ik er naar toe. Staat er een man voor het hek met twee enorme Rottweilers, die volop in de aanval willen. Hij had ze blijkbaar niet aangelijnd gehad en toen ze Tessa zagen èn hoorden wilden ze dwars door het hek… als dat gekund had. De man had ze met z’n blote handen ieder aan de halsband vast, maar  kon ze niet meekrijgen, hoe hard hij ook tegen ze schreeuwde.  Pas toen ik Tessa had afgevoerd kreeg hij ze weer enigszins onder controle.
Rottweilers… ik hou er niet van… als je alleen die grote bek al ziet!
Toen we nog aan de Kuifmees woonden had een buurman ook een Rottweiler die vaak gewoon op de oprit lag. Op een keer liet ik Laska, onze Schotse collie, die we toen hadden, uit en op de terugweg kom ik vlak langs hun huis met… inderdaad de Rottweiler op de rand van de oprit. Tot dan was ik nooit bang voor een hond. Op het moment dat we langs haar lopen blafte ze ineens zo keihard dat ik een luchtsprong maakte. Toch was het niet agressief bedoeld… meer van… Je weet het hè? Hier waak ik! Nee ik heb het niet op Rottweilers en evenmin op Dobberman Pinchers. Huuh…!!


97081-11853cd09a3bb3896ba969f9d68bac76.jpg
Eva met Queeny

97081-18256f222dd4c91146810d57fbe208a3.jpg
Wim timmert de buitenren en Alfa is erg geinteresseerd.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 21:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Dan gaan we samen weer naar huis jongen...

Eén van de weinige antieke voorwerpen in ons huis... een tegeltableau, ingemetseld in de schoorsteen. Het komt uit een oud boerderijtje dat wat verderop gestaan heeft en afgebroken is.

Eén van mijn favoriete programma’s is Tussen Kunst en Kitsch. Rick belde vanavond een kwartier voor de tijd op om even wat te bespreken, want… zo zei hij: "Straks begint Tussen Kunst en Kitsch en daar kijk je altijd naar”.
De verhalen vind ik het leukst. Vanavond was er een stijlvolle mevrouw die een Delfts Blauw mannetje bij zich had . "Ach", zo zei ze, "ik vind het gele broekje zo leuk". Het honderden jaren oude wijnkarafje, want dat was het, zou volgens de expert €15000 waard zijn. De dame verblikte geen moment. Ze zei slechts: “Dan gaan we samen weer naar huis jongen”!
Een gezellige man vertelde over de mooi gekleurde glazen lamp die z’n moeder ooit op de kop had getikt, maar door vader afgekeurd op een overloop terecht kwam. Toen hij het later meekreeg, paste het eerst niet in hun interieur en had het zonder kap en met een grote lamp 60 Watt lamp  erin de schuur van voldoende licht voorzien. Later was hij toch op een beter plek terecht gekomen.
Het bleek een echte Tiffanylamp in Jugendstil te zijn. De waarde van die “garagelamp” bleek €17000 te zijn. 
Eén man vertelde man over de erfenis van moeder. Hij had een schilderij geërfd met boten erop.  Z’n zus vond het niks en daarom mocht hij het hebben. Het bleek een goed 17e eeuws schilderij te zijn van een bekende zeeschilder en werd op €35000 geschat. Een vrouw liet een mooi ringetje zien met twee rondjes met briljantjes. “Bij ons heet het een slagring”, zei de expert, “maar de Fransen hebben een veel mooiere naam voor dit verlovingsringetje: toi et moi!”
En een jonge vrouw had met een metaaldetector samen met haar “piepvriend” een bronzen kandelaar van minstens 300 jaar oud gevonden. Ze had hem bijna weggegooid omdat er een stukje van de voet af was. Toch kreeg dit unieke stuk ook een waarde toegekend van € 5000. Ze sprong een gat in de lucht… Naar de veiling!
Wim zit ondertussen naar een spannende film te kijken. Smaken verschillen. Moet kunnen! We drinken samen nog wel een glaasje wijn als afsluiting van de dag!.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 22:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Pippeloentje-- voor Paulijne en Isa en alle andere kinderen!

Boven: De HZN (hond zonder naam), later Britt 1
Onder: Kaylee, beiden uit het eerste nestje van Scott en Tessa. Alle pups hadden een wit puntje aan hun staart, zoals het hoort bij een echte bordercollie.

Dit verhaal hoorde ik vertellen in een eerste klas- nu groep 3- toen ik nog stage liep op een lagere school in Doetinchem tijdens m’n Kweekschooltijd en heb het vaak met veel plezier doorverteld.

Ergens in een dorpje in Afrika woont een lief jongetje dat Pippeloentje genoemd wordt. Hij is 5 jaar en zal binnenkort naar school gaan. Moeder schudt af en toe haar hoofd. Pippeloentje kan soms nog zulke domme dingen doen. Als dat maar goed komt straks.
Op een dag komt oom op bezoek. “Pippeloen… we hebben jonge hondjes… Kom maar gauw eens kijken. Wie weet mag je van je moeder er wel één hebben”.   “Ga jij maar even naar tante”, zegt moeder. “Nu heb je nog vrij… ga maar lekker spelen met je neefjes en nichtjes. Pippeloen  gaat de volgende dag op weg. “Pas op bij de rivier…  vlug doorlopen en voor het donker thuis zijn”, zegt moeder voor hij weg gaat. Het is best een heel eind lopen, wel een half uur, want oom en tante wonen in een ander dorp.
Wat zijn ze blij dat Pippeloentje komt spelen en wat zijn het leuke hondjes. Ze spelen de hele dag. De hondjes zijn vreselijk lief en er is er één bij met een wit puntje aan z’n staartje. Die vindt Pippeloentje het aller- allerliefste. Als ik die zou mogen hebben noem ik hem Witstaartje, denkt hij.
Het wordt al laat en tante roept hem: “Pippeloentje… hier heb je een heerlijk pakje boter voor je moeder en ik zag dat je dat ene hondje zo leuk vindt. Vraag maar aan je moeder of je  dat ene hondje mag hebben als het groot genoeg is”. Pippeloen gaat op weg. Het pakje boter draagt hij op z’n hoofd zoals iedereen dat doet. Het is nog warm. De weg is best lang. Hij komt langs de rivier… gaat daar de bocht om en ziet z’n dorpje al weer liggen. Z’n moeder staat hem al op te wachten en kijkt hem wat raar aan. Hij glimt zo vreemd. “Mama… mama… kijk eens wat ik van tante voor je meegebracht heb…”! Hij grijpt op z’n hoofd… en pakt alleen het vette papiertje nog waar de boter in zat. De boter is helemaal gesmolten en loopt aan alle kanten langs z’n hoofd.
“Waarom doe je toch zo dom Pippeloentje”. Moeder schudt haar hoofd. “Als je weer zoiets krijgt van tante…. Dan pluk je gauw een bananenblad, rol daar het pakje boter in. Wanneer je dan bij de rivier komt, hou je het pakje even onder water om af te koelen.” “Ja mama… ik zal er aan denken”.
Een paar weken later mag Pippeloentje weer gaan spelen bij z’n neefjes. “Je weet het hè”, zei z’n moeder. “Ja… , mam”. Pippeloentje ging op weg en speelde opnieuw de hele dag met de hondjes. Wat zijn ze groot geworden. “Als je naar huis gaat mag je je hondje wel meenemen hoor”, zei tante. “Witstaartje is nu groot genoeg”.
Opnieuw roept tante wanneer het tijd is om naar huis te gaan en met het hondje in z’n armen wordt Pippeloentje uitgezwaaid. Hij loopt de lange weg langs het bos en komt bij de babanenboom. Hé… wat had moeder nou ook al weer gezegd? Hij klimt vlug in de boom en plukt een paar grote bananenbladeren en rolt Witstaartje er helemaal in. Als hij bij de rivier komt… o ja…. houdt hij zijn pakje even onder water. Dan gaat hij snel naar huis. Het is al laat geworden. Moeder staat al op de uitkijk. O… mama kijk eens… Dit is nu mijn Witstaartje. Voorzichtig pakt hij het pakje los en het natte hondje komt te voorschijn. Gelukkig is hij niet ziek geworden, maar moeder schudt opnieuw haar hoofd en zucht: ”Pippeloen…Pippeloentje… een hondje. Wanneer je weer zoiets krijgt doe je hem toch aan een touwtje”.Alle jongens hebben toch wel een touwtje in hun broekzak.
Het is bijna aan het eind van de vakantie. Nu is tante jarig. Moeder heeft vandaag geen tijd.
”Ach Pippeloentje… als jij vandaag eens naar tante gaat. Volgende week ga je al naar school. Het kan nog net. Ik pas wel op Witstaartje. Enne… geen domme dingen doen hè?” “Ahh fijn mama!” En Pippeloentje gaat op weg…langs de donkere rivier… de lange weg langs het bos en dan… de hele dag feest. Lekker taart eten en limonade drinken. De tijd vliegt voorbij.
Aan het eind van de middag roept tante hem.”Kijk eens Pippeloentje, hier heb je een heerlijk  krentenbrood  voor moeder. Dat zal ze fijn vinden.”. Iedereen zwaait hem uit en hij begint aan de lange weg. Ineens staat hij stil en denkt na ( hier begint de klas al een beetje te gniffelen)
Dan grijpt hij in z’n broekzak… pakt een touwtje en bindt die stevig om het brood. Hij loopt nu flink door… langs het bos… de donkere rivier en ziet dan in de verte moeder al staan.
“Kijk mam… wat ik voor je heb meegebracht… kijk”. Moeder kijkt en Pippeloentje houdt het touwtje omhoog…. En wat denk je........?   Eén krentje zit er nog aan het touwtje.
Volgende week mag Pippeloentje naar school…., maar hij moet daar nog héél veel leren.



95194-4eb52c1f3283f736749ce3b86181b521.JPG
Tessa jr

95194-8b905a2bba5841777f5ad43ea1b96ed9.jpg
Britt en Kaylee

95194-0dd49325754a4afa948d1155b86d5dde.jpg
Tessa met haar pups

95194-05df56a30bb7d949e9ef370b1107d64d.JPG
Hier is Scotty al gewend bij z'n nieuwe thuis en die grote vriend Kai
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Tessa en Queeny.... en Ben's broek

"Wat heb ie'j daor veur broek an?" Wim komt na het douchen beneden in een beige broek die ik niet ken. Hij heeft een paar spijkerbroeken die hij het liefst draagt in de caravan in de Achterhoek laten liggen. We gaan straks even het dorp in een nieuwe spijkerbroek kopen. "Je hebt ook nog een paar lichte broeken", had ik hem gezegd en nu komt hij beneden in deze mooie onbekende."Hij zit anders goed. Ik wist niet eens dat ik die had. Er hing ook nog een overhemd bij ", zegt hij nog. Ik ga kijken en herken een overhemd van broer Ben, je weet wel.... de enige èchte. De Ben die met Niesje ook nu weer bij ons vakantie gehouden èn opgepast heeft.
Even later gaan we op pad, Wim in z'n eigen lichte broek. Emmen is best een leuk dorp, maar wel één met stadsallures. We kopen een echte Gardeur voor € 99 bij Schomaker en een spijkerbroek voor € 25 bij C en A voor overdag. Verschil moet er zijn.
Tessa en Queeny kunnen het goed met elkaar vinden. Als ze een geluid horen van een hond of schapen terwijl ik naar de serie van James Herriot kijk worden ze actief en gaan naast elkaar voor het raam naar buiten zitten kijken. Waar moeten we zijn...?
Vannacht werden we wakker van het blaffen van Queeny. Tessa deed gelijk mee. Wim inspecteerde het erf vanuit het raam boven, maar als er al mensen met verkeerde plannen aan het hek zouden zijn geweest heeft dat geblaf ze wel op andere ideeën gebracht. Wat is een mens zonder hond?

Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl   weblog 1  vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. 
Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe het unieke boekje te bestellen is op deze website onder het kopje Kinderboekjes. Welkom! 


94450-3dd5a1c9b190a9a166efab61e0872d99.jpg
Tessa en Queeny, genomen zonder flits te gebruiken.

94450-c9fa9d617d80e748546b0cd8c4ddefc0.jpg
Hier gebruikte ik wèl flits.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 21:14 Reageer op dit bericht Stuur door

Wie zijn hoofd niet gebruikt.....

Tessa kijkt wat boos naar Toska die we wegens omstandigheden bij haar baas opgehaald hebben

Ziezo …dat hebben we weer gehad. Sara, Amber èn Hector zijn ingeënt. Op de terugweg vanuit Klazienaveen waar hij een kleine operatie moest uitvoeren bij een paard kwam dierenarts Nielen-- of dokter Harrie zoals wij hem altijd noemen-- langs. Hij had z’n vrouw Monica bij zich om hem te assisteren. Na de pony’s is Tessa aan de beurt. We gaan maar naar binnen, want de boekjes moeten ook nog ingevuld worden.
Voor ik er erg in heb staat hij ook al met de spuit bij Queeny. Ik denk vlug na. Queeny is de hond van Mark. Uit het nestje van Tessa en Scott van vorig jaar heeft Eva Queeny gekozen. 's Morgens brengt hij haar hier en om 5 uur wordt ze dan weer gehaald. Zou die al opnieuw geënt zijn in april? Ik denk van niet. Wim vraagt voor alle zekerheid : “Heb je dan wel genoeg bij je voor Wielens”? “Ja hoor”!
En Queeny heeft de spuit al te pakken. “Bij Wielens hebben ze anders wel twee honden”, zeg ik. Nee dus. Hij raakt er van in de war. Hij nam aan dat wij  twee honden hebben omdat hij er bij ons twee zag lopen en één bij Jans en Geesje. Nou moet hij voor de unieke kruising Teckel/Jack Russell ,die luistert naar de naam Lady, nog terugkomen.
Ik denk glimlachend terug aan onze opa Bijenhof die van die wijze spreuken had. Wanneer ik drie keer op en neer naar de wei moet lopen omdat ik het brood voor de pony’s vergeten ben of de laarzen vergeet aan te trekken… hoor ik hem zeggen: Wie zijn hoofd niet gebruikt…. moet zijn benen gebruiken!
Ik bel Mark voor alle zekerheid even om te informeren of Queeny haar inenting soms toch al gehad heeft in april toen ze een jaar werd.
Mark antwoordt precies als ik dacht:“Moest dat dan”?



93585-561c69513e8ade0bf5c71670cdac0cdc.jpg
Hier zie je al dat Tessa ( r) niks van Toska moet hebben. Gelukkig is ze nu als Josca heel gelukkig bij Ben en Diny en heeft ze echt haar plek gevonden

93585-d5236bcd9c308477a84f6381155a9660.jpg
Toska en Queeny, beiden uit het nestje van Tessa en Scott van vorig jaar.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Waor is de telefoongids?

“Waor is de telefoongids?” Buurman Jans komt wat druk binnen bij moeder Wielens. Geesje is weg en dan drinkt hij altijd koffie bij moe. Ik zit er ook net. Na het zwemmen ben ik even gaan buurten. Ik had ze na het Boomgaardweekend nog niet weer gezien!
“Telefoongids?”vraagt moe. “Jao… ik mot echt de oogarts bell'n”, zegt Jans. Moe kijkt hem onderzoekend aan op zoek naar iets vreemds aan z’n oog.
“Nee…. niet veur mij, maor veur deze hier”,  en hij wijst op mij. “Löp op nog gien meter bij mi’j langs en zut niks… hartstikke blind… Bel de oogarts maor”! Ik had hem niet gezien terwijl hij in het stookhok aan het werk was.
Jans is weer goed op streek. Buurvrouw begint te lachen.
“Weet ie”, zegt ze,”dat mien va net zo was…. Altied vrolijk … Altied iederene veur de gek holl’n. Jans van Jantiena is net zo en dat jochie van um  ok al. Pas was ik bi’j mien zuster en ik heur de kinder al vraogen… Is tante Dinie d’r ok en dan komt ze an met allerlei griezeligs.. een moes of zo um bi’j mie in de nekke te leggen. Ze weet gewoon dat ze dan altied sukses hebt. Ik griezele d’r van.”
Ik moet even overleggen met Jans, want morgen komt onze dokter Harrie om de pony’s en de honden van ons beiden te enten. Dat scheelt weer voorrijkosten. We moeten zien dat we ze op tijd vast hebben staan. Je leert steeds bij. Toen we onze eerste pony Katja nog hadden- dat was pas echt een loeder- kwam hij ook enten. We hadden  ze toen nog niet vast staan. Bartje, het hengstje was geen probleem, maar Katja was andere koek. Ik was er niet en Wim greep de eerste keer mis. “O… laat maar “, zei dokter Harrie. “Ik pak haar wel.” Hij gaat rustig naar Katja…praat wat… en grijpt snel het halster. Ogenblikkelijk gaat Katja er in draf vandoor… Dokter Harrie plant z’n voeten zo stevig mogelijk, maar het is een klein tenger mannetje en Katja laat hem de hele natte wei door skiën. Toch laat hij niet los en ook Katja wordt geënt.
“Zo… ik heb m’n gymnastiek voor vandaag weer gehad”, is het enige wat hij zegt.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:37 Reageer op dit bericht Stuur door

De Homeopaat

Vanmorgen heeft Wim voor het eerst in z'n leven een  Klassiek Homeopatisch arts bezocht. En ik mocht mee....
Onze huisarts met assistent-arts, ondanks bloedonderzoeken en overleg met een internist kwam er niet uit.
Wim heeft nl al acht maanden spierpijn in de schouders en in mindere mate in andere spieren. Het gekreun bij het omdraaien in bed is niet van de lucht. En laat ik het niet hebben over de akelige geluiden die hij liet ontsnappen toen hij in de caravan over me heen moest klimmen om naar het toilet te gaan.
Toen de huisarts er niet meer uitkwam en zwager Johan zelfs opmerkte dat ouder worden ook ongemakken met zich mee kan brengen.......! Oei! We hebben allemaal wel wat! Maar ja... je wilt er toch wat aan proberen te doen! Je wilt toch zo prettig mogelijk oud worden...
De chiropracter en de magnetiseur hebben we al gehad. Ik stelde hem nu een homeopaat voor. We hebben een ervaren klassiek homeopaat hier in Emmen. Vanmorgen is zijn hele doopceel gelicht in iets meer dan een uur. Alles wilde hij weten om een goed beeld van zijn patient te krijgen. Er kwam heel wat aan bod: ziekten, angsten, schrik, eigenaardigheden, veranderingen, ergernissen enz.
Wim heeft 4 pilletjes gekregen die hij in één keer moest innemen, geen caffeine, pepermunt, kauwgum in de komende maand. Bovendien niet meer dan twee glazen alcohol per dag om de lever te ontzien. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam zal door de calcium/carbonaatpilletjes 200k een oppepper krijgen en over vier weken moet hij weer even terug om te kijken hoe het zich ontwikkelt.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:18 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dat doen we vaker...

Dit lijkt precies Teckel Jippe van Ben en Diny.




Toen ik afgelopen zaterdag tussen de boeken op de boeldag keek, vond ik een boekje met Twentse spreuken. Er zitten heel wat bekende tussen. Terwijl ik bijpraatte met m’n oude schoolvrienden Henny en Wim las ik ze een paar voor.

Ik begon met het ouderwetse niet erg geëmancipeerde:
Waor boks’n sprekt mot rökke zwiegen.
Beiden glimlachten bescheiden. Ze kennen me nog wel.

De tweede volgde:
’n Goeie vrouw is het smeer an de wagen.
Daar waren ze het helemaal mee eens. De lach breekt door.

Beiden zijn al meer dan 40 jaar getrouwd. Henny met zijn Anny waar hij op de Kweekschool al verkering mee had.......... Tussen Wim en Lydia heb ik indertijd zelfs de liefde zien opbloeien. het is erg leuk om elkaar na zo lange tijd weer terug te zien.

De volgende kom ik nu tegen:
As ne vrouw nich heurn wil is ter gin roop’n an.

’t Hoes is van mie, maor miene vrouw hef de slöttel

Vriej’n en nen brille koop’n
Mo’j zelf doon.

De tweede helft van het boekje bestaat uit Nederlandse spreuken, maar gek is dat… Ik kan er niet om lachen, zelfs niet een beetje.

Vooruit hier komt er toch eentje:
De ideale echtgenoot is hij die elk woord begrijpt dat zijn vrouw niet zegt.

Nu zijn we opnieuw weer thuis. Ben en Riet in Luttenberg en wij… in Emmen. Dit gaan we vaker doen… zo’n weekendje met z’n vieren. Van het prachtige zonnige weer is niet veel over. Het wordt regenachtig.
Op de terugweg hebben we natuurlijk wel even koffie gedronken bij Ben en Diny en met Joska geknuffeld. Daarna kiezen we de prachtige route over de Holterberg die ook met dit weer heel sfeervol is.



90950-8dc57454414b1ace864f2230c9ac4673.jpg
Joska verdeelt haar tijd tussen Vera, Ben, Wim en de fietsen.

90950-b1b222ab0cdaee2b94bdcba8d09b0819.jpg
De heide bloeit op de Holterberg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:02 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over de Rotronde en een paar hazen

We worden pas goed wakker als we het geklik klak van paardenhoeven horen. Er komen nu steeds karretjes met mensen erin en dravende paarden ervoor  hier over de weg. Leuk gezicht… zwaaiende mensen.
Vandaag wordt het Bronckhorst.

We zijn net terug en m’n achterste gloeit helemaal van het fietsen… 34 km dit keer. Ik mag nog wel meer oefenen om eelt op de billen te krijgen. Onze buren een caravan verderop doen niet anders.. Vandaag de zuidelijke Graafschapsroute. Gisteren de oostelijke en morgen de westelijke. Hoe ver zei u? Ooo 50 km per dag!
Bronckhorst is altijd de moeite waard. Ben en Riet vonden het prachtig. Op de terugweg zaten we even op een bankje en zagen we iets bruins bewegen 100 m verderop in de wei en we konden niet zien of het een vogel of een konijn was. “Ik kieke wel effen”, zei Ben en sjeest met de fiets zo het weiland door…. Het waren twee joekels van hazen. Hij liet ze maar gauw met rust.
Met Ben en Riet gaan we het weekend besluiten met een etentje bij de Rotonde in het centrum van Vorden. Ik weet nog dat het gebouwd is in de zestiger jaren.
Ons aller ome Wim Bijenhof kende het woord nog niet. We hadden toen ook nergens in de buurt rotondes. Iemand wilde uitleggen waar je ergens moest zijn in het dorp…. “O’, zei oom Wim…Bie’j de Rotronde”? Echt een broer van mama. Die had het immers ook over een sesykar als ze een stationcar bedoelde of “De Ratsasa” als het restaurant De Radstake. Of de vleisbloemen voor het wilgenroosje en wanneer de forsythia bloeide  had ze het over het gele gevaar.
De Rotonde is een uitstekend restaurant waar je heel lekker èn gezellig kunt eten. Als dessert kiezen we met z’n drieen  de lekkere cappucino De Rotonde mèt likeurtje en chocola. Het einde! Ben?.... Die zit te glimmen achter een dikke sorbet met vruchtjes en slagroom.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten