Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Van groene vingers en een keurmeester

Nee… onze tuin kun je niet vergelijken met die van Henk en Anneke. Vandaag waren broer en schoonzus uit Lochem bij ons op bezoek. We lopen samen de tuin door en doen een rondje op ons erf. Anneke weet dat je met teentjes knoflook de slakken uit de hosta’s kunt houden en dat je ‘s morgens vroeg de mollenklemmen moet zetten èn controleren. Anneke heeft “groene vingers”. Bij mij zie je overal onkruid de kop opsteken, vooral als het een tijdje geregend heeft. Bij Anneke zie je geen sprietje in haar mooie tuin. Het zij zo….
We praten gezellig bij.
Lang geleden gingen we samen met hen voor het eerst op vakantie naar Badenhard naar de jachthut van de fam. Laborenz. Rick en Gerhard hebben regelmatig bij hen gelogeerd. Gerhard zelfs een jaar lang omdat hij in Zutphen op school zat terwijl wij net verhuisd waren naar Emmen. Bij Johan en Joke had hij het vaak over de frikadelletjes, maar bij Henk en Anneke waren het de pannenkoeken en al die soorten vla. Daar kon ik niet tegen op met de magere yoghurt met scheutje Roosvicee.
Henk is naast z’n werk bij de Nijha druk met de wedstrijden met jachthonden. Hij is keurmeester en heeft een uitzonderlijk goed gehoor. Een extra commando binnensmonds gegeven door een deelnemer ontgaat hem echt niet. Zelf hebben ze Raisa en Kai, beiden Duitse Staande Korthaar. Hij is behalve keurmeester ook fotograaf. Hij maakt prachtige foto’s die alom gewaardeerd worden. Niet alleen van de honden, maar ook van motorcross, Barchemse Vierdaagse en andere evenementen.

Op www.fotojacht.nl  is daar alles over te vinden.
En zijn jullie geïnteresseerd in de vereniging voor de Duitse Staande Korthaar kijk dan eens op
www.nvdsk.nl

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Tessa en moeder Kriel

Moeder Kriel past goed op haar kuikens. Vaak hoor ik ze wel piepen, maar als ik er aan kom schiet moeder  vlug onder de struiken met de kuikens in haar kielzog. Soms piept er één wat feller. Dan is die z’n moeder kwijt. Als die even terug kloekt trekt hij gauw een sprintje om weer bij de kippenfamilie te zijn. Ze beginnen al een staartje te krijgen. Ik hoop maar dat hier ook hennetjes bij zijn.
’s Nachts houdt pa Haan alles vanuit z’n slaapplek in de berkenboom in de gaten, samen met één van de jonge haantjes. De rest zit in het hok.
Gisteren wist moeder eventjes niet goed welke kant ze op moest. Ze was op het terras met haar kinders. Tessa zag ze en dreef ze voorzichtig richting ren. Maar toen ging ze ineens er een eindje vóór zitten en keek doordringend naar de kippetjes, zoals bordercollies kunnen doen. Dan keek ze naar mij. Wat moet ik nu doen… leek ze te zeggen. Het kwam helemaal goed,  moeder Kriel koos al klokkend het hazenpad…
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:24 Reageer op dit bericht Stuur door

A joyful dinner

Wim in actie!

Bijna 25 jaar geleden kwamen we met onze jongens naar Emmen. Een jaar met ups en downs volgde, maar is het hele leven niet zo? Na de verhuizing naar de Rietlanden en een nieuwe taak als vrijwilligster bij de Alfabetisering zag het er al heel anders uit. Toen we wat te vieren hadden - meestal aan het eind van een vakantie of onze trouwdag - ontdekten we de Chinees in Klazienaveen: het Nieuwe Oosten. Er hangt een grote lichtbak aan de muur met Hong Kong. Daar heeft deze familie z'n roots.
We wisten al dat ze lekkere loempia's hadden, maar we ontdekten een gerecht op hun kaart dat Joyful Dinner heet. Dat is zo'n compleet menu en wordt zo gezellig sissend binnengebracht dat het water je al in de mond loopt voor je iets gezien hebt. Door de jaren heen herkent de mevrouw ons al direct. Ze hebben drie jongens net als wij en ze vertrouwde me af en toe haar zorgen over één. Zo heb ik ook haar middelste zoon in de klas gehad. Ze waren toen net in een vakantie naar Hong Kong geweest en hij  had de stewards en stewardessen aan het werk gezien. Hij volgde de Havo/ Athaneum brugklas en wilde gewoon de Havo verder gaan volgen, want zo zei hij:"Ik wil steward worden en dan heb ik aan de Havo genoeg". Dat jong kon zo geweldig leren en had zo'n goede werkhouding dat ik hem dat uit z'n hoofd heb gepraat en het werd Athaneum. Hij is in het Hoger Beroepsonderwijs terecht gekomen.
Vandaag was het zo ineens al half zeven. Ik stelde Wim voor: Joyful Dinner? Hij zei niets, maar trok meteen z'n jasje aan.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:58 Reageer op dit bericht Stuur door

De boomhut.

Vandaag is het de dag van de boomhut. Het is vrijdag en Wim is al extra vroeg naar de markt gegaan om fruit, vis en kaas te halen. Regelmatig neemt hij ook panga’s voor Jans en Geesje en de buurvrouw mee.
Vandaag gaan de  beide opa’s samen met Robin de boomhut overeind zetten. Eva komt ook een handje meehelpen. Wanneer ik vanmiddag poolshoogte kom nemen zijn ze al aardig op weg en is het een gezellige boel. Judith voorziet ze van een hapje en een drankje. Opa Jan zit bovenin de hut te timmeren en opa Wim is aan de onderkant bezig. Het wordt prachtig. Straks kan Robin van bovenaf alles in de gaten houden. Robin glundert. Hij mag meehelpen. Er komt nog een echt puntdakje op. Als het hoogste punt bereikt is hebben ze het pannenbier wel verdiend.
Het was het verjaardagscadeau van de gezamenlijke opa’s en oma’s voor zijn 10e verjaardag.
Vanmorgen heeft de tandarts nog even een foto gemaakt van de plek waar mijn ene hoektand zat. Er is inderdaad een stuk wortel blijven zitten dat waarschijnlijk met het kaakbot vergroeid is. En dat moet er misschien straks nog uit. "Gaat u dat zelf doen"?, vraag ik de tandarts. "Nee..... dan stuur ik u door naar de kaakchirurg". "Doet die dan wat anders"?  "Nee hoor...hij doet hetzelfde als ik, alleen doet die het elke dag"!
Maar eerst mag alles lekker tot rust komen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 15:24 Reageer op dit bericht Stuur door

De Eggink-sisters

29-4-'08. Diny heeft niet teveel gezegd. Berdina en Curtis zijn een heel ontspannen stel. Wat hebben we een leuke dag gehad. Wim had de nassi al klaar en ik de pan soep. Mark had alles al voorgeproefd en helemaal goedgekeurd. Het was net als toen Harold voor het eerst naar Nederland kwam. Het voelde heel eigen. Af en toe begonnen Diny en Berdina spontaan te zingen. Sommige liederen zijn wereldwijd bekend. Ze houden allebei van Andrea Botticelli.
Ja ook nu hebben we ze de hunebedden laten zien: het hunebed in de Emmerdennen en het Langgraf. Curtis maakte daar nog een paar foto's. Ik was zo bezig met alles dat ik m'n eigen fototoestel vergat en dat gebeurt niet zo gauw. Wim was ondertussen al naar de repetitie van z'n koor. Ben en Curtis... die twee... It's only walk or talk", zei Berdina. Vrijdag gaan ze met z'n vieren een weekend naar Parijs.
De klap op de vuurpijl was natuurlijk het Oranjeconcert in de Grote Kerk. Wims mannenkoor Valerius mèt medewerking van Jan Vayne gaf een geweldig concert met behalve Vaderlandse liederen ook Bevrijdingsliederen o.a. We'll meet again. De Amerikaanse gasten werden nog apart welkom geheten. Behalve Berdina en Curtis waren er nog een paar Amerikaanse familieleden van Emmenaren. Na het concert met als afsluiting een echt oranjebittertje werd nog bijgepraat met de mensen uit Michigan.
De dag was te kort. Gelukkig zien we elkaar volgende week opnieuw in Eefde.
En daar gingen we weer: de drie Egginksisters on the backseat!
De kreet "Backseat driver" zal ik niet vergeten. Diny was in elk geval een hele goeie!! Ha!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Ik kan al weer lachen....



Het was even heftig…. Maar ik heb me toch een mooie tanden!
Wim ging met me mee en bij de stoplichten dacht ik aan een collega die met z’n vrouw voor een behandeling naar het ziekenhuis ging. Toen het stoplichten hier op rood sprongen en hij even moest stoppen… stapte zijn vrouw uit en rende weer naar huis.
Eén van de vervelendste dingen was het wachten. Ik moest al om 8.20 bij de tandarts zijn en ik moest wel een half uur wachten. Dat nekte me. Even kwam de gedachte boven die  vroeger wel eens bij me te binnen schoot.: Ik krijg liever een kind dan een bezoek als dit aan de tandarts.
Eindelijk was ik dan aan de beurt en ik kan niet anders zeggen dat van al die verdovingsspuiten die er in gingen ik weinig last had, maar mijn hart bonkte als een gek.
“Dit was het ergste”, zei de assistente om me een hart onder de riem te steken. “Straks voel je er verder niets van en hoor je alleen maar wat kraken”.
Toen de verdoving goed ingewerkt was ging de tandarts pas aan het verwijderen. Dat viel hem wat tegen met de kies die een wortelkanaalbehandeling had gehad, maar met veel boren en aparte  hefboomtangetjes ging die er toch helemaal uit. De ene hoektand gaf ook problemen en er is een klein stukje blijven zitten. Morgen gaat de tandarts er nog een foto van maken en kijkt of het zo blijven kan. Voor dat ik er erg in had waren ze er alle 9 uit en zaten de nieuwe tanden er in.
Het visualiseren met de witte cocon werkte bij het tweede deel heel goed en voelde ik geen enkele paniek meer. Ik zag de koppies van Robin en Eva voor me. Robin tilde de zware bunzingval op en zei steeds lachend: Hup … in de sloot er mee!
Dan denk je nog dat je wel veel napijn zult krijgen met al dat extra geboor. Ja... ik ben niet één van de positieve gedachten  in dit geval. “Ik zou niet verder gaan dan een paar paracetamolletjes”, zei de tandarts nog. Dat zal wel, dacht ik toen. Erg hè?
Maar nu de verdoving weggetrokken is en ik een paar tabletjes paracetamol achter de kiezen heb voel ik helemaal geen pijn… alleen een beetje volle mond.
Ik had het niet gedacht, maar ik kan nu al weer lachen!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:48 Reageer op dit bericht Stuur door

The Wild Rover?

Deze week moet Wim zelfs drie keer met z’n Eemslander Shanty’s optreden. Afgelopen zondag zat de hele dag vol optredens in Haselünne in Duitsland.  Vanmiddag stonden ze uit volle borst te zingen in de grote tent bij de aankomst van de Fietsvierdaagse in Emmen en morgen wanneer hij me na het tandartsavontuur weer afgeleverd heeft  moet er in Klazienveen gezongen worden.
De tent van de Fietsvierdaagse stond hier niet ver vandaan in de buurt van het FC Emmen Stadion. Daarom ben ik ook even op m’n snelle fiets gestapt om te gaan luisteren. Van verre hoorde ik de bekende mannenstemmen al. Midden tussen al die sportievelingen in fietsbroek , die daar bij zaten te komen van de fietstocht vond ik een plekje..
Ik trof het meteen, want Wim moest zelfs twee keer solo zingen. Z’n stem was niet optimaal na zondag, maar voor The Wild Rover klonk dat precies goed. Hij werd zelfs nog aangekondigd als de Shanty die echt gevaren heeft.
Onderweg in de auto heb ik vaak hun cd aan of een cd van een ander Shantykoor….. of de Grolsche Hofzangers natuurlijk. Je wordt daar echt vrolijk van!
Ze zijn trots op hun nieuwe klassiek geschoolde dirigente Henriëtte. Ze heeft de mannen aardig onder de duim. Mieke moest helaas om gezondheidsredenen haar stokje aan de wilgen hangen, maar in Henriëtte hebben ze een goede vervangster.
We hebben vandaag al een paar keer onze MBT schoenen geprobeerd. Ik voel m’n spieren al, maar het loopt heerlijk. Wim heeft alleen een plekje aan z’n beruchte enkel waar hij last van heeft. Maar…. de week is nog lang niet om.


55627-661424e67a29b9da4ded9b3e6e515633.jpg
De Eemslander Shanty's onder de bezielende leiding van Henriette.

55627-9a1b7e78908e249d926c5edf31860dea.jpg
Wim zingt solo  bij de Wild Rover.

55627-005921a5adeae151d8540668e92c3495.jpg
Gerrit aan de knoppen!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:46 Reageer op dit bericht Stuur door

MTB of MBT

Het was een heerlijke ontspannen behandeling bij Angelique. Ze heeft me helemaal behandeld al merk je daar op dat moment niet meer van dan een licht en warm gevoel. De voetreflexmassage was heel prettig en al behandelend praat je van alles door. Ze adviseerde om tijdens de behandeling a.s. donderdag bij de tandarts te visualiseren dat je in een witte cocon zit en aan andere dingen te denken. Ik zal m’n best doen. Ik heb al geoefend. Steeds kwamen de beelden van onze kleinkinderen boven die lekker op de trampoline aan het springen zijn. Dat moet ik me maar gaan voorstellen.
Vanmiddag was de middag van de MTB. Het doet me aan Motorbikes of Mountainbikes denken. Nee….  het is MBT en dat staat voor: Masai Barefoot Technology… heel wat anders dus! Het zijn schoenen met  een speciale zool waarbij je het gevoel krijgt dat je op blote voeten over het zand of mos loopt. Het zou klachten aan rug, knieën, benen en heupen kunnen verminderen. De spieren worden op deze manier meer geactiveerd.
Afgelopen vrijdag waren we bij Jan en Edith. Ik zag dat Edith een paar leuke sandalen droeg en vroeg er naar. Dat bleken deze bewuste MBT schoenen te zijn. "Judith vindt het niks” zei ze nog. Zij vindt ze heerlijk. Jan had er ook al een paar aangeschaft. Je mag eerst een week een paar op proef mee!
Wij zijn allebei wat aan het krukken met de spieren. Wij dachten : wat let ons om ze ook een uit te proberen. Vanmiddag ging het dus richting Hoogeveen waar je bij Feyer alles over deze schoenen te weten kunt komen. We hebben de “proefschoenen” allebei al aan. De eerste week mag je ze niet langer dan telkens een half uur dragen i.v.m. spierpijn e.d. Er is een DVD bij die je instructie geeft hoe je er het best  mee om kunt gaan. Jullie horen nog…..
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Na 25 juli.....?

Wat heb ik een last gehad van die ontstoken kies toen we twee jaar geleden bij Dick en Anda in Zd Frankrijk waren. In september of oktober zal ik dat niet meer hebben als we ze opnieuw gaan opzoeken.

Wat we na 25 juli gaan doen weten we nog niet eens precies. Dan komen Ben en Niesje hier oppassen èn vakantie vieren.
In ieder gevak een paar dagen Noord Groningen, maar verder….? Of het nu Duitsland, Brabant, België,  Frankrijk, Achterhoek of misschien…… toch nog Engeland wordt?
Eerst de tandarts a.s. donderdag en in het weekend maken we de verdere plannen. Het is net of m’n planning niet verder wil gaan dan donderdag. Ik krijg morgen eerst nog een lekkere voetreflex-massage en verdere holistische behandeling van Angelique.
Ik dacht dat ik van m’n tandartsfobie af was. Tot we in 1983 hier in Emmen kwamen wonen was ik als de dood voor een tandarts…. Al geweest vanaf m’n 3e of 4e jaar toen ik met een afgebroken tand naar de tandarts moest. Dat mens heeft me toen zo zeer gedaan dat ik haar de klomp naar haar hoofd geschopt heb. Na die tijd had ze heilig ontzag voor me, maar ik heb wat afgezweet in die wachtkamers en pijn geleden in de stoel. Het was een tijdje zo ernstig dat ik zelfs niet naar de kapper durfde omdat het geluid van  de tondeuze waarmee de nek werd bijgeschoren zo op de tandartsboor leek. Eén keer heeft de huisarts zelfs een kies bij me getrokken onder een roesje met lachgas!
 Totdat we bij onze tandarts Prakken kwamen hier in Emmen. Die vertelde steeds zo duidelijk wat hij ging doen en of het wel of niet pijnlijk zou zijn dat de angst bijna verdwenen was. Ja… tot een paar weken terug.
Ik ging hier thuis in de kamer waar de lampen al uit waren op m’n kiezengebitje staan. In de hoop dat dat nog wel rechtgebogen kon worden ging ik naar de tandarts. De jonge vervanger keek weifelend naar mijn gebit èn kiezengebitje. “Nee… daar moet tandarts Prakken zelf maar even naar kijken”. Toen kwam het!... “Tja…. die hoektand moet eruit… tja… gebitje… nee…… Ik denk dat we moeten overwegen om een hele bovenprothese te nemen". Tja… gelijk “happen”. Een week later nog een keer… en nog een keer. Complete uitleg…. heel aardig, maar nu komt die angst toch weer terug.
“Een gebit”, hoor ik veel mensen zeggen… “Heb ik al zo lang.. toen ik midden dertig was al”.
Donderdag zal het gebeuren. Precies een half uurtje heeft hij er voor gereserveerd. Negen stuks er uit en meteen het nieuwe bovengebit er in.
Ik ben benieuwd wanneer ik weer kan lachen……

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:21 Reageer op dit bericht Stuur door

De boomchirurg

Onze oude larix die weg moest werd professioneel aangepakt.

Wij zijn nogal eens op pad, Wim en ik. Dat komt voornamelijk omdat onze familie in Hattem en de Achterhoek woont. Onderweg mogen we dan graag naar de radio luisteren. Radio Drente kun je tot bijna in Zwolle  en Deventer ontvangen. Er is een ruilbeurs en je krijgt leuke gesprekjes mee.
"A'j vluuken wilt leern mo'j geit'n nemm'n", zei iemand. Klopt! Als je je afrastering niet hoog genoeg hebt... en dat hadden we nooit... vreten ze je hele tuin leeg.
Pas vertelde iemand in smeuig Drents over het snoeien van een boom voor zijn café De Kroon. Het was binnen zo donker geworden… daar moest echt wat aan gebeuren. Z’n buurman had hem nog gezegd:”Lammert, ik zol d’r een boomchirurg biej haal'n”.... Maar nee… “Dat geld kan ’k makkelijk in de zak holl’n…dat kan ‘k zelf ok wel”. Hij begon te snoeien.. eerst links en daarna rechts. Van een afstand keek buurman Hendrik mee. Nee zo was het nog niks. Nog maar eens. Iedere keer bleef er nog een raar uitsteeksel aan zitten. Die gingen er ook nog af.
Op een gegeven moment komen hun vrouwen naar buiten.”Noe zu’j ’t hemm’n”, zei Lammert. “Daor kump Grada an…waart oe maor”. Grada staat ineens stokstijf en  kijkt buurvrouw Jantje aan. Die twee kijken  of ze hun ogen niet kunnen geloven.
“Nou… wat vindt jullie d’r van. He'k dat niet netjes edaon”?
Grada en Jantje kunnen hun lachen dan niet meer inhouden. “Ja dat ku’j wel zegg’n, maor  je mag de name van je café De Kroon wel gaon verander'n”.
“Hoe bedoel ie dat”? ”Kom zelf maor es kieken… ik denke dat café Viagra noe better past”.
 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten