Archief

Wim was tevreden over mijn voorlees sessie. ‘Ie mot allene wat kalmer an doen’. Dat knoopte ik in mijn oren.

Vanavond was de Kerstviering met onze Passagevrouwen van Zuidbarge/ Rietlanden.

Het was een dag met ups en downs. Eerst vanmiddag de begrafenis van de man van Froukje , een  mede Passagelid. Max zong ook bij Wims Mannenkoor Valerius en zo togen wij vanmiddag naar Schoonoord om in een propvol kerkje het leven van Max te herdenken. De mannen van Valerius zongen a capella drie mooie liederen waarvan ' Abide with me' mijn favoriet is.

Het was ook mijn beurt om met drie andere dames koffie te schenken. Het Dorpshuis Het Hoefijzer in Zuidbarge draait op vrijwilligers en dat werkt perfect. De voormalige kleuterschool van Zuidbarge is al jarenlang in gebruik als vergader, oefen- en studielokaal. Er worden behalve koffie en thee ook uitgebreide lunches verzorgd.

Het was een mooie avond met gedichten, het verhaal van Jezus’ geboorte, en veel zingen. Bijna iedereen had een taak in het geheel. We hebben een vaste begeleider in de vorm van Gerard die alles uit het orgel haalt wat er in zit. En in de pauze kon Elly haar gehaakte engeltjes en andere kerstversiering aan de man brengen. Door ziekte van haar dochter kon die niet op de kerstmarkt staan en mocht Elly de kunstwerkjes hier verkopen ten bate van onze Passage.

En na de pauze, met Wim z’n advies in mijn oren geknoopt, mocht ik het Kerstverhaal van Jan Omvlee in het Drents voorlezen. Ze waren muisstil. Heel even dacht ik weer de verwachtingsvolle ogen van een flinke klas kinderen voor me te zien. Volgens de dames was ik geslaagd. Het Drents uit mijn mond werd goedgekeurd. ‘En….?, vroeg Wim toen ik thuiskwam. Vonden ze het wat?’ Hij kan tevreden zijn. Ik deed er 5 minuten langer over dan gisteravond.

Toen ik in 1985 begon met lesgeven aan de brugklassers van de LTS De Zuidoosthoek trof ik leerlingen die vanuit de wijde omtrek naar Emmen kwamen. Mijn taak was om ze Nederlands te geven en ik moet zeggen dat ik het meteen erg leuk vond met zo’n klas met 13 jarigen. Ze spraken nogal verschillend want de streektaal rondom Emmen gaat van het echte Drents over in het Gronings. Ze noemen het ook wel eens Kanaols naar de streek rondom Ter Apel en Stadskanaal. Ze probeerden in elk geval in de les Nederlands te spreken maar daarbuiten was dat snel over. Het toppunt vond ik een leerling uit Erica die een stukje uit een les voorlas. Het stond er echt in het Nederlands, maar hij las het zoals hij zelf praat en zoals je Daniel Lohues soms hoort.

Vanavond ben ik me aan het inlezen in het Kerstverhaal dat ik morgen bij de Passagevrouwen van Zuidbarge/ Rietlanden tijdens onze Kerstviering zal voorlezen. Alie had een goed verhaal voor me, geschreven door een Zuidbarger, Jan Omvlee, en wel in het Drents. Ik dacht eigenlijk dat ik dat wel, net als die knul uit Erica, voor kon lezen in mijn eigen taal. Maar dat viel tegen. dan zou ik het eerst helemaal moeten vertalen en opschrijven. Bovendien begrijpen de dames hier het Drents beter dan mijn Achterhoeks. Daarom lees ik het in het Drents voor. Ik heb het vier keer geoefend en nu denk ik dat ik het zonder veel rare fratsen kan voorlezen. Ik heb natuurlijk al jarenlang Drents aangehoord. Als Wim straks terugkomt van zijn Mannenkoor, mag hij mìjn Drents beoordelen.

Babbelegoegies is het woord van het jaar geworden in het Drents. Het betekent zoiets als: praatjes

‘We komen bij HOT leden tekort’, meldde Wim een tijdje terug. ‘Het zou jammer zijn als we wat groepen moeten samenvoegen’. HOT is d afkorting voor Hart Op Tempo, een soort gymclub voor mensen die iets met hun hart gehad hebben. De leeftijd varieert van ongeveer 60 tot…. Wim is er nu een half jaar bij en vindt het erg leuk. Er is een trainer èn een fysiotherapeute aanwezig. Rinus verzorgt een uitgekiende en zeer afwisselende training en Jantje houdt iedereen in de gaten en adviseert. Ik zou naast mijn aqua joggen ook wel iets aan gym willen doen en vroeg Wim: ‘Zouden ze ook leden met een verhoogde bloeddruk willen hebben?’ Hij zou het vragen.

En zo ging ik vorige week voor het eerst mee. En ik ben er achter dat het niet voor niets Hart Op Tempo heet. Ieder doet mee wat hij kan, maar er is een goed schema met een spelelement er in. Ik kreeg alleen last van mijn ene knie waar ik wat slijtage aan heb. Daarom probeerde ik het vandaag nog eens. Vanwege de kerst was er een speciaal programma en hebben we strandvolleybal gespeeld èn korfbal. Hier had ik nergens last van gelukkig. Jantje gaf me nog een oefening mee om de spieren van mijn bovenbeen sterker te maken. Dus… voorlopig blijf ik meedoen.

Bij de koffie werd er nog aan de vrijwilligers gedacht in de vorm van een kerstpakket, aangepast aan de smaak van de mensen, mèt chocola, wijn of een rollade. En na de wensen voor een fijne kerst werd alvast de felicitatie meegegeven aan het oudste lid. Die gaat 4 januari zijn 90^e verjaardag vieren. We kunnen dus nog even door….

‘Dit was ons doel van de dag: de pups van Luna, bij Henk en
Anneke.

'Als u snel bent kunt u het nog halen’. Ik uitte mijn twijfel aan
de mevrouw naast mij op het perron. Ik sta al op perron 10 in Zwolle te wachten
op de trein naar Roosendaal, want ik ga een dagje naar Diny. Ik heb nog een dag
vrij reizen en ik weet geen betere manier om die te gebruiken dan samen met Diny
op stap te gaan en weer bij te praten.
Ik wist even niet meer of ik goed
uit- en ingecheckt had toen ik uit de trein van Arriva stapte en nu met de NS
verder wilde. Tja… zo’n klein land en dan verschillende treinvervoerders.
Ik
wist zeker dat ik het niet zou redden op en neer te rennen na het advies van de
dame naast mij en dat rennen kan ik wel vergeten als 70 jarige. ‘Nou de boetes
zijn niet mis hoor’, verzekerde de dame nog. 'Ik heb voor een ritje van 1,25 een
boete gehad van 135 euro.'
Dus echt rustig zat ik niet toen de trein
richting Zutphen vertrok. Even later zie ik twee conducteurs die de kaartjes
gaan controleren. Ik ga er toch maar op af en vertel aan de vriendelijkst ogende
conducteur over mijn bezorgdheid over het inchecken. Hij scant mijn ov kaart en
zegt met een twinkeling in zijn oog: ‘Inderdaad niet ingecheckt, nou moet u weer
terug en wijst richting Zwolle ’. Gelukkig zegt hij meteen: ’Straks in Wijhe
gaat u maar even inchecken op het perron’. ‘U wacht dan wel op mij?’, vraag ik
hem. ‘ Ik ben niet zo snel met een half versleten knie.’ Dat zou hij doen. Nog
geen minuut later komt hij weer langslopen en zegt: ’Geef mij uw ov kaart maar
even dan doe ik het wel voor u! Ik zorg dat u hem voor Zutphen terug
hebt.’

Toen we 6 jaar geleden omstreeks deze tijd terug kwamen uit Nieuw
Zeeland en ons met Ben en Riet en al onze koffers in een 1e klas coupé hadden
genesteld kwam ook een conducteur langs. Wij lieten onze vrij reizen kaartjes
zien en Ben en Riet reisden met 40% korting met ons mee terug. Wim grabbelde
gauw naar zijn ov kaart ter controle. 'Nee, dat hoeft niet, zei de beste man. U
kunt die nu niet gebruiken. Het is nog dik voor 9 uur. Hij zag onze
stomverbaasde gezichten en wie weet liepen we van schrik al rood aan want we
hadden al hele verhalen gehoord over te vroeg instappen en de boetes die er op
staan. 'Bent u samen op reis geweest', vroeg hij toen, kijkend naar de enorme
bult bagage. En wij vertelden over onze reis naar Nieuw Zeeland en dat we net
geland waren. Hij keek ons nog eens aan en sprak toen: 'Ik zal jullie vakantie
niet bederven. Goede reis verder.'

Nee je hoort mij niet klagen over de
NS.

Ik hou van groen, ik hou van de tuin, ik hou van natuur in huis, maar het
moet me niet te lastig worden. Buurvrouw Wielens heeft de hele vensterbank vol
met cyclamen bijvoorbeeld. Daar hoef ik niet aan te beginnen. Die verpieteren
bij mij waar je bij staat. Ik ben ook gek op azalea’s, vooral de witte. Elk jaar
omstreeks deze tijd koop ik er een en ik begin trouw met een lauw waterbadje om
de paar dagen. Maar dan…. vergeet ik hem soms en als t-ie eenmaal zielig gaat
doen helpt zo’n badje niet echt meer. Het mooie is er dan af. Cactussen zou iets
voor me zijn, maar ik heb een hekel aan cactussen. Ik zie die stekels en denk
aan de hitte van een woestijn en dan moet ik ze al niet meer. Een paar jaar
geleden kreeg ik van buurvrouw Geesje een paar sanseveria’s, vrouwentongen
worden ze ook wel genoemd. Mama had er ook altijd wel een paar in de vensterbank
tussen de geraniums en begonia’s. Vond ik toen ook niks. Maar nu ik dit tweetal
voor het grote raam heb staan, met niet teveel er omheen, vind ik ze wel wat
hebben. Ik kan je zelfs vertellen dat ik ze in bloei kan krijgen. Vorig jaar de
ene en dit jaar de andere. Ik heb het even nagekeken. De bloei van een
sanseveria is bijzonder, wordt gezegd. Niet echt uniek, maar wel bijzonder bij
een juiste verzorging. Er stond bij dat ze het liefst heel weinig water willen,
twee keer per week een scheutje. Dat is dus de plant naar mijn hart.
Gisteren
was buurvrouw Wielens even bij ons en bewonderde de bijzondere bloei van de
sanseveria. ‘Dat he’k nog nooit ezien’, zei ze. Ik groeide ervan!