Archief

De kerk van de Carmelieten.

Dan zijn we in de hoofdstad Faro waar we nu de kathedraal gaan bekijken, maar… jammer dan, er is een kerkdienst en is het voor bezichtiging gesloten. Vasco is op alles voorbereid en na de koffie gaan we naar een andere, een kerk van de Carmelieten. Het is een kerk voor iedereen en niet alleen voor de elite van de kerk. Van buiten zou je niet zeggen dat die in Barokstijl is maar binnen des te meer. Wat een goud en uitgewerkte versieringen. Er is nog een prachtig orgel te zien die haar pijpen dwars uit heeft staan, had ik nog nooit gezien. Dat schijnt alleen in Frankrijk, Spanje en Portugal voor te komen. Er is hier in een nis ook een beeld te zien van Jozef met het kind Jezus. Waarom ook niet. Die zal hem vaak genoeg gedragen hebben.

De kathedraal.

Het is intussen al zaterdag, de dag van de verjaardag van Mark en Frank. Dat worden snel sms’jes sturen, want om 9 uur staat de bus weer voor om ons naar Faro en het oude vissersplaatsje Olhao te brengen. We nemen vandaag de kustweg en onderweg vertelt onze gids Vasco wat meer over de economie van de Algarve die vroeger in stand gehouden werd door de visserij en de fabrieken die de vis verwerkten en de fabrieken die de kalk uit de stenen van de streek verwerkten tot o.a. cement.
Nu zijn er van de 25 visfabrieken bij Olhao zijn er nu nog 5 over . De meeste vis wordt nu in Noord Afrika verwerkt omdat de arbeidskrachten daar goedkoper zijn. Verder zijn er nog de zoutpannen, maar het belangrijkste middel van bestaan is hier het toerisme dat in de 80-er jaren een enorme vlucht begon te nemen. Vooral Nederlanders, Britten en Duitsers zijn hier te vinden. Het is ook een heerlijk klimaat hier. Verder zien we langs de weg tuincentra en verschillende autobedrijven ook de wijn geeft een bron van inkomsten al is de wijn die iets noordelijker geproduceerd wordt van wat betere kwaliteit. De druiven hier zijn te zoet en wordt het alcoholpercentage te hoog. ‘Van een kleine fles wijn wordt je al Lazarus’, vertelt Vasco.

Onder de sinaasappelboom op het plein bij de kathedraal in Faro.

Misschien heb je je afgevraagd hoe we de rest van de week in onze kamer konden als het kleine magneetsleuteltje weg is. Dat werd een reservesleuteltje met een extra 10 euro borg. De volgende dag kregen we echter een sms-je van Ben. Die had nog eens op het strand gekeken, maar daar was het zoeken naar een speld in de hooiberg. Op de terugweg ging hij even bij het winkeltje vragen waar we die dag wat inkopen hadden gedaan en Wim zijn tas op de kop had gezet op zoek naar z’n portemonnee. Toen hij over een klein rond dingetje begon, dook de winkeldame meteen op de kop in de prullenmand
. Ze had waarschijnlijk die morgen bij het aanvegen van haar shopje een raar dingetje gezien. En jawel hoor… het bewuste sleuteltje was terug.

Met de stoelen van balkon en die van onze kamer wordt de kamer van Johan en Joke ingericht voor het samenzijn met Ben en Diny. Het winkeltje beneden zorgt voor een hapje en een drankje en het is samen ouderwets gezellig. Zo gezellig dat Diny terug mocht rijden!
Vandaag bracht Ben ons naar de oude binnenstad, in twee etappes. Wim en Johan lopen alvast een eind die kant op en net voor Bens auto stapt Johan zo het zebrapad op met een big smile. Vol in de remmen natuurlijk., maar hij stapte natuurlijk op tijd terug. Precies op de plek waar Ben ons brengt ontdekken we al een shopje met veel afgeprijsde kleding en schoenen. Als een haas schieten we er in. Joke scoort een prachtige broek. Als Johan en Wim zijn gearriveerd gaat het verder richting oud- Albufeira. Het is een soort kommetje waarbij in het midden een gezellig plein is. Ik moet zeggen dat Johan en Wim ons helemaal los hebben gelaten. Zonder enig commentaar kunnen we winkelen wat we maar willen. Natuurlijk is er wel op tijd een cappuccino en een lunch. Het weer is prachtig en de winkels leuk. Diny ontdekt een tas, maar die moet goedkoper vinden we. Johan probeert al z’n kwaliteiten om af te dingen, maar nee… :’ The boss isn’t there, so I cannot do that’. Jammer dan, het gaat niet door. Het is bijzonder om op 1 februari in de zon te lopen alsof het juni is. Er komt een stel van ons hotel aan dat zegt dat de wandeling vanaf het hotel gewoon over het strand prima te doen is. Dat laat Wim zich geen twee keer zeggen. Het is, vooral voor mij, ploegen door het mulle zand. Diny heeft de sandalen al gauw uit en Joke laat zich verrassen door de opkomende water en houdt er een paar natte voeten aan over. Ach… zo beleef je nog eens wat.
Even later arriveert Ben bij ons hotel en zitten we gezellig na te praten bij het zwembad…. waar de bar is.

Daar krijgen we geen spijt van. Johan komt de kamer uit en meldt al:’ Ik waog et ‘r maor op’. Hij heeft voor het eerst de korte broek aan. Vanmorgen om 10 uur is OAD Anneke present. Paolo en zijn collega staan klaar met de jeeps en daar gaat het. Op naar Faro. Daar ligt de boot op ons te wachten en er volgt een prachtige boottocht door de lagunes, een bijzonder natuurgebied met ontelbare vogels. Gids Marcio weet er alles van. De ooievaars die we hier ook zien lijken groter dan die bij ons te vinden zijn. Op het onbewoond eiland aan het eind maken we een korte wandeling. Joke neemt een lading schelpen mee. Dat wordt nog wat als dat met de verzamelde stenen mee terug moet. Eenmaal terug in Faro hebben we tijd voor de lunch en even later staan de jeeps weer klaar voor de safari naar het achterland. Eenmaal op weg naar de hoogste berg stopt onze chauffeur. Hij kijkt onderzoekend naar een smal hobbelig pad. Zou dit em zijn, lijkt hij zich af te vragen. Dan volgt een vreselijke rit hobbelend en stuiterend over iets wat je geen weg meer kunt noemen. Het blijkt een toneelspel van de chauffeurs. Schijnbaar nonchalant sturen ze de jeeps de hoogte in. Wij schijnen behoorlijk gegild te hebben. Ze zeggen zelfs dat ik de ergste was!! Onvoorstelbaar… de chauffeur vermaakte zich kostelijk… het loeder.
Maar het loon na alle doorgestane angsten is er naar. Een prachtig uitzicht bij een paar ruïnes van een oliemolen en een graanmolen. Daarna vervolgen Paolo en collega de route al grinnikend en bezoeken we nog een grote farm in het binnenland, 1200 ha groot. Ze bestaan van schapen, olijven, vijgen, pompoenen en allerlei producten die ervan gemaakt worden. Er wordt zelfs van vijgen een sterk drankje gedestilleerd, wat natuurlijk ook geproefd moet worden. Al met al een bijzondere dag!
En morgen gaan we weer op pad, een halve dag excursie die al bij het programma van de OAD ingepland is.

Jullie hoeven geen medelijden met ons te hebben. We hebben een leven als god in Portugal. Tot nu toe zijn we erg onder de indruk van de omgeving, het klimaat en de vriendelijke mensen. In het resort waar Ben en Diny zich genesteld hebben stikt het van de Nederlanders èn Engelsen. Ze kunnen zo via een trap- wel een hele lange- naar het strand en terug. Wijzelf hebben vanuit onze kamer uitzicht op het zwembad en de zee. Prachtig!
Natuurlijk stak er een probleempje de kop op als je een dagje op pad bent en Wim hesje in, hesje uit doet. Toen Ben ons bij het hotel weer afzette na een middag bij Ben en Diny was hij zijn magneet sleuteltje van de kamer kwijt. Twee keer alle zakken nagezocht, ik ook nog weer eens, maar nee die bleef weg. In de kamer laten liggen misschien? Met de piccolo van het hotel kijken. Ook niet. Ben gebeld… ook daar niet. In het winkeltje daar misschien? Daar heeft hij ook nog de rugzak in en uitgepakt op zoek naar de portemonnee. Ben gaat vandaag kijken. Wij hebben intussen al een ander, 10 euro… dat wel!
Vandaag wordt het dus een excursie naar de Lagunes bij Faro en een Safari tochtje het binnenland in.

Na alle consternatie van riemen af, controles, jassen uit, enz. zie ik Johan kijken naar de opvolgers bij de controle. Hij schiet in de lach als hij een man de broek zo'n beetje tussen de knieën ziet zakken.
We zijn intussen de reisdrukte te boven, hebben lekker geslapen en na een uitstekend ontbijt krijgen we de uitleg van Anneke van de OAD. Er blijkt hier genoeg te zien en te beleven, ook in de wintertijd. Onze plannen zijn voor morgen al klaar. Het wordt een gecombineerde safari/ boottoer rondom Faro. We hebben er zin in.
Johan belt Ben dat we klaar zijn. Die zit meteen in de auto om ons op te halen... Dan zoenen we onze overwinteraars. Erg leuk en gezellig om zo een dagje bij elkaar te zijn. We wandelen lekker naar beneden naar het strand, eten broodjes en drinken een portje en een pilsje voor de mannen. Het is wonderlijk om zo midden in de winter in de stralende Portugese zon te zijn en allerlei mensen in zwembroek te zien zonnen. Nee.. zover gaan we niet maar wel zoeken we het strand weer op om nog even in de namiddag wat zon te pakken.