Archief

Opa Bijenhof is 87 jaar geworden, een gezegende leeftijd. Iedereen was het daarover eens!
Tante Riek ondersteunde mama de laatste tijd bij het verzorgen en oppassen van opa. Het uitgebreid wassen van opa kon mama niet. Dat deed pa. Hij ging met een teiltje warm water en een handdoek naar opa’s kamer, trok een ernstig gezicht, kuchte een keer en waste hem met liefde. Later kwam geloof ik de wijkverpleegster.
Toen opa overleden was kwamen broer en zussen bij elkaar om over de schamele overgebleven bezittingen van opa te praten Veel te verdelen was er niet meer, een paar persoonlijke dingetjes…het hoefijzer, het prentje met ‘My times are in Your hand’ en wat foto’s. Het enige bezit van, ook nog beperkte, waarde was het kabinet. Het had altijd op “De Haar” en later in opa’s kamer op ‘De Boomgaard’ gestaan. Tante Hermien toonde grote interesse in het kammenet van heur vader. Ook tante Riek streek liefdevol over het onderstuk van het kabinet en zei: ”Ik zol d’r wel een dressoir van willen laoten maken”.
En mama zei: ”Dat kammenet steet hier goed, hef hier altied estaon!” Daar was tante Hermien het niet mee eens: ”Ik heb d’r wel gien plaatse veur, maor bi’j Janneke zol e ok heel goed staon!” De zussen kibbelen op een gemoedelijke manier nog wat door. Oom Wim hoeft hem helemaal niet: “Dat olde ding!”
Tante Hermien heeft haar kruit nog niet helemaal verschoten en zegt uiteindelijk: ”Eigenlijk heurt e bi’j een Bieënhof te staon…bi’j jullie Gert.” Oom Wim maakt meteen korte metten met de woorden: “As e naor Gert geet………den maakt ‘r gelieke brandholt van...... Mor ik vind dat Coba d’r recht op hef. Die hef ze beide an ’t ende ebrach!” En zo gebeurde het!
Het kammenet van opoe en opa bleef staan.

Het is altijd een gezellig halfuurtje na het aquajoggen in het Aquarena zwembad. Dan is er bij de koffie tijd voor lief en leed en komen er verhalen boven water.... uit het leven gegrepen. Eén van ons is een echte Brabantse en dat kun je horen. Ze vertelt met verve over de oude boerderij van haar opa en oma waar twee ongetrouwde ooms bleven wonen na de dood van hun ouders. Toen die dan uiteindelijk besloten om naar het bejaardenhuis te vertrekken kreeg iedereen die langs kwam iets uit hun huis mee en dat waren vaak mooie antieke dingen. De oude kandelaars die zij graag had gehad waren al verdwenen maar ze hadden nog een oude groen uitgeslagen koperen ketel voor haar… zonder deksel.. dat wel. Wij zeiden al: ’Ga er mee naar Tussen kunst en kitsch, dan zullen ze wel zeggen: ’Als u nou dat dekseltje er nog bij had gehad was zo’n oude ketel misschien wel 1500 euro waard.’ Ik kon het niet laten en vertelde over de verdeling van opa Bijenhofs nalatenschap die voornamelijk bestond uit een oud kabinet waar toen even over gediscussieerd moest worden. Ze kwamen niet weer bij. ‘Wat is dat toch voor taal die jij spreekt, je bent niet van hier, dat hoor ik wel’, zei een van mijn medezwemsters. Want natuurlijk bootste ik de stemmen van ooms en tantes na zoals ik ze indertijd van mama hoorde. In Emmen woont veel import, vanuit het hele land kwamen ze deze kant op, meestal vanwege het werk. De werkgelegenheid is nu niet meer wat het geweest is, maar huizen zijn er genoeg en er wordt nog steeds bijgebouwd.

Van Queeny hebben de kippen niets te vrezen, maar.... de haan blijft op zijn hoede.

En het werd steeds witter. Wim ging er met de auto nog wel even uit. Hij is tegenwoordig op speciale gymnastiek dat de naam draagt: Hart op tempo. Hij is er erg enthousiast over. Alleen waren vanmorgen slechts de mannen op komen dagen. De vrouwen durfden de deur niet uit. Zo stond ik ook om 1 uur kant en klaar om naar mijn Nordic Walking groepje te gaan. Wim zou me brengen, die maakt een beetje sneeuw niet uit. Maar het sneeuwde zo hard en net op tijd ging de telefoon. Trijnie vertelde dat iedereen had afgebeld en dat ze daarom mij maar belde om maar een keer over te slaan.
We brachten daarom buurvrouw Wolterdien een bezoekje en zagen daar wat stoere fietsers en wandelaars voorbij komen. Je kon alleen midden op de weg fietsen… als je durfde tenminste. Op een gegeven moment zagen we dat een fietser in de sloot verdween. Het liep goed af. Hij krabbelde de sloot uit, sleepte de fiets overeind en liep maar verder. Meteen schoot me mijn uitschieter te binnen vlak voor kerst een paar jaar terug. Ik kwam bij hen vandaan, mèt een kip die we bij Jans besteld hadden in het mandje voorop de fiets. Op de heenweg had ik gewoon kunnen fietsen, maar omdat het ineens spekglad was geworden probeerde ik lopend naar huis te gaan, maar gleed meteen met fiets en al onderuit, kwam ongelukkig terecht en de kip zag ik met een vaartje vooruit glijden. Ik heb wekenlang last van mijn rug gehad en ook nu nog steeds heb ik die wegglijdende kip op mijn netvlies.

Hattem, 20 januari 2013.

Gistermorgen had ik even het elfstedentochtgevoel, tenminste dat leek me zo. Toen we naar Bargeroosterveld fietsten hadden we de oostenwind pal tegen en daardoor leek het veel kouder. In de Gerardus Majella kerk werd een oecumenische kerkdienst gehouden, zoals dat ieder jaar één keer gebeurt in Emmen Oost. Het bleek een erg geslaagde dienst met veel zingen. Bovendien is er in deze mooie oude kerk veel te zien, prachtige schilderingen en glas-in-loodramen. Jorinde Muter en haar man geven het goede oecumenische voorbeeld door hun kinderen bij beide kerken te betrekken. Vandaag waren er twee van hen misdienaars, terwijl ze ook vaak in de Schepershof te zien zijn. Het was niet gemakkelijk om zo’n oude kerk te verwarmen en iedereen had z’n jas maar aangehouden. Maakte niets uit. Bij de koffie in het bijgebouw was het wel lekker warm en de Bargeroostervelders tracteerden royaal op dikke gevulde koeken. Bij ons kan er alleen een klein koffiekoekje af. Maakt ook niets uit.
Gistermiddag hoefde Agnes niet opgehaald te worden, we brachten haar thuis omdat we meteen door gingen naar Hattem. Daar konden we nog even als familie bij elkaar zijn voor Henry en Tonny weer naar Canada vertrekken. We hadden nog geluk met het weer. Het begon bij Zwolle pas licht te sneeuwen en op de terugweg lag er nog bijna niets. Pas bij Emmen had de sneeuw ook ons ingehaald. Ben benieuwd hoe het er morgen uitziet, dacht ik toen! Nou... erg wit!.... Erg wit...

Je hebt van die mannen die voor hun eerste verjaardag als vader een trein vragen. Ik ken verscheidene vaders die op zolder zo’n treinstel hebben rijden. Nee jongens, niet aankomen… ik druk wel op de knopjes..
Nee niet Wim. Die maak je blij met een weerstation of een oorlogsboek voor in de vakantie of een grote handdoek voor in de sauna. Ook kreeg hij wel eens een horloge of om de zoveel jaar een zilveren ketting met een Hugenotenkruisje. Die draagt hij alle dagen. Een paar keer per jaar wordt die ketting met kruisje in heet sodawater met een prop aluminiumfolie gelegd. Je ziet de chemische reactie en daarna poets ik hem tot hij weer helemaal blinkt. Ik leerde die methode vroeger al bij scheikunde.
Dit jaar kon hij niets bedenken, Nou ja… hij wilde wel een goede keukenweegschaal, of een goede pan. Voor mij had een nieuwe prullenbak de voorkeur, een mooie. Het is het allemaal geworden.
Toen logeermeisje Agnes gisteren kwam kreeg hij iets voor onder de douche en een lekker luchtje, je weet wel ....waardoor je hard moet lopen in de stad om alle meiden van je af te kunnen houden. Ook goed.
Vandaag werd de nieuwe pan ingewijd. Hij is uit de kunst. Het werd een lekkere hutspot. Helemaal goedgekeurd!

Ook oma had haar eigen plekje bij de dagopvang.

Ik hou van columns. Ze zijn kort, maar er zit altijd een leuke draai in… en iets herkenbaars. Daniel Lohues heeft er één in onze Zaterdageditie van het Dagblad van het Noorden. Hij is hier in de streek opgegroeid en dat merk je. Marga Kool en haar man Jan Veenstra, beiden uit Drente, hebben er samen één en ook die mag ik graag lezen. Niet iedereen is zo op ze gesteld vernam ik pas, maar sinds ik een boek over haar jeugd gelezen heb en Jan Veenstra over zijn jeugd heb horen vertellen in de Taalwerkplaats, kunnen ze voor mij niet meer stuk. Dit keer zijn ze aan het mijmeren over de zorg waarvoor je tegenwoordig bijna niet meer voor in aanmerking komt. Wanneer één van hen of allebei dement of gehandicapt raken, zullen ze er wel op aangewezen zijn. ‘Als we erin mogen gaan we samen hè’, sprak Marga. ‘Tuurlijk, maar ik wil wel m’n eigen plekkie’, vond Jan. En hij verwijst naar de bejaarden die zo gesteld zijn op hun eigen plek aan de eettafel.
Ik moet meteen denken aan buurvrouw Wiechien, in het Zorgcentrum, die haar plekje aan tafel ineens zag ingenomen door ’iene uut ’t westen’. Die was niet van plan om te verkassen. Ze vond dat mens toch al niks met haar poeha en had haar van de plek geslagen. Ze werd voor een paar weken geschorst. Mocht even niet meer beneden in de eetzaal komen.
Jan stelde zijn 'Kool' maar voor om alvast te oefenen met het veranderen van plek in hun sponde, maar was halverwege de nacht toch maar weer over Kool heen gekropen. Het viel niet mee om je eigen plekje in te ruilen.
Kan voor Wim ook nog wat worden als het zover is. Hij heeft zowel in de kamer als aan de keukentafel zijn eigen plaatsje die hij niet afstaat. Meestal gaat hij als het bezoek binnen is voor zijn eigen plekje staan en wijst in het rond: ‘Mensen gaot d’r zitten!’