Archief

Zomer 2005. Wim blaast het vuur aan in het oude olievat op het dek bij Fred en Gera. Snowball houdt de wacht.

Ineens staan er een stuk of vijf mensen om me heen. Geschrokken kijken ze naar mij en vragen bezorgd hoe het met mij gaat. Ik lig op de grond half onder mijn fiets. Ik weet niet eens precies wat er gebeurde. Tegen de middag fietsten we samen naar de markt, gewoon even wat rondstruinen. En toen we naar huis gingen namen we het voetpad langs de Angelinoflat. Maar toen we weer op de straat kwamen zag ik een auto aankomen waarvoor ik wilde remmen, maar wat er nou misging weet ik niet meer. Ik kiepte gewoon om en kreeg een handvat onder mijn knie. Ik had even nodig om bij te komen van de schrik. Onder de bezorgde blikken trekt Wim me weer overeind. Ik kan alles nog bewegen en de pijn onder de knie valt ook mee. De man in de auto waarvoor ik zo hard remde komt zelfs nog informeren of we hulp nodig hebben. Vertel me niet dat de mensen in deze tijd niet meer zouden omzien naar elkaar.
Terwijl we naar huis fietsen voelde ik een dikke bult opkomen links onder mijn knie en eenmaal thuis bindt Wim er met een theedoek een pakketje om uit de vriezer, dat daar speciaal voor kneuzingen e.d. ligt te wachten. Na een uurtje languit in de stoel is de bult al wat geslonken.
Vanavond bij ons kampvuurtje gooit Wim een ander pakketje, zo'n speciaal zakje uit de 'one dollar store' uit Canada, in het vuur. Het werkt nog. Allerlei kleuren blauw en groen verschijnen in de vlammen. En even komen de herinneringen aan die vakantie in 2005 weer boven.

‘Zijn we nog vrienden?’ Chiropractor Nimo heeft zonet Wim onder handen genomen. Z’n rug heeft hij vorige week al stevig behandeld en is veel beter. Maar de voet wil nog niet. Die zit vast en Nimo heeft hem op zijn eigen niet zo zachtzinnige manier losgewrikt. Het kwam hard aan zo te zien en te horen, maar je kent het gezegde van de zachte heelmeesters. Toen Wim weer op z’n benen stond klopte Nimo hem op de schouder met deze vraag: ’Zijn we nog vrienden?’ Wim antwoordde adrem: ’Ik geef je vijf minuten’. Gisteravond moest hij met die voet in het warme water. We hebben zo’n voetbadje dat zo lekker trilt en borrelt en ik had nog lavendelkorrels om er in te doen. Dat deed zijn werk. En zo is hij vandaag weer boven jan. Wim kreeg bovendien het advies om meer water te drinken… is beter voor de tussenwervelschijven. Dus staat er nu steeds een flesje water klaar voor gebruik. Maar ja… meer water erin… moet er ook weer uit.
Mijn rug en nek zitten ook weer los. Ik kreeg wat oefeningen mee voor de buikspieren. Nimo denkt dat daardoor mijn problemen met lopen kunnen verbeteren. Ja ja… wij worden wel een dagje ouder en je wilt toch wat kunnen ondernemen.. toch?

‘Er lopen er nu weer vijf’. Wim heeft net z’n ochtendrondje langs katten, kippen en schapen gedaan. ‘Wat vijf? Er zijn toch 5 kippen,..... vier hennetjes en dat jonge haantje?’
‘Nee… in de wei.. ik zag net een lam geboren worden’. Ik sta even met mijn oren te klapperen. Vorige week zijn de andere lammeren net gespeend en afgevoerd naar een wei met alleen ooilammeren en de zwarte ram naar een weitje met jonge ramlammeren. Nu krijgen de ooien een paar maanden om helemaal weer op krachten te komen voor het dek seizoen aanbreekt. Eén schaap was gust gebleven…… dachten we dus. Nee dus.. Ergens eind februari moet die dan toch gedekt zijn.
Ik bel meteen Rob om de verrassing te melden. ‘Rob… je hebt gezinsuitbreiding’. ‘ Gezinsuitbreiding?’ Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan me even niet volgen.
‘Die ene ooi die geen lam had heeft er nu wel één. Wim zag het net geboren worden’,, vertel ik hem.
‘Nee… dat kan helemaal niet.’ Maar een onbevlekte ontvangenis komt bij schapen echt niet voor en Rob z’n hersens hoor ik bijna kraken.
‘Wacht es… dit was die uitbreker… die heeft aan het eind voor ze 11 maart bij jullie kwam een tijdje op stal gestaan …en daar was ook dat ramlam bij dat slecht liep door kromgegroeide voorpoten. Die heeft dus dit kunstje geflikt’. Rob is er niet echt blij mee. Dit lam groeit nu alleen op en de moeder is tegen het dekseizoen er nog niet klaar voor.
Maar voor mij is het een cadeautje. Weer lekker bij de wei zitten en kijken naar de schapen met toch weer wat jongs erbij.
'Maar ik gun je je cadeautje', voegt Rob er wel aan toe.