Ben van Londen

Zomer 2005. Wim blaast het vuur aan in het oude olievat op het dek bij Fred en Gera. Snowball houdt de wacht.

Ineens staan er een stuk of vijf mensen om me heen. Geschrokken kijken ze naar mij en vragen bezorgd hoe het met mij gaat. Ik lig op de grond half onder mijn fiets. Ik weet niet eens precies wat er gebeurde. Tegen de middag fietsten we samen naar de markt, gewoon even wat rondstruinen. En toen we naar huis gingen namen we het voetpad langs de Angelinoflat. Maar toen we weer op de straat kwamen zag ik een auto aankomen waarvoor ik wilde remmen, maar wat er nou misging weet ik niet meer. Ik kiepte gewoon om en kreeg een handvat onder mijn knie. Ik had even nodig om bij te komen van de schrik. Onder de bezorgde blikken trekt Wim me weer overeind. Ik kan alles nog bewegen en de pijn onder de knie valt ook mee. De man in de auto waarvoor ik zo hard remde komt zelfs nog informeren of we hulp nodig hebben. Vertel me niet dat de mensen in deze tijd niet meer zouden omzien naar elkaar.
Terwijl we naar huis fietsen voelde ik een dikke bult opkomen links onder mijn knie en eenmaal thuis bindt Wim er met een theedoek een pakketje om uit de vriezer, dat daar speciaal voor kneuzingen e.d. ligt te wachten. Na een uurtje languit in de stoel is de bult al wat geslonken.
Vanavond bij ons kampvuurtje gooit Wim een ander pakketje, zo'n speciaal zakje uit de 'one dollar store' uit Canada, in het vuur. Het werkt nog. Allerlei kleuren blauw en groen verschijnen in de vlammen. En even komen de herinneringen aan die vakantie in 2005 weer boven.

‘Zijn we nog vrienden?’ Chiropractor Nimo heeft zonet Wim onder handen genomen. Z’n rug heeft hij vorige week al stevig behandeld en is veel beter. Maar de voet wil nog niet. Die zit vast en Nimo heeft hem op zijn eigen niet zo zachtzinnige manier losgewrikt. Het kwam hard aan zo te zien en te horen, maar je kent het gezegde van de zachte heelmeesters. Toen Wim weer op z’n benen stond klopte Nimo hem op de schouder met deze vraag: ’Zijn we nog vrienden?’ Wim antwoordde adrem: ’Ik geef je vijf minuten’. Gisteravond moest hij met die voet in het warme water. We hebben zo’n voetbadje dat zo lekker trilt en borrelt en ik had nog lavendelkorrels om er in te doen. Dat deed zijn werk. En zo is hij vandaag weer boven jan. Wim kreeg bovendien het advies om meer water te drinken… is beter voor de tussenwervelschijven. Dus staat er nu steeds een flesje water klaar voor gebruik. Maar ja… meer water erin… moet er ook weer uit.
Mijn rug en nek zitten ook weer los. Ik kreeg wat oefeningen mee voor de buikspieren. Nimo denkt dat daardoor mijn problemen met lopen kunnen verbeteren. Ja ja… wij worden wel een dagje ouder en je wilt toch wat kunnen ondernemen.. toch?

‘Er lopen er nu weer vijf’. Wim heeft net z’n ochtendrondje langs katten, kippen en schapen gedaan. ‘Wat vijf? Er zijn toch 5 kippen,..... vier hennetjes en dat jonge haantje?’
‘Nee… in de wei.. ik zag net een lam geboren worden’. Ik sta even met mijn oren te klapperen. Vorige week zijn de andere lammeren net gespeend en afgevoerd naar een wei met alleen ooilammeren en de zwarte ram naar een weitje met jonge ramlammeren. Nu krijgen de ooien een paar maanden om helemaal weer op krachten te komen voor het dek seizoen aanbreekt. Eén schaap was gust gebleven…… dachten we dus. Nee dus.. Ergens eind februari moet die dan toch gedekt zijn.
Ik bel meteen Rob om de verrassing te melden. ‘Rob… je hebt gezinsuitbreiding’. ‘ Gezinsuitbreiding?’ Het is even stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan me even niet volgen.
‘Die ene ooi die geen lam had heeft er nu wel één. Wim zag het net geboren worden’,, vertel ik hem.
‘Nee… dat kan helemaal niet.’ Maar een onbevlekte ontvangenis komt bij schapen echt niet voor en Rob z’n hersens hoor ik bijna kraken.
‘Wacht es… dit was die uitbreker… die heeft aan het eind voor ze 11 maart bij jullie kwam een tijdje op stal gestaan …en daar was ook dat ramlam bij dat slecht liep door kromgegroeide voorpoten. Die heeft dus dit kunstje geflikt’. Rob is er niet echt blij mee. Dit lam groeit nu alleen op en de moeder is tegen het dekseizoen er nog niet klaar voor.
Maar voor mij is het een cadeautje. Weer lekker bij de wei zitten en kijken naar de schapen met toch weer wat jongs erbij.
'Maar ik gun je je cadeautje', voegt Rob er wel aan toe.

Het is behoorlijk vol op camping De Boomgaard en de stemming is opperbest, vooral nu het weer zich van z’n goede kant laat zien. En dat werd tijd, want dit kon je geen zomer meer noemen. Vandaag hadden een aantal campingbewoners een klootschietmiddag georganiseerd. Iedereen die dat wilde mocht meedoen. Johan had een stuk of acht kloten op Marktplaats weten te versieren en om precies drie uur was het zover. Met 41 man en vrouw werd er gestart voor een rondje klootschieten rondom de Boomgaard. Vaste gast, sinds de start van camping de Boomgaard, Ton ging halverwege de route de groep met frisdrank opwachten en ook na thuiskomst werd er een happy hour ingelast.
Zonet zaten ze met z’n allen rondom het jeu de boule veld te barbecueën.
Voor weggingen mailde ik onze vrienden Ben en Riet nog even over onze plannen om er een paar dagen tussenuit te gaan. Op onze weg heen en terug komen we vlak langs Luttenberg en stelde in die mail voor om mee te gaan òf als dat niet uit kwam om op de terugweg even langs te komen om bij te praten. Maar we hadden nog niets gehoord. Net ging de telefoon. ‘Jao wi-j bunt d’r net weer van ons kennismakingsweekendje veur de camperreize naor Corsica en laezen de mail. Is t’er nog plaatse daor?... Dan komme wi-j d ‘r an.’
Ze kwamen net binnen: ’Wi-j bunt nog nooit zo gauw op vakantie egaon’, roept Riet al door het raampje.

Lang heeft Wim gezegd: 'In de vakantie geen telefoon, krant of tv'. Maar een mens kan veranderen. Nu steeds de gsm bij de hand, de Telegraaf die hij verafschuwt ligt in de recreatieruimte en de tv? Je ziet het... er wordt net zolang gezocht naar de beste ontvangst van de Digitenne die we thuis zo node missen. Daar hebben we nog steeds geen ontvangst en moeten we wachten op de herbouw van de toren in Smilde.

Soms blijkt kamperen behelpen. Je vergeet altijd wat. Zo had ik de thermoskan waarop ik altijd de koffie zet met een filter erop, vergeten. Zit ik te emmeren met een filter op een mok en giet ik de koffie over in een andere thermoskan die toevallig een te kleine opening heeft om het filter op te kunnen zetten.
Wim was erg blij dat hij hier de tv met digitenne kon gebruiken want huis wil dat nog niet. Het herstel van de toren in Smilde duurt nog een paar maanden. Maar hier zou het weer kunnen als je tenminste het signaal kunt vinden. Dat duurde nogal. Op het dak, buiten het raam… nergens was er bereik. Tot ineens achter de caravan het ding begon te laden. Toen werd er een paal neergezet en de buitenantenne er provisorisch op vastgemaakt. Het was half tien toen Wim zich tevreden op de bank uitstrekte voor de tv.
Je kunt natuurlijk ook net doen als het nog oudere echtpaar dat hier pas kampeerde. Die waren met een klein tentje. Dat wilden ze ooit nog eens doen.... ècht kamperen. Het tentje was zo klein dat de man er als laatste achterstevoren in moest kruipen.
Jullie snappen het al… we zijn weer een paar dagen op camping De Boomgaard. Het staat hier lekker vol en wij hebben een plek met vrij uitzicht. De luifel is opgezet want de wind is nogal koud. Buren èn Mark èn schapenman Rob nemen de honneurs waar voor huis en veestapel.