Archief

Nog even voor een boerenschnitzel naar 't Praothuus aan het eind van 18 dagen samen op pad. 'Wel efkes zeggen da'j van camping de Boomgaard komt hè...', zei Johan nog.

Ken je dat … om je zonder televisie, radio en bijna zonder communicatiemiddelen toch te vermaken? We hadden geen radio of tv bij ons tijdens onze vakantie en het bereik van internet was op de meeste campings minimaal. Ik kan je vertellen… het went gauw. We hadden wel boeken bij ons en natuurlijk Ben en Riet. Op de avonden dat we samen in of voor onze caravan zaten kwamen de familie- en andere sterke verhalen aan de beurt, een beetje zoals dat vroeger gebeurde tijdens de winteravonden bij het vuur. Ben en Riet komen beide uit een groot gezin en geloof maar dat er ook veel mopjes verteld zijn. Ben wist er nog wel een paar. Hij twijfelde even terwijl hij mij aankeek of hij het zou wagen, maar hij ging toch van start.
-De meester op school vroeg de kinderen of ze wel muziekinstrumenten kenden. De een na de ander stak de vinger op: een blokfluit meester, een viool meester, een gitaar meester, een orgel meester, een saxofoon meester. Toen stak ook Jantje z’n vinger op…’ Ja Jan, zeg het maar’. ‘Een saksosie meester’. ‘Wat zeg je… een zakzozie..?’ Nee daar had meester nog nooit van gehoord. ‘Wat is dat voor een muziekinstrument, Jan?’ ‘Dat weet ik ook niet meester, maar gisteren kwam mijn vader uit de douche en liep zo de slaapkamer in. Mijn moeder zei toen: A’k die saksosie zit ‘r weinig meziek meer in.’-

‘Hé, mo-j daor es zien… broeder Canutus… den was vrogger leider bie-j Ratti’. Johan wijst op een foto in het boekje over de Kranenburg. Ratti was de voetbalclub van de Kranenburg. Johan en Joke zijn bij ons in de caravan en ik laat het boekje zien dat Peter Koers opstuurde. Hij groeide op op de Kranenburg, is nu boekbinder van beroep in Nürnberg en heeft dit mooie boekje samengesteld en ik kreeg het van hem opgestuurd. Broeder Canutus was een Franciscaner broeder die veel goeds heeft gedaan voor de gemeenschap. Hij was een bekende figuur en regelmatig kwam je hem op de fiets tegen. Voor niet- Katholieken was dat iets bijzonders, een man in zo’n donkerbruin gewaad en een touw om z’n middel. Zwager Ben heeft als kind zo’n broeder zien fietsen en vroeg zijn moeder: ’Mama… geet den een koe uut de weie halen?’ Tja wat doe je anders met zo’n touw. Moeder Wagenvoort heeft vaak verteld: ’Wet ie wat onze Bennie zeg…?’ En dan kwam dat van die koe.
Het is een leuk boekje dat Peter samenstelde. Er staat veel in over de omgeving en de geschiedenis van het ontstaan van de R.K gemeenschap. De barones van Dorth tot Medler heeft er een grote rol gespeeld. Dat die R.K. waren wist ik wel. Opoe Eggink, uut Mossel, die toen op een boerderij onder het Medler woonde, vertelde ooit dat toen vader Hein werd geboren ze blij waren dat hij op 26 juni geboren werd en niet de 29e, want dat was de dag van de H Petrus en Paulus. Dan was het uitgemaakte zaak hoe dit kind zou moeten heten. Dat zouden ze zelf niet mogen bedenken, maar zou dan Peter of Paul moeten zijn en dat was in een boerenfamilie niet gewoon. Zo’n invloed hadden de hoge heren in die tijd nog.
We maken er nog een gezellige dag van. Na de koffie en de soep bij Ben en Diny gaan Riet en ik Vorden in… we gaan shoppen. De laatste dingetjes worden aangeschaft, we drinken koffie bij de Rotonde en gaan huiswaarts naar camping de Boomgaard.

Nog prachtige lavendel en een roos bij Piet en Marry.

‘Tsjonge jonge wat hebt ze hier een koplampen’, zegt Ben. We zijn nog even nog naar de overkant bij de supermarkt gegaan in Emmelshausen. Het is een soort voordelige markt, een soort Action zoals we die bij ons hebben. Ik kijk in het rond… waar zijn ze dan die koplampen. Maar Riet snapt em al. Die kent haar mannetje al langer. Ze wijst op de rijen bh’s die daar rijen dik aan de overkant hangen. Het is me er eentje die Ben. Het zal een gezellige boel geweest zijn bij hen thuis.. 12 kinderen. Zijzelf zijn al heel blij met de drie nu volwassen kinderen en hun 5 kleinkinderen.
Die avond zitten we buiten naar de schepen te kijken die voorbij varen op de Rijn tot een onweersbui ons naar binnen jaagt. We plannen alvast onze terugtocht. Het eindpunt staat al vast. Dat wordt camping de Boomgaard. Wim rijdt voorop, maar bij Arnhem komen we per ongeluk op een afrit naar Rheden terecht. We volgen noodgedwongen de oude weg naar Zutphen, maar wat is die mooi! De prachtige weg met bomen bij Middachten, de Steeg dat herinneringen oproept aan tante Heintje en haar gezin en de Posbank, ome Gijs en tante Mies die daar in de vrije natuur woonden omdat ome Gijs er jachtopziener was.
En dan zitten we zomaar even later bij Johan en Joke aan de koffie. De camping staat vol. We mogen op een extra veldje staan. Alles ligt er piekfijn bij, keurig gemaaid en brandschoon bij de douches en toiletten. ‘Heel wat better as die camping in Frankriek, zon Franse slag camping’, vindt Riet. ‘Ze hadden daor wel es al dat stof op können vaegen bie-j dee nieje w.c.’s'. En ik denk als er een stoffer en blik had gestaan zou ze het zelf gedaan hebben.
Maar nu zijn we weer gesetteld bij Johan en Joke, het geeft al een thuisgevoel hier. Morgen knopen we er nog een dagje bij aan tot slot.

Alweer een stukje naar het noorden en ongeveer 8 graden koeler zijn we op Camping Loreleyblick bij Sankt Goar am Rhein aanbeland. Het is voor ons net of je thuiskomt. Wim heeft het de hele weg al over de Pommes met Bratwurst gehad waar hij zo’n zin in heeft. Het regende onderweg bij tijden dat je geen hand voor ogen kon zien maar eenmaal in het Rijndal brak de lucht en kunnen we zonder paraplu de pootjes van de caravan uitdraaien. Even later zitten we alle vier uit te kijken over de Loreley en de Rijn en bewonderen de rijnaken die stroomopwaarts of -afwaarts gaan. Net als bij het meer van Annecy heeft de Rijn hier ook hoog gestaan, te zien aan de rijen takjes en rommel die er liggen.
Dan gaan we naar St Goar om te kijken en eventueel wat inkopen te doen. Nee Ben en Riet zijn ook al niet gecharmeerd van de koekoeksklokken en andere houten handgemaakte snuisterijen. Het blijft bij een paar bolletjes want een supermarkt is hier niet meer.
Dan volgt de onvermijdelijke kennismaking van Ben en Riet met de Pommes met Bratwurst bij de welbekende Imbiss. Beneden aan de oever van de Rijn staan nog steeds de picknicktafels en daar maken we wat later dankbaar gebruik van. De eenden en kraaien zijn er nog net als vroeger, ze wachten op de kruimels.
Morgen gaan we wat plekken herontdekken. Wim heeft de route al in z’n hoofd. Badendhard is een vast onderdeel dat snappen jullie wel.

Afscheid van de Morvan... Ja door zulke straatjes moesten we onderweg...van Autun naar Beaune..

Ben en Riet zijn al langer van huis dan wij en het is tijd dat Ben z’n haar opnieuw gemillimeterd wordt. Dat gebeurt voor de camper, een handdoek om de schouders en Riet neemt de tondeuze ter hand. Zo… die kan er weer tegen.
Dan volgt het afscheid van Des2rives, de gezellige camping die met de Franse slag gerund wordt. We pakken bij Beaune de autobaan richting Mulhouse en zijn nu gearriveerd op de gemeentecamping van Molsheim in de Elzas. Het klinkt al Duits. De Elzas is al vaker Duits geweest maar nu is het sinds de 2e WO Frans gebied. Ook deze camping bevalt ons goed. Veel bomen en ook veel Nederlanders. Je ziet het behalve aan de nummerborden aan de fietsen die iedereen bij zich heeft. Wim zorgt voor wat hilariteit. Hij loopt naar het toiletgebouw , want het regent hier op dit moment. Een stel Zwitsers zien hem lopen in z’n blote bruine bast onder de paraplu en komen niet meer bij, vertelt hij me net.
Morgen gaan we verder naar onze favoriete plek aan de Rijn in Sankt Goar.