Archief

'Ik zal eerst eens vertellen wie ik ben. Ik ben Thea Barnard en wil jullie graag iets vertellen over de bijzonderheden van deze oude kerk'. We zijn in Vries met meer dan 30 man uit onze wijkgemeente om op deze 2e Pinksterdag kunst te komen kijken in verschillende kerken in Noord Drenthe.
Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden. Barnard….? Zou het…. misschien onze bekende eerste vrouwelijke predikant van Nederland kunnen zijn waar ik ooit in Vorden de eerste beginselen van de catechesatie heb meegekregen in 1962. Ds Barnard, de eerste vrouwelijke predikant in Nederland, die zo goed bevriend was met onze opa Eggink dat ze, terwijl hij geen lidmaat meer was, wel zijn afscheid op een ontroerende wijze heeft verzorgd in de kerk in Barchem.
Na een erg interessante uitleg van verschillende details van de kerk besluit ik het haar gewoon te vragen. Ja, inderdaad heeft ze in Barchem gestaan. Dan vertel ik dat ik een kleindochter ben van Johan Eggink, die oude boer uit Barchem bij de Wildenborch. En meteen begint die tijd voor haar te leven.We praten de tijd vol.. over haar afscheids preek die op mijn website staat zodat die ook in Amerika te volgen is, over haar tijd als assistent- vicaris in Vorden, over haar verhuizing vanuit Barchem naar Bergen en vandaar naar Vries, waar ze tot 1995 predikant geweest is. Ze vraagt of ik me haar vriendin, wijkzuster Stoop, nog herinner die nadat ze moest stoppen met haar werk met haar mee verhuisd is naar Bergen en later naar Vries waar ze vier jaar geleden overleden is. Natuurlijk herinner ik me haar hoe ze met haar sluier wapperend achter haar aan op haar scooter van de ene naar de andere patient reed. En vooral vraagt ze ook of ik de familie van Johan Eggink de hartelijke groeten wil doen. ‘Ik heb veel mensen ontmoet in mijn leven’, zo zei ze, ‘ik kan me niet iedereen meer voor de geest halen, maar mijn oude vriend Johan Eggink is me altijd bijgebleven.’

Wie het stukje over opa Egginks begrafenis nog eens wil nalezen, kijk even op www.hettysite.nl  op weblog 2 en scrollt terug naar 18- 8- 2009 tot 20- 8 2009. Dat doe je door onderaan op het zwarte driehoekje te klikken in de brede rechthoek met data.

Een van de bijzonderheden die ds Barnard vertelde betrof het doopvont uit Bentheimer zandsteen. Ze dateert waarschijnlijk uit het midden van de 13e eeuw. In 1833 werd de doopvont verkocht aan het Drents museum te Assen. Sinds 1952 heeft de kerk haar weer in bruikleen.
De prachtig versierde kuip toont tussen de dubbele touwbanden een rankenfries met bladeren en druiventrossen en aan de onderkant een waaierfries. De kuip wordt gedragen door vier mensfiguurtjes, mannen met een muts tot over hun oren die met hun handen op de knieën zittend op een stoel op de vierkante voetplaat rusten. Over de oorzaak van de beschadigde bovenrand vertelde ze dat de boeren hier vroeger hun messen aan slepen. De vont zal vroeger onder de toren hebben gestaan, waar doorgaans de doopkapel gesitueerd was.
Ik zie ook dat hier een praktischer bakje in is geplaatst, anders zou je wel een hele grote bak warm water nodig hebben die tegen de tijd dat je het gebruikte voor de dopeling al weer ijskoud zou zijn.

Beide predikanten, Jan de Korte en Janneke de Valk leidden samen de dienst en zoals ik Janneke in haar lange mosgroene toga zag zitten leek ze echt op een herderinnetje. Na de kerkdienst was het opnieuw feest met koffie, gebakje en een drankje.
Het brede kruis, waar Tonnis Bos hier naar wijst, komt oorspronkelijk nog uit de Angeluskerk, is meegenomen naar de Voorhof toen de Angeluskerk dicht ging en prijkt nu in de vernieuwde Schepershof. De bedoeling van dit brede kruis is om te laten zien dat ook het kontakt met mensen om je heen belangrijk is.

Links ds Jan de Korte met de ideeën bus die hij uit de Voorhof vanuit een verstopt plekje had opgediept en meegenomen.

Nee, hieronder is het  niet de dominee in de vernieuwde Schepershof maar de interieur-architecte die uitleg geeft over de vernieuwing die de Schepershof heeft ondergaan. Het gebouw is dezelfde gebleven, maar de kleuren en aankleding hebben een geheel nieuwe uitstraling gekregen. De architecte heet niet voor niets Schäfer, het Duits voor herder, en de Schepershof is qua kleur en aanpassingen een echte schepershof geworden. De groene kleur is op de foto niet goed te zien maar is van een zacht grijsgroen. De preekstoel zou eerst bekleed worden met riet maar vanwege praktische redenen is gekozen voor een ander materiaal dat toch dezelfde uitstraling heeft. De stoel waar de herder- lees dominee- even kan op kan rusten is mosgroene bekleding. Ook de dikke balken bovenin die eerst knalrood waren en door sommigen, mede door de vorm, als teken van anti-kernwapenbeweging werd gezien, waren in een mooie zachte groentint geschilderd. Een aantal wanden die eerst uit van die grijze stenen bestond zijn gestuct en zullen een betere achtergrond vormen voor de nieuwe exposities die er zullen komen.
Enkele steekwoorden die genoemd werden bij dit nieuwe gebouw waren rust, ruimte, licht, inspiratie.

Het was een feest om deze eerste kerkdienst op deze 1e Pinksterdag bij te wonen. Terwijl de Cantorij zong gingen we allemaal precies om 10 uur de vernieuwde kerk binnen. Iedereen leek blij met het eind van de onrust van twee kerken waarvan er een dicht moet. Nu is het klaar en maken we samen als wijkgemeente Emmen- Oost een nieuwe start. Tonnis Bos met de Cantorij waren een echte ondersteuning bij het zingen. Wim is nog niet zo lang bij deze Cantorij, maar is al helemaal bij met de liederen. Hij heeft de Shanty’s laten vallen, dat is geweest. Hij heeft er met plezier gezongen maar toen er een wisseling van dirigenten kwam was het ook voor hem tijd om te wisselen. Het oefenen van de Cantorij is op maandagavond vroeg en om kwart over acht is hij ook al weer thuis.

Nieuwe deurtjes in de schapenstal.

'Wat denk ie... zollen d 'r ok mensen jaloers wean as ze hier langs fietst?’ Wim zit wat te mijmeren. We zitten net als voorgaande jaren bij ons kampvuurtje bij de wei. Het is al donker. Eén van de oude deurtjes van de schapenstal brandt langzaam op tot er niets meer van over is. Ach… jaloers… Ik denk dat iedereen zo prettige kanten in z'n eigen woonomgeving heeft. Niet iedereen houdt van in het donker bij een vuurtje te zitten, maar ja… wij wel. We herinneren ons die ene keer dat het zo heet was. Ik stelde voor om buiten te gaan slapen. Ik zou het bed maken en vooruit…. Wim stemde toe, met moeite... dat wel. Ik haalde de matrassen uit de caravan op een ondergrond van plastic. Het dekbed ging er over en de honden, toen Kim en Scott, lagen al meteen aan onze voeten. De pony’s Katja en Bartje hebben de hele nacht aan het gaas gestaan, zo verbaasd waren ze. Of misschien vonden ze het gezellig!. Het sliep beter dan boven. We hadden daar toen nog geen ventilator. Maar in de vroege morgen werden we wakker van de dauw. De pony's stonden er nog. Het dekbed was aardig klam geworden. Dat gaan we dus niet meer doen, vond Wim. Maar dat kampvuurtje .....houden we er in!

‘Wat hebben jullie met elkaar’, vraagt dhr Euving terwijl hij onze kring rondkijkt: Willem en Hillie, André en Friedel en Wim en ik. Even ervoor had Hillie hem geroepen. ”Ha Hermannus’ en dan neemt hij de tijd om even een praatje te maken voor hij zijn bestelling bij Da Xinn gaat ophalen. ‘Tja.. onverwachte visite hè…!
Allemaal hebben we kinderen bij hem in de klas gehad op het vroegere CSG. Nu wordt hij nieuwsgierig naar wat ons bindt. We leggen uit dat de mannen collega’s waren bij Holvrieka. Bovendien kennen Friedel en Hillie elkaar als gastvrouw in het Scheperziekenhuis wat ze jaren lang hebben gedaan. Wim en André kennen elkaar al veel langer. Die hebben in Hengelo samen gevolleybald, samen naar de scheidsrechterscursus en samen met het team bij ons in de sauna. Hermannus is tevreden. André en Friedel zijn net iets eerder verhuisd naar Emmen dan wij.Mark en Rick hebben nog een paar dagen bij hen gelogeerd omdat wij pas per 1 september verhuisden terwijl de nieuwe scholen al begonnen waren.
Nu zijn we bijna 30 jaar verder, allemaal uitgewerkt en hebben het plan opgevat om een paar keer per jaar samen iets leuks te gaan doen. Gisteren was het onze beurt.
Tussen twee en half drie was het verzamelen bij ons aan het Schoolpad en konden we bijpraten. We hadden er geweldig weer bij. Natuurlijk moesten de schapen, lammeren en het erf bekeken worden. Het was al gauw tijd voor onze volgende afspraak. We gaan naar de Fabriek waar nu behalve de prachtige werken van beeldend kunstenaar Francis Kilian hangt, ook de expositie van alle cursisten van Helderrood is te bewonderen. Het wordt erg gewaardeerd. De Fabriek is de voormalige melkfabriek van Noordbarge en heeft op deze manier een nieuwe bestemming gekregen. Willem weet er nog veel van. Zijn moeder kwam uit Noordbarge en hij heeft hier als kind heel wat voetstappen liggen.
En dan wordt het tijd voor de afsluiting bij Chinees Restaurant Da- Xinn, net aan de overkant. We kiezen natuurlijk het terras buiten voor een drankje en dan…ziet Hillie hem het eerst: ‘Ha Hermannus….. hoe is het?’
Na een gezellig etentje nemen we afscheid met de afspraak om na de zomer weer iets te ondernemen.

De expositie 'Op de tast' van onze cursisten van Helderrood in 'De Fabriek' is nog te zien t/m 2e pinksterdag.

‘Wat ruikt het hier lekker’, hoorde ik een meisje zeggen. Iedere week wanneer ik me na het zwemmen aan het aankleden ben in zo’n kleedhokje hoor ik dat stemmetje van Melanie en dat van haar moeder erbij. Maar gezien heb ik ze nog nooit. Tegen de tijd dat ik me aangekleed en dus ook ingesmeerd heb zijn zij al richting bad verdwenen. Er is peuterzwemmen na onze aquajoggen. ‘Ja… het ruikt hier inderdaad erg lekker’, zegt de moeder. Het was mij ook al opgevallen dat de bodylotion die ik vanmorgen meegegrist heb uit de badkamer een lekker luchtje bezit. En mijn reukzin is niet eens zo goed. Het moet dus in de verre omtrek te ruiken zijn.
Ik bekijk de luxe flacon met gouden dop nog eens goed. Ik heb het samen met een heel stel andere meegekregen bij het leeghalen en opruimen van de kamer van moeder van der Kolk. En dat waren er nogal wat. Ik heb een tijdlang onze vrouwelijke bezoekers er een laten uitzoeken. En vanmorgen was deze aan de beurt voor mijn zwemtas. Het is een bodylotion van Yardley, English Lavender. Moeder moet het wel gekregen hebben van iemand die van lekkere luchten houdt. Wie het ook was… bedankt!
En na al de zon van vandaag smeer ik nog eens extra met mr Yardley. Wanneer Wim thuiskomt van zijn tochtje naar Sleen komt hij snuivend binnen. Wat ruik ik? Dan ziet hij de flacon...en knikt tevreden. Hij houdt ook van die lekkere luchten...

De klap was hard. De klap was zo hard dat ik van schrik van de bank overeind vloog. Wim zou net een raampje dichtdoen en deinsde ook terug, weg bij dat raam. Ja, het leek in de verte al wel wat op onweer, maar er was nog geen flits gezien, alleen wat gerommel in de lucht. Net als zo vaak op de Boomgaard was nu het licht uit geslagen. Toen Wim de aardlekschakelaar weer om had gezet ging alles gelukkig weer aan, niks kapot. Maar opnieuw kwam er een klap, weer alles uit. We hebben toen maar even gewacht tot we zeker wisten dat het onweer ver genoeg weg was. Buurman Alle had intussen al gebeld:’Is het bij jullie goed gegaan. Wat een klap hè?’
Het laatste zomer, dat Rick bij ons woonde in zijn appartementje in de schuur vertelde hij dat er ‘s nachts een keer zo’n harde klap kwam dat hij wel een halve meter opgetild was in bed. Het is toen waarschijnlijk op de hele hoge antenne geslagen die op een paar meter afstand van de schuur staat. Het was vroeger een wijkantenne. Wij gebruiken hem niet meer, maar hij staat er nog.

Jaren geleden waren we op de caravanbeurs in Zuidlaren. Behalve de nieuwste snufjes op gebied van caravans en tenten kon je daar ook andere handige dingen kopen. Zo was er een firma die leuke vliegengordijnen verkocht. Je moest de kralen nog wel zelf aanrijgen, maar dan had je een oersterke en mooie afweer tegen die lastige vliegen. Wim was er helemaal mee in de wolken. Het was de tijd dat neef Peter in Nederland was en af en toe een weekendje kwam. Hij heeft zich nuttig gemaakt met de betonnen vloer en lampjes voor de kota en heeft gezellig mee helpen rijgen tot dit pronkstuk tegen de vliegen klaar was. We hadden gekozen voor een zonnebloemenmotief en hebben er die zomer veel plezier van gehad. In het najaar werd het zorgvuldig opgeborgen.
Het volgend voorjaar wilden we de zonnebloemen weer snel ophangen, maar overal waar we keken… geen zonnebloemen. We hebben het huis, schuur, zoldertjes, kapschuur enz uitgekamd, maar geen idee waar we dat ding gelaten hadden. ‘Ie zölt em wel weg’egooid hemm’n’, vond Wim. Hij wist het wel zeker. ‘Of naor de Kringloop met ander spul.’ Ik wist wel zeker van niet en begon opnieuw aan de zoektocht door alle hoeken en gaten die dit huis en erf rijk is. Maar noppes.....
We hebben een paar jaar weer van die stroken horregaas voor de deur gehad en daarna ook enkele jaren een paar stroken vitrage. Och… vooral dat laatste beviel ook goed.
Tot we bij de opruimwoede van de schuurzolder een doos tegenkwamen waar een keyboard ingezeten had. Wim komt er trots mee aanzetten. Nee, geen keyboard maar het vliegengordijn met de zonnebloemen komt tevoorschijn.
Vanmorgen hebben we het weer opgehangen en ja….. mooi toch..?