Archief

De Werverhof, een van de monumentale boerderijen langs de Werverdijk.

Soms komen op één dag verschillende herinneringen boven die allemaal met elkaar iets hebben. Nu ik op weblog 2 met Hattem bezig ben heb ik me verdiept in oud Hattemers waarover in een boekje: Attemer, woor lèè’m ie van? wordt geschreven Daarin staan de belevenissen van oud- Hattemers en ik had me al wat verdiept in het leven van Albert Jan Eikelboom, de eerste dierenarts van Hattem. Hij bleek een zoon te zijn van een welgestelde boer aan… de Werverdijk in Marle. De dikke trilogieën van Annie Oosterbroek- Dutchun liggen al klaar en gistermiddag, rijdend over de Werverdijk, kwamen we ineens door het dorpje Marle. Eikelbooms moeder heette van haar meisjesnaam ook van Marle. We hadden ook net broer Bens verhalen gehoord hoe hij als jonge knul de laatste veerman Jurriën van der Kolk vaak had geholpen met het overzetten van de passagiers bij het Kleine Veer bij Hattem en daarom wilden we de ervaring van een pont wel weer eens meemaken. In Wijhe is het een grotere pont, waar ook auto’s op kunnen, die langs een ketting gaat. Het ging er gemoedelijk aan toe. Een jongen kwam al varend even de vaarprijs innen:€ 2,60 en dat voor een auto mèt inhoud.

We gaan verder over de Werverdijk die vanaf Hattem naar Deventer langs de IJssel loopt, de streek waar de verhalen van Annie Oosterbroek- Dutchun zich afspelen. Ik heb ze vroeger graag gelezen, deze streekromans, maar ik twijfel eraan of ik ze nu nog zo waardeer. Ik kreeg er een paar, van die dikke trilogieën en die neem ik maar mee in de caravan straks. Bovendien herinnert me deze weg aan mijn allereerste kennismaking met Hattem. Ik was een jaar of 15 en fietste met de fam. Aartsen plus nichtje Gerke mee om een paar dagen bij hen in Hattem te gaan logeren en vanuit Vorden naar Hattem ging dus ook via Deventer ook over deze Werverdijk. Nooit gedacht dat ik daar later nog eens terecht zou komen.
Wim gaat een paar keer expres wat in de berm voor een motorrijder die er ook van geniet om over deze bochtige en vrij smalle weg te rijden. Hij weet nog van vroeger toen hij met z'n motor de bochten nam.
We nemen de veerpont naar Wijhe. Rick vindt het geweldig. En dan zijn we een half uurtje later in Luttenberg waar we hartelijk ontvangen worden door Ben en Riet. Want ook hier maken we de laatste afspraken voor ons gezamenlijk avontuur richting de Provence. De grote camper staat al voor. Zij gaan alleen een weekje eerder weg. We zullen elkaar bij het meer van Annecy weer ontmoeten, is de bedoeling.
Het slot van ons uitje is bij Mark en Jennifer. Ze hadden Tessa bij ons buiten gezien toen ze even langs kwamen en maar meegenomen naar Sleen. Voor we haar weer mee kunnen nemen moeten we meeëten en dat gaat er wel in. Het toetje is helemaal het einde: ijs met aardbeien èn slagroom. Mmmmmmm……!

Ze zijn er nog gelukkig… Ik had er een hard hoofd in toen we vanmorgen wegreden. Loeder hadden we gisteren al eens bij het mezenkastje weggejaagd, net toen ze bezig was het deurtje los te peuteren. Wat later zat ze op de schutting te wachten op méér vogeltjes. Wanneer we een dagje weggaan zorgen we altijd ervoor dat de katten buiten zijn, ruimte zat voor die knakkers. Maar nu in de meitijd…?
We hadden vanavond net de lammeren de fles gegeven, terwijl de boerenzwaluwen om ons heen zweefden. Wim ging er toen eens uitgebreid voor zitten op het terras om te zien of de aanvliegroute van de mezen nog intakt was. En gelukkig, dat was ie….!
Heel tevreden zitten we bij te komen van een heel leuke dag. Rick ging mee vandaag. We gingen een naambord wegbrengen die voor een verjaardag van een collega van Ben bedoeld was. Natuurlijk gaan we meteen naar Ben en Niesje. Die zijn al weer druk in de weer voor de zomerdiensten in de kerktent op de Leemkule. Bovendien moet er regelmatig opgepast worden op de kleindochters. De avondvierdaagse is geweest en Isa schijnt het haar voetbalteam erg goed te doen. We maken wat afspraken voor de paar weken dat we straks weggaan met de caravan, want Ben en Niesje zijn sinds jaren onze vaste oppas. Ik kreeg het gevoel dat ze wel weer aan een tijdje rust toe zijn en dat krijgen ze hier. We eten samen en dan gaan we verder. Rick wil graag het graf van oma zien en wij zijn benieuwd of de planten de eerste maanden overleefd hebben. Dat hebben ze. Vanzelf komen de verhalen boven over de gezellige dingen die je kon doen met oma.

De aardappels bij het keetje.

‘Vin ie ‘t erg?’ Ik loop met Wim terug vanuit de wei met de lammeren en we lopen even samen langs de aardappels die er boven staan. Ik heb ze al gedeeltelijk aangeaard, je weet wel… van die bergjes zand er tegenaan maken. Volgens Susan moeten ze er 15 cm boven staan maar ik kon niet zolang wachten. We zien wel wat het wordt, maar zo kunnen we met aardappels in dit gedeelte van de tuin de baas blijven over het onkruid. We zien dan ook de woestenij aan brandnetels en ander onkruid achter het keetje dat in deze tijd naar boven schiet. Wim zucht diep. En hierop vraag ik dus:’Vin ie et erg?’
Ja dus… hij vindt het erg. Hij wijst verschillende wilde planten aan die van mij mochten blijven en die de pony’s ook lieten staan. Ik heb nog nooit zoveel wilde planten tussen het gras gehad. Er zijn een paar soorten die we al die jaren al gehad hebben en je zou zweren dat de vorige bewoners die uitgezaaid hebben. Dat is het Robertskruid met z’n kleine rose bloemetjes, de Stinkende Gouwe, waarmee je volgens Susan iets tegen wratten kunt doen. Dan die 'hoge witte' die je gelukkig wel heel gemakkelijk kunt uittrekken als het je teveel wordt. En heel veel hondsdraf, Judaspenning, zowel paars als wit, vergeetmijnietjes en pinksterbloemen. Ach… dat kan er nog mee door maar die woestenij…. ?? We hebben al heel wat pannen soep en stamppotjes aan gewaagd, maar nu is de tijd voorbij.
Wim kennende wordt het eerst de bosmaaier.

Rick met z'n opa.

‘Moederdag…? Da’s een uutvinding van de winkeliers’, vond pa vroeger. Nee.. hij deed er niet aan. Wat wij deden moesten we zelf weten. Bij mijn weten hebben we er thuis altijd wel iets mee gedaan toen het in de mode kwam. Het zit hem natuurlijk niet in grote cadeaus. Ik meen zelfs dat het pas begon te spelen omdat tante Hermien op moederdag voor opoe kwam, die met opa bij ons in woonde.
Toen wijzelf kinderen hadden hoefde ik alleen maar thee op bed, mag toch wel eens per jaar. Na onze eerste gezamenlijk wakker worden na onze trouwdag wilde ik graag met Wim een beschuitje eten op bed, maar hij wist me heel tactisch aan het verstand te peuteren dat het verspilde moeite was. Hij had een gruwelijke hekel aan ‘krummels in bedde’. Nou ja… eens per jaar dan, met verjaardag of moederdag. Ik moet er tegenwoordig ook nog ziek bij zijn voor me zoiets overkomt.
Het mooiste zijn de persoonlijk gemaakte frutsels van de kinderen die ze meestal met de juf hadden gemaakt. Ik heb nog ergens wat verfhandjes op een wit lapje liggen, een kleihangertje met een lachebekje en een met een figuurzaagje uitgezaagde G van Gerhard.
Judith is altijd heel creatief op gebied van verrassingen. Zo nodigde ze beide moeders eens uit op een soort brunch en vandaag ging ze met haar moeder naar de film terwijl Gerhard bij ons kwam buurten met een mooi boek èn bloemetje. Mark en Jennifer kwamen wat later langs met Eva en zo was de dag alweer rond. En Rick dan… Rick? Die lijkt wat dat betreft op z’n opa. Het is trouwens zijn weekend niet. Hij volgt een strak schema. Volgende week is het weer zover, dan komt hij deze kant weer op, eerder niet of er moet iets heel bijzonders aan de hand zijn. En als ik hem zou vragen:'Rick kom je zondag nog... het is moederdag?' Dan zou hij ad rem antwoorden:'Moederdag... wat is dat?'