Bloemen voor Valerius...

Rick met z'n opa.

‘Moederdag…? Da’s een uutvinding van de winkeliers’, vond pa vroeger. Nee.. hij deed er niet aan. Wat wij deden moesten we zelf weten. Bij mijn weten hebben we er thuis altijd wel iets mee gedaan toen het in de mode kwam. Het zit hem natuurlijk niet in grote cadeaus. Ik meen zelfs dat het pas begon te spelen omdat tante Hermien op moederdag voor opoe kwam, die met opa bij ons in woonde.
Toen wijzelf kinderen hadden hoefde ik alleen maar thee op bed, mag toch wel eens per jaar. Na onze eerste gezamenlijk wakker worden na onze trouwdag wilde ik graag met Wim een beschuitje eten op bed, maar hij wist me heel tactisch aan het verstand te peuteren dat het verspilde moeite was. Hij had een gruwelijke hekel aan ‘krummels in bedde’. Nou ja… eens per jaar dan, met verjaardag of moederdag. Ik moet er tegenwoordig ook nog ziek bij zijn voor me zoiets overkomt.
Het mooiste zijn de persoonlijk gemaakte frutsels van de kinderen die ze meestal met de juf hadden gemaakt. Ik heb nog ergens wat verfhandjes op een wit lapje liggen, een kleihangertje met een lachebekje en een met een figuurzaagje uitgezaagde G van Gerhard.
Judith is altijd heel creatief op gebied van verrassingen. Zo nodigde ze beide moeders eens uit op een soort brunch en vandaag ging ze met haar moeder naar de film terwijl Gerhard bij ons kwam buurten met een mooi boek èn bloemetje. Mark en Jennifer kwamen wat later langs met Eva en zo was de dag alweer rond. En Rick dan… Rick? Die lijkt wat dat betreft op z’n opa. Het is trouwens zijn weekend niet. Hij volgt een strak schema. Volgende week is het weer zover, dan komt hij deze kant weer op, eerder niet of er moet iets heel bijzonders aan de hand zijn. En als ik hem zou vragen:'Rick kom je zondag nog... het is moederdag?' Dan zou hij ad rem antwoorden:'Moederdag... wat is dat?'

Straks lopen de drie fleslammeren bij deze koppel.

‘Wat bun ie-j een kleine slimmerd’, zei de nieuwe moeder toen ik haar alvast tegemoet huppelde. Ik hoorde haar aankomen en het was allang tijd voor mijn melk. Ik moest er even moeite voor doen, maar toen was ik zo onder het hekje door en rende ik naar de melk.’ Ie bunt mien kleine grapjas’ zei ze nog, ‘maor ik denke dat baasje Rob dat gien goed idee vindt. Den höldt vaste niet van die uutbrekkers’.
Ik vind die melk heel erg lekker en heb al gauw m’n buikje vol en ren lekker met mijn beide vriendinnetjes naar de andere kant van de wei. Dan zijn we lekker dichtbij de tantes. Soms denk ik dat ze ons roepen, maar misschien is dat ook wel vragen om een stukje brood als de nieuwe moeder aan komt lopen.
Even dacht ik vanmiddag dat de melk in aantocht was. Er liep een meisje naar ons toe. Ik wrong me meteen handig onder het hekje door. Dat lieten mijn twee vriendinnetjes niet op zich zitten. Ze zagen me rennen en wrongen zich dwars door het gaas en sprintten ook naar haar toe. Maar ja er kwam geen melk. Het meisje rende ineens weg en de pony’s kwamen heel hard op ons af lopen… wel groot hoor, die twee.
‘Noe is ’t afgelopen met oele, Geesje toch..!’, hoor ik de nieuwe moeder zeggen. We worden teruggebracht naar onze wei en er gaat een rare bak onder het hek en een paar zware stoeptegels. Jammer….
Maar dan is er ineens allerlei drukte bij de tantes in de wei. Die kleine zwarte wordt steeds door een tante weggejaagd. En even later zie ik een nieuw vriendinnetje bij tante drinken. Baasje Rob komt meteen kijken… “O wat een knoeperd is die kleine, wat een mooi lam. Lijkt precies op de ram.' En even later ' ….Wat....? Zijn ze dwars door het gaas…..? Ik zal wel even een extra schrikdraadje spannen’. Zo jammer, ik kwam net even dichtbij die draad en snuffelde even… man man …ik schrik me te pletter . Ik ren als een speer naar de andere kant van de wei. ‘Nog efkes en dan geet 't hele spul bie-j mekare in’, vertelt de moeder aan mensen die staan te kijken. Helemaal mooi! Dan kunnen we met onze vriendjes spelen…
Met de groeten van Geesje!

Wouter traint Cassandra..., die ook wel de danseres wordt genoemd vanwege haar sierlijke loop..

‘Ie mot zörgen dat ze oe niet kats de baas wodt’, was zo’n uitdrukking van pa vroeger. Dat sloeg vaak op paarden, maar ook op kinderen die het hun ouders soms moeilijk konden maken. Daar had pa weinig last van. De paarden kon hij aan en ons zeker. Hij had gevoel voor paarden, een echte peerdekearl. Hij was soms een hele middag bezig om een paard netjes in te vlechten wanneer die naar een premiekeuring moest. Ieder vlechtje werd dubbelgevouwen en daar kwam een klein soort pomponnetje aan. Zijn Jonita was een kroonmerrie en later, ik meen Vurose, een stermerrie. Dat schenen de toppers. Behalve dat de paarden flink wat werk verrichten kregen ze ook ieder jaar een veulen. Daarvoor moest hij op een zeker moment op de fiets met het paard aan de halster richting Hengstenhouderij Koning. Daar hingen de foto’s van hun bekroonde hengsten aan de muur in de grote keuken. Ik ben wel mee geweest op de fiets er achter aan 'um an te jagen'. Eenmaal bij Koning werd ik naar de keuken gedirigeerd en tante Gerritje voorzag me intussen van een glaasje ranja, want bij het spektakel van hengst en merrie wilden ze geen kleine pottenkijkers. Hoe ik nu toch weer op dit stukje kom? Ben en Diny waren een dagje bij ons en behalve lekker eten en drinken, wat Wim verzorgde, praat je weer bij. De pony's kwamen regelmatig langs ons voorraam naar de zijtuin draven om daar het gras kort te houden. Neef Wouter doet al af en toe met hun paard Cassandra mee aan wedstrijden en moet daarvoor ook zijn paardje invlechten. Hij vond dat Diny dat ook wel zou kunnen. Diny weet allang hoeveel werk dat is. ‘En Wouter kan dat toch völle better’, was haar commentaar. Dus Wouter… veel plezier op Hemelvaartsdag! En.... zie beginregel...!

De laatste aanwinst...

Ons laatste lammetje is er en wat voor een, een knoeperd. Vandaag werd er hard gewerkt door de jonge moeder die voor het eerst haar lam moest krijgen. Rob had stiekem nog gehoopt op meer maar dit was zo’n flinkerd dat er geen tweede bij had gekund. Het is me wel wat met die fleslammeren. Frank zou nog even komen helpen met het voeden, maar Agnes was er ook al. Dat was geen probleem want er waren drie bekjes te voeden. Maar toen Agnes om 7 uur even ging kijken bij de lammeren dachten ze dat de flesjes er al aan kwamen en ze braken gewoon uit. Ze liepen ineens bij de pony’s in de wei. Dat was minder want die houden niet van die lammeren die vlakbij ze komen. Dus Frank gebeld om maar iets eerder te komen. En meteen kwam onze schapenman Rob. Die overzag het probleem en gaat er morgen wat aan doen. Er wordt een extra schrikdraadje gespannen want als ze eenmaal weten dat ze eruit kunnen is het hek van de dam. Hij komt meteen een paar kippen brengen want ons kippenbestand was ingekrompen tot enkel de haan. De zgn kip die er nog over was bleek een armzalige achtergebleven haan te zijn, ziek en zo mager als een lat. Geen wonder dat deze ‘kip’ geen ei legde. Rob nam hem mee om hem uit zijn lijden te verlossen. De dag erop zat de haan in zak en as, zo helemaal alleen. We hebben hem maar toegesproken en beloofd dat hij weer gezelschap krijgt en hij leek al wat vrolijker te worden. Zou hij je begrijpen?

‘Zo… jullie zitten wel eerste rang’. Rob komt aanlopen omdat ik hem gebeld had over de langdurige bevalling van een van de schapen. Ik dacht dat het bij die Drentse heideschapen en de Schoonebekers zo makkelijk zou gaan, maar deze zwarte die voor het eerst ging bevallen had er nogal moeite mee. En bij dit ras moet je je er niet mee bemoeien… de natuur z’n gang laten gaan. De middag duurde lang. Er werd gekrabd, gelegen, opgestaan, weer gelegen en uiteindelijk begonnen de persweeën. Ach wat had ik met het arme beest te doen. Ik dacht aan mama … hoe die ook voor de koeien langs kon lopen, handenwringend en net of ze zelf alle ellende meevoelde zei: ’Och ’t arme beest…. arme beest... foi toch foi toch....' En dan: ’Hein mo’j water hemm’n…. Hein mo-j zolt hemm’n’. Want pa bemoeide zich met de achterkant van de koe en werden er heel handig touwtjes om de pootjes van het kalf gelegd en daarna met iedere wee meegetrokken. ‘Hein… mo’k Derk Lettink bell’n… en Maolderink?’
Het ging allemaal weer door me heen. Maar net een half uur voor Rob vanaf het station kwam was het pikzwarte lam geboren. De moeder schrok ervan toen ze het wurm zag. Het lam bewoog wel maar de ooi bleef op een afstand staan kijken naar wat hier toch lag. Toen het pakketje stil werd en moeder ooi er nog niet heenging om schoon te likken heeft Wim heel snel met een beweging het vlies dat nog om het kopje lag, eraf gehaald. Gelukkig begon de ooi wat later toch aan haar werkje om het lam schoon te likken en overeind te krijgen. En daar zaten wij met z’n beiden…inderdaad eerste rang, te genieten van wat de natuur ons hier kan bieden.

Ook in Hengelo werd er Koninginnedag gevierd. Gerhard met hoedje en natuurlijk met z'n hartsvriendje Marcel. Mark toetert er al op los en ik ben net bezig om Rick achter uit de kever te hijsen.
Toen we in januari 1968 in Hengelo aan de Jan Voermanstraat kwamen wonen, bleek Marcel, die een half jaar ouder was, een paar huizen van ons af te wonen. Het was al gauw dikke mik met die twee. Gerhard die tot dan, net twee jaar, weinig meer uitbracht dan papa, mama, auto, en tietuig (vliegtuig) praatte binnen de kortste tijd als Brugman. Elke morgen stond Marcel al bijtijds op de stoep en riep hem met de woorden:'Kom Piet.....'! Soms waren wij nog niet zover en omdat die nog kleine Marcel niet bij de bel kon, schopte hij maar tegen de voordeur.... tot die keer dat wij wakker werden door glasgerinkel. Marcel had er naast geschopt en dwars door de ruit naast de deur. Ik was vlug beneden kan ik je vertellen en toen ik om de deur keek zag ik hem nog net bij zijn eigen huis de stoep opgaan. Het kwam allemaal goed en Marcel heeft nooit meer tegen deuren geschopt!

Op de terugreis vanuit Nieuw Zeeland hadden we nog een dag om Singapore in Kerstsfeer te ontdekken. Je ziet dat ook de mannen elkaar gevonden hebben.

Wim is gauw enthousiast ergens voor, tenminste als het op vakantie en verre oorden aankomt. Hij zou best nog eens naar Indonesië willen en als er een huizenprogramma over een zoektocht in Turkije is naar een vakantiehuis voor een wat ouder stel zit hij al verlekkerd te kijken. ‘Mmmm… as wie-j nog es 10 jaor jonger waren zol ik dat ok wel willen’. Ik zie me echt geen maanden in Turkije zitten of Spanje. Ja wat rondtrekken in Frankrijk wil nog wel en Engeland en Schotland staan bij ons allebei nog steeds bovenaan op ons vakantielijstje, maar er gaan wonen is toch wat anders.
In februari zouden Ben en Riet , onze vrienden sinds de campertocht door Nieuw Zeeland in 2007, naar Spanje en Portugal voor een week of zes. Of wij weer meewilden net als verleden jaar, vroegen ze van te voren, maar in plaats daarvan werd voor ons het een weekje Israël met Ben en Diny. En zoals jullie weten was dat heel bijzonder. Maar vlak voor ze weg zouden gaan met de ASCI belde Riet op dat ze behoorlijk ziek was en nog steeds aan het infuus lag. De vakantie was gecanceld. Toen ik een week later belde en nog eens belde kreeg ik maar geen gehoor en begon ongerust te worden. Tot ik op het idee kwam om hun 06 nummer eens te proberen. En warempel… ‘Hoi, met Riet’, hoorde ik. ’Wie-j zit in Spanje, in Benidorm’. Toen ze van het infuus af was zijn ze met hun camper afgereisd naar het warme zuiden en ja… in Benidorm zijn Nederlandse artsen, een Nederlandse kerk en hééél veel Nederlanders en vooral veel zon. Ze hoeven zich daar om de taal niet druk te maken.
Intussen zijn ze weer thuis, hebben er een kleinzoon bij en komen Koninginnedag hier meevieren en… om helemaal weer bij te praten en horen we wat de volgende plannen zijn.

Mijn aandeel aan de expositie:
Titel: Voor het eerst.
Het was voor het eerst dat we onze kleinzoon Robin in onze armen kregen. Een bijzondere gebeurtenis... wel 14 jaar geleden.

Dat was het dan… de feestelijke opening van onze gezamenlijke expositie Op de tast. Meer dan 200 mensen waren aanwezig om dit mee te maken. Ellen vertelde over het werken met haar cursisten en de opzet van deze expositie. Toen kwam Annie. Een van mijn medecursisten Marijke vormt samen met haar vriendin Annie een duo: De Damessamen. Marijke schildert en Annie maakt er gedichten bij en draagt die voor bij dat schilderij. Dat deed ze nu bij het schilderij van Marijke met de titel: Aftastend in mijn buitelend bestaan. Marijke is zeer fantasierijk. Ze stelde zich voor dat ze vrij zwemt en ineens in een groot aquarium gevangen zit achter glas en tast daar verbijsterd de ruimte af.
Daarna werd de expositie verder geopend door een wervelende dans van een dansgroep o.l.v. Rusch Kloosterman van CQ Centrum voor de Kunsten. Opnieuw applaus!
En toen was er een drankje om deze opening verder te vieren. Nanki had namens ons allemaal een geweldige bos bloemen laten maken voor Ellen. Blij neemt ze die in ontvangst. We zullen nog vaker even komen kijken want met zoveel mensen bij elkaar neem je niet alles op, maar dat dit erg mooi geworden is, is een feit.
Tot slot duiken Wim en ik naar de overkant: Da-Xin, de Chinees waar we zo vaak even een loempiaatje meenemen, maar waar we nu echt gaan zitten en op ons gemak een rijsttafel bestellen…….

Meer weten over de damessamen? Klik....op... www.dedamessamen.nl
En natuutlijk is www.helderrood.nl de prachtige website van Ellen Kroeze en haar man Dick Lubbersen