De Parel van Vorden

De laatste aanwinst...

Ons laatste lammetje is er en wat voor een, een knoeperd. Vandaag werd er hard gewerkt door de jonge moeder die voor het eerst haar lam moest krijgen. Rob had stiekem nog gehoopt op meer maar dit was zo’n flinkerd dat er geen tweede bij had gekund. Het is me wel wat met die fleslammeren. Frank zou nog even komen helpen met het voeden, maar Agnes was er ook al. Dat was geen probleem want er waren drie bekjes te voeden. Maar toen Agnes om 7 uur even ging kijken bij de lammeren dachten ze dat de flesjes er al aan kwamen en ze braken gewoon uit. Ze liepen ineens bij de pony’s in de wei. Dat was minder want die houden niet van die lammeren die vlakbij ze komen. Dus Frank gebeld om maar iets eerder te komen. En meteen kwam onze schapenman Rob. Die overzag het probleem en gaat er morgen wat aan doen. Er wordt een extra schrikdraadje gespannen want als ze eenmaal weten dat ze eruit kunnen is het hek van de dam. Hij komt meteen een paar kippen brengen want ons kippenbestand was ingekrompen tot enkel de haan. De zgn kip die er nog over was bleek een armzalige achtergebleven haan te zijn, ziek en zo mager als een lat. Geen wonder dat deze ‘kip’ geen ei legde. Rob nam hem mee om hem uit zijn lijden te verlossen. De dag erop zat de haan in zak en as, zo helemaal alleen. We hebben hem maar toegesproken en beloofd dat hij weer gezelschap krijgt en hij leek al wat vrolijker te worden. Zou hij je begrijpen?

‘Zo… jullie zitten wel eerste rang’. Rob komt aanlopen omdat ik hem gebeld had over de langdurige bevalling van een van de schapen. Ik dacht dat het bij die Drentse heideschapen en de Schoonebekers zo makkelijk zou gaan, maar deze zwarte die voor het eerst ging bevallen had er nogal moeite mee. En bij dit ras moet je je er niet mee bemoeien… de natuur z’n gang laten gaan. De middag duurde lang. Er werd gekrabd, gelegen, opgestaan, weer gelegen en uiteindelijk begonnen de persweeën. Ach wat had ik met het arme beest te doen. Ik dacht aan mama … hoe die ook voor de koeien langs kon lopen, handenwringend en net of ze zelf alle ellende meevoelde zei: ’Och ’t arme beest…. arme beest... foi toch foi toch....' En dan: ’Hein mo’j water hemm’n…. Hein mo-j zolt hemm’n’. Want pa bemoeide zich met de achterkant van de koe en werden er heel handig touwtjes om de pootjes van het kalf gelegd en daarna met iedere wee meegetrokken. ‘Hein… mo’k Derk Lettink bell’n… en Maolderink?’
Het ging allemaal weer door me heen. Maar net een half uur voor Rob vanaf het station kwam was het pikzwarte lam geboren. De moeder schrok ervan toen ze het wurm zag. Het lam bewoog wel maar de ooi bleef op een afstand staan kijken naar wat hier toch lag. Toen het pakketje stil werd en moeder ooi er nog niet heenging om schoon te likken heeft Wim heel snel met een beweging het vlies dat nog om het kopje lag, eraf gehaald. Gelukkig begon de ooi wat later toch aan haar werkje om het lam schoon te likken en overeind te krijgen. En daar zaten wij met z’n beiden…inderdaad eerste rang, te genieten van wat de natuur ons hier kan bieden.

Ook in Hengelo werd er Koninginnedag gevierd. Gerhard met hoedje en natuurlijk met z'n hartsvriendje Marcel. Mark toetert er al op los en ik ben net bezig om Rick achter uit de kever te hijsen.
Toen we in januari 1968 in Hengelo aan de Jan Voermanstraat kwamen wonen, bleek Marcel, die een half jaar ouder was, een paar huizen van ons af te wonen. Het was al gauw dikke mik met die twee. Gerhard die tot dan, net twee jaar, weinig meer uitbracht dan papa, mama, auto, en tietuig (vliegtuig) praatte binnen de kortste tijd als Brugman. Elke morgen stond Marcel al bijtijds op de stoep en riep hem met de woorden:'Kom Piet.....'! Soms waren wij nog niet zover en omdat die nog kleine Marcel niet bij de bel kon, schopte hij maar tegen de voordeur.... tot die keer dat wij wakker werden door glasgerinkel. Marcel had er naast geschopt en dwars door de ruit naast de deur. Ik was vlug beneden kan ik je vertellen en toen ik om de deur keek zag ik hem nog net bij zijn eigen huis de stoep opgaan. Het kwam allemaal goed en Marcel heeft nooit meer tegen deuren geschopt!

Op de terugreis vanuit Nieuw Zeeland hadden we nog een dag om Singapore in Kerstsfeer te ontdekken. Je ziet dat ook de mannen elkaar gevonden hebben.

Wim is gauw enthousiast ergens voor, tenminste als het op vakantie en verre oorden aankomt. Hij zou best nog eens naar Indonesië willen en als er een huizenprogramma over een zoektocht in Turkije is naar een vakantiehuis voor een wat ouder stel zit hij al verlekkerd te kijken. ‘Mmmm… as wie-j nog es 10 jaor jonger waren zol ik dat ok wel willen’. Ik zie me echt geen maanden in Turkije zitten of Spanje. Ja wat rondtrekken in Frankrijk wil nog wel en Engeland en Schotland staan bij ons allebei nog steeds bovenaan op ons vakantielijstje, maar er gaan wonen is toch wat anders.
In februari zouden Ben en Riet , onze vrienden sinds de campertocht door Nieuw Zeeland in 2007, naar Spanje en Portugal voor een week of zes. Of wij weer meewilden net als verleden jaar, vroegen ze van te voren, maar in plaats daarvan werd voor ons het een weekje Israël met Ben en Diny. En zoals jullie weten was dat heel bijzonder. Maar vlak voor ze weg zouden gaan met de ASCI belde Riet op dat ze behoorlijk ziek was en nog steeds aan het infuus lag. De vakantie was gecanceld. Toen ik een week later belde en nog eens belde kreeg ik maar geen gehoor en begon ongerust te worden. Tot ik op het idee kwam om hun 06 nummer eens te proberen. En warempel… ‘Hoi, met Riet’, hoorde ik. ’Wie-j zit in Spanje, in Benidorm’. Toen ze van het infuus af was zijn ze met hun camper afgereisd naar het warme zuiden en ja… in Benidorm zijn Nederlandse artsen, een Nederlandse kerk en hééél veel Nederlanders en vooral veel zon. Ze hoeven zich daar om de taal niet druk te maken.
Intussen zijn ze weer thuis, hebben er een kleinzoon bij en komen Koninginnedag hier meevieren en… om helemaal weer bij te praten en horen we wat de volgende plannen zijn.

Mijn aandeel aan de expositie:
Titel: Voor het eerst.
Het was voor het eerst dat we onze kleinzoon Robin in onze armen kregen. Een bijzondere gebeurtenis... wel 14 jaar geleden.

Dat was het dan… de feestelijke opening van onze gezamenlijke expositie Op de tast. Meer dan 200 mensen waren aanwezig om dit mee te maken. Ellen vertelde over het werken met haar cursisten en de opzet van deze expositie. Toen kwam Annie. Een van mijn medecursisten Marijke vormt samen met haar vriendin Annie een duo: De Damessamen. Marijke schildert en Annie maakt er gedichten bij en draagt die voor bij dat schilderij. Dat deed ze nu bij het schilderij van Marijke met de titel: Aftastend in mijn buitelend bestaan. Marijke is zeer fantasierijk. Ze stelde zich voor dat ze vrij zwemt en ineens in een groot aquarium gevangen zit achter glas en tast daar verbijsterd de ruimte af.
Daarna werd de expositie verder geopend door een wervelende dans van een dansgroep o.l.v. Rusch Kloosterman van CQ Centrum voor de Kunsten. Opnieuw applaus!
En toen was er een drankje om deze opening verder te vieren. Nanki had namens ons allemaal een geweldige bos bloemen laten maken voor Ellen. Blij neemt ze die in ontvangst. We zullen nog vaker even komen kijken want met zoveel mensen bij elkaar neem je niet alles op, maar dat dit erg mooi geworden is, is een feit.
Tot slot duiken Wim en ik naar de overkant: Da-Xin, de Chinees waar we zo vaak even een loempiaatje meenemen, maar waar we nu echt gaan zitten en op ons gemak een rijsttafel bestellen…….

Meer weten over de damessamen? Klik....op... www.dedamessamen.nl
En natuutlijk is www.helderrood.nl de prachtige website van Ellen Kroeze en haar man Dick Lubbersen

Afgelopen vrijdag waren Sanne en Daan met Geesje in de weer.

Wim is nog steeds niet in z’n knollentuin. Vorige week maandag was hij al naar de huisarts geweest en kreeg een kuur voor z’n bronchitis, misschien ook nog een staartje griep. Maar eigenlijk knapte hij niet echt op. Zondagmiddag zakten zijn ogen telkens dicht tijdens de sport op de tv en 's avonds lag hij er vlot in en was er ’s nachts niet best aan toe. Hij moest zo snurken dat ik geen oog dicht deed en stopte het snurken dan kon hij even geen adem krijgen, net of er iets dicht ging zitten. Dan moest ik hem een flinke por geven en dan kwam er weer een uitgebreide snurk. ‘Hoe kom ie d’r bie-j’, zei hij dan toen ik hem wakker maakte, ‘ik snurke niet’. Hoewel hij gistermorgen geen koorts had gingen we toch weer opnieuw naar de vervangend huisarts en kreeg hij een andere kuur die hopelijk beter aanslaat. Hij mag van mij niks doen, alleen mee naar de lammeren om de kleine Geesje haar fles te geven terwijl ik tutje en de stoere de fles voorhoud. Maar gistermorgen heb ik me alleen gered. Dat vereiste tactiek. Ik liet eerst twee lammeren uit de stal om die melk te geven. Nummer drie bleef maar even binnen, zij het onder protest, en daarna was die aan de beurt. Binnen twee minuten was alles weg. Ze krijgen nu drie keer per dag melk, de Schoonebekers vandaag nog 350 ml per keer en Geesje 300 ml. Dat wordt steeds meer en straks krijgen ze er nog lammerenkorrels bij. Ze rennen nu ook steeds naar de andere schapen en liggen af en toe met z’n drieën dichtbij ze. Maar vannacht lagen ze lekker samen in het hooi in de stal…

Afgelopen weekend was er weer een kunstroute uitgezet hier in Emmen. Ook Atelier Helderrood van Ellen Kroeze en Dick Lubbersen deed hier aan mee. Ik kwam al bij haar schilderen toen ze nog haar ateliertje op zolder had en we er net met z’n vijven konden zitten. Daarna huurden ze een verdieping bij Flier, een luxe meubelzaak. En een paar jaar terug starten ze hun droom om te gaan wonen en werken op het Waanderveld een nieuw stuk bouwrijp gemaakte grond naast de Rietlanden waar ze een prachtig atelier hebben met een woonhuis erachter tussen de andere huizen waar wonen en werken gecombineerd wordt. Ook heel bijzonder hoe ze zich ontwikkeld heeft.
Ben en Niesje zijn vandaag bij ons en zij zijn er meteen voor in om een paar kunstenaars te bezoeken. Wel een beetje vroeg want de lammeren moeten op tijd weer hun melk hebben. En natuurlijk beginnen we bij atelier Helderrood. Ik wist bij voorbaat al dat deze kunst konden waarderen. Naast atelier Helderrood is ook Abel die veel met kinderen werkt, door verhalen te laten vertellen en daarbij te tekenen komen er prachtige creaties tot stand.
Daarna bezoeken we Ria Dijkstra die me verraste met enorme portretten van bekende mensen: Mata Hari, Greta Garbo enz. Ik kende alleen haar bijzondere abstracte werken, maar ook zij ontwikkelt zich verder. Heel mooi.
De laatste die we bezoeken is OPERA VII, een zeer modern atelier van Maarten van Leuken. Ik werd er wel vrolijk van maar het was niet mijn stijl om in huis te hebben. Hij heeft dit schilderij van zijn moeder gemaakt, een impressie neem ik aan. Ik vroeg hem wat zijn moeder er zelf van vond. Maar zo zei hij: ’Die heeft ze nog nooit gezien’.
Eenmaal weer thuis krijgen de lammeren direct hun melk. Ze doen het goed en lopen vrij buiten in de wei en racen met z’n drieën heen en weer als ze het op de heupen hebben en gaan zelf naar binnen als het regent. Maar vannacht gaat toch het deurtje wel dicht, alleen al voor mijn eigen gemoedsrust.
Benieuwd naar Atelier Helderrood? Klik op de www.helderrood.nl  en je krijgt alle informatie over beeldende kunstenaars Ellen Kroeze en Dick Lubbersen die allebei een eigen stijl hebben ontwikkeld. Heel erg de moeite waard.

Hier ben ik weer... Ja hoor… ik heb het gered. Met een klein aanloopje en een flinke afzet ga ik over de rand van het nest. ‘Zie den klein’n toch is’, hoor ik de moeder zeggen. ’t Wodt tied dat et spul naor de schure geet. As ’t visite kump rök et hele huus nog naor schaop’. We mochten vandaag toch weer even maar buiten op het terras. De moeder ging er bij zitten en af en toe hoorde ik: ’Ho ho…. En dan zaten die beide druktemakers tussen de struiken’. Het was wel lachen.
Toen kwamen er heel veel kinderen en die mochten meehelpen de melk klaar te maken voor mijn fles en toen kregen we die lekkere warme melk van hen. Ik hoorde ze roepen: ‘Daan, goed vasthouden hè’. Maar ook Tim en Sanne en Frank waren er bij. En we werden allemaal geknuffeld. Wat hebben we geslapen toen we weer in ons nest waren.

Ken je dat… verhuizen? Dat deden we ook nog. Nu hebben we een heel groot nest met hooi in een hoek, maar ik hoor niks meer… geen gepraat, geen tv. We zijn hier gewoon met z’n drieën en we moeten het maar gezellig maken hier. Gelukkig komt onze melk wel op tijd en gaat de moeder er op haar gemakje bij zitten. De man is er nu ook steeds bij en die geeft mij m’n melk, want anders is die dikke me altijd voor…. Een vechtersbaas is dat hoor!. Nee dan die andere, die is heel wat aardiger. ‘Da’s een tutje’, wordt er gezegd. Wat dat nu weer is?